Το Νότιο Κρητικό Πέλαγος δεν δέχεται κανέναν Δούρειο Ίππο

 

                                           Πηγή: https://blogs.sch.gr/antmitso

ΥΠΟΤΙΤΛΟΣ

Εάν χαθεί το όνομα, η γεωγραφία παύει να είναι πατρίδα και

γίνεται απλώς κάποιο ανώνυμο οικόπεδο προς παραχώρηση.

 

Των Χρήστου Κηπουρού και Πασχάλη Χριστοδούλου*

Στο κείμενο του 2003, με τίτλο «Ανήθικη Γεωοικονομία», όταν όλοι έγραφαν για τον Πόλεμο στο Ιράκ, εμείς μέσω μιας σημειωτικής ανάλυσης επισημαίναμε ότι ο Τρωικός Πόλεμος υπήρξε μια «καραμπινάτη εισβολή των Αχαιών κατά της Τρωικής Γεωοικονομίας. Ο Πάρης και η Ελένη δεν ήταν παρά μυθολογικά προσχήματα.

Αντί λοιπόν για τα Τρωικά και Ιρακινά μοιρολόγια, προέκυψαν τα Ομηρολόγια. Εκεί όπου ο Όμηρος, στη ραψωδία «Ι» της Οδύσσειας, έψαλλε αποκαλυπτικούς στίχους για το τι σημαίνει Οδυσσέας. Τρία ονόματα όπου ο Λεκτικός Γεωφασισμός παίρνει σάρκα και οστά είναι: ο Οδυσσέας, οι Κασσάνδρες και οι Στεντόρειες φωνές. Με κλειδί για όλα αυτά: τον ευφημισμό.

Με βάση αυτόν, ο «πολυμήχανος» αφορούσε έναν πλιατσικολόγο. Πέραν του ξύλινου αλόγου, ο Οδυσσέας εισέβαλε στην πρώτη ιστορικά γαλακτοβιομηχανία του κόσμου, στη Μάκρη του Έβρου, όπου παραγόταν ο «Πολύφημος τυρός» (φέτα), κατακλέβοντας την πρώτη ύλη αφού πρώτα μέθυσε και τύφλωσε τον ιδιοκτήτη.

Σήμερα, η εξουσία διαπράττει διπλή ύβρη όταν λέει «θα διαψευσθούν οι Κασσάνδρες». Χρησιμοποιεί το όνομα μιας απαχθείσας γυναίκας για να φιμώσει όποιον βλέπει την εισβολή στην Τροία ή στο Νότιο Κρητικό Πέλαγος. Η Κασσάνδρα δεν ήταν καταστροφολογική· ήταν διορατική. Το ίδιο ισχύει για τη «Στεντόρεια φωνή» – το ηχείο των εισβολέων. Είναι ο πρόγονος των σημερινών «φωστήρων» της Αθήνας που επιβάλλουν την αοριστία με τη φράση «Νότια της Κρήτης», ώστε να καλύψουν τον ψίθυρο της αλήθειας και να διαγράψουν τον όρο: Νότιο Κρητικό Πέλαγος, παρόλο που από την άλλη  οι ίδιοι άνθρωποι τον έχουν προωθήσει, σε πλείστα όσα διεθνή θεσμικά όργανα. 

Αυτή η «αοριστία» είναι το εργαλείο των νέων Οδυσσέων, που αποδεικνύονται δεινοί θιασώτες του ευφημισμού. Όπως ο ευρωπαϊκός ευφημισμός χρησιμοποιεί τις λέξεις «αφαίρεση» και «απομάκρυνση» για τα Μάρμαρα του Παρθενώνα και τη Νίκη της Σαμοθράκης αντί για τις λέξεις αρπαγή και λεηλασία, έτσι και η σύγχρονη διπλωματία «τυφλώνει» τη γλώσσα για να προετοιμάσει τον Γεωπολιτικό Ακρωτηριασμό.

Τύχη αγαθή, το γέλιο με τον χάρτη του Ortelius (1584) από τη Library of Congress. Τα «τρία πουλάκια» που ζωγράφισε ο χαρτογράφος πάνω από τα τρία «Μ» του πελάγους, ηχούν ως το απόλυτο «τρία πουλάκια κάθονται» προς τη σημερινή αοριστία. Είναι το ίδιο γέλιο του Γελασίνου Δημοκρίτου, που από τα Άβδηρα παρήγαγε τα ευγενή προϊόντα του μυαλού και φιλοσοφούσε απέναντι στην τύφλωση της αρχαίας τότε Αθήνας. Μιας Αθήνας η οποία επειδή απέναντι στο Δημόκριτο έπασχε από πνευματική αχρωματοψία, έτσι και σήμερα αρνείται να δει τα χρώματα και τα ονόματα στα Κρητικά Πελάγη, προτιμώντας το γκρίζο της αοριστίας.

Απέναντι σε αυτόν τον λεκτικό γεωφασισμό, η μόνη απάντηση είναι η επιστροφή στην «Ελλάδα της Γεωγραφίας». Μια έννοια που ο Στράβων αντιλαμβανόταν ως φιλοσοφική και υπαρξιακή ταυτότητα του χώρου. Η «Ελλάδα της Γεωγραφίας» είναι η τελευταία μας γραμμή άμυνας. Γιατί Εάν χαθεί το όνομα, η γεωγραφία παύει να είναι πατρίδα και γίνεται απλώς κάποιο ανώνυμο οικόπεδο προς παραχώρηση.

_______________