Άμα είναι να αδειάσει ο Έβρος

 

Χρήστος Κηπουρός

     “Άμα είναι να αδειάσει ο Έβρος, και να μείνει μόνο

    ο φράχτης, τότε είναι καλύτερο το ξέφραγο αμπέλι.”

 

  “Ιδού, γιατί οι διακομματικές, από την ανάπτυξη της  

  Θράκης, ως τον πρωτογενή τομέα, πάνε στο βρόντο.”

 

Πηγή: Evros-news.gr,

 

 

 

 

Αμπέλι όμως. Που σημαίνει πολλές χιλιάδες νέο κόσμο. Επιστροφή στη ζωή. Όχι σε άλλη μια νέα έρημο. Αυτή τη φορά και φυσική και πολιτική. Όχι μόνο πολιτική, όπως αυτή των Αθηνών.

 Και υπάρχει και κάτι άλλο:  “Ο φράχτης με γεμάτο κόσμο Έβρο, είναι γνήσιος πατριωτισμός. Με λίγο όμως κόσμο, όπως σήμερα, είναι εθνικοφροσύνη.”

 Μπορεί ο Γάλλος Γεωγράφος Gravier να είχε συγγράψει το έργο: “Παρίσι και η Γαλλική Έρημος” και να είχε εν μέρει εισακουστεί. Άλλωστε οι επιγενόμενοι του, έκαναν μέχρι και ξηρικά λιμάνια.

Στην Ελλάδα, το μόνο που κάνουν είναι να μετατρέπουν αρδευόμενα, σε ξηρικά χωράφια. Μια και τα από δεκαετιών εξαγγελθέντα φράγματα, έμειναν στα χαρτιά. Όπως είναι οι εκτροπές και οι υδροταμιευτήρες. Δεν έγινε ούτε μισό έργο. Ούτε το εμβληματικό, από τη δεκαετία ακόμη του 1980, φράγμα του Δερείου, στο Νομό Έβρου.

 

Και δεν είναι μόνο αυτό. Κάποιοι, αναμηρυκάζοντας τη Γαλλική ρήση, ψελλίζουν τον κίνδυνο για την ερημοποίηση της Περιφέρειας. Όμως κι αυτό δεν είναι κάτι το νέο. Νεοπαλιό, θα το έλεγα, αν δεν είναι σκέτο παλιό.  Άλλωστε τα ίδια λένε οι εν Αθήναις. Όλοι. Ανεξαρτήτως χρώματος.

 

Μόνο που στη χώρα μας ισχύουν τα εντελώς αντίθετα. Εδώ υπάρχει “Ελλάδα και η Αθηναϊκή έρημος”. 

 

Ποια αποκέντρωση και ποια περιφερειακή ανάπτυξη; Τις θανάτωσαν σαν τα αιγοπρόβατα. Ούτε καν τις μνημονεύει κανείς ως έννοιες. Και είναι γνωστό τις πταίει.  

 

Γιατί, αν και η Αθήνα ήταν Ελλάδα, σήμερα η χώρα θα πετούσε. Ενώ τα μόνα που είναι για πέταμα στα σκουπίδια της ιστορίας, είναι τα έως τώρα πορίσματα της διακομματικής για τη Θράκη. Από το πρώτο του 1992, που περιείχε και το Ανατολικό Αιγαίο, ως το τελευταίο.

 

Υπό αυτό το πρίσμα, διατυπώνεται η ερώτηση: “Ποια διακομματική για τη Θράκη και ποια για τον πρωτογενή τομέα;”

 

Γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν θα υπήρχε κανένα αγροτικό και κανένα περιφερειακό ζήτημα, αν δεν υπήρχε το Αθηναϊκό πρόβλημα.

 

Με χαροποιεί που η επταετής παρουσία μου στη Βουλή, καταγράφεται ως “φωνή βοώντος εν τη Αθηναϊκή ερήμω”. Μια χαρά όμως που την επισκιάζει η προϊούσα κατάρρευση της Θράκης. Με τον προδιαγεγραμμένο θάνατο της Αγροτοκτηνοτροφίας, να τη μετατρέπει σε σκέτη λύπη.

 

Και δεν φτάνει μόνο η πεπατημένη του αγώνα. Χρειάζονται να ανοιχτούν νέοι δρόμοι ως προς την πολιτική. Από την επαναθεμελίωση του Αγροτικού κινήματος, έως την αγροποίηση και την αγροσοφία, που να διανθίσουν ένα σοβαρό μανιφέστο για τον Ελληνικό πρωτογενή τομέα.

 

Πιο πολλά προφανώς γνωρίζουν από την Ελληνική Κυβέρνηση, οι Γάλλοι Αγρότες π. χ. για τη Mercosur, που δυο φορές έφτασαν πρόσφατα με τα τρακτέρ τους, ως την Αψίδα του Θριάμβου, στο Παρίσι.  Όπως ο Γάλλος γεωγράφος ήξερε για την Γαλλική έρημο. Όπως ο Αρχαίος Αθηναίος νομοθέτης και ποιητής Σόλων με το: “Γηράσκω δ' ἀεὶ πολλὰ διδασκόμενος”.  

 

__________

Ούτε Πράσινα φανάρια ούτε Νίκαια

 

                Χρήστος Κηπουρός   Πασχάλης Χριστοδούλου 

 

 

 “Ευθαρσώς, το “Μητσοτάκης ο Αγροτοκτόνος”, δεν μας     

 εκφράζει. Μακάρι λοιπόν να το διαψεύσει στην πράξη.” 

       

          “Ούτε στα πράσινα φανάρια ούτε στη Νίκαια

          υπάρχει η Λύση. Εμείς λέμε: Άσκρη Βοιωτίας.”

 

 

 

 

 

 

            

 

 

 

 

 

  

                    Άσκρη Βοιωτίας,  Λίμνη Μουσών, https://limnimouson.gr/photo-gallery/

 

           “Οι Αγρότες, όπως έδειξε η ιστορία, έμειναν

          φτωχοί, γιατί ποτέ δεν υπήρξαν μπαταξήδες.”   

 

            “Ο πιο κοινός τόπος είναι ότι οι εν Αθήναις

            ταγοί είναι οι μουντζούρηδες της ιστορίας.”

 Αν δεν χωράνε οι 35 εκπρόσωποι των Αγροτών και των συναφών επαγγελμάτων στο Μέγαρο Μαξίμου, ας γίνει κάπου αλλού η συνάντηση. Ακόμη και εκτός Αθηνών. Το καλύτερο. 

 Μια ιδέα είναι η Άσκρη Βοιωτίας. Ο τόπος του Αγρότη και Βοσκού, Ποιητή και Σοφού Ησίοδου.

 Ίσως δε μια δημιουργική επιστροφή  στις “Ημέρες και τα Έργα” του, φωτίσει, τόσο την Κυβέρνηση, όσο και τους Αγρότες,  για το δέον γενέσθαι, πριν από τον προδιαγεγραμμένο θάνατο, τόσο της Κτηνοτροφίας, όσο και στη συνέχεια, και της Γεωργίας.

 Τόσο η Αγροποίηση, όσο και η Αγροσοφία* του συμβολικού αυτού τοπωνυμίου, μπορούν να κάνουν την Κυβέρνηση να αλλάξει γνώμη και για τη MERCOSUR, όσο και τους Αγρότες, ως προς την πολιτική επαναθεμελίωση του αγροτικού κινήματος.

 Όλες οι εξουσίες έχουν στο πίσω αλλά και σε άλλα μέρη του μυαλού τους, το “διαίρει και Κυβέρνα.” Οπότε πρώτο  μέλημα στη διαφύλαξη της ενότητας ενός χώρου, όφειλε να είναι η επεξεργασμένη πολιτική. Και όταν αυτή δεν υφίσταται, οι ευθύνες για την όποια διάσπαση, είναι εξ αδιαιρέτου. Με τη λύση να αναζητείται στην επαναθεμελίωση της πολιτικής.  

 Η οποία μπορεί να αναζητηθεί στην Άσκρη Βοιωτίας. Στα ιστορικά, τα πολιτικά, και κυρίως τα ηθικά εχέγγυα που προσφέρει. Ούτε στα πράσινα φανάρια βρίσκεται ούτε όμως στη Νίκαια. Και δεν είναι ζήτημα αριθμητικό. Η ηθική διάσταση προηγείται. Εδώ ισχύει το “Ο πρώτος αναμάρτητος κλπ”.  

Κατά τα άλλα, ως πρώτο αίτημα μπορεί να παραμείνει το άτοκο δάνειο των 2.20 δις Ευρώ. Όσα δηλαδή και τα χρήματα που η Ελλάδα δάνεισε στο Ζελένσκι.

 Γιατί το γήπεδο αντιπαράθεσης του Αγροτικού και του Περιφερειακού με την Κυβέρνηση, είναι η Πολιτική. Το Αθηναϊκό με τις κεντρικές του επιλογές και προτιμήσεις. Το “Φίλοι οι αγρότες, αλλά φίλτατος ο Ουκρανός Πρόεδρος”, χρειάζεται κατάλληλη απάντηση. Κι αυτή μπορεί να αποτελέσει ένα πρώτο βήμα στην επαναθεμελίωση.

 Και όλα αυτά, όταν τα λεφτά στο Ζελένσκι, είναι δανεικά και αγύριστα. Ενώ οι αγρότες, όπως έδειξε η ιστορία, έμειναν φτωχοί, γιατί ποτέ δεν υπήρξαν μπαταξήδες.

 Ας μη λέγονται λοιπόν για άλλη μια φορά ψέματα περί ανυπαρξίας διαθέσιμου δημοσιονομικού χώρου. Λεφτά δεν υπάρχουν, αλλά για Δάνεια σε μια εκτακτότατη ανάγκη, όπως η σημερινή του Αγροτικού κόσμου, υπάρχουν.

 Διαφορετικά αυτό που ακολουθεί είναι η αγροτοκτονία. Με αυτουργούς, τη μορφωτική κρίση και πτώχευση της νεοελληνικής Εθνικής κουλτούρας, καθώς και την όποιου χρώματος χρόνια Αθηναϊκή κυβερνητική και κομματική πεπατημένη. Το αν κάτι είναι τόπος κοινός είναι ότι οι εν Αθήναις ταγοί ήταν και είναι οι μουντζούρηδες της ιστορίας. Αυτούς που ακόμη πριν από έναν και αιώνα ο συμπατριώτης μας Γεώργιος Βιζυηνός τους είχε αποκαλέσει: “Οι μυγοχάφτηδες των Αθηνών”.

 Οπότε και εμείς δεν κομίζουμε κάποια νέα γλαύκα στην Αθήνα. Κατά τα άλλα, αν είμαστε κάτι είμαστε μια από τις αντιπολιτεύσεις του Αθηναϊσμού. Παρόλα αυτά, ευθαρσώς, το: “Μητσοτάκης ο Αγροτοκτόνος”, δεν μας εκφράζει. Μακάρι λοιπόν να το διαψεύσει στην πράξη.