Του Πασχάλη Χριστοδούλου*
(με αφορμή την απόφαση για αναστολή λειτουργίας της ΔΟΥ Σουφλίου)
Μετά τον ΟΤΕ, τον ΟΣΕ, τη ΔΕΗ επελέγη η μη δημοφιλής υπηρεσία στους πολίτες, η ΔΟΥ, με το νεότευκτο, ιδιόκτητο και αισθητικά υπέροχο κτίριο της να αποχαιρετίσει το Σουφλί. Κανείς δεν γνωρίζει ποια θα είναι η επόμενη δημόσια υπηρεσία, την οποία η πολιτεία θα κλείσει ώστε να απαλλαγεί από το μεγάλο δημοσιονομικό άχθος που λέγεται Σουφλί. Ή μάλλον είναι κι αυτό γνωστό. Το 2ο Γραφείο Α/θμιας Εκπ/σης.
Αναφέρομαι στο γεωγραφικό αυτό χώρο της πατρίδας μας που απέχει πολλά χιλιόμετρα από την «πρωτεύουσα» και ελάχιστα μέτρα από τα σύνορα και ευθύνεται για την οικονομική κρίση, γιατί αυτός δημιούργησε τα ελλείμματα λόγω των ολυμπιακών έργων που έγιναν στα όριά του, ενώ ταυτόχρονα συγκεντρώνει υψηλά ποσοστά ΦΠΑ από τις μεγάλες επιχειρήσεις οι οποίες δραστηριοποιούνται στην περιοχή και θα έχει πολλούς πόρους σύμφωνα με τη νέα μεγάλη ιδέα του έθνους τον ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ, και στέλνει ορδές παράνομων μεταναστών στο κλεινόν άστυ επειδή δεν μπορεί να τους φιλοξενήσει. Που κατασπαταλά τους πόρους και τα Προγράμματα Δημοσίων Επενδύσεων κάθε χρόνο με τις πλημμύρες του ποταμού Έβρου (δε γνωρίζω αν σ΄ αυτά περιλαμβάνονται και τα εκρηκτικά για τα αναχώματα), και εντέλει αρνείται από ευγένεια, ενδεχόμενα και από μικροπολιτικές λογικές να στείλει εκεί που τους αξίζει όλους όσους απεργάζονται τέτοιες λύσεις για να λύσουν το γόρδιο δεσμό της χώρας.
Αν αυτός ο γεωγραφικός χώρος, το Σουφλί, αλλά και ο ευρύτερος, ο Έβρος, είχαν και τους ανάλογους εκπροσώπους θα βρίσκονταν στην πρωτοπορία της εποχής. Θα έστελναν αδιάβαστους όλους αυτούς που ταυτίζουν την Κλαυθμώνος με τη Σιδηρώ, τη Γιαννούλη, τη Δαδιά κλπ. Δυστυχώς δεν έχει και γι’ αυτό δέχεται μοιρολατρικά όλες τις επιλογές αυτών που ίσως θα έπρεπε να κατοικοεδρεύουν σε κάποιο ευαγές ίδρυμα σωφρονισμού.
Μέχρι να βρεθούν αυτοί οι εκπρόσωποι ή καλύτερα μέχρι οι πολίτες να επιλέξουν τέτοιους εκπροσώπους οι κάτοικοι του Δήμου Σουφλίου θα προστρέχουν σε όμορες ΔΟΥ για τις συναλλαγές τους. Ας μην σπεύσει κανείς να αντιτάξει την εξυπηρέτηση μέσω διαδικτύου γιατί θα προκαλέσει γέλια. Το μόνο που μπορεί να ισχυρισθεί είναι ότι κατερχόμενοι στη ΔΟΥ της Αλεξανδρούπολης θα τρώνε ή θα παίρνουν και τα ψάρια τους.
* Πρώην Δήμαρχος Σουφλίου, Δημοτικός Σύμβουλος
Σουφλί, Δεκέμβριος 2010
www.xristodoulou.gr
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Κυριακή 12 Δεκεμβρίου 2010
Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2009
Η αθέατη πλευρά της Θράκης.
Του Χριστοδούλου Πασχάλη*
Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009, γιορτή των Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ σύμφωνα με το χριστιανικό εορτολόγιο, αλλά και γιορτή του Κασήμ της πέμπτης κατά σειρά γιορτής σύμφωνα με το μπεχτασικό. Αν η λέξη για κάποιους που, εσχάτως ανησυχούντες, επιδίδονται στη διερεύνηση των τεκταινομένων στη Θράκη, παραπέμπει σε ιρλανδικό λεξιλόγιο, για τους εγχώριους καριερίστες θα έπρεπε να αποτελεί καθήκον η παρουσία τους σ’ αυτή τη γιορτή.
Αντίθετα με την κατ’ έτος παρουσία τους και την παρεχόμενη νομιμοποίηση στη διαρκή προσπάθεια τουρκοποίησης του πανηγυριού στο Χίλγια που γίνεται στις 3 Αυγούστου, στη γιορτή του Κασήμ, στον Τεκέ Κιζίλ Ντελί στη Ρούσα ο μόνος που παραβρέθηκε ήταν ο Τούρκος πρόξενος. Ένας σουνίτης σε μπεχτασική γιορτή!
Δεν είμαι βέβαιος αν είναι χρήσιμη μια αναφορά στην ιστορική παρουσία των Μπεχτασήδων - Κιζιλμπάσηδων, αφού η δύναμη της εικόνας και η υποταγή σ’ αυτήν είναι αδιαμφισβήτητη, αλλά η ύπαρξη καταγραφών που συνδέουν ιστορικά την παρουσία τους στο χώρο από την εποχή του Ορφέα, όφειλε να αποτελέσει ελκυστικό παράγοντα παρουσίας στις εκδηλώσεις τους. Έστω και η ελάχιστη επιστημονική προσέγγιση, οι μεγαλιθικοί τάφοι και οι βραχογραφίες αυτό καταδεικνύουν.
Ο διεθνισμός και η πολυπολιτισμικότητα ούτε ρητορικές κορώνες, κενές περιεχομένου, μπορεί να είναι, ούτε φυσικά όχημα ανομολόγητων προθέσεων. Η προστασία της γλώσσας, ως γλώσσας υπό εξαφάνιση, του πολιτισμού και της ιστορικής τους διαδρομής όφειλε να είναι ο στόχος όλων. Ακόμα και η προστασία ζώων που είναι υπό εξαφάνιση επιδοτείται από την Ε.Ε.! Τα πολλά δάκρυα που χύνονται όπως και οι ένοχες σιωπές όταν γίνονται αναφορές στη μονομερή αξίωση για αυτοπροσδιορισμό, λες και αφορά μόνο ένα τμήμα του μουσουλμανικού πληθυσμού, είναι ίσως η καλύτερη υπηρεσία σ’ αυτούς που θέλουν να τουρκοποιήσουν ακόμη και τις γιορτές. Ας μη μας διαφεύγει ότι τον Ιούλιο του 2008 σε επίσκεψη του Τούρκου σουνίτη πρέσβη στην περιοχή, αυτή έγινε στον Τεκέ της Ρούσας, σε ένα μπεχτασικό λατρευτικό χώρο.
Μια συνοπτική αναφορά στις πολιτικές των τελευταίων δεκαετιών, ιδιαίτερα μετά τα γεγονότα της Κομοτηνής, θα μας οδηγήσουν σε ασφαλή συμπεράσματα και θα αποκαλύψει το ρόλο των όψιμα ανησυχούντων, είτε αυτών που υπήρξαν διπλωμάτες και το όνομά τους τελειώνει σε –ις είτε των ΜΜ με τους ποικιλώνυμους παρατρεχάμενους κάθε φορά και των συμφερόντων που αυτά εκπροσωπούν.
Το πόρισμα της διακομματικής επιτροπής της Βουλής και η μελέτη της Ακαδημίας Αθηνών για τη Θράκη δυστυχώς υπήρξαν κείμενα ευχών που σήμερα κανείς δεν θυμάται την ύπαρξή τους. Αντίθετα πολλοί θυμούνται «τον πακτωλό» χρημάτων, όπως αθηναϊκά ΜΜ ονόμαζαν, τις εγκρίσεις των ιδιωτικών επενδύσεων και το χορό των αρπακτικών που στήνονταν γύρω από αυτές. Τα αποτελέσματα είναι μπροστά μας, βιομηχανικά κουφάρια και μετανάστευση. Το περίεργο είναι ότι αυτοί που συμμετείχαν στα κέντρα αποφάσεων και όμνυαν στην νέα εποχή που έρχεται μέσα από το επιχειρηματικό περιβάλλον που διαμορφώνεται μετέβαλαν άποψη με μεγάλη ευκολία και διαμόρφωσαν καταγγελτικό λόγο.
Είναι οι ίδιοι που χειροκροτούσαν και πανηγύριζαν μαζί με τον Ερντογάν για τον αγωγό Φυσικού Αερίου Προύσας – Κομοτηνής, που παρακάμπτει τα 2/3 του Έβρου, με ότι εξ’ αυτού απορρέει για τις επιχειρήσεις και τον πρωτογενή τομέα, και καθιστά το εργοστάσιο της ΔΕΗ στην Κομοτηνή όμηρο της Τουρκίας και τη Θράκη γεωοικονομική της επαρχία. Ιδιαίτερα αυτή τη περίοδο που θα μπορούσε η χώρα μας να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στο γεωοικονομικό πεδίο.
Ακόμη κι αν δεν συμμετείχαν ενεργά σε πολιτικές που εκπορεύονταν από το τρίγωνο των (Βερμούδων;) τριών πλατειών, Σύνταγμα – Κολωνάκι – Ομόνοια, η σιωπή τους λειτουργούσε υποστηρικτικά.
Μπορούμε να κάνουμε αναφορά, στο Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων, γνωστό ως πρόγραμμα Φραγκουδάκη – Δραγώνα, υποψήφιας βουλευτού επικρατείας του ΠΑΣΟΚ την εποχή Σημίτη η πρώτη, γενική γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας στη σημερινή κυβέρνηση η δεύτερη, που επέβαλλαν την τουρκική ως μητρική γλώσσα που διδάσκεται σε όλα τα μειονοτικά σχολεία. Ακόμα κι αυτά των Πομάκων.
Στην υποστήριξη της μεγάλης «εθνικής ιδέας» του ΑΘΗΝΑ 2004, της ταφόπλακας της ελλαδικής περιφέρειας. Άλλα και σε πλήθος ακόμα ενεργειών που οδήγησαν τη Θράκη στη σημερινή της κατάσταση.
Οφείλουμε όμως να κάνουμε ιδιαίτερη αναφορά και στο ρόλο των ΜΜ που ενίοτε λειτουργούν προβοκατόρικα όταν δεν εκτελούν διατεταγμένη αποστολή στη συντριπτική τους πλειοψηφία. Ας μη σπεύσουν να αντιδράσουν γιατί υπάρχουν πλείστα γεγονότα που είχαν αρνητική στάση. Ένα εκ των οποίων η επιλογή αυτών με τους οποίους διαλέγονται. Οι κορώνες για lexotanil και τα μεθύστερα βίντεο από το 2007 μόνο ως κουτσαβακισμοί μπορούν να εκληφθούν. Άραγε ποια στάση κράτησαν στα γεγονότα του Εχίνου το 2004;
Υπάρχουν πολλά που θα μπορούσαν να παρατεθούν σε μια ειλικρινή συζήτηση για τον αθέατο κόσμο της Θράκη. Σε μια δημοκρατία, έστω κι αν μιλάμε για το κουφάρι της 3ης Ελληνικής, ο δημόσιος διάλογος θα ήταν αυτονόητος. Γι΄ αυτό κι εμείς θα πράξουμε το αυτονόητο δημοκρατικό και υπεύθυνο δικαίωμά μας. Αυτό της δημόσιας αποκάλυψης όλων όσων καιροσκοπούν στο όνομά της, ταυτόχρονα όμως της πρότασης και του αγώνα για την μεγάλη μας αγαπημένη. Τη Θράκη.
*Διετέλεσε Δήμαρχος Σουφλίου και Πρόεδρος της ΤΕΔΚ Έβρου
Σουφλί, Νοέμβριος 2009 www.xristodoulou.gr
Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009, γιορτή των Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ σύμφωνα με το χριστιανικό εορτολόγιο, αλλά και γιορτή του Κασήμ της πέμπτης κατά σειρά γιορτής σύμφωνα με το μπεχτασικό. Αν η λέξη για κάποιους που, εσχάτως ανησυχούντες, επιδίδονται στη διερεύνηση των τεκταινομένων στη Θράκη, παραπέμπει σε ιρλανδικό λεξιλόγιο, για τους εγχώριους καριερίστες θα έπρεπε να αποτελεί καθήκον η παρουσία τους σ’ αυτή τη γιορτή.
Αντίθετα με την κατ’ έτος παρουσία τους και την παρεχόμενη νομιμοποίηση στη διαρκή προσπάθεια τουρκοποίησης του πανηγυριού στο Χίλγια που γίνεται στις 3 Αυγούστου, στη γιορτή του Κασήμ, στον Τεκέ Κιζίλ Ντελί στη Ρούσα ο μόνος που παραβρέθηκε ήταν ο Τούρκος πρόξενος. Ένας σουνίτης σε μπεχτασική γιορτή!
Δεν είμαι βέβαιος αν είναι χρήσιμη μια αναφορά στην ιστορική παρουσία των Μπεχτασήδων - Κιζιλμπάσηδων, αφού η δύναμη της εικόνας και η υποταγή σ’ αυτήν είναι αδιαμφισβήτητη, αλλά η ύπαρξη καταγραφών που συνδέουν ιστορικά την παρουσία τους στο χώρο από την εποχή του Ορφέα, όφειλε να αποτελέσει ελκυστικό παράγοντα παρουσίας στις εκδηλώσεις τους. Έστω και η ελάχιστη επιστημονική προσέγγιση, οι μεγαλιθικοί τάφοι και οι βραχογραφίες αυτό καταδεικνύουν.
Ο διεθνισμός και η πολυπολιτισμικότητα ούτε ρητορικές κορώνες, κενές περιεχομένου, μπορεί να είναι, ούτε φυσικά όχημα ανομολόγητων προθέσεων. Η προστασία της γλώσσας, ως γλώσσας υπό εξαφάνιση, του πολιτισμού και της ιστορικής τους διαδρομής όφειλε να είναι ο στόχος όλων. Ακόμα και η προστασία ζώων που είναι υπό εξαφάνιση επιδοτείται από την Ε.Ε.! Τα πολλά δάκρυα που χύνονται όπως και οι ένοχες σιωπές όταν γίνονται αναφορές στη μονομερή αξίωση για αυτοπροσδιορισμό, λες και αφορά μόνο ένα τμήμα του μουσουλμανικού πληθυσμού, είναι ίσως η καλύτερη υπηρεσία σ’ αυτούς που θέλουν να τουρκοποιήσουν ακόμη και τις γιορτές. Ας μη μας διαφεύγει ότι τον Ιούλιο του 2008 σε επίσκεψη του Τούρκου σουνίτη πρέσβη στην περιοχή, αυτή έγινε στον Τεκέ της Ρούσας, σε ένα μπεχτασικό λατρευτικό χώρο.
Μια συνοπτική αναφορά στις πολιτικές των τελευταίων δεκαετιών, ιδιαίτερα μετά τα γεγονότα της Κομοτηνής, θα μας οδηγήσουν σε ασφαλή συμπεράσματα και θα αποκαλύψει το ρόλο των όψιμα ανησυχούντων, είτε αυτών που υπήρξαν διπλωμάτες και το όνομά τους τελειώνει σε –ις είτε των ΜΜ με τους ποικιλώνυμους παρατρεχάμενους κάθε φορά και των συμφερόντων που αυτά εκπροσωπούν.
Το πόρισμα της διακομματικής επιτροπής της Βουλής και η μελέτη της Ακαδημίας Αθηνών για τη Θράκη δυστυχώς υπήρξαν κείμενα ευχών που σήμερα κανείς δεν θυμάται την ύπαρξή τους. Αντίθετα πολλοί θυμούνται «τον πακτωλό» χρημάτων, όπως αθηναϊκά ΜΜ ονόμαζαν, τις εγκρίσεις των ιδιωτικών επενδύσεων και το χορό των αρπακτικών που στήνονταν γύρω από αυτές. Τα αποτελέσματα είναι μπροστά μας, βιομηχανικά κουφάρια και μετανάστευση. Το περίεργο είναι ότι αυτοί που συμμετείχαν στα κέντρα αποφάσεων και όμνυαν στην νέα εποχή που έρχεται μέσα από το επιχειρηματικό περιβάλλον που διαμορφώνεται μετέβαλαν άποψη με μεγάλη ευκολία και διαμόρφωσαν καταγγελτικό λόγο.
Είναι οι ίδιοι που χειροκροτούσαν και πανηγύριζαν μαζί με τον Ερντογάν για τον αγωγό Φυσικού Αερίου Προύσας – Κομοτηνής, που παρακάμπτει τα 2/3 του Έβρου, με ότι εξ’ αυτού απορρέει για τις επιχειρήσεις και τον πρωτογενή τομέα, και καθιστά το εργοστάσιο της ΔΕΗ στην Κομοτηνή όμηρο της Τουρκίας και τη Θράκη γεωοικονομική της επαρχία. Ιδιαίτερα αυτή τη περίοδο που θα μπορούσε η χώρα μας να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στο γεωοικονομικό πεδίο.
Ακόμη κι αν δεν συμμετείχαν ενεργά σε πολιτικές που εκπορεύονταν από το τρίγωνο των (Βερμούδων;) τριών πλατειών, Σύνταγμα – Κολωνάκι – Ομόνοια, η σιωπή τους λειτουργούσε υποστηρικτικά.
Μπορούμε να κάνουμε αναφορά, στο Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων, γνωστό ως πρόγραμμα Φραγκουδάκη – Δραγώνα, υποψήφιας βουλευτού επικρατείας του ΠΑΣΟΚ την εποχή Σημίτη η πρώτη, γενική γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας στη σημερινή κυβέρνηση η δεύτερη, που επέβαλλαν την τουρκική ως μητρική γλώσσα που διδάσκεται σε όλα τα μειονοτικά σχολεία. Ακόμα κι αυτά των Πομάκων.
Στην υποστήριξη της μεγάλης «εθνικής ιδέας» του ΑΘΗΝΑ 2004, της ταφόπλακας της ελλαδικής περιφέρειας. Άλλα και σε πλήθος ακόμα ενεργειών που οδήγησαν τη Θράκη στη σημερινή της κατάσταση.
Οφείλουμε όμως να κάνουμε ιδιαίτερη αναφορά και στο ρόλο των ΜΜ που ενίοτε λειτουργούν προβοκατόρικα όταν δεν εκτελούν διατεταγμένη αποστολή στη συντριπτική τους πλειοψηφία. Ας μη σπεύσουν να αντιδράσουν γιατί υπάρχουν πλείστα γεγονότα που είχαν αρνητική στάση. Ένα εκ των οποίων η επιλογή αυτών με τους οποίους διαλέγονται. Οι κορώνες για lexotanil και τα μεθύστερα βίντεο από το 2007 μόνο ως κουτσαβακισμοί μπορούν να εκληφθούν. Άραγε ποια στάση κράτησαν στα γεγονότα του Εχίνου το 2004;
Υπάρχουν πολλά που θα μπορούσαν να παρατεθούν σε μια ειλικρινή συζήτηση για τον αθέατο κόσμο της Θράκη. Σε μια δημοκρατία, έστω κι αν μιλάμε για το κουφάρι της 3ης Ελληνικής, ο δημόσιος διάλογος θα ήταν αυτονόητος. Γι΄ αυτό κι εμείς θα πράξουμε το αυτονόητο δημοκρατικό και υπεύθυνο δικαίωμά μας. Αυτό της δημόσιας αποκάλυψης όλων όσων καιροσκοπούν στο όνομά της, ταυτόχρονα όμως της πρότασης και του αγώνα για την μεγάλη μας αγαπημένη. Τη Θράκη.
*Διετέλεσε Δήμαρχος Σουφλίου και Πρόεδρος της ΤΕΔΚ Έβρου
Σουφλί, Νοέμβριος 2009 www.xristodoulou.gr
Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2009
Βουλή από σό(γ)ια
Του Πασχάλη Χριστοδούλου*
Όλες οι εκλογικές αναμετρήσεις από τη μεταπολίτευση και εντεύθεν έγιναν με την επίκληση του εθνικού μας προβλήματος, αυτό της Κύπρου. Μ’ αυτό βέβαια η πολιτική τάξη της χώρας μας ξεμπέρδεψε όταν αναφανδόν τάχθηκε υπέρ του Σχεδίου Ανάν, αντιτιθέμενη στη βούληση του κυρίαρχου κυπριακού λαού. Συμπράξανε με τους υπερατλαντικούς αλλά και τους εν Ευρώπη συμμάχους που επιβουλεύονταν την κυριαρχία της μεγαλονήσου, αποδεχόμενοι ακόμη και τα εξ’ Αμερικής τριάντα αργύρια για τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης.
Αν λάβουμε υπόψη ότι η 3η Ελληνική Δημοκρατία γεννήθηκε μέσα από την Κυπριακή τραγωδία για την οποία ως χώρα βάλαμε χεράκι, θα έλεγα ότι η επίκληση του κυπριακού ως λόγος προσφυγής στις κάλπες ήταν «δικαιολογημένη».
Από το 2007, μετά το δημοψήφισμα του 2004 στην Κύπρο για το σχέδιο Ανάν και τη μεγάλη ήττα των εν Ελλάδι ανανιστών, προβάλλεται η οικονομία ως λόγος για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Αλήθεια σ’ αυτή τη χώρα πότε οι εκλογές θα γίνουν στη συνταγματική τους ημερομηνία; Οι φωνασκούντες ότι δήθεν υπηρετούν τους θεσμούς γιατί καταπατούν τον υπέρτατο, το σύνταγμα;
Αυτά όμως είναι γνωστά στους πολίτες, εξ’ ου και η αποστροφή στους πολιτικούς, οι οποίοι περί άλλων τυρβάζουν. Ή μάλλον παπαγαλίζουν όσα συμφέρει στους κατ’ εξοχήν κυβερνώντες, τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ και τους συν αυτούς διαμορφωτές της κοινής γνώμης.
Εκείνο που είναι επίσης βέβαιο είναι ότι θα περάσει ένας μήνας με ανούσιες και σε αρκετές περιπτώσεις στημένες, από τους προαναφερθέντες διαμορφωτές, αψιμαχίες προς χάρη και δόξα των δεικτών τηλεθέασης. Άπαντες θα ομνύουν στο όνομα των πολιτών χωρίς κανείς να μπει στον κόπο να διαλεχτεί μαζί τους. Μεγάλα και σοβαρά ζητήματα θα περιμένουν για επόμενες εκλογές.
Το ζήτημα των περιφερειών της χώρας που αποτελεί το κλειδί μιας άλλης αναπτυξιακής και οικονομικής πολιτικής για τη χώρα δεν θα το αγγίξει κανείς. Οι υστερόβουλες κορώνες περί ποσοστών του ΕΣΠΑ που θα διατεθούν για την περιφέρεια αποτελούν τον πέπλο που σκεπάζει τις πολιτικές των αθηναϊστών. Το μετρό, τα Σπάτα, το τραμ, ο προαστιακός (μέχρι και η Πελοπόννησος, η Χαλκίδα και ποιος ξέρει ακόμα ποιες περιοχές ενσωματώνονται στο Λεκανοπέδιο), η Αττική οδός, η διακομματική συναίνεση και συμμετοχή στην κατ’ ευφημισμό εθνική ιδέα την Ολυμπιάδα, είναι ορισμένες από τις πολιτικές που όλοι γνωρίζουν.
Ίσως λιγότεροι να γνωρίζουν ότι εδώ και πολλά χρόνια οι ελλαδικές περιφέρειες είναι ουραγοί στην ευρωπαϊκή κατάταξη σε ότι αφορά τους δείκτες ευημερίας. Από το 2002 αναφερόμαστε σ’ αυτό το ζήτημα. Τα δημόσια γραπτά ευτυχώς υπάρχουν. Ας είναι καλά η δημοκρατική όαση του διαδικτύου. Όπως βέβαια όλα αυτά τα χρόνια δεν έγινε καμιά ουσιαστική συζήτηση για το περιφερειακό ζήτημα στο ανώτατο αντιπροσωπευτικό θεσμικό όργανο της πολιτείας, τη βουλή, εκτιμώ ότι καμιά αναφορά δεν πρόκειται να γίνει στο υπόλοιπο την προεκλογικής περιόδου.
Καμιά αναφορά επίσης στη διαμόρφωση του νέου παγκόσμιου ενεργειακού χωροταξικού, που εδώ και χρόνια εξελίσσεται απούσης τη χώρα μας, η οποία άγεται πίσω από τα συμφέροντα ακόμα και των γειτόνων μας. Αξίζει να θυμηθεί κανείς τον αγώνα που κάναμε από το 2000 για τη γεωοικονομική δημοκρατία. Όταν πανηγύριζαν την ενεργειακή σύνδεση με την Τουρκία, με το αγωγό φυσικού αερίου, εκχωρώντας τα κλειδιά του εργοστασίου της ΔΕΗ στην Κομοτηνή, στην Τουρκία και καθιστώντας τη Θράκη ενεργειακή της επαρχία. Αλλά και όταν δεν μπορούσαν να αντιληφθούν τις ενεργειακές πολιτικές επιλογές της γειτονικής χώρας η οποία στοχεύει στην ενεργειακή ενσωμάτωση της Κύπρου. Όταν παρακολουθούν ως θεατές τις εξελίξεις στους νέους αγωγούς που σχεδιάζονται.
Τα παραπάνω καταδεικνύουν με σαφήνεια ότι η 3η Ελληνική Δημοκρατία έχει από καιρού ολοκληρώσει τον κύκλο της. Πολλοί μίλησαν στο παρελθόν για τον κύκλο της μεταπολίτευσης που έχει κλείσει αλλά όχι για την ανάγκη να περάσουμε από την 3η στην 4η Ελληνική Δημοκρατία. Εδώ και χρόνια εμείς μιλάμε για την τέταρτη Δημοκρατία. Αυτό τουλάχιστον προκύπτει έπειτα από αναζήτηση στο διαδίκτυο.
Υπάρχουν όμως και αρκετά άλλα ερωτήματα που χρήζουν απάντησης, ταυτόχρονα με την αλλαγή του ρόλου και των αρμοδιοτήτων του προέδρου της Δημοκρατίας στα πλαίσια της 4ης Δημοκρατίας αλλά και της αλλαγής του περιφερειακού χωροταξικού.
Γιατί υπάρχει η πολιτική κληρονομικότητα και τα τζάκια; Τρεις οικογένειες κυβερνούν τη χώρα με μικρές παρενθέσεις, περίπου 60 χρόνια. Ούτε σε φυλές ιθαγενών δεν υπάρχουν ανάλογα φαινόμενα, αφού οι φύλαρχοι μπορεί να είναι ισόβιοι αλλά εκλέγονται. Γιατί δεν καθιερώνονται οι δύο θητείες σε όλα τα επίπεδα της πολιτικής και κοινωνικής εκπροσώπησης ώστε να υπάρχει μια διαρκής ανανέωση του πολιτικού προσωπικού αλλά και περιορισμός των φαινομένων διαπλοκής;
Αυτά είναι τα μείζονα ζητήματα που πρέπει να απασχολούν τους πολίτες σήμερα. Φοβούμαι όμως ότι απαντήσεις μέχρι τις 4 Οκτώβρη, ημέρας των ζώων, δεν θα υπάρξουν. Κι αν παλιότερα μας έκλεβαν ιδέες, σήμερα αδυνατούν να κάνουν ακόμη και αυτό. Από αυτή τη μεταλλαγμένη Δημοκρατία δεν θα πάρουμε. Ούτε από τα πολιτικά της σόγια ούτε από την ομώνυμη σόγια τους ούτε φυσικά και από κείνη των υπολοίπων μερών.
*Πρώην Δήμαρχος Σουφλίου http://xristodoulou.blogspot.com
Όλες οι εκλογικές αναμετρήσεις από τη μεταπολίτευση και εντεύθεν έγιναν με την επίκληση του εθνικού μας προβλήματος, αυτό της Κύπρου. Μ’ αυτό βέβαια η πολιτική τάξη της χώρας μας ξεμπέρδεψε όταν αναφανδόν τάχθηκε υπέρ του Σχεδίου Ανάν, αντιτιθέμενη στη βούληση του κυρίαρχου κυπριακού λαού. Συμπράξανε με τους υπερατλαντικούς αλλά και τους εν Ευρώπη συμμάχους που επιβουλεύονταν την κυριαρχία της μεγαλονήσου, αποδεχόμενοι ακόμη και τα εξ’ Αμερικής τριάντα αργύρια για τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης.
Αν λάβουμε υπόψη ότι η 3η Ελληνική Δημοκρατία γεννήθηκε μέσα από την Κυπριακή τραγωδία για την οποία ως χώρα βάλαμε χεράκι, θα έλεγα ότι η επίκληση του κυπριακού ως λόγος προσφυγής στις κάλπες ήταν «δικαιολογημένη».
Από το 2007, μετά το δημοψήφισμα του 2004 στην Κύπρο για το σχέδιο Ανάν και τη μεγάλη ήττα των εν Ελλάδι ανανιστών, προβάλλεται η οικονομία ως λόγος για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Αλήθεια σ’ αυτή τη χώρα πότε οι εκλογές θα γίνουν στη συνταγματική τους ημερομηνία; Οι φωνασκούντες ότι δήθεν υπηρετούν τους θεσμούς γιατί καταπατούν τον υπέρτατο, το σύνταγμα;
Αυτά όμως είναι γνωστά στους πολίτες, εξ’ ου και η αποστροφή στους πολιτικούς, οι οποίοι περί άλλων τυρβάζουν. Ή μάλλον παπαγαλίζουν όσα συμφέρει στους κατ’ εξοχήν κυβερνώντες, τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ και τους συν αυτούς διαμορφωτές της κοινής γνώμης.
Εκείνο που είναι επίσης βέβαιο είναι ότι θα περάσει ένας μήνας με ανούσιες και σε αρκετές περιπτώσεις στημένες, από τους προαναφερθέντες διαμορφωτές, αψιμαχίες προς χάρη και δόξα των δεικτών τηλεθέασης. Άπαντες θα ομνύουν στο όνομα των πολιτών χωρίς κανείς να μπει στον κόπο να διαλεχτεί μαζί τους. Μεγάλα και σοβαρά ζητήματα θα περιμένουν για επόμενες εκλογές.
Το ζήτημα των περιφερειών της χώρας που αποτελεί το κλειδί μιας άλλης αναπτυξιακής και οικονομικής πολιτικής για τη χώρα δεν θα το αγγίξει κανείς. Οι υστερόβουλες κορώνες περί ποσοστών του ΕΣΠΑ που θα διατεθούν για την περιφέρεια αποτελούν τον πέπλο που σκεπάζει τις πολιτικές των αθηναϊστών. Το μετρό, τα Σπάτα, το τραμ, ο προαστιακός (μέχρι και η Πελοπόννησος, η Χαλκίδα και ποιος ξέρει ακόμα ποιες περιοχές ενσωματώνονται στο Λεκανοπέδιο), η Αττική οδός, η διακομματική συναίνεση και συμμετοχή στην κατ’ ευφημισμό εθνική ιδέα την Ολυμπιάδα, είναι ορισμένες από τις πολιτικές που όλοι γνωρίζουν.
Ίσως λιγότεροι να γνωρίζουν ότι εδώ και πολλά χρόνια οι ελλαδικές περιφέρειες είναι ουραγοί στην ευρωπαϊκή κατάταξη σε ότι αφορά τους δείκτες ευημερίας. Από το 2002 αναφερόμαστε σ’ αυτό το ζήτημα. Τα δημόσια γραπτά ευτυχώς υπάρχουν. Ας είναι καλά η δημοκρατική όαση του διαδικτύου. Όπως βέβαια όλα αυτά τα χρόνια δεν έγινε καμιά ουσιαστική συζήτηση για το περιφερειακό ζήτημα στο ανώτατο αντιπροσωπευτικό θεσμικό όργανο της πολιτείας, τη βουλή, εκτιμώ ότι καμιά αναφορά δεν πρόκειται να γίνει στο υπόλοιπο την προεκλογικής περιόδου.
Καμιά αναφορά επίσης στη διαμόρφωση του νέου παγκόσμιου ενεργειακού χωροταξικού, που εδώ και χρόνια εξελίσσεται απούσης τη χώρα μας, η οποία άγεται πίσω από τα συμφέροντα ακόμα και των γειτόνων μας. Αξίζει να θυμηθεί κανείς τον αγώνα που κάναμε από το 2000 για τη γεωοικονομική δημοκρατία. Όταν πανηγύριζαν την ενεργειακή σύνδεση με την Τουρκία, με το αγωγό φυσικού αερίου, εκχωρώντας τα κλειδιά του εργοστασίου της ΔΕΗ στην Κομοτηνή, στην Τουρκία και καθιστώντας τη Θράκη ενεργειακή της επαρχία. Αλλά και όταν δεν μπορούσαν να αντιληφθούν τις ενεργειακές πολιτικές επιλογές της γειτονικής χώρας η οποία στοχεύει στην ενεργειακή ενσωμάτωση της Κύπρου. Όταν παρακολουθούν ως θεατές τις εξελίξεις στους νέους αγωγούς που σχεδιάζονται.
Τα παραπάνω καταδεικνύουν με σαφήνεια ότι η 3η Ελληνική Δημοκρατία έχει από καιρού ολοκληρώσει τον κύκλο της. Πολλοί μίλησαν στο παρελθόν για τον κύκλο της μεταπολίτευσης που έχει κλείσει αλλά όχι για την ανάγκη να περάσουμε από την 3η στην 4η Ελληνική Δημοκρατία. Εδώ και χρόνια εμείς μιλάμε για την τέταρτη Δημοκρατία. Αυτό τουλάχιστον προκύπτει έπειτα από αναζήτηση στο διαδίκτυο.
Υπάρχουν όμως και αρκετά άλλα ερωτήματα που χρήζουν απάντησης, ταυτόχρονα με την αλλαγή του ρόλου και των αρμοδιοτήτων του προέδρου της Δημοκρατίας στα πλαίσια της 4ης Δημοκρατίας αλλά και της αλλαγής του περιφερειακού χωροταξικού.
Γιατί υπάρχει η πολιτική κληρονομικότητα και τα τζάκια; Τρεις οικογένειες κυβερνούν τη χώρα με μικρές παρενθέσεις, περίπου 60 χρόνια. Ούτε σε φυλές ιθαγενών δεν υπάρχουν ανάλογα φαινόμενα, αφού οι φύλαρχοι μπορεί να είναι ισόβιοι αλλά εκλέγονται. Γιατί δεν καθιερώνονται οι δύο θητείες σε όλα τα επίπεδα της πολιτικής και κοινωνικής εκπροσώπησης ώστε να υπάρχει μια διαρκής ανανέωση του πολιτικού προσωπικού αλλά και περιορισμός των φαινομένων διαπλοκής;
Αυτά είναι τα μείζονα ζητήματα που πρέπει να απασχολούν τους πολίτες σήμερα. Φοβούμαι όμως ότι απαντήσεις μέχρι τις 4 Οκτώβρη, ημέρας των ζώων, δεν θα υπάρξουν. Κι αν παλιότερα μας έκλεβαν ιδέες, σήμερα αδυνατούν να κάνουν ακόμη και αυτό. Από αυτή τη μεταλλαγμένη Δημοκρατία δεν θα πάρουμε. Ούτε από τα πολιτικά της σόγια ούτε από την ομώνυμη σόγια τους ούτε φυσικά και από κείνη των υπολοίπων μερών.
*Πρώην Δήμαρχος Σουφλίου http://xristodoulou.blogspot.com
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
