Περί δημοσίου και ιδιωτικού λόγος

Του Πασχάλη Χριστοδούλου*

«Eκείνο για το οποίο η δική μας γενιά θα μετανιώσει μια μέρα πικρά δεν θα είναι τόσο η σκληρότητα και οι αδικίες των κακών ανθρώπων, όσο η απαράδεκτη σιωπή των καλών…»
Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ

Η γνωριμία μου με το έργο του Κωνσταντίνου Καραβίδα, του μεγάλου Έλληνα διανοητή, έγινε την περίοδο που ασκούσα τα καθήκοντα του Δημάρχου. Με πλείστα όσα παραδείγματα, εμπειρίες και προβληματισμούς για τη στρεβλή κι ερμαφρόδιτη αντίληψη περί του τι είναι δημόσιο και τι ιδιωτικό στη χώρα μας, αιφνιδιάστηκα ευχάριστα όταν γνώρισα τις απόψεις του εξέχοντος επιστήμονα για το ίδιο θέμα. Μίλησε και έγραψε για τον ιδιωτικοδημόσιο χαρακτήρα της ελληνικής οικονομίας. Η οποία ωχριά απέναντι στα όσα συμβαίνουν στην πολιτική και στη Δημοκρατία. Τα αθηναϊκά ΜΜ που είναι ένας μηχανισμός ιδιωτικοποίησης του δημοσίου και δημοσιοποίησης του ιδιωτικού δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα. Υπάρχουν πολλά ων ουκ έστι αριθμός.
Προς αποφυγήν κάθε παρεξήγησης οφείλω να είμαι σαφής. Μακράν εμού κάθε υπόνοια σύγκρισης. Οι σκέψεις που παρατίθενται δεν κομίζουν γλαύκας αλλά διακατέχονται από ένα έντονο παράπονο. Πάλι τα ίδια υποζύγια θα σηκώσουν το βάρος της κρίσης; Αυτά που κάθε χρόνο άγγιζαν ποσοστιαία το εβδομήντα και πλέον τοις εκατό του φορολογικού προϊόντος. Γνωρίζω πολύ καλά ότι δυο πράγματα είναι αχώριστα από το ψέμα: οι πολλές υποσχέσεις και οι πολλές δικαιολογίες. Αν σ΄ αυτά προσθέσεις και την υποκρισία είναι αυτά ακριβώς που αφθονούν στην επικαιρότητα της εποχής.
Παράπονο γιατί συνεπικουρούντων των ΜΜ έχουν τρομοκρατήσει και έχουν καταστήσει ενόχους ακριβώς αυτούς που δεν φταίνε. Τους μισθοσυντήρητους και τους συνταξιούχους ώστε να υπάρξουν οι μικρότεροι κραδασμοί από την επιδρομή που υφίστανται. Δεν γνωρίζουν όλα αυτά τα χρόνια πως δημιουργήθηκαν τα προβλήματα; Ασφαλώς γνωρίζουν αλλά επιχειρούν με περιτύλιγμα λέξεις, όπως διαφάνεια, ευνομία κ.ά., που απευθύνονται στο θυμικό των πολιτών να αποστασιοποιηθούν από τις ευθύνες.
Ενδεικτικά μπορούν να αναφερθούν ορισμένες πηγές ανομίας και απομύζησης πλούτου, από το καταραμένο, για τους εκστασιασμένους από τον Άνταμ Σμιθ, δημόσιο.
Ο τρόπος παραγωγής των δημοσίων έργων από κρατικοδίαιτους στην πλειονότητα εργολάβους, υπεργολάβους και αεριτζήδες. Υπάρχει κι αυτή η κάστα που πηγαίνει σε διαγωνισμούς, απολαμβάνει τον «αέρα» και αποχωρεί.
Η διαχείριση των Κοινοτικών Πλαισίων Στήριξης με τη γνώση και την ανοχή και της Ε.Ε. Ένας απολογισμός δεν έγινε ποτέ ούτε ως προς το φυσικό ούτε και ως προς το οικονομικό αντικείμενό τους. Έτσι γεμίσαμε «επενδύσεις», ΚΕΚ, «αναπτυξιακές εταιρείες», εταιρείες συμβούλων, γνωμοδοτικές επιτροπές και πολλές άλλες αμαρτωλές εκφάνσεις ενός ιδιωτικοδημόσιου, αλόγιστου αμοραλισμού. Προγράμματα που σε άλλες χώρες άλλαξαν ριζικά την εικόνα των περιφερειών τους, στα καθ’ ημάς άλλαξαν την εικόνα της Αθήνας και των παραθαλάσσιων περιοχών. Γέμισε η Ελλάδα εξοχικά, σκάφη και αυτοκίνητα πολυτελείας. Αυτός είναι ο περιβόητος ελληνικός «αέρας».
Δεν είναι όμως μόνο αυτά. Οι προμήθειες από κάθε είδους εξοπλισμούς, στην άμυνα, στην υγεία, στην παιδεία, στην ασφάλιση είναι μια άλλη πτυχή αυτού του υποκριτικού αμοραλισμού. Κι αν σ’ αυτά προστεθούν και τα “προγράμματα”, που έγιναν ένα με το DNA των νεοελλήνων, του ΟΑΕΔ, κοινωνικού τουρισμού (μακάρι να λειτουργούσαν με αποδέκτες πραγματικούς δικαιούχους), τότε η λίστα διευρύνεται. Η διοίκηση των ΔΕΚΟ από χρυσοκάνθαρους managers που ενέσκηψαν από τον ιδιωτικό τομέα και τους κατέστησαν ζημιογόνους είναι επίσης όνειδος της νεότερης πολιτικής Ελλάδας.
Βέβαια και πάλι η λίστα δεν ολοκληρώνεται. Τα κουφάρια των ολυμπιακών εγκαταστάσεων, σε λίγα χρόνια και των αντίστοιχων Μεσογειακών, τα Τέμπη, οι υπεράκτιες εταιρείες (offshore νεοελληνιστί) καταδεικνύουν το μέγεθος και την έκταση της διαφθοράς που προϋπήρξε. Τι κι αν η ανώτατη εκπαίδευση, αυτήν που επαίρονται ότι έλκει τις ρίζες της από την αρχαία ελληνική γραμματεία και τους παγκόσμιας αναγνώρισης κλασσικούς συγγραφείς, δεν υπάρχει ούτε στις ακροτελεύτιες θέσεις της παγκόσμιας κατάταξης.
Στη χώρα μας έχουμε να καταδείξουμε και να προτείνουμε ένα νέο προϊόν. Το μοναδικό ίσως της 3ης Ελληνικής Δημοκρατίας. Τον τρόπο άλωσης του κράτους από το κόμμα. Η κομματοκρατία και ο νεποτισμός συνώνυμα της μετριοκρατίας και της αναξιοκρατίας μάλλον είναι τα είδωλα του ιδιωτικοδημόσιου χαρακτήρα της κοινωνίας μας εδώ και δεκαετίες. Στρατιές κομματικών παρατρεχάμενων διαγκωνίζονται για την κατάληψη κρατικών θώκων, προωθώντας ημέτερα συμφέροντα, εκφυλίζοντας ταυτόχρονα την έννοια του κόμματος που είναι το πολιτικό κύτταρο αυτής καθαυτής της δημοκρατίας. Δυστυχώς και πάλι για ακόμη μια φορά το κόμμα που σήμερα κυβερνά έχει μεταφερθεί ολόκληρο στο κράτος. Δίνοντας το παράδειγμα προς τους πολίτες ότι η μόνη οδός επιβίωσης και ανέλιξης είναι το δημόσιο.
Υπήρξε βέβαια και η περίοδος που διαφημιζόταν δάνεια για αγορά μετοχών, ένα ακόμη «πρότυπο» πολιτικής. Η καθημερινή απουσία από την εργασία και η προσκόλληση μπροστά στους δέκτες την ώρα συνεδρίασης του χρηματιστηρίου δεν ενδιέφερε κανένα. Ούτε και οι ετήσιες εκθέσεις του συνηγόρου του πολίτη και των ελεγκτών δημόσιας διοίκησης που μιλούσαν για τη διαφθορά.
Η διαφάνεια (εδώ γελάνε) και η opengov άσκησης πολιτικής δεν αντέχουν σε καμιά κριτική, αφού μετά από πλείστες εξαιρέσεις (Γεν. Γραμματείς Περιφερειών, Υπουργείων, ως και των διοικητών Νοσοκομείων κλπ.) ακόμη και οι εμπνευστές της γελάνε. Δεν μπορώ να διανοηθώ πως ένα πτυχίο της Θεολογικής Σχολής γίνεται η καλύτερη βίζα για κάποιον ώστε να γίνει τρεις φορές Γεν. Γραμματέας, Βουλευτής κλπ. Αρκεί που ξεγέλασαν τους πολίτες, σ΄ όσους το πέτυχαν.
Μπορεί ο κατάλογος να είναι μακρύς, όμως τα προαναφερθέντα ενδεικτικά στοιχεία αναδεικνύουν συγκεκριμένα ερωτήματα μέσα από ορισμένες αυτονόητες παραδοχές. Αν διεφθαρμένος είναι, και είναι, κι όποιος ανέχεται τη διαφθορά, τότε γιατί παριστάνουν τους τιμητές μιας κατάστασης που όλοι έχουν τις ευθύνες; Δεν γνώριζαν τι γίνονταν τις δεκαετίες που προηγήθηκαν, τότε που συμμετείχαν στις κυβερνήσεις από άλλες θέσεις; Δεν γνώριζαν για τον περίφημο Οργανισμό Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων (ΟΑΕ), για τα δωράκια που μπορούσαν να λαμβάνουν μέσα σε ανεκτά πλαίσια; Όλα αυτά τώρα που έγιναν κυβέρνηση τα διαπίστωσαν; Η αρνητική απάντηση παραπέμπει σε αφελείς και ανίκανους, η καταφατική σε επικίνδυνους καριερίστες. Αμφότερες αποκρουστικές. Άλλωστε η σιωπή δεν είναι πάντα χρυσός, ενίοτε είναι ενοχή ή συνενοχή. Ας μη ξεχνάμε ότι ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος δέχθηκε σφοδρή, δικαιολογημένη, κριτική όταν δημόσια ομολόγησε την άγνοιά του για όσα συνέβαιναν στη χούντα λόγω της μελέτης.
Τέλος οφείλω ένα μικρό σχόλιο για την επίσης παραπλανητική λέξη, ατιμωρησία, που καταγράφεται ως σύμφυτο μιας από χέρι αποτυχημένης πολιτικής, και της προτροπής «όλα στο φως». Οι πολίτες γνωρίζουν καλύτερα ως κοινοί θνητοί ότι ο νόμος είναι όπως ο ιστός της αράχνης. Συλλαμβάνει τα μικρά έντομα, ενώ διαφεύγουν τα μεγάλα.
Η παραδοχή ότι αυτοί που δημιούργησαν την κρίση, που είναι μέρος του προβλήματος, δεν μπορούν να δώσουν τη λύση εκτιμώ ότι είναι σαφής. Το ίδιο σαφές είναι ότι οφείλουμε πριν ενταφιάσουμε το κουφάρι της 3ης Ελληνικής Δημοκρατίας να ανοίξουμε μια μεγάλη συζήτηση. Να καταθέσουμε τον περί δημοσίου και ιδιωτικό λόγο. Έτσι θα αναδειχθούν οι ευθύνες και οι υπεύθυνοι της κρίσης. Αυτοί που ανάμεσα στον άνθρωπο και τις αγορές επιλέγουν τις αγορές.


*Εκπαιδευτικός, διετέλεσε Δήμαρχος Σουφλίου
Σουφλί, Μάρτιος 2010 www.xristodoulou.gr

Η εκδίκηση της Στενώπης (1)

Του Πασχάλη Χριστοδούλου*

Αποτελεί μάλλον κοινοτυπία η χρήση ως στερεοτύπου του δημώδους, που αναφέρεται στο γεφύρι της Άρτας και στην πάκτωση της γυναίκας του πρωτομάστορα, αλλά δεν υπάρχει προσφορότερος τρόπος ώστε να προσεγγίσει και να ερμηνεύσει κανείς το κλείσιμο των Τεμπών από τις κατολισθήσεις. Γεγονός που έχει νεκρώσει τη χώρα αφού μόνο ως οξεία δισκοκήλη μπορεί να χαρακτηρισθεί με όρους δανεικούς από την ιατρική επιστήμη.

Βέβαια στην προκειμένη περίπτωση δεν ήταν μόνο μια η γυναίκα αλλά πολλές. Ήταν οι αθώες ψυχές των μαθητών το 2003, τα πολλά καθημερινά θανάσιμα ατυχήματα που δεν προκαλούν εντύπωση καθώς δεν γίνονται γνωστά ή έχουν γίνει ρουτίνα. Επιστέγασμα όλων αυτών ο θάνατος του αρχιμηχανικού του έργου. Αν δεν είναι η θεία δίκη ή η κάθαρση κατά την αρχαία τραγωδία τότε τι άλλο μπορεί να είναι το τραγικό αυτό συμβάν;

Μόνο που σ’ αυτή την παραδοξολογία τη νεοελληνική εκδοχή του «γεφυριού» δεν υπάρχουν άγνωστες μεταφυσικές ή φυσικές δυνάμεις, είναι γνωστοί όλοι οι πρωταγωνιστές της τραγωδίας. Είναι οι δύο συμπολιτεύσεις και οι κάθε χρώματος αλλά και μεγέθους άλογες αντιπολιτεύσεις που αδυνατούν δεκαετίες τώρα να αντιληφθούν το πρόβλημα της χώρας. Το περιφερειακό, που συνδέεται άμεσα με τη Δημοκρατία.

Πολλοί θα θυμούνται την μεγάλη προσπάθεια που έγινε τη δεκαετία του 1990 για την κατασκευή της Εγνατίας. Αρκετοί εκ των πρωταγωνιστών εκείνης της περιόδου ικανοποιώντας τα συμπλέγματα ενός ανερμάτιστου καριερισμού εξαργύρωσαν τα αγωνιστικά τους ένσημα στο βωμό του αθηναϊσμού, με καρέκλες. Άλλωστε για τον πολιτικό μεταμορφισμό είχε γίνει μεγάλη συζήτηση στο παρελθόν. Κι όμως στο σύνολό της η Εγνατία ακόμη να ολοκληρωθεί. Ο κάθετος άξονας Ορμενίου – Αρδανίου, που έχει χαρακτηρισθεί και είναι, ως χερσαία Δαρδανέλια, δρόμος της επανασύνδεσης, της ανάπτυξης, κλάδος του διευρωπαϊκού άξονα Νο 9 Ελσίνκι – Αλεξανδρούπολη, καρκινοβατεί. Το ίδιο και άλλοι κάθετοι οδοί και έργα που θα καθιστούσαν την Εγνατία έναν ολοκληρωμένο αυτοκινητόδρομο.

Κι αν στο σώμα της Ελλάδας η Εγνατία είναι τα χέρια, η σύνδεση ανατολής με τη δύση, ο ΠΑΘΕ είναι η σπονδυλική στήλη με τον μυελό των οστών. Πόσο περήφανοι μπορούμε να αισθανόμαστε ως Έλληνες που μετά από τέσσερεις γενναίες Ευρωπαϊκές συνδρομές, πακέτα τα αποκαλούσαν και πήγαιναν πακέτο όλοι μαζί, έχουμε παράλυση της σπονδυλικής μας στήλης αλλά και μεταστατικές νεοπλασίες;

Ελπίζω ότι δεν παραβιάζω ανοιχτές θύρες αν αναφερθώ σε απόψεις που, στην παραζάλη της ένταξης της Ελλάδας στο σκληρό πυρήνα (τρομάρα μας) της ΟΝΕ, τόνιζαν ότι η οικονομία της χώρα μας στηρίζεται σε πήλινα πόδια. Ούτε θα μειωθεί το «μέγα εθνικό επίτευγμα» (δυο φορές τρομάρα μας), η «Αθήνα 2004». Αυτό που άφησε 2004 ανοιχτές πληγές πίσω του, δώδεκα αποδιαρθρωμένες περιφέρειες και πλείστες ανηθικότητες ως προίκα της πολιτικής Ελλάδας προς τους πολίτες της. Από τη διαχείριση των δεικτών ευημερίας που είχε ως αποτέλεσμα η Αττική να δικαιούται την ένταξή της στα Περιφερειακά Επιχειρησιακά Προγράμματα και η Ρούμελη να στερείται αυτού του δικαιώματος. Τα μολυσμένα πλέον με εξασθενές χρώμιο, Οινόφυτα, αποτέλεσμα εκείνων των επιλογών καταμαρτυρούν το γεγονός. Τα κροκοδείλια δάκρυα των ανά την πρωτεύουσα οικολογούντων δεν πείθουν.

Κανείς δεν πιστεύει πλέον ότι οι εξεταστικές επιτροπές της Βουλής θα καταδείξουν υπευθύνους και θα καταλογίσουν ευθύνες. Αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί πολλές φορές. Τους έχουμε μπουχτίζει. Είναι απαραίτητο ωστόσο η σύσταση μιας ανεξάρτητης αρχής για τη διερεύνηση των κάθε μορφής ευθυνών όσων διαχειρίστηκαν ή συνδιαχειρίστηκαν τα εξ’ Ευρώπης πακέτα από τη δεκαετία του ’80.

Κι αν αυτό δεν γίνει, που δεν θα γίνει, τότε στο λυκαυγές της 2ης δεκαετίας του 21ου αι. είναι επιβεβλημένη η ανάληψη των ευθυνών από τους πολίτες, την ανοχή των οποίων καταχρώνται αυτοί που υπό τον πέπλο προστασίας των ΜΜΕ επιβαίνουν το όχημα της εξουσίας. Ίσως θα έπρεπε να τους θυμίσει κανείς την ετυμολογία της λέξης «αιδώ» και το πώς κατάντησαν τη χώρα. Μέχρι όμως να συμβεί αυτό η Στενώπη παίρνει και θα συνεχίσει να παίρνει εκδίκηση.

(1) Στενώπη. Κείμενο του Χρήστου Κηπουρού, 2003. Χρησιμοποιείται ως διαμετρικά αντίθετη έννοια της λέξης Ευρώπη. Δες μηχανές αναζήτησης.
* Πρώην Δήμαρχος Σουφλίου.

Σουφλί, Φεβρουάριος 2010 www.xristodoulou.gr

Όταν κλείσει το Ίμραλι

Του Χρήστου Κηπουρού *

Έγκλημα ενάντια στην ανθρωπότητα δεν διαπράχθηκε μόνο κατά τους πρόσφατους και παλαιότερους βομβαρδισμούς της Γάζας από τους Ισραηλινούς. Τα ίδια και χειρότερα διαπράττει η Τουρκία. Από την Ανατολία, έως το Βόρειο Ιράκ. Διεθνώς ονομάζεται «crime», προερχόμενο από την αρχαιοελληνική λέξη «κρίμα». Μόνο που υπάρχει και άλλο κρίμα, για όσα γίνονται στην ανατολικομεσογειακή μας γειτονιά. Αυτή τη φορά, σύμφωνα με τη νεοελληνική έννοια της λέξης «κρίμα», που σημαίνει αμαρτία. Αυτή που πήρε και συνεχίζει να παίρνει στο λαιμό της η διεθνής κοινότητα, από παλιά. Η οποία οφείλει επιτέλους να κάνει τη μεγάλη κίνηση, για αποκατάσταση των πραγμάτων και τιμωρία των ενόχων.

Παγίδα

Αυτή είναι η ουσία. Όμως όλοι, με πρώτη την πολιτική Ελλάδα, έχουν πέσει από ετών στην καλοστημένη παγίδα της Τουρκίας, που επικαλείται την τρομοκρατία των Κούρδων. Ότι αν οι Τούρκοι δεν κάνουν όσα κάνουν, η χώρα τους θα διαμελισθεί. Εξ ων και το ότι τα κατά καιρούς τουρκικά κόμματα, είναι χτισμένα πάνω στη βάση αυτή, με πρώτο και καλύτερο, το κυβερνών κεμαλισλαμιστικό.

Οπότε για όσα γίνονται, είμαστε υπεύθυνοι όλοι. Γιατί δεν τιμά κανέναν οργανισμό, κανένα διανοούμενο, κανένα δημοσιογράφο, καμιά πολιτική, να θεωρεί τη ντροπή, κάτι το φυσιολογικό. Γιατί είναι ντροπή πότε τα τουρκικά στρατεύματα και πότε η αεροπορία να καίνε και να ρημάζουν χιλιάδες κουρδικά χωριά ή να εισβάλουν στο Βόρειο Ιράκ, να βομβαρδίζουν ό,τι θέλουν, και κατόπιν να αποχωρούν ανενόχλητοι. Τελευταία φορά ήταν τέλη του 2008, τη στιγμή {!} που ο Τούρκος πρωθυπουργός άρχιζε την «ειρηνευτική» του περιοδεία στη Μέση Ανατολή για το παλαιστινιακό.

Αυτοδιάθεση

Επειδή πολλά λέγονται και γράφονται για το κουρδικό, θέλω εδώ να πω ότι εκεί που κρίνεται η αλληλεγγύη προς τον κουρδικό αγώνα, είναι η απαίτηση της ελευθέρωσης του ιστορικού του ηγέτη. Η ώρα της πρόσκλησης στο Στρασβούργο. Η ελευθερία και η δημοκρατία στην Τουρκία. Η λύση του κουρδικού δεν είναι κάποιο, τυχοδιωκτικού τύπου, κρατίδιο στο Νότιο Κουρδιστάν. Βρίσκεται στην ενότητα των Κούρδων, και στην αυτοδιάθεση. Οι ίδιοι ας αποφασίσουν. Από κοινού οι Κούρδοι της Τουρκίας, του Ιράκ, του Ιράν, της Συρίας, και της ευρωπαϊκής διασποράς.

Αυτό που χρειάζεται, δεν είναι ένα μικρό και έντιμο Κουρδιστάν, για να θυμηθούμε και τη γνωστή φράση. Αυτό που λείπει περισσότερο είναι το πρόπλασμα. Το οποίο έχει να κάνει με τη γεωοικονομία του πετρελαίου και του νερού -αντί του αίματος- όσο και με την έμπρακτη έκφραση της συμπάθειας και της αλληλεγγύης της διεθνούς κοινότητας απέναντι σε ένα μαρτυρικό λαό.

Μιλώ για την Κουρδική Μεσοποταμιακή και Ανατολικομεσογειακή οικονομική, αναπτυξιακή και επενδυτική πραγματικότητα με τη μεγάλη ανταγωνιστικότητα, λόγω των πρώτων υλών και της τεράστιας ανεργίας. Μιλώ για τις ελεύθερες οικονομικές και συναναπτυξιακές ζώνες, τις ένθεν κακείθεν των συνόρων, από τις οποίες όλοι, από την Ε.Ε. μέχρι την ίδια την Τουρκία, το Ιράκ, το Ιράν και τη Συρία, και πρώτοι από όλους οι δεκάδες εκατομμυρίων Κούρδοι, που ζούνε από χιλιάδων ετών στη γη αυτή, θα ωφεληθούν πλείστα όσα. Τα άλλα, από την ανάδειξη της γεωοικονομικής και γεωστρατηγικής αξίας, μέχρι την κρατική οντότητα και την ευημερία τους, θα έρθουν χωρίς άλλο, και κυρίως, χωρίς άλλο αίμα.

Ασέβεια

Μια άλλη Ευρώπη, θα τα έβρισκε λογικά όλα αυτά, και θα τα προωθούσε. Ποια όμως Ελλάδα θα συνέβαλε; Γιατί δεν απουσιάζει μόνον η παιδεία από την κυβέρνηση και τις αντιπολιτεύσεις. Είναι η παγίδευση που εμποδίζει. Εδώ, ούτε οι Τούρκοι λένε για το κουρδικό, όσα ο συνεργάτης του Γιώργου Παπανδρέου, Παναγιώτης Μπεγλίτης, εκστόμισε πρόσφατα στη Βουλή: «Η ιστορία, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, φοβάμαι ότι θα καταγράψει τον κ. Οτσαλάν και όλους εκείνους τους ακραίους κύκλους, ως τους νεκροθάφτες του μεγάλου λαϊκού δημοκρατικού κινήματος του κουρδικού λαού».

Αυτό όμως που θα σοκάρει όσους διαβάσουν τα σχετικά πρακτικά της Βουλής, είναι τα χειροκροτήματα των εκ του ΠΑΣΟΚ παρόντων συναδέλφων. Δεν χρειάζεται να ερμηνεύσω εγώ την ασέβεια που αναδίδουν. Ας βγάλει μόνος του ο αναγνώστης τα συμπεράσματα. Όπως και για τη σιγή των άλλων πτερύγων αφού καμιά τους, μηδέ εξαιρουμένου του προεδρείου, δεν ζήτησε καν τη διαγραφή, από τα πρακτικά.

Κριματολογία

Ειδικά για τους πολιτικούς πρωταγωνιστές της παράδοσης του Κούρδου ηγέτη, λέω ότι δεν επιστρέφει μόνον ο αυτουργός στον τόπο του εγκλήματος, για να εξαφανίσει τα ίχνη που άφησε. Το ίδιο γίνεται στα πολιτικά εγκλήματα. Στα κρίματα, τόσο με την αρχαιοελληνική έννοια, όσο με τη νεοελληνική. Η διαφορά έγκειται στο ότι ο χρόνος, οι ημερομηνίες, όσο και ο χειρισμός τους, αντικαθιστούν τον τόπο ενώ η μνήμη αντικαθιστά τα ίχνη. Έτσι και εδώ, οι αυτουργοί επιστρέφουν στο χρόνο του κρίματος, ώστε διαμέσου της επικαιρότητας και με την αμέριστη στήριξη των κάθε χρώματος τηλεοπτικών Μέσων, να σβήσουν τη μνήμη. Κάτι όμως που δεν θα μπορέσουν.

Όπως δεν θα μπορέσουν, έστω και έμμεσα, να επικαλεστούν την ομοφωνία της τότε κοινοβουλευτικής ομάδας. Ναι μεν δεκάδες μέλη της, είπαν και ξείπαν, και εγώ πήγα σπίτι μου, όμως δεν έχασα το δικαίωμα να μιλώ και να γράφω για την ελευθερία του μαρτυρικού αυτού λαού, τιμώντας τους αγώνες και τις δια των αυτοπυρπολήσεων θυσίες του, που από κοινού με εκείνες των Σουλιωτισσών, αποτελούν τις ανώτερες μορφές θυσιών στην παγκόσμια ιστορία.

Χερσαίο Σουέζ

Όταν δε μιλώ για την αποφράδα 15η Φεβρουαρίου ΄99, από την οποία έχουν παρέλθει δέκα χρόνια, το κάνω όχι μόνο για να μη ξεχαστεί, αλλά γιατί νέα στοιχεία έρχονται στο φως. Ένα από τα οποία σχετίζεται με την κεμαλική γεωοικονομία και το πώς η Τουρκία έκτισε τον αγωγό πετρελαίου Baku-Tbilisi-Ceyhan, δίπλα στα ιστορικά κουρδικά εδάφη. Εξ ων, η Ισραηλινή, και η Αμερικανική ανάμειξη στην παράδοση.
Δεν είναι άσχετη με αυτά, η πρόσφατη συμφωνία μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, για τον πολυαγωγό Med Stream, με πρώτο σταθμό την Κύπρο, και τη γεωοικονομική της ενσωμάτωση στην Τουρκία. Τη διασύνδεση, εν αρχή, του πετρελαιαγωγού Baku-Tbilisi-Ceyhan με τον μεταξύ Μεσογείου και κόλπου της Άκαμπα, στην Ερυθρά θάλασσα, Ισραηλινό αγωγό Ashkelon-Eilat. Ο λόγος για την δια των βομβαρδισμών της Γάζας προστασία του, και τη διαμέσου του χερσαίου αυτού Σουέζ, προώθηση Κασπιανού πετρελαίου προς τις αγορές της Νότιας και της Νοτιοανατολικής Ασίας.

Άμιδα

Με δεδομένα όλα αυτά, ο πραγματικός αποδέκτης της στάσης του Ερντογκάν και της αποχώρησής του από το Νταβός, δεν ήταν ο Ισραηλινός πρόεδρος, από τον οποίο, με την ευκαιρία, έπρεπε από ετών, να έχει αφαιρεθεί το Νόμπελ ειρήνης. Μπορεί στόχος να ήταν η τουρκική κυριαρχία στην ευρύτερη ισλαμική περιοχή, και η δια του Ισλάμ εξουσία στην Τουρκία. Το κοινό με τους Ιρανούς, και τη Χαμάς. Αυτό όμως που διακαώς επιθυμούσε ο Ερντογκάν ήταν να τα πει στον Πέρες, ώστε να ακουστούν στο Άμεντ, την Άμιδα, το Ντιγιάρμπακίρ.

Γιατί τα σχέδιά του, για τις ερχόμενες δημοτικές εκλογές στα τέλη Μαρτίου, είναι να κάνει ένα βήμα προς την κεμαλισλαμιστική ενσωμάτωση των είκοσι εκατομμυρίων ομόδοξων Κούρδων. Να δείξει ότι δήθεν μπορεί να λύσει το κουρδικό. Να ανανεώσει το συμβόλαιο με τον κεμαλικό κεμαλισμό, και να παραμείνει στα πράγματα. Και όχι μόνον, αλλά, μεταξύ άλλων, να τα κεφαλαιοποιήσει όλα αυτά, στις ΗΠΑ του νέου προέδρου, όσο και στην Ευρώπη.

Κριτήρια χάρτινα

Αν οι σχεδιασμοί αυτοί του Ερντογκάν κινδυνεύουν από κάποιον, είναι ο Κούρδος ηγέτης. Για αυτό, για πολλοστή φορά, του επιβάλλουν ποινή απομόνωσης. Να μη μπορεί να μιλήσει. Προφανώς δε, με τις ευλογίες του Ισραήλ. Για διαφόρους λόγους. Όχι μόνο για τη διαλειτουργικότητα του συστήματος της διασύνδεσης των δύο πετρελαιαγωγών, αλλά και λόγω φόβου, μην ξεφυτρώσει κανένας Παλαιστίνιος Άπο.

Εφόσον πάντως ο πρώτος έγχρωμος ένοικος του Λευκού Οίκου εμπνέεται ακόμη από την αρχή της αντιρατσιστικής αλληλεγγύης και προχωρήσει σε έμπρακτη αυτοκριτική της ανάμειξης της χώρας του στα του Ναϊρόμπι της Κένυας, από την οποία μάλιστα έλκει την καταγωγή. Και εφόσον η Ε.Ε. ξαναδεί τις σχέσεις της με τα κριτήρια της Κοπεγχάγης, που έως τώρα παραμένουν χάρτινα, τότε, πέραν της συγνώμης από τον κουρδικό λαό, το τουρκικό ζήτημα μπορεί να τεθεί πολιτικά ως εξής: Όταν κλείσουν τα γειτονικά γκουαντάναμο, και όταν κλείσει το Ίμραλι, τότε μόνο να ξανανοίξει ο δρόμος της Τουρκίας προς την Ε.Ε.

_________

Βουλευτής Έβρου {1993-2000}. Αποχώρησε από την Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ, στις 23 Φεβρουαρίου 1999,

Κώστας Τσαρούχας. Ένας ευεργέτης της εκπαίδευσης;

του Πασχάλη Χριστοδούλου*

Παραλάβαμε με courier (Γενική Ταχυδρομική) εντελώς δωρεάν, ακόμη και τα έξοδα αποστολής ήταν πληρωμένα το «εκπαιδευτικό πακέτο», «Κάπνισμα η απόλαυση που σκοτώνει» του δημοσιογράφου Κώστα Τσαρούχα εκδόσεις ΑΛΗΘΕΙΑ. Δεν είναι η πρώτη φορά που μας διατίθεται παρόμοιος φάκελος με DVD βιβλίο και περιοδικά. Είχαν αποσταλεί στο παρελθόν (τότε έφεραν τη σφραγίδα του ΟΣΚ) αντίστοιχα για τα ναρκωτικά και το αλκοόλ, πάλι του ιδίου.
Έπειτα από 25 χρόνια στο χώρο της εκπαίδευσης, με την ανάλογη εμπειρία αλλά και την αντιμετώπιση που υφιστάμεθα ως εργαζόμενοι από την πολιτεία διαχρονικά, δικαιούμαι να καταθέσω δημόσια ορισμένα ερωτήματα.
1. Υπάρχει έγκριση του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου για τη διανομή στα σχολεία; Γνωρίζουν καλά οι εκπαιδευτικοί ότι υπάρχουν συγκεκριμένες εκδόσεις που επιτρέπεται να βρίσκονται στις βιβλιοθήκες των σχολείων και μόνον αυτές.
2. Πως μπορεί να αξιοποιηθεί το συγκεκριμένο «εκπαιδευτικό πακέτο» με δεδομένο το ασφυκτικό διδακτικό πρόγραμμα των σχολείων;
3. Υπάρχει πρόνοια για το εύρος των μαθητών και των σχολείων στα οποία απευθύνεται το «Εκπαιδευτικό πακέτο»; Διανεμήθηκε σε Δημοτικά σε ολιγοθέσια Μειονοτικά (ακόμη και το πακέτο του Αλκοολισμού!), Γυμνάσια και Λύκεια. Δεν γνωρίζω αν έχει σταλεί και σε Νηπιαγωγεία. Αν αναλογισθεί κανείς τον αριθμό των σχολείων που έχει σταλεί, εύκολα μπορεί να συμπεράνει αρκετά πράγματα.
4. Οι Διευθύνσεις, τα Γραφεία Εκπαίδευσης και οι Σχολικοί Σύμβουλοι έχουν ενημερωθεί γι’ αυτήν αλλά και τις προηγούμενες αποστολές; Αν έχουν γιατί δεν συνέστησαν στους εκπαιδευτικούς και τον τρόπο αξιοποίησης; Και,
5. τέλος ως εργαζόμενος που από το διορισμό μου μέχρι τώρα ακούω για τις καλές προθέσεις της πολιτείας απέναντι στους εκπαιδευτικούς αλλά μονίμως υφίσταμαι τα επακόλουθα της δημοσιονομικής πειθαρχίας, δικαιούμαι να αναρωτηθώ: Ποιος χρηματοδοτεί και πόσο κοστίζουν αυτές οι δαπανηρές και ανώφελες εκδόσεις και ποιος ελέγχει την παιδαγωγική τους επάρκεια ώστε να μπαίνουν στις σχολικές βιβλιοθήκες;
Δεν επικαλούμαι τους θεσμικά υπεύθυνους της πολιτείας γιατί το «εκπαιδευτικό πακέτο» συνοδεύεται από δύο συστατικές επιστολές. Του υπουργού Εθνικής Παιδείας και του αντίστοιχου του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Τη συνείδηση των πολιτών θέλω να ακουμπήσω.
Ούτε φυσικά, βαυκαλιζόμενος, μπορώ να δεχτώ ότι ο εν λόγω δημοσιογράφος και η ΑΛΗΘΕΙΑ, δίκην ευεργετών στέλνουν στα σχολεία μας «εκπαιδευτικά πακέτα». Σε μια τέτοια εκδοχή ένας νέος της εποχής, απ’ αυτούς που τόσο υποτιμούμε και οι οποίοι μας παρέδωσαν μαθήματα κατά το πρόσφατο παρελθόν, με κυνισμό θα απαντήσει: Το άλλο με τον….. το ξέρεις;

* Εκπαιδευτικός, πρώην Δήμαρχος Σουφλίου www.xristodoulou.gr

Καινούργιο πρόγραμμα ειρήνης για την Παλαιστίνη

Του Οδυσσέα Μπότσαρη

Οι Ισραηλινοί είναι αυτοί που είχαν οργανώσει τους αδελφούς μουσουλμάνους του Γιασίν. Με χρήματα του Ισραήλ τους έφεραν από την Αίγυπτο στην Παλαιστίνη για να κοντράρουν τους τότε εχθρούς του Ισραήλ. Το P.L.O. και τη στρατιωτική πτέρυγά του, τη Φατάχ του Γιασέρ Αραφάτ. Το έκαναν αυτό γιατί ήταν θρησκόληπτοι και οι Ισραηλινοί είχαν υποθέσει ότι καλύτερα οι Άραβες να μην μπλεκόταν με πατριωτικά αισθήματα αλλά να στρέφονταν προς τη θρησκεία. Ο πονηρός όμως Γιασίν, έφτιαχνε στρατό μυστικά. Δηλαδή τη Χαμάς. Την οποία σήμερα την παρουσιάζουν σαν τρομοκράτες. Σαν τρομοκράτες τους παρουσίαζαν και οι Άγγλοι τους Κυπρίους αλλά και τους Ιρλανδούς. Όπως οι Τούρκοι παρουσιάζουν ως τρομοκράτες τους Κούρδους.

Σήμερα οι διεθνείς πολιτικολόγοι προσπαθούν να εξηγήσουν τα πράγματα ως εξής:

1. Ο Μαχμούτ Αμπάς σε δυο ημέρες δεν θα είναι πια πρόεδρος και γι’ αυτό η Χαμάς κάνει επίδειξη ισχύος, λέγοντας στη διεθνή κοινότητα ότι από εδώ και στο εξής έχετε να κάνετε με εμένα που έχω εκλεγεί μάλιστα και δημοκρατικά.

2. Στις 20 Ιανουαρίου ο Ομπάμα θα συζητήσει με τον πρόεδρο του Ιράν ορισμένα ζητήματα «ζεστά». Το Ιράν μαζί με τον καινούργιο σύμμμαχό του τη Συρία, θέλει να είναι το κέντρο επίλυσης των προβλημάτων στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, αλλά και στην Παλαιστίνη.

3. Η Χεζμπολλάχ αλλά και η Χαμάς είναι κατά κάποιο τρόπο όργανά τους, και με αυτόν τον τρόπο το Ιράν κερδίζει τη θέση στην καρδιά του Αραβικού λαού, ο οποίος μέχρι σήμερα ζούσε πολλάκις με χρήματα της Σαουδικής Αραβίας. Το Ιράν λοιπόν για θρησκευτικούς αλλά και πολιτικούς λόγους μπαίνει από τη μεγάλη πόρτα της υπεράσπισης των θρησκευτικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων, μέσα στον Αραβικό κόσμο.

4. Η Τουρκία υποστηρίζει το Ισραήλ, διότι χαίρεται που η διεθνής κοινή γνώμη δέχεται να ονομαστούν η Χεζμπολλάχ και η Χαμάς τρομοκρατικές δυνάμεις διότι έχει και αυτή το P.K.K. της.

5. Μέχρι στιγμής το Παλαιστινιακό ήταν Αραβικό πρόβλημα. Τα περισσότερα όμως Αραβικά κράτη έχουν «ασπαστεί» για λόγους ευνόητους τη «δυτική χρηματοδότηση» των αναγκών τους. Έτσι η Ιορδανία, η Αίγυπτος και όλα τα υπόλοιπα κράτη έχουν ρίξει λίγο νερό στο κρασί τους.

6. Η Φατάχ και το P.L.O. του Αραφάτ ακολούθησε το δρόμο της διαπραγμάτευσης. Μετά όμως από τις όμορφες χειραψίες επί Κλίντον και Κάρτερ, μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων το Ισραήλ υποσχέθηκε αλλά δεν έπραξε σχεδόν τίποτα. Ο λαός βαρέθηκε πλέον τις υποσχέσεις και την υποκρισία της διεθνούς κοινότητας και πήγε με το μέρος της Χαμάς. Δεν είχε άλλη εκλογή.

Όλοι όμως αυτοί οι πολιτικολόγοι ξεχνούν ένα βασικό πράγμα. Την ίδρυση του Παλαιστινιακού κράτους. Και οι Τούρκοι επί της Ελληνικής επανάστασης του ‘21, μας έβλεπαν σαν γκιαούρηδες. Εμείς όμως δεν πολεμούσαμε ενάντια στη θρησκεία τους, πολεμούσαμε για την ανεξαρτητοποίηση των εδαφών μας. Αυτό ακριβώς συμβαίνει στην Παλαιστίνη. Και όσοι τόσα χρόνια προσπαθούν να αποδείξουν ότι είναι θρησκευτικός πόλεμος, κάνουν λάθος. Μπορεί να φαίνεται στα διάφορα ρεπορτάζ που καίνε την Εβραϊκή σημαία και ορκίζονται στον Αλλάχ, αλλά για να διαβάσουμε ξανά το Μακρυγιάννη να δούμε και εμείς επί Κολοκοτρώνη τι λέγαμε και πως αντιδρούσαμε στα μπαϊράκια του Ιμπραήμ πασά.

Η Παλαιστίνη είναι καθαρός απελευθερωτικός αγώνας κατοχής. Όπως στην Κύπρο, και όπως στο τουρκικό Κουρδιστάν. Όπως και στο Θιβέτ. Να τα λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.

Η Χαμάς είναι εκλεγμένη παράταξη. Αν η Παλαιστίνη είχε στρατιωτική δύναμη θα έκανε πόλεμο στο Ισραήλ. Δεν έχει και για αυτό κάνει γυφτοπόλεμο, πετροπόλεμο, και ενέργειες με ρουκέτες. Οι Ισραηλινοί όμως, ένας πεθαίνει από αυτούς, δέκα σκοτώνουν από τους άλλους. Και αυτό τραβάει χρόνια και χρόνια.

Το κακό είναι ότι ούτε οι μεν ούτε και οι δε δέχονται μπλε κάσκες ανάμεσά τους. Όταν οι Ισραηλινοί χτυπάνε, κλίνουν τις πόρτες να μη βλέπει κανείς τι γίνεται. Αν ήταν σωστοί σαν κράτος, θα ζητούσαν τη βοήθεια του Ο.Η.Ε.. Τον έχουν όμως τον Ο.Η.Ε. σαν μεγάφωνο να λέει ότι θέλουν αυτοί.

Καταλαβαίνει απόλυτα κανείς που σκοτώνονται αθώοι Ισραηλινοί κάθε φορά που πέφτει μια βόμβα στο έδαφός τους αλλά τόσα χρόνια δεν δίνουν στους Παλαιστίνιους αυτό που τους ανήκει. Οι Παλαιστίνιοι δεν είναι ακόμη αυτόνομο κράτος. Οι Ισραηλινοί κάνουν ό,τι θέλουν. Κάθε βόμβα που πέφτει στο Ισραήλ είναι για να θυμίζει στους Ισραηλινούς ότι πρέπει να δώσουν στους Παλαιστίνιους, αυτό που τους υποσχέθηκαν από τότε που ιδρύθηκε μόνο το Ισραηλινό κράτος.

Και κάθε φορά που μια βόμβα σκοτώνει έναν Παλαιστίνιο είναι για να θυμίζουν οι Ισραηλινοί στον κόσμο ολόκληρο ότι τους ξεγέλασαν όλους, τους κορόιδεψαν. Αυτοί έφτιαξαν το κράτος τους και οι παρταλάδες οι Άραβες ας πάνε στο διάβολο. Αυτοί είναι οι κύριοι των εδαφών και της περιοχής. Αυτοί διχοτόμησαν και τριχοτόμησαν τη γεωγραφία και την ιστορία της, διαμελίζοντας ταυτόχρονα το μαρτυρικό της λαό, που όλες αυτές τις δεκαετίες υφίσταται μύρια όσα.

Για αυτό να μην ξεχνάμε ορισμένα βασικά πράγματα. Κάθε βόμβα από τη μεριά της Παλαιστίνης είναι ένα αίτημα για δίκαιο, για δικαιοσύνη προς όλο τον κόσμο, και κάθε απάντηση από τη μεριά του Ισραήλ είναι μια πρόκληση ότι μόνο στους δυνατούς ανήκει το μέλλον. Οι καημένοι οι Παλαιστίνιοι, όχι μια, αλλά χίλιες βόμβες πρέπει να ρίξουν ο καθένας για τον εξευτελισμό που έχουν υποστεί.

Υπάρχει μια ομάδα στο Ισραήλ που λέγεται «Jewish voice for peace». Είναι νέα παιδιά που αντιστέκονται στα δεξιά καθεστώτα του Ισραήλ και λένε ότι πρέπει να ιδρυθεί ένα Παλαιστινιακό κράτος και πρέπει να το βοηθήσουμε να μεγαλώσει.

Όσο τώρα για τον Ομπάμα, άμα πει ότι η Χαμάς είναι τρομοκράτες, πάει να πει ότι και οι Κούρδοι είναι τρομοκράτες, οπότε τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου. Εκεί θα είναι Μπους. Εκτός και εάν έχει κανένα λαγό κρυμμένο κάτω από το μαύρο μαγικό καπέλο του να βγάλει την τελευταία στιγμή. Ποιος ξέρει μπορεί να σκαρφίστηκε με τη Χίλαρι Κλίντον κάποιο καινούργιο πρόγραμμα ειρήνης. Το οποίο δεν είναι άλλο από το επόμενο βήμα εκείνου που είχε κάνει για το ίδιο αυτό ζήτημα, ο μακαρίτης, ο Όλαφ Πάλμε.

Απλά αυτό που ξέρουμε εμείς μέχρι σήμερα είναι αυτά που είδαμε. Και είδαμε θλίψη, θυμό αλλά και ασπασμούς των διαμεσολαβητών της Ε.Ε., με επίσημους Ισραηλινούς. Που δεν είναι άλλο από τη συναίνεση στη βία. Δεν θα επεκταθώ στους θεσμικούς ημεδαπούς. Ούτε στην κυβέρνηση, ούτε και στην προετοιμαζόμενη να τη διαδεχθεί αντιπολίτευση. Γιατί, άλλη μια φορά, φάνηκαν να μην υπάρχουν.

Θέλω όμως με την ευκαιρία να πω κάτι για τους αυτόκλητους διαμεσολαβητές, όπως ο Τούρκος πρωθυπουργός. Ο οποίος εξαγγέλλοντας την υποτιθέμενη ειρηνευτική του περιοδεία στη Μέση Ανατολή, ταυτόχρονα έδωσε και εντολή για νέους τουρκικούς βομβαρδισμούς στο Νότιο Κουρδιστάν, ανοίγοντας έναν νέο κύκλο βίας. Μόνο που τον αποσιώπησε, και χωρίς καμιά αιδώ, μίλησε για το ίδιο ακριβώς, αλλά αλλού. Για το άνοιγμα ενός νέου κύκλου βίας στη Μέση Ανατολή.

Αναφορικά τώρα με το κλείσιμο του ματιού του στις μαζικές τουρκικές διαδηλώσεις συμπαράστασης προς τους «ομόδοξους» Παλαιστινίους, το έκανε γιατί γνωρίζει ότι τέτοιες κινήσεις θα ωφελήσουν, μια και έχουν πολλούς αποδέκτες. Από τη διεθνή κοινότητα με τη διαφήμιση του δήθεν ειρηνευτικού του σχεδίου, αρχής γενομένης από την Κύπρο, και την Ελλάδα, όπου ήδη πολλοί το εκθείασαν, έως την εσωτερική κεμαλική ικανοποίηση. Την οποία είχε ως στόχο η συνήθης, η κάτωθεν του γνωστού και τεράστιου πορτρέτου του Κεμάλ φωτογράφηση, στη συνέντευξη τύπου, ευθύς μετά από την επιστροφή. Όπως και το θρησκευτικό δόλωμα για συνεννόηση με τους επίσης «ομόδοξους» Κούρδους. Άλλο τώρα αν οι τελευταίοι δεν θα τσιμπήσουν. Εγώ απλά αναφέρομαι στην κεμαλισλαμιστική θρασύτητα του Ερντογάν.

Αν υπάρχει πάντως κάποια πρόταση εκ μέρους των Η.Π.Α. δεν θα έρθει από τον Ομπάμα αλλά από τη Χίλαρι και από πίσω θα είναι ο Κλίντον. Ας ελπίσουμε ότι κάτι θα γίνει, διότι από τότε που γεννηθήκαμε σχεδόν κάθε μέρα τα ραδιόφωνα μιλάνε για Παλαιστινιακό. Σε λίγο θα γίνουμε παππούδες και πάλι για την Παλαιστίνη θα μιλάμε ενώ το πρόβλημα στη βάση του είναι πολύ απλό.

Η διεθνής κοινότητα δέχθηκε την ίδρυση του ενός κράτους και άφησε στο περιθώριο την ίδρυση του άλλου κράτους που υποσχέθηκε. Αυτό και μόνο είναι το πρόβλημα. Τα υπόλοιπα, «μα είναι τρομοκράτες, μας σκότωσαν στους Ολυμπιακούς αγώνες του Μονάχου αθλητές κλπ.», είναι επεισόδια διότι δεν ιδρύθηκε Παλαιστινιακό κράτος.

Όπως και να το δούμε το θέμα, η βάση του προβλήματος είναι μόνο αυτή, και καμιά άλλη. Σήμερα βάζουμε και θρησκείες μέσα και φανατισμούς και χίλια δυο άλλα πράγματα. Οι Ισραηλινοί είναι υπερόπτες και νομίζουν ότι μόνον αυτοί έχουν δικαιώματα στη γη και βλέπουν τους Παλαιστίνιους σαν παρακατιανούς. Αυτή η υπεροψία τους έχει κάνει αυτά τα πράγματα. Οι Ισραηλινοί είναι αυτοί οι οποίοι δημιούργησαν το φόβο ότι είναι διαφορετικοί από τους γείτονές τους και πρέπει να προφυλαχθούν και όλη η κοινή γνώμη έπεσε μέσα σε αυτή τη φάκα τόσες δεκαετίες.

____________

Μια όψη των πραγμάτων που ακόμη
αρνούνται να τη δουν οι Έλληνες


Του Χρήστου Κηπουρού


Αν υπήρχε κάποιος τρόπος να αναστηθούν οι νεκροί από τους τάφους, και έπρεπε η πολιτεία να βάλει μερικά άτομα να τους πληροφορήσουν τι έγινε στη χώρα κατά τις τελευταίες δεκαετίες που είναι πεθαμένοι, τότε οι νεκροί αυτοί θα επέστρεφαν στην ησυχία τους, διότι θα άκουγαν τα ίδια και τα ίδια. Ότι πάλι τα ίδια ονόματα είναι στα πολιτικά πράγματα, όπως και ότι οι Λαμπράκηδες, τα πολυτεχνεία και οι διαδηλώσεις για μια καλύτερη κοινωνία συνεχίζονται. Όπως δηλαδή και τώρα. Όταν έφτασε μια παιδοκτονία, ώστε η άρνηση των δεκαεξάρηδων να είναι νιάτα βήτα ποιότητας, να μη χωράει πλέον στο αγνό τους μέσα. Ο χρόνιος απορριπτισμός να βγαίνει προς τα έξω, και να εκφράζεται με κάθε δυνατό τρόπο.

Ο ίδιος πελαργός

Από την άλλη, οι νέοι ούτε δεξιοί είναι ούτε αριστεροί. Είναι ο δείκτης που λέει ότι η κοινωνία δεν πάει καλά. Κομμάτι της είναι, και αντίκτυπος, καθώς και αναπόσπαστο μέρος της πολιτισμικής της ίριδας, με νέα και διαφορετικά κάθε φορά, όσο και όμορφα χρώματα και συνθέσεις. Απλά, σκέφτονται ότι δεν έχουν μέλλον και αυτό είναι που δεν μπορεί να χωρέσει το μυαλό τους. Και απάντηση στο πρόβλημά τους, δεν βλέπουν πουθενά. Αντίθετα, αυτό που βλέπουν και ζουν καθημερινά, είναι μια μαύρη παιδεία, μετά της ομοιόχρωμης αγοράς της.

Όσο για το γιατί στην Αθήνα, αυτό οφείλεται σε πολλούς λόγους. Δεν είναι μόνον ότι ήταν ο τόπος του εγκλήματος. Υπάρχουν και άλλοι λόγοι, ένας εκ των οποίων είναι ότι αυτή η πιο άσχημη πόλη της Ευρώπης, δεν γεννά Δημοκρατία, όπως κάποτε. Από δεκαετιών κάνει μόνον εκτρώσεις. Αυτό βλέπει κανείς στα κτίρια, στα κόμματα, στις αλλαγές, στην αλλαγή, στους ιδιωτικοδημόσιους προαγωγούς, έναντι των ελάχιστων παραγωγών, στους κρατικοδίαιτους συνδικαλιστές, στα τηλεοπτικά Μέσα. Ο ίδιος πελαργός έφερε και τους κουκουλοφόρους, με ή χωρίς τις κουκούλες, που βρίσκουν και κάνουν. Που υπάρχουν και άρχουν, όσο δεν υπάρχει και δεν άρχει η Δημοκρατία.

Μη χώρα

Γιατί αν η ιδέα είναι η μορφή, τότε η ευμορφία, η ομορφιά, δεν είναι άλλη από μια ωραία ιδέα. Ετυμολογικά, όσο και ουσιαστικά. Μια ωραία ιδέα επειδή έρχεται στην ώρα της. Ένα δώρο δηλαδή που μπορεί να φέρει η νέα γενιά. Μπορεί και όχι. Μιλώ για την μετά την μεταπολίτευση, Δημοκρατία. Την Τέταρτη {1}, που κι αν ακόμη δεν υπήρχε, έπρεπε να ανακαλυφθεί. Γι’ αυτήν, γράφω και τώρα. Όχι μόνο γιατί δεν συμφωνώ με την Τρίτη, και τα όμορφα χωριά που επί των ημερών της ερήμωσαν και πέθαναν, μετατρέποντας τη χώρα -από αυτήν παράγεται η λέξη «χωριό»- σε μια χώρα χωρίς χωριά, -μια μη χώρα- αλλά γιατί άλλο τόσο διαφωνώ με τις άσχημες πόλεις που καίγονται {εικόνα 1} άσχημα, σε ένα μη κράτος. Ένα κράτος-παράδειγμα προς αποφυγή.

Βλέποντας όμως την ελληνική πραγματικότητα μέσα από έναν φακό μακροχρόνιας λήψης και ευρυγώνιο, παρατηρεί κανείς, μεταξύ άλλων, ότι δεν είναι μόνο τα νιάτα, η κυβέρνηση, τα σκάνδαλα, οι δύσκολοι οικονομικοί καιροί που διανύουμε, τα αίτια που δημιουργούν αυτά τα πράγματα. Υπάρχει και άλλος λόγος που γίνονται, όλα όσα γίνονται. Είναι ο τρόπος σκέψης των νεοελλήνων. Γιατί όταν στην Ευρώπη σχεδίαζαν με ορίζοντα πεντηκονταετίας, εμείς διασπαθίζαμε τα κοινοτικά πακέτα, αντί να τα κάνουμε μεγάλες παραγωγικές μονάδες να απορροφήσουν τους άνεργους νέους και τους νέους άνεργους.

Δεν μάθαμε

Δίνουν και στην υπόλοιπη Ευρώπη χρήματα για επενδύσεις σε μεγαλοεπιχειρηματίες, οι οποίοι γίνονται πιο πλούσιοι, όμως δημιουργούν και θέσεις εργασίας. Στην Ελλάδα έγινε ο χείριστος χειρισμός. Ναι μεν δόθηκαν και δίνονται κοινοτικά χρήματα σε οικογενειακές επιχειρήσεις, όμως αυτές παρέμειναν, όπως ήταν, οικογενειακές. Και ναι μεν φέρνουν χρήματα στα Δημόσια Ταμεία, όμως αυτά είναι τόσο υπερχρεωμένα, ώστε αδυνατούν να βοηθήσουν τον πολίτη που δεν έχει εργασία.

Το ότι δεν μάθαμε να προκόβουμε μόνοι μας είναι ο κύριος λόγος, που μας έφερε στη σημερινή σχέση με την Ε.Ε. Με την Ελλάδα ή να μείνει στην Ε.Ε. αλλά να έχει την Ευρωπαϊκή τράπεζα ως κηδεμόνα ή ακόμη και να βρεθούμε εκτός. Κάτι όμως που δεν ενοχοποιεί μόνο τα τελευταία πέντε ή δέκα έτη αλλά πέντε δεκαετίες. Θα έλεγα, από την επόμενη της συνθήκης της Ρώμης. Κάτι που από δω και πέρα, μόνον ίσως η γεωοικονομία {2} παίξει έναν ρόλο και σώσει, ως ο από μηχανής θεός, την οικονομία.

Εκ θεμελίων

Μιλώ για τη νέα ενεργειακή χωροταξία {2}, όσο και για την ομώνυμη οδική και την ηλεκτρονική και ηλεκτρική σιδηροδρομική, με πρώτο βήμα το Βαλκανικό διάδρομο, που ακόμη και τώρα, μπορεί να κάνει την Ελλάδα των λιμανιών, και των ροών που κόβουν δρόμο, την πλέον ανταγωνιστική χώρα-επίνειο της Ευρώπης σε ολόκληρη τη Μεσόγειο. Όσα όμως έγιναν έως τώρα, έγιναν ανάποδα. Γιατί μόνο όταν γίνεται ένας μακροχρόνιος, όσο και καλός σχεδιασμός, μπορεί να πετύχει. Και γιατί ενώ υπάρχουν τόσα υπουργεία που δεν χρειάζονται καν, δεν υπήρξε και δεν υπάρχει ένα υπουργείο στρατηγικού σχεδιασμού. Μην ξαναγίνει το λάθος και πούμε ότι τα πάντα είναι ζήτημα πολιτικής. Ότι θα αλλάξουν, εάν αλλάξουμε την πολιτική. Τα πράγματα είναι πιο σύνθετα, διότι είναι συναρτήσεις και πολλών άλλων παραμέτρων. Με πρώτη, τη δημιουργική και παραγωγική παιδεία των Ελλήνων, η οποία όμως, αντίθετα με τους ομογενείς στο εξωτερικό, εδώ λείπει.

Το άλλο κλειδί είναι η εκ θεμελίων ανάπτυξη των δώδεκα περιφερειών-χωρών {1}. Η μόνη που μπορεί να βγάλει την Ελλάδα από την κρίση. Να μεγαλώσει η αγκαλιά της, να χωρέσουν όλα τα νέα παιδιά. Γιατί το εκ νέου χτίσιμο μιας οικονομίας χωρίς ανεργία, προϋποθέτει τη συμπερίληψη, μέσω της αρχής της πολυκεντρικότητας, όλων των περιφερειακών και παραγωγικών οικονομιών. Με τους αιρετούς περιφερειάρχες, ταξιδευτές για προώθηση προϊόντων των επιχειρήσεων των περιοχών τους, όσο επίσης και διαφημιστές, για προσέλκυση και εγκατάσταση νέων επενδύσεων, από κάθε γωνιά του πλανήτη. Γιατί μόνον ο τουρισμός και η ναυτιλία δεν φτάνουν. Πόσο μάλλον όταν και οι τομείς αυτοί έχουν μπει, για τα καλά, στον αστερισμό της κρίσης.

Πολύ δύσκολο

Γιατί και οι νέοι θεσμοί, ακόμη και η ίδια η Δημοκρατία, δεν φέρνουν εργασία. Ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Γιατί όταν δημιουργείς θέσεις εργασίας, τότε το πανεπιστήμιο θα χρειαστεί να σου δώσει τους ανάλογους επιστήμονες. Γιατί όταν κατέρρευσε ο «υπαρκτός σοσιαλισμός», οι πολίτες είπαν: «Ωραία, έχουμε ελευθερία, αλλά δουλειές δεν έχουμε». Γιατί και η Δημοκρατία γεννήθηκε στην Αθήνα του Περικλή για να προστατεύσει το εμπόριο, τον πλούτο που έφερναν από τις αποικίες, έτσι ώστε να μοιράζεται καλά και στους τότε δεινοπαθούντες ή άνεργους.

Δεν είναι καθόλου διαφορετικά τα τωρινά δεδομένα, όπου το κοινωνικό κράτος ζει και ευημερεί χάρη στη δημιουργηθείσα εργασία, και στην κατανάλωση, με όλα τα άλλα να προσαρμόζονται για να ευημερήσει το σύστημα. Με άλλα λόγια, εκείνο που θα κρίνει το μέλλον της χώρας, δεν είναι ούτε οι ανασχηματισμοί ούτε αν θα βγει μια άλλη κυβέρνηση. Είναι η αλλαγή του τρόπου σκέψης των πολιτών. Κάτι όμως πολύ δύσκολο να επιτευχθεί. Γιατί, πέραν των άλλων, συνιστά και μια όψη των πραγμάτων που ακόμη αρνούνται να τη δουν οι Έλληνες.

_________________


Εικόνα {1}: Σύνθεση συγγραφέα: Κολλάζ. Από την κλασσική Αθήνα, με τον Περικλή και τον Παρθενώνα, έως την παλιγγενεσία με τον Διάκο και τον Μπότσαρη, και ως το Κοινοβούλιο με την καιόμενη πρωτεύουσα, καθώς και κάποιες τροχιές ηλεκτρονίων που γυρνάνε γύρω από έναν σκοπό, χωρίς όμως να εκτροχιάζονται.

Σημ.{1}, βλ. άρθρα του συγγραφέα στον «ΚτΕ»,

Σημ.{2}, ο. π., Αγώνας για τη Γεωοικονομική Δημοκρατία, Γόρδιος, Αθήνα 2002. Του ίδιου επίσης, Εύξεινος Αγωγός, «Σημειώσεις Πολιτικής Γεωοικονομίας», Θράκη 2003, βλ. ιστοσελίδα Δ.Π.Θ., http://alex.eled.duth.gr/kipouros/



xkipuros@otenet.gr

Σχέδιο «Olof Palme» για το Λίβανο

«Μια τέτοια ειρηνευτική πρωτοβουλία με ονομασία προέλευσης είναι το πρώτο βήμα. Ούτε Νάτα ούτε άλλες νοθεύσεις με τη συμμετοχή στην αποστολή μη μελών της Ε.Ε. Μεταξύ των άλλων θα ανακουφιστεί ακόμη και ο ΟΗΕ, που σημειωτέο, δεν είναι αρνητικός. Εκτός και αν κάποιοι είναι Οηεδέστεροι των Οηέδων. Γιατί υπάρχουν τέτοιοι στην περιοχή. Όπως και στη χώρα μας, από παλιές και νέες δοσοληψίες με αξιωματούχους του Οργανισμού στις οποίες χειρίζονται την τραγωδία του Λιβάνου ως πλυντήριο για τα κοινά τους άπλυτα ως προς την κάθαρση της Κυπριακής τραγωδίας».

Χ. Κ.


Α. Εισαγωγή

Του πρώην Βουλευτή Χρήστου Κηπουρού

Ναι μεν το επίθετο «μέσος-η-ον» ενυπάρχει ως συνθετικό και στα τρία τοπωνύμια της περιοχής, στην Μέση Ανατολή, την Ανατολική Μεσόγειο και τη Μεσοποταμία, όμως δεν συμβαίνει το ίδιο με τη μέση οδό, τη γνωστή από την Αριστοτέλεια παιδεία και λογική για την επίλυση των χρόνιων προβλημάτων που αναπαράγονται και που διαρκώς αναφύονται νέα. Από τον κανόνα αυτό εξαιρείται ο χρόνος.


Όταν π.χ. κάποιοι λένε, νέα Μέση Ανατολή, εννοούν νέο μεσαίωνα. Υποκρίνονται και όταν ακόμη συλλυπούνται. Άλλωστε έδειξαν το πόσο εκτιμούν τις αρχές και τις αξίες της Ελευθερίας, της Ειρήνης και της Δημοκρατίας. Δεν είναι όμως οι μόνοι. Επίσης υποκρίνονται πολλοί άλλοι, ακόμη και με τον πληθωρισμό της λέξης «άμεση», όταν διατείνονται την άμεση κατάπαυση του πυρός. Δεν είναι τόσο το ότι η ίδια αυτή λέξη που παράγεται από το στερητικό «α» και τη «μέση» είναι ένα είδος χρόνου και επόμενα υπάγεται στην εξαίρεση που έλεγα. Υποκρίνονται διότι παράλληλα είναι γνωστοί θιασώτες των πρώτων, των εμπνευστών του νέου μεσαίωνα μετά των όποιων θεσμικών παρελκομένων. Είτε είναι διεθνείς οργανισμοί είτε σκέτο Διεθνείς. Μικρή δε σημασία έχει αν ανήκουν στη μια ή την άλλη μεγάλη πολιτική διεθνή αφού ως δια ταύτα τους παραμένει το ίδιο στιχάκι: άμεση κατάπαυση του πυρός ή άμεση εκεχειρία κλπ., που επίσης περίπου το επαναλαμβάνουν και οι μικρές διεθνείς.


Όμως και αν ακόμη ήταν αλλιώς τα πράγματα και όλες αυτές ή έστω κάποιες, όντως ήταν ειλικρινείς τότε, με πρώτη τη διεθνή που έχει ημεδαπό Πρόεδρο, πως εξηγούν το ότι η «άμεση εκεχειρία» είναι τελικά σαν να μην έχει καν λεχθεί αφού τα θύματα συνεχίζουν να περισσεύουν; Και γιατί δεν σκέπτονται άλλες λύσεις; Γιατί έστω δεν λένε δημόσια ότι δεν έχουν να πουν κάτι καινούργιο που να μπορεί να πιάσει τόπο; Η απάντηση σε όλα αυτά που ήδη συζητείται από όχι και λίγους ανά την Ευρώπη πολίτες και που δεν είναι άλλη από τη Δημοκρατική, αυτή και μόνο αυτή θα καθορίσει και το πεδίο των πρωτοβουλιών για τη λύση του παλιού αυτού όσο όμως και νέου διεθνούς γόρδιου.

Αν επιχειρήσει κανείς να εξετάσει την περιοχή δεν θα αποφύγει να περάσει από ένα κοινό τόπο. Την κοιλάδα Μπεκάα στο Λίβανο. Δεν γνωρίζω αν η πηγή που κατά μια εκδοχή σημαίνει το όνομά της, σχετίζεται με φυσικούς ποταμούς ή ποταμούς αίματος και δακρύων που χύθηκαν στη διάρκεια της ιστορίας. Στην παλιότερη όσο στην πρόσφατη, σε γειτονικές της περιοχές. Από τη σφαγή του 1982 στη Σάμπρα και Σατίλα έως εκείνη της Κανά των μικρών παιδιών. Εγώ πάντως την ονομάζω κοιλάδα των κινημάτων, γιατί πήγαν εκεί και εκπαιδεύτηκαν κατά καιρούς όλα σχεδόν τα κινήματα που υπάρχουν στο συγκεκριμένο τρίγωνο.


Μόνο βέβαια η γέννηση, η ύπαρξη και η εξάπλωσή τους δεν αρκεί. Ούτε καν ο πρωταγωνιστικός τους ρόλος. Το ότι εξαναγκάστηκαν να διαλέξουν τον πλέον δύσκολο δρόμο που μάλιστα είναι γεμάτος θυσίες, δεν σημαίνει ότι μπορούν να περιφρονήσουν τις υπόλοιπες αξίες. Γιατί πέραν των αγώνων για την Ελευθερία των λαών τους, ο πυρήνας της παιδείας τους οφείλει να είναι η Δημοκρατία. Τόσο σαν σκέψη, όσο και σαν πράξη. Και όχι μόνο αυτή αλλά και μετά των απαιτήσεων τις οποίες θέτει ώστε να υπάρξει στοιχειωδώς. Από την ικανότητα προς συνεννόηση και τη συνδιαλλαγή έως την προστασία από μεταφυσικές προεκτάσεις, όπως η θεοκρατία, που γυρίζει το ρολόι της ιστορίας σε προηγούμενους αιώνες αν όχι στο μεσαίωνα.


Η πρώτη αιτία στην οποία οφείλεται η απουσία της ειρήνης είναι η απουσία της Δημοκρατίας. Και η ευθύνη εδώ είναι εξ αδιαιρέτου. Η Δημοκρατική οπτική είναι το κύριο αναλυτικό εργαλείο στα κείμενα που ακολουθούν. Ειρήνη διαμέσου Δημοκρατίας. Με άλλα λόγια, επιστροφή στο διάλογο. Μια τέτοια εξέλιξη δεν αρκεί κανείς να την εύχεται αλλά να δίνει και πολιτική προοπτική. Σε αυτή τη σφαίρα καλείται να προσφέρει τις καλές της υπηρεσίες η Ευρώπη.


Το πρώτο λοιπόν κείμενο αναφέρεται στο τι μπορεί να κάνει η Γηραιά Ήπειρος στο Λίβανο. Το δεύτερο περιγράφει το ρόλο του μπορεί να παίξει ο Ελληνισμός. Το τρίτο εξετάζει μερικές πτυχές του Κουρδικού κλείνοντας με το Παλαιστινιακό.




1. Σχέδιο «Olof Palme» για το Λίβανο



Πέραν των ανθρωπιστικών κινήσεων που έκαναν, η Κύπρος και η Ελλάδα μπορούν να προβούν και σε άλλες. Μια νέα κίνηση είναι η ενθάρρυνση της εξελισσόμενης πρωτοβουλίας να αναλάβουν ρόλους ειρηνευτικής δύναμης στο νότιο Λίβανο, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις. Μάλιστα να καλυφθεί η δαπάνη από το Ευρωπαϊκό ταμείο, στην οποία να προστεθεί και να ενσωματωθεί ένα αναγκαίο αναπτυξιακό σχέδιο για τη μαρτυρική αυτή μεσανατολική χώρα. Να υπάρξει δηλαδή ένα είδος υιοθεσίας. Από αποπαίδι ο Λίβανος να γίνει ψυχοπαίδι. Είναι μια συμβολική πράξη με στοιχεία ιστορικής αυτοκριτικής ενώ συνιστά και έμπρακτη αποδοκιμασία στις νέες, υπερπόντιες και ακόμη πιο χειρότερες αυτή τη φορά σταυροφορίες στην ευρύτερη περιοχή. Και κυρίως προωθεί την ίδια την πολιτική λύση που άλλωστε υπάρχει και βρίσκεται μέσα στις Ευρωπαϊκές αρχές και αξίες. Ούτε σε κάνες όπλων βρίσκεται ούτε όμως σε προσευχές.


Ένα τέτοιο σχέδιο «Olof Palme» θα αποτελέσει και το πιο ουσιαστικό μνημόσυνο στα φετινά εικοσάχρονα από τη πολύ βρόμικη εκείνη δολοφονία του ειρηνιστή Σουηδού πρωθυπουργού που διακόνησε την ευρωπαϊκή και την παγκόσμια ειρήνη με λόγια και με έργα και με την ίδια τη ζωή του.


Δεν νομίζω ότι είναι κανείς που θα το δει με άσχημο μάτι. Είτε στην Ευρώπη είτε στη Μέση Ανατολή είτε στον υπόλοιπο κόσμο. Ειδικά δε οι Ευρωπαίοι θα αισθανθούν υπερήφανοι για το ρόλο αυτό της Ένωσης τους. Γιατί θα είναι και ένας νέος ρόλος πολιτικής ισχύος πέραν της ταυτόχρονης ειρηνευτικής επίβλεψης. Και θα είναι και το βάπτισμα του πυρός για τη Γηραιά Ήπειρο. Δεν μιλώ βέβαια για Pax Europeana αλλά για το πέρασμα από την οικονομική και καταναλωτική δύναμη στην πολιτική δύναμη.


Πολλοί μιλούν για αυτό, όμως το θέμα είναι τι κάνουν. Και δεν κάνουν πολλά. Μια τέτοια ειρηνευτική πρωτοβουλία με ονομασία προέλευσης είναι το πρώτο βήμα. Ούτε Νάτα ούτε άλλες νοθεύσεις με τη συμμετοχή στην αποστολή μη μελών της Ένωσης. Μεταξύ άλλων θα ανακουφιστεί ακόμη και ο ΟΗΕ, που σημειωτέο, δεν είναι αρνητικός. Εκτός και αν κάποιοι είναι Οηεδέστεροι των Οηέδων. Γιατί υπάρχουν τέτοιοι στην περιοχή. Όπως και στη χώρα μας, από παλιές και νέες δοσοληψίες με αξιωματούχους του Οργανισμού στις οποίες χειρίζονται την τραγωδία του Λιβάνου ως πλυντήριο για τα κοινά τους άπλυτα ως προς την κάθαρση της Κυπριακής τραγωδίας.


Και επιτέλους, όπως αλλού, έτσι και εδώ, ναι μεν επαναλαμβάνεται από όλους το αίτημα της εκεχειρίας όμως κανείς δεν προτείνει κάτι τι το χειροπιαστό. Παραμένουν τα ευχολόγια άντε και οι επισκέψεις επί τόπου του δράματος ή και άλλα διεθνή ταξίδια, οι βόμβες όμως παραμένουν βόμβες. Επί της ουσίας, μηδέν εις το πηλίκο. Καλές οι επισκέψεις αλλά οι σκέψεις ακόμη πιο καλές. Πολλοί λοιπόν είναι αυτοί που μπορούν να στραφούν προς την Ευρώπη. Η οποία είναι καιρός να αρχίσει μια νέα περίοδο σχέσεων με όλους. Και εφόσον οι υπερδυνάμεις ή οι εντεταλμένοι διεθνείς οργανισμοί ή ακόμη και οι διεθνείς της πολιτικής απέτυχαν στην αποστολή τους, ας ψάξει να βρει η ίδια, ως εγγυήτρια δύναμη της Δημοκρατίας τον τρόπο πως να τους χωρίσει. Εν ανάγκη αντί να πηγαίνουν ένας-ένας οι όποιοι ταγοί της ας πάει η ίδια εκεί ως διεθνής φορέας, ως προπομπός της ειρηνευτικής της δύναμης που θα ακολουθήσει. Αλλιώς το μερίδιο της ευθύνης δεν θα είναι ευκαταφρόνητο. Όπως δεν ήταν, και δεν είναι. Γιατί το να βλέπει εκ του μακρόθεν και να συλλυπείται την ύπαρξη θυμάτων δεν διαφέρει πολύ από τον ορισμό της υποκρισίας.


Να το πω διαφορετικά. Όχι μόνο οι Έλληνες πολίτες αλλά ούτε οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι είναι Αμερικανάκια. Δεν το γενικεύω αλλά δεν είναι λίγοι οι Αμερικανοί πολίτες που σιγούν. Όσο για την Ευρώπη ναι μεν υπάρχουν τσιράκια και βαποράκια των ΗΠΑ αλλά είναι μειονότητα. Γιατί παρά το όποιο Δημοκρατικό Σύνταγμα, άλλη Δημοκρατία έχει στο μυαλό του -που δεν έχει- ο Bush, και άλλη Δημοκρατία η Ευρώπη. Όσο δε και να τα ταυτίζουν κάποιοι, άλλο πράγμα η φιλοευρωπαϊκή Ευρώπη, άλλο η αμερικανόφιλη. Το ίδιο ισχύει για τη φιλοευρωπαϊκή και την αμερικανόφιλη Ελλάδα. Έστω αν στην υπόλοιπη Ευρώπη όσο κυρίως στην Ελλάδα υπάρχει άλλη μια κατηγορία. Η φιλοευρω-ηπα-ϊκή. Η Ελλάδα των ευχαριστιών.


Εννοείται ότι η Ευρωπαϊκή ειρηνευτική δύναμη θα πάει στο Λίβανο να υπερασπιστεί τις αρχές της Ειρήνης και της Δημοκρατίας. Δε θα πάει να διευκολύνει τη δημιουργία νέων Ιράκ στην ευρύτερη περιοχή. Ούτε για να βγάλουν οι ΗΠΑ τα σπασμένα, να ρεφάρουν, κρατώντας στο χέρι τους πολίτες τους, αν δεν τους καθιστούν συνεργούς ενώ στην ουσία θα αναπαραγάγουν τον ίδιο αιματηρό και φαύλο κύκλο, προτού ο δικός τους κύκλος αρχίσει να κλείνει οριστικά. Κάτι άλλωστε που δεν θα είναι ούτε η πρώτη φορά ούτε η τελευταία αφού τα μνήματα της ιστορίας είναι γεμάτα με Pax.


Η Ευρώπη οφείλει να δει το Λίβανο σαν αυτό που πράγματι είναι. Και να δείξει με πράξεις ότι βρίσκεται δίπλα του όχι μόνο ανθρωπιστικά και ψυχολογικά. Ούτε μόνο από λόγους αλληλεγγύης και ιστορικών σχέσεων. Μετά την ένταξη της Κύπρου στην Ένωση, ο Λίβανος είναι και όμορος. Όμως άλλο όμορος, άλλο όμηρος του ενός και του άλλου. Είτε αυτός λέγεται Ισραήλ είτε Hezbollah, που σημαίνει το κόμμα του Αλλάχ. Είτε η Αμερική είτε και το Ιράν. Με άλλα λόγια, ούτε Ισραήλ ούτε Hezbollah. Ούτε ΗΠΑ ούτε Ιράν και Συρία. Ούτε νέες σταυροφορίες ούτε και νέες θεοκρατίες.



2. Επιπλέον συγκρίσεις και ο ρόλος του Ελληνισμού


Η λύση δεν βρίσκεται στους βομβαρδισμούς και στην εισβολή και κατοχή Λιβανικών εδαφών από το στρατό των Ισραηλινών κατά τα πρότυπα των Ναζί ή του Αττίλα ούτε όμως στο μεταφυσικό πεδίο της κατά τα άλλα ηρωικής αντίστασης μετά επιθέσεων των Λιβανέζων μαχητών του κόμματος του θεού.


Το λέω αυτό γιατί κι οι Κούρδοι αγωνιστές είναι μουσουλμάνοι, όμως ποτέ δεν είπαν για την Τουρκία, κάτι ανάλογο με αυτά που λένε οι Σιίτες για το Ισραήλ. Και αυτό παρά το ότι η Τουρκία ναι μεν αλλού υστερεί, π.χ. ως προς την οικονομία, όμως σε όλα τα υπόλοιπα είναι εκατό αν όχι περισσότερα Ισραήλ σε ένα μέρος. Τόσο ως ιστορία τριών τουλάχιστον γενοκτονιών εις βάρος των ιστορικών λαών της περιοχής, όσο όμως και ως παρόν με τέσσερεις χιλιάδες βομβαρδισμένα και καμένα Κουρδικά χωριά και με τον Αττίλα που επί τρεις και πλέον δεκαετίες παραμένει ως εισβολέας κατέχοντας τη μισή περίπου Κύπρο.


Σε όλα τα μέρη της γης η λύση βρίσκεται στη Δημοκρατία. Είτε λέγεται Μέση Ανατολή είτε λέγεται Κύπρος είτε λέγεται Κουρδικό. Δημοκρατία και μόνο Δημοκρατία. Όπως στα μαθηματικά λέμε, τότε και μόνο τότε. Για αυτό και μίλησα για Ευρωπαϊκή λύση στην Κύπρο, πολύ πριν το Δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου του 2004. Γιατί, το Plan Annan δεν την προωθούσε. Αντίθετα την καταργούσε. Από την άλλη δεν υπήρξε απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας.


Υπάρχει όμως και το ουδέν κακόν αμιγές καλού. Ο ιστορικός νόμος της περιοχής, που θέλει την τραγικότητα να γεννά ακόμη και ελπίδες. Συμβαίνει αυτό συχνά. Το βλέπει κανείς στην εισβολή και κατοχή του Ιράκ και στην εκεί ταυτόχρονη εξέλιξη του Κουρδικού. Έτσι άλλωστε έγινε και με την Κυπριακή τραγωδία που γέννησε την Ελλαδική μεταπολίτευση και τη Δημοκρατία του ‘74. Το ίδιο κάνει η ιστορία που κλείνει και σήμερα το μάτι στον Ελληνισμό λέγοντας τον ότι η μεσανατολική τραγωδία, έστω και αν είναι διαφορετική από την Κυπριακή τραγωδία, του προσφέρει ένα νέο γεωοικονομικό και γεωπολιτισμικό ρόλο. Να εξελιχθεί σε ένα νέο κόμβο -Logistics- αφού το οικόπεδό του βρίσκεται στον πιο πολυσύχναστο δρόμο της γης: Ευρώπης και Ανατολικής Μεσογείου γωνία.


Και δεν μιλώ απλά μόνο για τη ναυτιλιακή ροή και τη θαλάσσια γεωοικονομία. Μιλώ για τη ροή και διάχυση των αναπτυξιακών και πολιτισμικών ρευμάτων της Ευρωπαϊκής Δημοκρατικής παιδείας. Επίσης, για τον ηθικό κόμβο logistics. Την αγκαλιά της Λάρνακας και της Πάφου, τη δεκάδες φορές μεγαλύτερη από άλλες έστω κι αν η Κύπρος δεν χάρηκε με τα συγχαρητήρια της υπόλοιπης Ευρώπης και του κόσμου όλου, μηδέ εξαιρουμένων των εξαναγκασθεισών σε αυτά ΗΠΑ. Αυτό διότι την εμποδίζει το κοινό της τραγωδίας. Διότι, πέραν των δεκάδων χιλιάδων Ευρωπαίων και άλλων προσφύγων, ήθελε να ανοίξει ακόμη πιο πολύ τα χέρια της, προς τις εκατοντάδες χιλιάδες Λιβανέζων προσφύγων. Για τους οποίους μόνο μια αγκαλιά το μπορεί και που ο Ελληνισμός οφείλει να προτείνει. Το σχέδιο «Όλαφ Πάλμε». Για αυτό στο σκάφος «Europe» της αφίσας «Reyen Dirken 1947» που υπάρχει στο έργο του J.M. Gailard, «Οι μεγάλες ημέρες της Ευρώπης», έβαλα πάνω-πάνω τη σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας.




3. Στην κοιλάδα των κινημάτων


Το Σεπτέμβριο του 1988 μια ομάδα Ελλήνων επισκεφθήκαμε την κοιλάδα Μπεκάα, στο Λίβανο. Συγκεκριμένα το στρατόπεδο εκπαίδευσης των Κούρδων μαχητών του P.K.K. όπου πριν υπήρξαν οι εγκαταστάσεις της Οργάνωσης για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης και άλλων κινημάτων αργότερα, όπως της Hezbollah. Από τη μια, ήταν η κοιλάδα των κινημάτων. Από την άλλη ο τόπος στον οποίο κτίστηκε η ιστορική όσο η μαρτυρική τους συνέχεια.


Σήμερα ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν, ο ιστορικός ηγέτης του Κουρδικού λαού, ο οποίος εξαναγκάσθηκε να αποχωρήσει το 1998 από την κατεχόμενη τότε από την Συρία κοιλάδα, για να περιπλανηθεί επί μήνες και παραπλανηθεί, προτού παραδοθεί από την Ελληνική κυβέρνηση, μέσω Κένυας, στην Τουρκία, παραμένει φυλακισμένος έκτοτε στο Ιμραλί. Το κίνημα όμως που δημιούργησε, και που πολλοί εδώ έλεγαν ότι έκλεισε ο κύκλος του, ζει. Βρίσκεται δε παντού. Από την Ανατολία και το Κουρδιστάν ως στις Ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις και τις Τουρκικές, όπως στην Κωνσταντινούπολη, όπου ζουν εκατομμύρια Κούρδων, πρόσφυγες οι πιο πολλοί από τα πυρπολημένα τους χωριά της Ανατολίας.


Αν η Ευρώπη ξαναδεί τις αρχές της χρειάζεται να προσδιορίσει εκ νέου κάποιους όρους, Π.χ. ο χαρακτηρισμός του ιστορικού αυτού λαού των είκοσι εκατομμυρίων Κούρδων ως μειονότητας, μόνον ως ύβρη μπορεί να θεωρηθεί. Αν η Τουρκία πιεστεί από την Ε.Ε. να ανοίξει παράθυρο στη Δημοκρατία, τότε τα πράγματα μπορούν να φτάσουν από την Ισπανοποίησή της έως το ανεξάρτητο Κουρδικό κράτος ή και την ένωσή του με το Νότιο Κουρδιστάν, που σήμερα είναι ομόσπονδο στο Ιράκ, ένα βήμα πριν από την ανεξαρτησία. Αυτή σχεδιάζει να ακυρώσει, μεταξύ των άλλων, με την εισβολή που προετοιμάζει η Τουρκία. Όμως μέχρι στιγμής η Ευρώπη δεν έθεσε καν ζήτημα απελευθέρωσης του φυλακισμένου Κούρδου ηγέτη. Ούτε καν ανθρωπιστικά. Η όλη στάση της στο θέμα, δεν την τιμά.


Φεύγοντας από την κοιλάδα αυτή των κινημάτων Μπεκάα, σκεφτόμουν πως θα ήταν αν ο Λίβανος, η Παλαιστίνη και το Κουρδιστάν ξαναβρίσκονταν εκεί, αυτή τη φορά όλοι μαζί, στον ίδιο τόπο, ως ανεξάρτητες χώρες με τα κινήματά τους, και φυσικά χωρίς κανένα αποκλεισμό. Πέρασαν έκτοτε είκοσι περίπου χρόνια χωρίς να καταστεί δυνατόν, όμως εγώ συνεχίζω να το περιμένω. Αν οι άνθρωποι έχουν μια ευτυχέστερη ημέρα στη ζωή τους, η δική μου θα είναι αυτή. Γιατί θα είναι μια ημέρα χωριστή για όλες επίσης τις αξίες. Από την Ελευθερία και την Ανεξαρτησία έως την Ειρήνη και τη Δημοκρατία. Τόσο για την Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, όσο και τους λαούς και τα κινήματά τους. Από το P.K.K. και τη Hamas ως τη Hezbollah. Τα οποία ως κυβερνήσεις, θα έχουν πολύ μεγαλύτερες ευθύνες απέναντι στους λαούς. Έστω όμως και τώρα μπορούν να δουν την ιστορία και το τι παρέες προτιμά η Δημοκρατία. Και αν δεν βρουν σε αυτές, δικές τους ιδέες, ας το ξανασκεφθούν αφού στη γη όλοι οφείλουμε να «Γηράσκουμε αεί διδασκόμενοι». Όπως οι Εβραίοι οφείλουν να δουν τα δικά τους. Γιατί άλλο η Δημοκρατία, η συνύπαρξη, το μαζί και άλλο το Ναζί.


Ο Γιασέρ Αραφάτ δεν βρίσκεται εν ζωή. Όμως και η Παλαιστίνη που επί των ημερών του έφτασε έως τη βρύση χωρίς να μπορέσει να πιει νερό, αν συνεχίσει το δρόμο του, που είναι και ο μόνος δρόμος, θα πιει. Το ιστορικό αίτημα του μαρτυρικού λαού των Παλαιστινίων μόνον έτσι θα δικαιωθεί. Αυτό τον αγώνα άλλωστε δίνει και η συντριπτική πλειοψηφία των κινημάτων αλλά και των εκλεγμένων εκπροσώπων του.




__________________



Διδυμότειχο 1 Αυγούστου 2006,

Όσα δεν λέγονται για το Βατοπέδι

Ο πλούτος του Αγίου Όρους, που θαυμάζεται από όλο τον κόσμο, δεν έπεσε από τους ουρανούς. Ας το εκφράσω όμως και διαφορετικά. Αν η Εκκλησία δεν είχε οικονομική ανεξαρτησία, δεν θα επιβίωνε εις τους αιώνας. Θα είχε διαλυθεί προ αμνημονεύτων χρόνων. Κι αυτό είναι σε γνώση όλων των εκκλησιαστικών παραγόντων.


Του Χρήστου Κηπουρού

Πρέπει κανείς να διαβάσει το βιβλίο «Το Βατικανό ξεγυμνωμένο», που έγραψε το ανώνυμο γκρουπ ανώτατων στελεχών του, με το όνομα «Les Millenaires», ώστε να δει ότι το χρήμα της Αγίας Έδρας, γνώρισε και τη μαφία, και τους Ναζί, και τους φορολογικούς παραδείσους. Φαντάζεται κανείς τον πάπα να κάθεται όλη τη μέρα να σκέφτεται πως θα αυξήσει το χρήμα του Βατικανού αγοράζοντας όπλα και κάνοντας λαθρεμπόριο, πουλώντας αφορολόγητα τσιγάρα, ναρκωτικά κλπ., για να μπορεί η εκκλησία να έχει κάποιο λόγο στην κοινωνία; Ή μήπως τον φαντάζεται να θέλει τον πόλεμο και τα ναρκωτικά κλπ., για να γίνει πιο πλούσιος, όχι αυτός, αλλά το κράτος του Βατικανού;

Όλα μπορούν να ειπωθούν με τη φαντασία, αλλά υπάρχουν και ορισμένα όρια. Και όμως τα λεφτά του Βατικανού χρησιμοποιήθηκαν για όλες αυτές τις ποταπές ενέργειες. Αλλά και κάτι ακόμη με την ευκαιρία: Αλήθεια, ποιος άραγε πληρώνει τις ιεραποστολές που βρίσκονται σε όλο τον κόσμο; Μήπως το ένα ευρώ του Χριστιανού που πάει στην όποια καθολική εκκλησία;

Ας έρθω τώρα και στο Φανάρι, το οποίο ναι μεν είχε κάποτε σοβαρή περιουσία, όμως ο κεμαλισμός δεν του έχει αφήσει σχεδόν τίποτε. Κάτι που σημαίνει ότι στερείται πόρων, και επόμενα έχει την ανάγκη τους. Από την άλλη, το Άγιον Όρος, ως ανήκον στην Ευρώπη, και στην εξ αυτής Ε.Ε., συμμετέχει σε κοινοτικά προγράμματα, παίρνει κονδύλια, που το Φανάρι αδυνατεί. Είναι λοιπόν λογικό, μικρό έστω μέρος των χρημάτων, π.χ. της μονής Βατοπεδίου, να κατευθυνθούν προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο, παράλληλα με το τεράστιο κόστος των αναστηλωτικών εργασιών προς κάλυψη των αναγκών των κτιρίων της μονής, ων ουκ έστιν αριθμός.

Δεν ξέρω ποιο από τα δύο αυτά είχε λάβει υπόψη του ο ιθύνων νους εκ μέρους του κράτους που ενεπλάκη στην υπόθεση. Νομίζω πάντως ότι δεν τα άρπαξε. Κι αυτό ισχύει τόσο για τους υπουργούς, που το πιο πιθανό είναι να μην γνώριζαν επακριβώς, όσο και για τον πρωθυπουργό, ο οποίος ναι μεν θα γνώριζε όταν έκλεινε το μάτι στους υφισταμένους του ώστε να επισπεύσουν, όμως φαντάζομαι ότι λίγο μετά θα έκλεινε και τα δυο του μάτια, αφού τα ελατήριά του δεν ήταν ταπεινά. Έστω, για να έχει ένα άλλοθι για την ψυχή του. Αυτή την πιο γνωστή άβυσσο των ανθρώπων.

Από την άλλη, το τίμημα που έχει καταβάλει από την Δ.Ε.Θ. και εντεύθεν, και που θα συνεχίσει να καταβάλει, δεν είναι ευκαταφρόνητο. Άλλο βέβαια τώρα, αν σε άλλες περιπτώσεις, έχει κανείς να του προσάψει πλείστα όσα. Από το στεφάνι στον Κεμάλ, με πρώτο διδάξαντα και ρυμουλκό του, τον δυνάμει αντικαταστάτη του, μέχρι την από ετών σιωπηλή συναίνεση αμφότερων, μετά των υπολοίπων, για παραπομπή της Τέταρτης Δημοκρατίας {1} και των περιφερειών-χωρών στις καλένδες. Όταν μάλιστα όλοι τους ήξεραν ότι η άλλη επιλογή είναι η λαϊκισμοκρατία μετά των τηλεοπτικών της πιτ μπουλ.

Κατά τα άλλα, μπορεί όσοι έχουν λεφτά να σκέφτονται πώς θα τα κάνουν πιο πολλά, όχι όμως και οι καλόγεροι. Οι οποίοι δεν σκέφτονται βέβαια κιούπια με λίρες. Το μυαλό τους το απαγορεύει. Ναι μεν ξέρουν ότι οι σύμβουλοι απεργάζονται πράξεις που οι ίδιοι όφειλαν να στηλιτεύσουν, όμως επειδή θεωρούν ότι ο σκοπός τους είναι άγιος, κλείνουν τα μάτια και αυτοί. Αυτή νομίζω ότι αποτελεί μια άλλη ανάγνωση της υπόθεσης του Βατοπεδίου.

Η χειρότερη έστω περίπτωση, όπως μου έγραφε ένας φίλος, είναι να έχουν τρελαθεί όλοι στο Βατοπέδι, να σκέφτονται να πλουτίσουν, ώστε να αναστηλώσουν και να επεκτείνουν τη μονή τους. Όλα δε όσα συμβαίνουν στον έξω κόσμο, ακόμη και στον εκκλησιαστικό, να μην τους ενοχλούν καθόλου αφού έχουν τη συνείδηση ήσυχη. Ακόμη και στην περίπτωση καταβολής αντιτίμου, από εξαναγκασμό σε παραίτηση, έως επιβολές ποινών, από ιεροδικεία ή άλλα δικαστήρια.

Εκείνο πάντως που έχω ακόμη να προσθέσω είναι ότι αν δεν υπήρχαν κατά καιρούς Εφραίμ, δεν θα υπήρχε Αθωνική Πολιτεία. Γιατί ο πλούτος του Αγίου Όρους, που θαυμάζεται από όλο τον κόσμο, δεν έπεσε από τους ουρανούς. Ας το εκφράσω όμως και διαφορετικά. Αν η Εκκλησία δεν είχε οικονομική ανεξαρτησία, δεν θα επιβίωνε εις τους αιώνας. Θα είχε διαλυθεί προ αμνημονεύτων χρόνων. Κι αυτό είναι σε γνώση όλων των εκκλησιαστικών παραγόντων.

Είπε κάποιος ότι η μονή διατηρεί τριάντα τόσους τραπεζικούς λογαριασμούς. Πρέπει κανείς να του απαντήσει ότι ο χειρισμός των οικονομικών ενός μεγάλου μοναστηριού σαφώς και είναι θέμα οικονομικών συμβούλων. Οι οποίοι, εννοείται με το αζημίωτο, είναι αυτοί που καθοδηγούν οικονομικά τα πράγματα. Είναι αυτοί που σκέπτονται να βρουν τρόπους για το πως θα μεγεθυνθούν τα οικονομικά μεγέθη μιας μονής, που εξυπακούεται ότι θα συνεπάγεται και τη μεγέθυνση των δικών τους αμοιβών.

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα και αλλιώς. Ας δεχθούμε να τα πουλήσουν όλα οι Βατοπεδινοί, και να τα δώσουν στους φτωχούς. Τότε ποιος θα τους αναστηλώσει τα μοναστήρια; Ποιος θα βάψει τους τοίχους; Στα κοινόβια των χίπικων εποχών όλοι έφτιαχναν κάτι. Άλλοι άρμεγαν αγελάδες, άλλες πήγαιναν και πουλούσαν μέλι. Ο ρόλος των μοναχών είναι να μελετούν τις γραφές καθώς και να προσεύχονται. Δεν είναι δυνατόν να τα φτιάχνουν όλα. Είναι άνθρωποι, όπως είμαστε όλοι, πρέπει να ξεκουραστούν, να κοιμηθούν, και να δουλέψουν για το καλό του μοναστηριού και συγχρόνως να υπηρετήσουν το θεό.

Όσοι έχουν επισκεφθεί το Άγιον όρος, δεν έχουν συναντήσει τους Σκρουτς μακ ντακ, που μας περιγράφουν τα γελοία Μέσα. Βλέπουν ανθρώπους να εργάζονται όλη την ημέρα, να ξαπλώνουν λίγο να ξαποστάσουν, για να συνεχίσουν. Όσοι λοιπόν έχουν επισκεφθεί το Άγιον Όρος, έχουν δει ότι δεν μένει χρόνος για πολλά πράγματα.

Παλιότερα τα μοναστήρια δεχόταν μεγάλα δώρα {ακίνητα, μεγάλα κομμάτια γης, κλπ.}. Όλοι δε ξέρουμε ότι σήμερα είναι θησαυρός. Όταν λοιπόν το ξέρουν αυτό και οι ίδιοι οι μοναχοί, δεν μένει παρά να τον δώσουν σε κάποιο οικονομικό σύμβουλο να τους τον διαχειριστεί. Είναι επόμενο ότι από τη στιγμή που μιλάμε για χρήμα, στις σημερινές μας εποχές, το χρήμα αυτό πρέπει κανείς να το εκμεταλλευθεί κατάλληλα ώστε να μπορέσει να αυξηθεί. Μπαίνει λοιπόν στο κύκλωμα της οικονομίας του τόπου, βοηθάει την οικονομία του τόπου με το να το κυκλοφορεί, και είναι λογικό να εμπλέκεται στους κανόνες του παιχνιδιού. Οπότε χρειάζονται τότε και οι λεγόμενες offshore εταιρίες.

Το έργο της εκκλησίας είναι ανθρώπινο, ανεξάρτητα από το αν πιστεύει κανείς ή όχι στο θεό. Η εκκλησία σαν θεσμός για να επιζήσει πάντοτε βασίστηκε στους άλλους, διότι η ίδια δεν μπορεί να παραγάγει υλικό πλούτο. Σήμερα για να το πούμε με όρους χρηματιστηριακούς, δεν έχει πολλούς μετόχους και είναι ως εκ τούτου αναγκασμένη να παίζει το «παιχνίδι της αγοράς».

Αυτά λοιπόν περί ηθικής. Και τα περί βρομερών καλογέρων, αλλού. Μπορεί να υπάρχει κάποιο πρόβλημα με το Βατοπέδι, όμως έχει και την εξήγησή του. Η οποία δεν είναι αυτή που θέλουν να δώσουν οι καλοφαγωμένοι με φαστ φουντ τροφές. Τα πράγματα έχουν και βάθος. Και ας φαίνονται επιφανειακά.


__________


Σημ. {1}, Βλ. άρθρα του συγγραφέα στον «ΚτΕ»,

ΔΗΛΩΣΗ

Του Πασχάλη Χριστοδούλου*

Δεν γνωρίζω αν υπάρχει καλύτερος τρόπος ή καταλληλότερα πρόσωπα, από αυτά που μιλούν για τη μοναδική Ελληνίδα δασκάλα που υπηρετεί στα μειονοτικά σχολεία (οι υπόλοιποι άραγε εκπαιδευτικοί τι εθνικότητας είναι;) και προσφέρει σημαντικό έργο, ώστε να επικυρώσουν όσα επί χρόνια και με προσφυγές σε διεθνή δικαστήρια επιδιώκουν οι εξωελλαδικοί κύκλοι χειραγώγησης των μειονοτήτων της Θράκης. Να χαρακτηρίζονται συλλήβδην όλοι ως Τούρκοι. Σ’ αυτό δεν αποσκοπούσε η επίσκεψη του Τούρκου πρέσβη στον Τεκέ της Ρούσας αλλά και οι προσπάθειες των διοργανωτών του Χίλγια κάθε καλοκαίρι;

Οι απόπειρες για πλήρη εκκεμαλισμό και τουρκοποίηση των Πομάκων είναι συνεχείς και σχεδιασμένες.

Θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για προβοκάτσια. Κι αυτό με την αμέριστη, θέλω να πιστεύω αβασάνιστη, στήριξη κοινοβουλευτικού κόμματος της χώρας μας, εξωθεσμικών και εξωθρακικών κύκλων αλλά και την ανοχή των εντεταλμένων οργάνων της πολιτείας, όπως και των θεσμικά υπεύθυνων πλην όμως ανύπαρκτων εκπροσώπων της περιοχής.

Ξαφνικά όλοι έμαθαν για το Δέρειο, υποκατέστησαν όλα τα όργανα της εκπαίδευσης, ρίχνοντας τον λίθο του αναθέματος στο σύνολο των εκπαιδευτικών που υπηρέτησαν ή υπηρετούν σε σχολεία της μειονοτικής εκπαίδευσης. Κανείς δεν αναφέρθηκε στο περίφημο και δαπανηρότατο Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων με το οποίο επιχειρήθηκε η γλωσσική λοβοτομή των Πομάκων. Ούτε ενδιαφέρθηκαν για τον αγώνα επαναπομακοποίησης των Πομάκων που εδώ και χρόνια γίνεται στην περιοχή. Φυσικά δεν αποτιμήθηκε καν η στάση προσώπων που δημόσια και επανειλημμένα έχουν δηλώσει ότι «στη Θράκη ευτυχώς που υπάρχουν Πομάκοι και στον αγώνα που κάνουν εμείς είμαστε αλληλέγγυοι, είμαστε Πομάκοι».


*Πρώην Δήμαρχος Σουφλίου, Εκπαιδευτικός στη Μειονοτική Εκπαίδευση
Σουφλί, Οκτώβριος 2008 www.xristodoulou.gr

Οι αναιδείς της Δημοκρατίας

Του Χρήστου Κηπουρού
Είναι αρκετά τα πολιτικά πρόσωπα της Γηραιάς Ηπείρου, τα οποία αφού κατάφεραν να σβήσουν τα αρνητικά των διαδρομών τους από τη συνείδηση της κοινής γνώμης των χωρών που κυβέρνησαν, στη συνέχεια πέρασαν στην ιστορία σαν μεγάλοι. Οι κοινωνίες βγάζουν το καπέλο σε όσους το πέτυχαν. Μπορεί να μην είχαν ηθική, λένε οι πολίτες, όμως είχαν άλλα προσόντα και αρετές που τους έκαναν μεγάλους.
Αρτίστες
Μπορούν αυτοί με μια λέξη να ονομαστούν αρτίστες. Τα τέσσερα παραδείγματα που ακολουθούν είναι ενδεικτικά. Δύο είναι από τον σχετικά πρόσφατο Γαλλικό πολιτικό βίο, και δυο από τον Ελληνικό. Ο Mitterand δεν είχε και λίγα αρνητικά. Πέτυχε όμως να διαγραφούν πριν κυβερνήσει και κάνει δύο τρία πράγματα. Μπήκε στη χορεία των αρτιστών της πολιτικής με το σπαθί του. Όπως κι ο Στρατηγός De Gaulle. Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν κι αυτός ένας αρτίστας. Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται. Για την κοινή γνώμη -και σωστά- ανήκει στους μεγάλους. Όπως κι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Από πουθενά πάντως δεν προκύπτει ότι μπορεί να συμβεί κάτι ανάλογο με το Nicola Sarkozy. Πόσο μάλλον, με τους Κώστα Καραμανλή και Γιώργο Παπανδρέου.
Παλαιοπωλεία
Και ναι μεν ο Sarkozy επιχειρεί να καλύψει τα κενά του με προτάσεις, σύμφωνα και με τις υποδείξεις των ομοεθνών του διανοητών συνδαιτημόνων, όμως οι δεξαμενές σκέψης που υποτίθεται ότι συμβουλεύουν τους εδώ επικεφαλής, είναι άδειες στέρνες, όταν δεν είναι εταιρίες εισαγωγής μεταχειρισμένων ιδεών, ή/και κλοπιμαίων από δω, κι από κει, προτού καταλήξουν στην αγορά.

Δεν μας τιμά βέβαια, όταν από την κλασσική ακόμη περίοδο, η Αγορά ήταν χώρος Δημοκρατίας, είκοσι πέντε αιώνες αργότερα, η Δημοκρατία να είναι χώρος αγοράς. Να εκπέσει μάλιστα και σε γιουσουρούμ. Ναι μεν, Δημοκρατία και Εμπόριο δεν έχουν και λίγα αμοιβαία οφέλη, όμως άλλο αυτό, και άλλο η Εκκλησία του Δήμου να έχει γίνει Μοναστηράκι, με τα μεγάλα του παλαιοπωλεία, αλλά και τα μικρά, να αυτοαποκαλούνται πολιτικά κόμματα.

Δηλαδή από τους αλλαντοπώλες και τους δερματοπώλες του Αριστοφάνη να έρθουμε στους αναιδείς ιδεοπώλες. Στους σκουπιδεοπώλες και τους κλοπιμαιοπώλες. Μιλώ για την αιώνια μεν, κατάρα δε, του δυισμού, και επέκεινα του δικομματισμού, που όσο απογοητεύει και θλίβει τους εναπομείναντες πιστούς των δύο μερών του, άλλο τόσο συνθλίβει τους υπόλοιπους πολίτες, ενσωματώνοντας τους. Γι’ αυτό κάτι που θα παίξει καθοριστικό ρόλο είναι να εφευρεθούν νέοι, κατά τη διάρκεια της τετραετίας, τρόποι ελέγχου της Δημοκρατίας από τους πολίτες.

Νωπή εντολή

Ναι μεν οι κυβερνήσεις επικαλούνται τη λαϊκή εντολή, στα πρώτα δε χρόνια της κάθε τετραετίας, τη νωπή, όμως αυτή, κατά τη δεύτερη ιδίως τετραετία, πόσο μάλλον στην τρίτη, είναι σαν τα νωπά λαχανικά, που μπαγιατεύουν αμέσως. Έτσι έγινε μετά από τις εκλογές του 1985 και του 1996, πόσο μάλλον του 2000. Έτσι και μετά από τις εκλογές του 2007, με το ερώτημα για το μεταξύ των εκλογών διάστημα και τους νέους τρόπους ελέγχου της Δημοκρατίας από τους πολίτες, να συνεχίζει να περιμένει μια απάντηση, αλλά να μην τη λάβει ποτέ. Και αυτό πότε; Όταν στο γενέθλιο τόπο της Δημοκρατίας ενώ μπορούσε να γίνεται Δημοψήφισμα κάθε τέσσερα χρόνια, έχουν ήδη παρέλθει τριάντα τέσσερα, και ακόμη δεν έγινε καν το Δημοψήφισμα για το περιφερειακό {1}. Να περνούσαμε δηλαδή από την Τρίτη Δημοκρατία, τη λεγόμενη και μεταπολιτευτική περίοδο, στην Τέταρτη.

Ισοκρατία

Γιατί η Δημοκρατία στις επόμενες δεκαετίες, δεν θα κριθεί στο αν το ταγιέρ της είναι σκούρο μπλε ή πράσινο με ροζάκι, αλλά στο μέσα της. Στο ζήτημα της ισοτιμίας των περιφερειών -χώρες, είναι ο πιο σωστός όρος- με την Αθήνα. Τουτέσιν θα κριθεί στην Ισοκρατία, με πρώτο βήμα, την ιδέα των χωρών της Ελλάδας {2}. Εφόσον δε οι νυν εξαπάτησαν τους πολίτες με την αλά Ελληνικά επανίδρυση, και από την άλλη, οι πρώην, προ πολλού, έχουν ατιμάσει το συμβόλαιο με τις περιφέρειες, ενώ αμφότεροι συνεχίζουν να βαυκαλίζονται ότι διαθέτουν σχέδιο, εγώ δεν θα μείνω στα του έργου που έχουμε ξαναδεί. Ούτε και ξέρω αν η επανάληψη της ιστορίας είναι φάρσα.

Ξέρω όμως ότι η επανάληψη μιας φάρσας παραπέμπει σε φαρσέρ. Και ότι η φράση «έχουμε σχέδιο», δεν είναι απλά μια ακόμη υποκρισία, αλλά παραπέμπει σε αναιδείς. Και αν αντιτείνει κανείς ότι αυτά που λέω συνιστούν μιαν αναίδεια από την ανάποδη, έχω να πω ότι ναι μεν μόνο με αναίδεια -όπως γίνεται με τα εμβόλια- καταπολεμείται η αναίδεια, όμως αυτό θα ίσχυε, αν δεν υπήρχαν ιδέες, σαν αυτές που προτείνονται, ώστε να αντιμετωπιστεί η, κατά τον Ευριπίδη, «μεγίστη των εν ανθρώποις νόσων πασών αναίδεια». Αυτό το τελευταίο στάδιο της πολιτικής ένδειας.

Αιρετά Μέσα

Μια άλλη ιδέα είναι να θεσπιστεί για όλους χωρίς εξαίρεση τους Βουλευτές, το πέραν των δύο τετραετιών ασυμβίβαστο. Μια τρίτη δε, αφορά το τηλεοπτικό σίχαμα των Αθηνών. Λέω λοιπόν ότι εφόσον το ζάπινγκ συνιστά αυταπάτη, και τα οργανικά μέρη του σιχάματος, οι γνωστοί προαγωγοί, παρουσιαστές, και επιστημονικοί υποβολείς, μετά των επιλεκτικά προσκεκλημένων νομιμοποιητών εκ της επίσημης πολιτικής, δεν λαμβάνουν υπόψη τη γνώμη, τη θέληση, και τα δικαιώματα των Πολιτών, όπως και τους Δημοκρατικούς κανόνες, μια λύση υπάρχει. Από τα αυθαίρετα Μέσα, να πάμε στα αιρετά. Όσο για το πώς και τι, μπορεί να υπάρξει η κοινωνική ετυμηγορία για την αξιολόγηση. Επόμενα κι η εκλογή. Στις εκπομπές δε του διαλόγου -που μόνο διάλογο δεν περιλαμβάνουν- ας δοκιμαστεί η συμμετοχή αιρετών εκπροσώπων των πολιτών, με ασυμβίβαστο ως προς τα υπόλοιπα αιρετά αξιώματα.

Σημ.{1}, Ο. π., Τέταρτη Δημοκρατία, Συμβόλαιο με τις Περιφέρειες, Θράκη 2004,
Ιστοσελίδα Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης, http://alex.eled.duth.gr/kipouros/
Σημ.{2}, Ο. π., Οι χώρες της Ελλάδας, Κόσμος του Επενδυτή, 13 & 14 Σεπτ.’08,

Υστερόγραφο
Περί διαγραφών Βουλευτών
Ναι μεν ο πρωθυπουργός ή ένας αρχηγός κόμματος μπορεί να διαγράφει μέλος ή μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας, όμως να μπορεί και ο Βουλευτής να κρίνεται για την πράξη του. Ακόμη και στην εκδίκαση των ποινικών αδικημάτων, οι βαθμοί είναι δύο. Γιατί λοιπόν στα κόμματα και τη Δημοκρατία να υπάρχει μόνον ένας; Είναι λογικό; Όταν μάλιστα, ως είθισται, κυριαρχεί η επιβολή της ποινής του «θανάτου»;
Πως θα εφαρμόζεται το νέο θεσμικό μέτρο; Με συμπληρωματική πολιτική εκλογή στο αμέσως, μετά από τη διαγραφή, διάστημα, οπότε η ψήφος των εκλογέων της ίδιας περιφέρειας θα δίδεται είτε στο διαγραφέντα Βουλευτή είτε στον υποψήφιο που θα βάζει -φυσικά μόνο το εν λόγω- πολιτικό κόμμα. Αν μεν ο διαγραφείς λάβει λιγότερο από το 50% των ψήφων, τότε την έδρα θα την καταλάβει ο νέος υποψήφιος. Αν λάβει περισσότερο, θα μπορεί να διατηρήσει την έδρα του ως ανεξάρτητος μέχρι το πέρας της τετραετίας. Αν και το πιο λογικό είναι, αν θέλει, να μπορεί να επανενταχθεί ώστε να είναι και πάλι υποψήφιος στις επόμενες εκλογές, με τα ίδια χρώματα.
Το σκεπτικό είναι απλό. Όπως η ψήφος εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση χρειάζεται τη λήψη 50% +1 του αριθμού των Βουλευτών, και λαμβάνεται όχι μόνο στην αρχή της τετραετίας αλλά και ενδιάμεσα, είτε σε περιπτώσεις μομφής είτε όταν τίθεται από την ίδια την Κυβέρνηση, έτσι και σε περίπτωση διαγραφών ή ανεξαρτητοποιήσεων να θεσπιστεί η δυνατότητα ενδιάμεσης ψήφου εμπιστοσύνης και για το Βουλευτή. Η οποία προφανώς οφείλει να είναι το 50% +1 των ψήφων των πολιτών της περιφερείας που εκπροσωπεί.

Αιρετά Τηλεοπτικά Μέσα

Του Χρήστου Κηπουρού

Ναι μεν, θα πουν πολλοί, ότι τα Μέσα είναι Αγορά, και άλλοι θα προσθέσουν τα περί του ανταγωνισμού στερεότυπα, όμως όταν στην Κλασσική ακόμη Αθήνα, η Αγορά ήταν χώρος Δημοκρατίας, δεν γίνεται είκοσι πέντε αιώνες μετά, η Δημοκρατία να είναι χώρος Αγοράς. Να εκπέσει σε γιουσουρούμ. Η δε Εκκλησία του Δήμου να γίνει το Μοναστηράκι του ίδιου Δήμου, με τα παλαιοπωλεία του, να αυτοαποκαλούνται κόμματα. Δηλαδή από τους δερματοπώλες και τους αλλαντοπώλες των Ιππέων του Αριστοφάνη να έρθουμε στους εκ της επίσημης πολιτικής σκουπιδεοπώλες και τους κλοπιμαιοπώλες ιδεών, όπως γίνεται επί δεκαετίες τώρα, με τα τηλεοπτικά κυρίως Μέσα να τους προβάλλουν κατά κόρον, και με τους κλασσικούς εκείνους φασίστες να μοιάζουν σαν άγγελοι μπροστά στους υπεργολάβους τηλεπαρουσιαστές.

Των οποίων η «αξιοσύνη» των μισθών κρίνεται από τον αποκλεισμό της παρουσίας του επικίνδυνου να αποκαλύψει τη γύμνια τους, νέου. Κάτι για το οποίο το γνώριμό τους παλιό, από τη συμπολίτευση έως και τις αντιπολιτεύσεις, είναι ανώδυνο, και γι’ αυτό αποδεκτό. Εξ ου και η ολιγάριθμη ομάδα των προσώπων που απαρτίζουν την τηλεπολιτική ολιγαρχία ενώ οι κάθε χρώματος βαφτιστικοί, την αναπαράγουν σε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα.

Και όμως υπήρχε και υπάρχει η μετά των Δημοκρατικών κανόνων Αγορά. Άλλωστε η ιστορία διδάσκει ότι η Δημοκρατία και το Εμπόριο δεν έχουν λίγα αμοιβαία οφέλη. Όμως, αν η Δημοκρατία παραπέμπει στην Κοινωνία, και η Αγορά στην Οικονομία, η Κοινωνία, όχι μόνον έχει ηθικό και πολιτικό προβάδισμα απέναντι στην Οικονομία αλλά και χρονικό. Οι Κοινωνίες άλλωστε υφίστανται πολύ πριν από τις Οικονομίες. Υπάρχουν δε, από τότε που εμφανίστηκαν στην ιστορία οι πολιτισμικές οντότητες που ονομάστηκαν λαοί.

Μόνο που δεν συνέβη το ίδιο με τη Δημοκρατία. Η οποία σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, παραμένει ουτοπία. Αν πάλι -έστω- αποδεχθούμε ότι υπάρχει μια ημέρα Δημοκρατίας κάθε τέσσερα χρόνια, τότε, τι γίνεται με τις άλλες χίλιες τετρακόσιες εξήντα ημέρες; Γιατί δεν αντέχουν σε σοβαρή κριτική οι απαντήσεις της κάθε κυβέρνησης, περί της λαϊκής εντολής, με τετραετή ισχύ. Το ερώτημα που χρειάζεται απάντηση, αφορά το μεταξύ των διαδοχικών εκλογών διάστημα. Και μια επιπλέον ημέρα, π.χ. Άμεσης Δημοκρατίας, για ένα Δημοψήφισμα, είναι κάτι, όμως δεν αρκεί.

Χρειάζεται να ανακαλυφθούν, και βέβαια να περιληφθούν στο Σύνταγμα -κάθε χώρα, μετά από κάποιες δεκαετίες, αποκτά, ούτως ή άλλως, νέο καταστατικό χάρτη- νέοι τρόποι ελέγχου της Δημοκρατίας από τους Πολίτες. Ναι μεν δεν μπορεί να γίνονται κάθε ημέρα εκλογές, όμως δεν ισχύει το ίδιο για το «κάθε ημέρα Δημοκρατία», που αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα των Πολιτών, και οι οποίοι οφείλουν να το διεκδικούν από όλους εκείνους που το αφαιρούν. Ειδικά στην δική μας περίπτωση έπρεπε εδώ και χρόνια να έχει ανοίξει ο διάλογος για τη Δημοκρατία που θα ονομασθεί Τέταρτη {1}, αφού η μετά από το 1974, ήταν η λεγόμενη Τρίτη. Η οποία έζησε και κατέληξε ως αιχμάλωτη δύο άντε τριών το πολύ πολιτικών Οίκων, μετά των γραφειοκρατικών τους αυλών, όσο και τεσσάρων πέντε τηλεοπτικών Σταθμών.
Αν η απελευθέρωση από τα υπαρκτά παλάτια και τα πριγκιπάτα, των, για δύο και πλέον συναπτές δεκαετίες, γαλαζοαίματων κάθε χρώματος, σε Βουλευτικά έδρανα ή και Ευρωβουλευτικά, βρίσκεται στη θέσπιση του ασυμβίβαστου για το πέραν των δύο τετραετιών διάστημα. Και αν η ισοτιμία των Περιφερειών -Χώρες {2}, είναι ο πλέον σωστός όρος- προς την Αθήνα, είναι η άλλη όψη της Δημοκρατίας. Η αντιμετώπιση των Μέσων της Πρωτεύουσας σαφώς και δεν βρίσκεται στην ψευδαίσθηση του ζάπινγκ.

Με άλλα λόγια, στην προτίμηση της Μεγάλης χωματερής των Νέων Λιοσίων, έναντι εκείνων του Γραμματικού ή των Ταγαράδων. Ναι μεν οι Πολίτες ακόμη αντιδρούν, και δεν έχουν παραδώσει το πνεύμα, όμως η ανθρωπολογικού τύπου παραμόρφωση δεν σταμάτησε. Ούτε και η προώθηση μιας Κοινωνίας τηλεοπτικών ρακοσυλλεκτών. Άλλο το τηλεκοντρόλ, και άλλο το κοντρόλ. Όπως το κοντρόλ της Δημοκρατίας, από τους Πολίτες.

Με δεδομένη μάλιστα την αναμφισβήτητη αποτυχία των θεσμών δεοντολογίας, όπως του Ε.Σ.Ρ. κλπ., που ευθέως παραπέμπει στην ανυπαρξία ιδεών από όλους εκ του πολιτικού φάσματος, χρειάζεται, διαφορετικής κλίμακας, θεσμική πρόταση. Εφόσον δε τα τηλεοπτικά κυρίως Μέσα, με τόση ξεδιαντροπιά, συνεχίζουν να αφαιρούν από τους Πολίτες τη Δημοκρατία, χρειάζεται να βρεθεί το πώς θα αναπληρωθεί. Κατά τη γνώμη μου, ένα μικρό βήμα προς τον εκδημοκρατισμό αυτό, αποτελούν τα εκλεγμένα Μέσα.

Γιατί αν το λιγότερο που κάνουν είναι να αυθαιρετούν, να μην λαμβάνουν δηλαδή υπόψη τη γνώμη, τη θέληση, όσο και τα δικαιώματα των Πολιτών, όπως και τους Δημοκρατικούς κανόνες, τότε δεν έχουμε παρά από τα Αυθαίρετα αυτά Μέσα, να πάμε στα Αιρετά. Όσο για το πώς και τι, μπορεί να ανοίξει ένας Δημόσιος διάλογος. Ένας διάλογος για την Τέταρτη Δημοκρατία, με βάση, πριν από όλα τα άλλα, μια δημιουργική επιστροφή στην περί του Κυρίαρχου Λαού, Συνταγματική Πρόνοια. Η οποία και να προνοήσει για τις νέες διασφαλίσεις της κυριαρχίας, και παραπέρα, της Δημοκρατίας.

__________


Σημ.{1}, Χρ. Κηπουρός, Τέταρτη Δημοκρατία, Συμβόλαιο με τις Περιφέρειες, Θράκη 2004, Ιστοσελίδα Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης, http://alex.eled.duth.gr/kipouros/

Σημ.{2}, Ο. π., Οι χώρες της Ελλάδας, Κόσμος του Επενδυτή, 13 & 14 Σεπτ.’08,

Οι Χώρες της Ελλάδας

Του πρώην Βουλευτή Έβρου Χρήστου Κηπουρού

Η λέξη «Περιφέρεια» σαν Διοικητική οντότητα, δεν υπάρχει στα λεξικά της αρχαίας Ελληνικής. Εκεί τη συναντά κανείς με τη γεωμετρική έννοια, ως κλειστή καμπύλη γραμμή, η οποία ως τέτοια, ως όριο του κύκλου, δεν έχει έκταση. Αντίθετα δηλαδή, από τη σημερινή της έννοια. Από την άλλη, ως ιστορική, γεωγραφική και πολιτισμική οντότητα, και κυρίως βέβαια ως Διοικητική, έχει εισαχθεί από την υπόλοιπη Ευρώπη, ως μετάφραση της Αγγλικής «region». Μόνο που η Λατινική λέξη «regio», από όπου και προέρχεται ο όρος «region», ανέκαθεν σήμαινε «Χώρα». Όπως άλλωστε και στα αρχαία, η λέξη «Χώρα» σήμαινε το χώρο, την έκταση, τη γη, την πατρίδα τινός. Και δεν είναι άσχετη με όλα αυτά η προϊστορική θεοποίηση της γης και η προσευχή για τη γονιμότητά της, προτού η λατρεία της μετεξελιχθεί σε αγάπη προς την πατρίδα, και σε πατριωτισμό.

Όπως επίσης δεν είναι άσχετο το ότι μια λέξη, όπως η «Περιφέρεια», χωρίς ιστορικό όσο και εννοιολογικό αντίκρισμα, αδυνατεί να εμπνεύσει, και επόμενα να αγαπηθεί. Για αυτό ίσως και εγώ όταν τη διαβάζω ή την ακούω, σκέφτομαι το άσχημο συνήθως εκείνο κτίριο όπου είναι εγκατεστημένος ο εκ των Αθηνών διορισμένος κυβερνητικός καημακάμης, ο λεγόμενος Γενικός Γραμματέας της Περιφέρειας ή Περιφερειάρχης. Για αυτό από πολύ καιρό έψαχνα να βρω άλλη λέξη, με αντίκρισμα, που να καλύψει το κενό. Εννοιολογικά, ηθικά και πολιτικά.

«Οι κάτωθεν»

Όπως λοιπόν συμβαίνει και στην υπόλοιπη Γηραιά Ήπειρο, έτσι θα ήταν και εδώ πιο σωστό, αν αντί των Περιφερειών, μιλούσαμε και μείς για «Χώρες». Δεν ανακαλύπτω βέβαια τον τροχό. Η Γραμματεία αναφέρει τη «Χώρα των Φαιάκων» και το γνωστό παραδοσιακό άσμα, τη φράση «του Αλεξάνδρου η Χώρα». Όπως η Εκκλησία μιλάει για «Νέες Χώρες», αναφερόμενη σε τόπους με βάση τον ύστερο χρόνο ενσωμάτωσης στον εθνικό κορμό. Όπως το «Χωρίον» και το «Χωριό», είναι υποκοριστικά του Χώρου και της «Χώρας», και ο «Χωρικός» ετυμολογικό επίσης όσο και εννοιολογικό τους παράγωγο. Όπως επίσης «Χώρες» ονομάστηκαν πρωτεύουσες νησιών, όπου η Χώρα ταυτίζεται με την Πόλη, στην οποία, όπως και σε κάθε Πόλη, αυτήν την πλέον σημαντική συλλογική ανθρώπινη δημιουργία, ανήκει από μια Περιφέρεια, και όχι αντιστρόφως.

Κατά τα άλλα, αν η λέξη «Ενδοχώρα», όπως και η λέξη «Επαρχία», αναδίδουν έναν ενδογενή όσο διάχυτο Επαρχιωτισμό, αν δεν συνιστούν ύβρη, όπως επίσης συνέβη, ως μη όφειλε, με τις λέξεις «Χωριό» και «Χωρικός», η Περιφέρεια αποδείχθηκε συνώνυμο με τα σύνορα, το περιθώριο και το όριο του κύκλου, όπως στη Γεωμετρία. Και γιατί μετά τον Καποδίστρια ένα, και τον Καποδίστρια δύο, που έχουν ως κοινό τόπο, τα ομώνυμα τρισάγια για το Χωριό, θα απομένει πια μόνον ο τρία. Τουτέστιν, το τρισάγιο για τις Περιφέρειες. Εκτός και αν αυτές φερθούν όπως «οι κάτωθεν», που όπως θα έλεγε ο Καστοριάδης, πάντοτε αποβάλλουν αυτά που προέρχονται από τους άνωθεν. Και αν αγωνιστούν να βγάλουν τα εισαγωγικά. Να αναδειχθούν σε Χώρες.
Από Κράτος, Χώρα

Για αυτό εδώ και χρόνια γράφω για το πέρασμα από την κεκοιμημένη, πλην όμως όχι ακόμη ενταφιασμένη μεταπολίτευση, τη γνωστή και ως Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία, προς την ήδη αργοπορημένη Τέταρτη Δημοκρατία {1}, ένα από τα κλειδιά της οποίας είναι και οι αιρετές Περιφέρειες, που ναι μεν όλοι πλέον τις εξαγγέλλουν, πλην όμως αποσιωπούν ότι αυτές θα επιτύχουν μόνον αν αναλάβουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο ούτως ώστε η αναπτυξιακή ισοτιμία, ως η άλλη όψη της Δημοκρατίας, να διέπει τις σχέσεις με την Πρωτεύουσα. Ναι μεν ο κύκλος στα μαθηματικά δεν τετραγωνίζεται, όμως στη λογική, ιδίως τη γνωστή και ως τετράγωνη, επόμενα και στην Πολιτική, μπορεί να περιφερειοποιηθεί, όσο και να τετραγωνιστεί, έως και ο φαύλος κύκλος, όπως είναι ο ημεδαπός, ο Αθηναϊκός. Λέω λοιπόν ότι η Περιφέρεια, τόσο λεκτικά, όσο και αναπτυξιακά, μπορεί να ξαναγίνει Χώρα. Και η Πρωτεύουσα, από Κράτος που είναι, να ξαναγίνει και αυτή Χώρα. Να ξαναποκτήσει χώμα, γη, οξυγόνο, άνοιξη και χελιδόνια, που κι αυτά ακόμη την εγκατέλειψαν, όταν δεν είχαν που να μείνουν αφού δεν έβρισκαν χώμα για φωλιές.

Πρώτα βήματα

Λέω ακόμη ότι οι εκπρόσωποι του Κράτους στις Περιφέρειες, με πολιτική ευθύνη για τα Υπουργεία Δικαιοσύνης, Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών, να ορίζονται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Όχι από την Κυβέρνηση. Και όπως τα δύο think tank, ο συλλογικός Αριστοτέλης και ο ομώνυμος Δημόκριτος {1}, που θα επεξεργάζονται τα βασικά νομοσχέδια -ο πρώτος, για την κοινωνία και την οικονομία, και ο δεύτερος, για τη Δημοκρατία- που θα φέρνει στη Βουλή η εκάστοτε κυβέρνηση, να ορίζονται και να υπάγονται και αυτά, στην αρμοδιότητα της Προεδρίας της Δημοκρατίας. Η οποία και συμβολίζει άλλωστε την εθνική ενότητα και την ομοψυχία. Και όπως η Κυβέρνηση θα όφειλε τότε, ως ένας νέος συλλογικός Τρικούπης, να προωθούσε, ακόμη και μέσω της εκχώρησης του δικαιώματος εκμετάλλευσης, μια καινούργια ενότητα και συνοχή, τη Χωρική. Πρώτο βήμα, η Ένωση των Περιφερειών-Χωρών, από την Εγνατία και την Ιόνια έως τον Π.Α.Θ.Ε., με ηλεκτρικό όσο και ηλεκτρονικό σιδηρόδρομο -Rail e-Services- ανταγωνιστικό, προς τη Γαλλική και τη Γιαπωνέζικη τεχνολογία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Μια μοντέρνα θεμελίωση της οικονομικής, της αναπτυξιακής και της Χωρικής ενοποίησης, με την παράλληλη συμβολή ενός ταμείου αλληλεγγύης {2}, που έπρεπε να είχε ήδη γίνει από ετών. Όπως, ταυτόχρονα έπρεπε να είχε θεσπιστεί το πέραν των δύο τετραετιών ασυμβίβαστο για τους Βουλευτές. Ένα ακόμη πρώτο βήμα προς την Τέταρτη Δημοκρατία {1}.

____________


Σημ.{1}, Χρ. Κηπουρός, Τέταρτη Δημοκρατία, Συμβόλαιο με τις Περιφέρειες, Θράκη 2004, Ιστοσελίδα Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης, http://alex.eled.duth.gr/kipouros/

Σημ.{2}, Ο. π., Αγώνας για τη Γεωοικονομική Δημοκρατία, Γόρδιος, Αθήνα 2002,

Μεταφορά της έδρας του Νομού

Πρόταση για συζήτηση


Του Πασχάλη Χριστοδούλου*


Η ιδέα είναι παλιά. Η απογοήτευση είναι που την επαναφέρει αλλά και γιατί όχι, η ελπίδα να βρει συνομιλητές. Έστω κι αυτούς τους ελάχιστους που θα ξεφεύγουν από τους «βλάκες» του Λεμπέση {1}. Φυσικά δεν βαυκαλίζομαι στην προσμονή της άμεσης ανταπόκρισης.

Αναφέρομαι στην έδρα του Νομού, που πολύ θα θέλαμε να ήταν πρωτεύουσά μας και όχι σαρκοφάγος.

Είναι πολύ εύκολο να απαριθμήσω τις μεγαλόστομες διακηρύξεις που ως σημαία «σωτηρίας», να μην πω παναμαϊκή, εμφανίστηκαν στην περιοχή μας. Από τα διαμετακομιστικά κέντρα με Κύπριους επιχειρηματίες, Λιμενικές Ακαδημίες, ΔΕΒΖΟΣ, εργοστάσια στρατιωτικών ενδυμάτων, φράγματα, επενδύσεις....επενδύσεις, Ρώσοι τουρίστες, επιχειρηματικότητα, δίκτυα, σύσταση φορέων για τα μικρά και τα μεγάλα, ομογενειακά χωριά, ΕΒΡΟΣ 2010 με πολλούς πυλώνες, πετρελαιαγωγός κι άλλα πολλά που τι να πρωτοθυμηθώ και τι ν’ αφήσω. Για φυσικό αέριο φυσικά στο άνωθεν των Φερών τμήμα του Νομού ούτε λόγος. Ποιόν και γιατί να νοιάξει;

Το αποτέλεσμα γνωστό σε όλους. Ή σε όλους όσους δεν εθελοτυφλούν. Ερημοποίηση.

Όσον αφορά τις κεντρικές πολιτικές, ούτε ψύλλος στον κόρφο μας. Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση, Συμβούλια Περιοχής, Ανοιχτές πόλεις, Συμπολιτεία, Αναπτυξιακοί Σύνδεσμοί, Διευρυμένη Ν.Α., Καποδίστριας και πολλές άλλες καλές προθέσεις με άφθονη σπατάλη πόρων στο δρόμο για την χωριοκτονία και την πλήρη ερημοποίηση της υπαίθρου. Ας όψεται και εκείνο το δίσεκτο 2004 και όσοι θαμπώθηκαν εξ’ αυτού διαπράττοντας, χωρίς ποτέ να λογοδοτήσουν, τη μεγαλύτερη απάτη σε βάρος της περιφέρειας.

Αν επιχειρήσουμε μια δημογραφική, κοινωνική και αναπτυξιακή τομογραφία στο Νομό Έβρου, βολεύει και το σχήμα του, θα έχουμε μια οφθαλμοφανή κατά τα άλλα διάγνωση. Πέρα απ’ τη γενική απονεύρωση του Νομού εκείνο που πάσχει ιδιαίτερα είναι το κέντρο του. Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε, με δάνειο από την ιατρική, την κατάσταση ως πλήρη παράλυση της σπονδυλικής στήλης. Η οποία οφείλεται σε μια νεοπλασία, μεταστατική μάλιστα από το χρόνιο αθηναϊσμό της χώρας μας που έχει εμφυτεύσει πολλές μικρές Αθήνες στην περιφέρεια. Δεν επιχειρώ να αθωώσω την μεγάλη Αθήνα αλλά και οι ανά την περιφέρεια βαφτιστικοί της δεν υπολείπονται, σε συμπεριφορές τουλάχιστον.

Η ταυτόχρονη και παρά φύση υπερδιόγκωση του νότιου άκρου του Νομού ασφαλώς δεν αντικατοπτρίζει σε πολιτικές ισόρροπης ανάπτυξης, κυρίως όμως σε πολιτικές με σχέδιο και στόχο. Θα έλεγα σκωπτικά ότι ο Νομός γέρνει επικίνδυνα προς τα νότια και για αυτό γερνάει, και απαιτεί άμεσα μια μετακίνηση του κέντρου βάρους.

Είναι αυτονόητο ότι δεν μπορεί να αμφισβητηθεί η γεωοικονομική θέση της Αλεξανδρούπολης στο ευρύτερο χάρτη της περιοχής και τα πλεονεκτήματα εξ’ αυτής, τα οποία την καθιστούν ενεργειακό, εμπορικό, τουριστικό κέντρο αλλά και σκάλα – επίνειο της χερσονήσου του Αίμου, αν όχι και της Ανατολικής Ευρώπης. Ούτε μπορεί κανείς να σκεφθεί την Αλεξανδρούπολη χωρίς νοσοκομείο ή πανεπιστήμιο. Αυτά έχουν κατοχυρωθεί. Όπως έχει πλέον δρομολογηθεί και η ροή των πολιτών του Έβρου προς το νότιο άκρο του Νομού. Για πρόσκαιρη ή και μόνιμη διαμονή, η Αλεξανδρούπολη τείνει να μετατραπεί σε πρωτεύουσα χωρίς ενδοχώρα, δεδομένης και της ανυπαρξίας του κράτους και των υπηρεσιών στα ενδότερα. Τείνει επίσης να μεταμορφωθεί σε μια αθηναϊκή καρικατούρα με όλα τα συμπαρομαρτούντα, που ήδη κάνουν έντονη την εμφάνισή τους. Μέχρι και Λούτσα διαθέτει.

Κι αν αυτός ο γιγαντισμός ως αποτέλεσμα μιας πολιτικής, κοινωνικής κύρια όμως αναπτυξιακής διεργασίας στην οποία όλος ο Νομός εκών άκων συμμετείχε και συνεχίζει να συμμετέχει, έχει φέρει στα όριά της αυτή την πόλη, κάνοντάς την από όμορφη άμορφη, αυτό μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία μιας νέας προσέγγισης, τόσο για την ίδια όσο και για τον υπόλοιπο Νομό. Αφετηρία, που ως προαπαιτούμενο πρέπει να έχει την αλληλεγγύη όλων των πόλεων και περιοχών του Νομού απέναντι στο πλέον αδύναμο τμήμα του. Να έχει ακόμα ως πυξίδα την ισόρροπη ανάπτυξη και όχι τη λογική «τα δικά μας δικά μας και δικά σας πάλι δικά μας».

Η μεταφορά της έδρας του Νομού στο κέντρο, είτε συνεχίζει την ύπαρξή του ως διοικητική οντότητα είτε όχι, αν προχωρήσει η αλλαγή του διοικητικού χάρτη της χώρας, είναι επιβεβλημένη από κάθε άποψη. Έτσι κι αλλιώς κι εκεί που βρίσκεται ούτε διοικητήριο έχει, πολύ δε περισσότερο επιβαρύνει από κάθε άποψη την ευρισκόμενη σε κατάσταση εμφράγματος Αλεξανδρούπολη.

Αν σε μια αναπτυξιακή προσέγγιση ενός τόπου η ιστορία, η παράδοση και η φύση αναφέρονται ως συγκριτικά πλεονεκτήματα, αυτά δεν αρκούν στην περίπτωσή μας, όπως η ίδια η ζωή απέδειξε, να σηκώσουν έναν τόπο από το αναπηρικό καροτσάκι. Η περιοχή του Σουφλίου, το γεωγραφικό κέντρο δεν μπορεί να επανέλθει, καθιστάμενο πολιτιστικό και οικονομικό όπως ήταν στο πρώτο ήμισυ του 20ου αι.

Ανάλογα παραδείγματα υπάρχουν. Η Αιτωλοακαρνανία την οποία μπορούμε να προσομοιάσουμε, αν φυσικά δεν έχει υποστεί νεοπλασία η λογική που ούτως ή άλλως είναι εκτοπισμένη, είναι ένα απ’ αυτά.

Είμαι απόλυτα βέβαιος, γιατί τους γνωρίζω καλά, για τις αντιδράσεις όλων αυτών που δεν έκαναν τίποτε όλα τα προηγούμενα χρόνια σ’ αυτό το ευαίσθητο σημείο του Νομού. Θα επιχειρήσουν με μεγάλα λόγια και πάλι να απαξιώσουν την πρόταση χρησιμοποιώντας την προσφιλή τους τακτική, αυτή των χαρακτηρισμών. Θα κάνουν αναφορές σε διάφορα ιδεολογήματα περί κρατισμού ή του τέλους του κράτους, αυτοί που έχουν ταυτιστεί απόλυτα με το κράτος. Μπορεί να μιλήσουν και για τοπικισμό. Δεν πειράζει.

Ελπίζω οι πολίτες αλλά και οι φορείς του βόρειου τμήματος του Νομού να αντιμετωπίσουν με άλλη διάθεση την πρόταση, εκφράζοντας έμπρακτα την αλληλεγγύη τους σε μια περιοχή που καταρρέει. Η δυναμική που δημιουργείται σ’ αυτή την περίπτωση μπορεί να λειτουργήσει προωθητικά ώστε να αξιοποιηθούν και όλα εκείνα τα πλεονεκτήματα που ως προίκα μέσα σε ναφθαλίνη διαθέτει. Άλλωστε το Σουφλί μπορεί να αναδειχθεί και ως ευρωπαϊκή πρωτεύουσα του μεταξιού.

{1} Ευάγγελος Λεμπέσης: «Η τεράστια κοινωνική σημασία των βλακών στο σύγχρονο
βίο» Εκδόσεις: Σπηλιώτη

* Πρώην Δήμαρχος Σουφλίου

Σουφλί, Ιούνιος 2008

Χάρτα εναντίον καρτέλ

«Καρτέλ παντού. Καρτέλ στα καύσιμα, καρτέλ στο ρύζι, καρτέλ στα κρέατα, καρτέλ στις ντομάτες, καρτέλ στο γάλα, καρτέλ κομματικό, καρτέλ τραπεζιτικό, καρτέλ τηλεοπτικό, καρτέλ συνδικαλιστικό, καρτέλ δημόσιο. Ε, αυτή δεν είναι Ελλάδα. Είναι καρτελλάδα».

Χ. Κ.

Του πρώην Βουλευτή Έβρου Χρήστου Κηπουρού

Αν το Ελληνικό πολιτικό λεξιλόγιο δεν εμπνέει από δεκαετιών, ας όψονται οι όχι και λίγες λέξεις του που έχουν καεί και που για αυτό δεν λένε τίποτε απολύτως. Εξ ου και η χρόνια φλυαρία των χρηστών, που μόνο χρηστοί δεν αποδείχθηκαν αφού εξ αιτίας τους, τόσες και τόσες ιδέες και λέξεις κατέστησαν πυροπαθείς. Άλλο τώρα αν οι ίδιοι, ως καμένα χαρτιά που είναι, δεν γίνεται να καούν. Ναι μεν δεν καίγονται, όμως καίνε. Αυτό ακριβώς έκαναν και συνεχίζουν απτόητοι. Για αυτό και εγώ, επειδή δεν θέλω να ταυτίζομαι μαζί τους, είμαι αναγκασμένος να αποφεύγω τις λέξεις, που τις θεωρούν πραμάτεια τους. Κυρίως όμως, επειδή χρειάζεται νέο και άφθαρτο πολιτικό λεξιλόγιο.

Αγορά και Χάρτα

Βέβαια υπάρχει πληθώρα άλλων λέξεων που έχουν επίσης υποστεί κατά τη διάρκεια της ιστορίας πολλές και μεγάλες αλλοιώσεις και παραμορφώσεις. Δύο από αυτές είναι η Αγορά και η Χάρτα. Η Αγορά, που από σύμβολο της κλασσικής Δημοκρατίας, όπου και είχε αποτελέσει το κέντρο της Δημόσιας ζωής, κατέληξε στις μέρες μας σε μια αγορά αγαθών, ναι μεν πολλές φορές εν αφθονία, πλην όμως μαύρη, ως προς τις τιμές. Όταν δε, δεν μαυρίζει εξ αιτίας του μαύρου αν όχι του χρυσαφί χρυσού, τη μαυρίζουν άλλα καρτέλ. Αλλοδαπά και ημεδαπά. Αφού προηγουμένως έκαναν τον ανταγωνισμό μετά της ομώνυμης επιτροπής, να θυμίζουν τον ιθαγενή με τη βεντάλια που προσφέρει τις καλές του υπηρεσίες, και που στην καλύτερη των περιπτώσεων είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει να είναι ένα και το αυτό. Ναι μεν και στην υπόλοιπη Ευρώπη δρουν καρτέλ και υπάρχει και εκεί μεγάλη ακρίβεια, όμως όχι όπως εδώ στην, κατά τα άλλα, πατρίδα της Αγοράς, όπου πέραν της μη σύγκρισης ως προς την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων, η αγορά αποτελεί ένα μικρό, πλην, διαρκές αλώνι. Και δεν είναι μόνο θέμα νόμων και διατάξεων αφού λείπουν πολλές άλλες ελεγκτικές και επόμενα θεσμικές καθώς και οργανωτικές δικλείδες.


Η Χάρτα πάλι, αν και είναι συνδεδεμένη ιστορικά με τα δικαιώματα των λαών, όπως και των ανθρώπων, εν τούτοις καταλήγει να παραπέμπει και αυτή στα καρτέλ -η πρόσφατη Συνθήκη της Λισαβόνας αυτό ακριβώς επιχειρεί- που σύμφωνα με τα λεξικά, προέρχεται ετυμολογικά από την ίδια λέξη. Από τη Λατινική ή Αιγυπτιακή λέξη, δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία, Χάρτα, Charta. Εκείνο όμως που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει χειρότερη μετάβαση από την κοινωνία στην οικονομία, μια και η πρώτη προηγήθηκε χρονολογικά της δεύτερης. Και που στη συνέχεια, όλο και πιο πολύ η οικονομία διευρύνει την εξουσία της επί της κοινωνίας. Οπότε αντί για την οικονομία της κοινωνίας ήρθε, ενθρονίστηκε, και δεν πρόκειται να φύγει, η κοινωνία της οικονομίας, με τα καρτέλ να αποτελούν τις καινούργιες κοινωνικές και οικονομικές κρεμάλες.
Με άλλα λόγια, Δημοκρατία και πάλι Δημοκρατία. Η οποία παραμένει κι η μοναδική ελπίδα. Τέτοια περίπτωση ήταν η προ ολίγων μόλις ετών άρνηση κοινωνιών αλλά και ευρωπαϊκών λαών, στα γνωστά δημοψηφίσματα για το νέο Σύνταγμα της Ευρώπης, με το οποίο επιχειρούνταν μια Δημοκρατικού τύπου επιβολή της οικονομίας επί της κοινωνίας. Και που από τότε τα διανοητικά καρτέλ της Γηραιάς Ηπείρου έψαξαν από κοινού με τη δοτή διοίκηση της Ε.Ε. για το πως θα παρακάμψουν τη Δημοκρατία, ώστε να καταλήξουν στη πρόσφατη Συνθήκη της Λισαβόνας. Βρήκαν μάλιστα μέχρι και καρτελικούς «σοφούς» -μεταξύ τους και στην Ελλάδα- ώστε να προωθήσουν την οικονομική, τουτέστιν, την καρτελική Ευρώπη. Δεν γνωρίζω βέβαια τι πρόκειται να βγει από το προαναγγελθέν Δημοψήφισμα των Ιρλανδών, όμως είναι βέβαιο ότι οι Ευρωπαϊκοί λαοί θα βρουν νέους Δημοκρατικούς τρόπους να υπερασπιστούν την κοινωνική Ευρώπη απέναντι στην οικονομική.


Καρτελλάδα


Ειδικά ως προς την καρτελική Ελλάδα έχω να προσθέσω ότι όταν δημόσια πρόσωπά της αλλά και τηλεοπτικοί σταθμοί ανακαλύπτουν κάποιο καινούργιο καρτέλ, και το αναγγέλλουν, ο δικός μου νους, εκτός από τα βιογραφικά των δύο λέξεων που έλεγα, της Αγοράς και της Χάρτας, πηγαίνει και στους διαγνώσαντες και κυρίως στη ρήση ότι η μισή αλήθεια είναι χειρότερη και από το ψέμα. Γιατί είναι μεν αλήθεια ότι δεν είναι και λιγοστοί οι τομείς στους οποίους κάθε τόσο προστίθενται και νέοι, που χειραγωγούν την αγορά εκτινάσσοντας τις τιμές στα ύψη, όμως υπάρχουν και άλλοι τομείς όπου ευδοκιμούν καρτέλ με κρατικά, κομματικά, τηλεοπτικά και τραπεζιτικά τρωκτικά, ων ουκ έστιν αριθμός. Και των οποίων την ύπαρξη αποσιωπούν, κάνοντας ευρεία χρήση του «τα εν Οίκω μη εν Δήμω», τόσο ο χώρος των κομμάτων εξουσίας και όχι μόνο, όσο ο τηλεοπτικός, ο τραπεζιτικός κ.λπ.


Φυσικά και δεν κομίζω κάποια νέα γλαύκα, αν πω ότι η χειραγώγηση που ασκούν οι αντίστοιχες συμπράξεις των ειδών διατροφής όσο και της οικονομίας γενικότερα, όχι μόνον ωχριά μπροστά στην πολιτική χειραγώγηση αλλά επιπλέον είναι παράγωγό της. Γιατί οι παραγωγοί και προαγωγοί είναι άλλοι. Ποιοι; Εν αρχή ην το κομματικό καρτέλ. Του οποίου τα οργανικά μέρη έχουν ως αφετηρία ανοραμάτιστα πρόσωπα. Το ομώνυμο τηλεοπτικό έπεται. Άλλο βέβαια αν επί των πρώην ακόμη, το δεύτερο έγινε πρώτο και το πρώτο δεύτερο. Αν όμως κοινός τόπος είναι η Αθήνα που παίζει το ρόλο συλλογικού μεσάζοντα, ο κοινός στόχος -αντί της περιφερειοποίησης- είναι η διαιώνιση χειραγώγησης της κοινωνίας και των πολιτών. Και ταυτόχρονα, των κάθε μορφής καταναλωτών. Μια Δημοκρατία στα χαρτιά. Χειραγωγημένη κομματικά, τηλεοπτικά, οικονομικά, ελεγκτικά αν όχι πληροφορικά και διαδικτυακά.


Ο νόμος των ιστορικών κύκλων


Απέναντι σε αυτά, και με βάση την από εικοσαετίας εμπειρία της Ευρωπαϊκής χάρτας των Περιφερειών -η μόνη χάρτα που δεν έγινε ακόμη καρτέλ- είναι πλέον καιρός, από τα καρτέλ των Αθηνών να πάμε στη χάρτα των Περιφερειών {1}. Χάρτα Δικαιωμάτων αλλά και χάρτα ελέγχου των καρτέλ. Από το κομματικό και το τηλεοπτικό πεδίο έως το οικονομικό. Μιλώ για ένα πολιτικό εμβόλιο κατά του υδροκεφαλισμού και άρα και κατά των καρτέλ, που χθες όπως και σήμερα, διευκολύνονται εξ αυτού τα μέγιστα. Σε όσους δε αντιτείνουν ότι τα εμβόλια είναι παρασκευάσματα μικροβίων καθώς και παραγώγων, λέω ότι το νέο όπως και κάθε σοβαρή χάρτα, πάντα στις αρχές και από τις αρχές, θεωρούνταν σαν μικρόβια. Οπότε και η χάρτα που προτείνεται ώστε να ενισχύσει τις άμυνες ενός πάσχοντα οργανισμού να ξαναβρεί την υγεία του, να εξυγιανθεί όπως λέγεται, ναι μεν δεν προσδοκά στην ανοσοποίηση απέναντι στη νόσο των καρτέλ, η οποία θα συνεχίσει να υπάρχει, όμως μπορεί να προλάβει τα χειρότερα. Συγκεκριμένα το περιβάλλον εκείνο το οποίο απροκάλυπτα ευνοεί ευδοκίμηση των χειραγωγήσεων. Για όλα πάντως αυτά ισχύει παρεμπιπτόντως ο νόμος των ιστορικών κύκλων. Κοινωνικών, πολιτικών, οικονομικών, πολιτισμικών κ.λπ. Όπως φυσικά και παρακμιακών.


Στην περίπτωσή μας μάλιστα ο κύκλος είναι και ετυμολογικός. Όπως δηλαδή από τη λέξη Charta προήλθε η λέξη καρτέλ, έτσι και από τα καρτέλ μόνον χάρτα μπορεί να προκύψει, για να επιχειρηθεί η αντιμετώπισή τους. Δεν λέω βέβαια ότι θα ελεγχθούν οι τιμές των καυσίμων ή ότι θα πέσουν οι τιμές των αγαθών την επαύριον. Μπορεί πολλές να μη πέσουν ποτέ ή άλλες να συνεχίσουν να ανεβαίνουν. Λέω απλά ότι δεν θα τις ρίξουν ούτε ο οικονομισμός και ο λαϊκισμός που ανθούν ήδη από πολλών ετών ούτε ο αφορισμός και ο μοιρολογισμός. Λέω να ψάξουμε εκ νέου, για το νέο. Λέω ότι εκτός από την αλήθεια, επαναστατική είναι επίσης και η Περιφέρεια. Λέω ότι μια χώρα οργανωμένη διαφορετικά, π.χ. περιφερειακά, κοινωνικά και καταναλωτικά, δηλαδή δημοκρατικά και πολιτικά, μπορεί να συμβιώσει καλύτερα με τα οικονομικά προβλήματα από ό,τι σήμερα η δική μας. Και ότι μόνο μια τέτοια χώρα μπορεί να συμβιώσει αρμονικά με την πολιτική και την ιστορία. Λέω να βγουν από το ράφι οι περιφέρειες. Η ιστορική αυτή ανάγκη θα γεννήσει τις δικές της αντιπροσωπεύσεις, ώστε να κινηθούν στη σφαίρα αυτή. Να δράσουν από κοινού με τις περιφέρειες σαν κάρτες ελέγχου καυσαερίων του αθηναϊκού συστήματος, προτού γεμίσει με ρύπους σύμπασα η Ελλάδα και μαυρίσει εκτός από το σώμα, και η ψυχή της.


Σημείωση {1} Χρ. Κηπουρός, Τέταρτη Δημοκρατία, Συμβόλαιο με τις Περιφέρειες, βλ. ιστοσελίδα του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης, http://alex.eled.duth.gr/kipouros/