Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2016

«Το πολύ δυο τετραετίες για τους βουλευτές»


Του Πασχάλη Χριστοδούλου*

 

Μπείτε στο διαδίκτυο και αναζητείστε στις μηχανές του την παραπάνω φράση, όπως προτείνει ο κ. Τσίπρας και δείτε τις πηγές του αφού ο ίδιος αποφεύγει να τις αναφέρει.

Όπως λέγαμε και παλιότερα με κλεμμένα λεφτά γίνεται κανείς πλούσιος, όπως έχουν γίνει πολλοί στη χώρα μας, με κλεμμένες όμως ιδέες δεν γίνεται σοβαρό πολιτικό πρόσωπο.

Και για του λόγου το αληθές:




 

*Πρώην Δήμαρχος Σουφλίου                                       Σουφλί, Ιούλιος 2016

Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2016

Τα δυο πρόσωπα του Ιανού θυμίζει η ελληνική κοινωνία. Βρώμικη η ιδέα της ΕΟΖ.

Του Πασχάλη Χριστοδούλου
Πρώην Δημάρχου Σουφλίου

Τα δυο πρόσωπα του Ιανού θυμίζει η ελληνική κοινωνία. 
Πρώτα συγκεντρώνει υπογραφές ζητώντας την απονομή του βραβείου Νόμπελ ειρήνης και κατόπιν εξεγείρεται για την εγκατάσταση των κέντρων καταγραφής (hotspots) των προσφύγων. Μήπως ο ανθρωπισμός στη χώρα μας είναι α λα καρτ;
Και κάτι ακόμη. Η Θράκη θα μπορούσε να αναδείξει το συγκριτικό πλεονέκτημα του ανθρωπισμού. Όταν ο ελληνισμός εκδιώκονταν με πογκρόμ και εκτοπισμούς στην ευρύτερη περιοχή,στη Θράκη δεν άνοιξε ούτε ρουθούνι.

Μήπως η ιδέα για ανακήρυξη της Θράκης σε ζώνη ανθρωπισμού,αντί για τη βρώμικη ιδέα της ΕΟΖ που επανέρχεται, θα πρέπει να απασχολήσει τη θρακική και την ελληνική κοινωνία; Άραγε πόσα Νόμπελ αξίζει μια ανάλογη ενέργεια;

Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2015

Ο επόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας….


Του Πασχάλη Χριστοδούλου*

Είχε δίκιο ο Ζαν Ζακ Ρουσώ  όταν το 18 αι. στο Κοινωνικό Συμβόλαιο, έλεγε ότι οι Άγγλοι είναι κάθε πέντε χρόνια πολίτες, εννοώντας την ημέρα των εκλογών. Δεν είμαι σίγουρος ότι θα μπορούσε να ισχυρισθεί κάτι ανάλογο για τους Έλληνες στην παρούσα εποχή.

Η υπερηφάνεια και εν πολλοίς η έπαρση που νιώθουμε  για τη δημοκρατία που γεννήθηκε στη χώρα μας δε δημιουργεί ανάλογο συναίσθημα και στον τρόπο άσκησή της. Η απόδοση ευθυνών ένθεν κακείθεν δεν είναι της παρούσης. Προσωπικά εκτιμώ ότι η ευθύνη βαρύνει τους πολίτες, αυτοί επιλέγουν τους αντιπροσώπους τους. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει αποενοχοποίηση του πολιτικού προσωπικού ούτε και  αποσιώπηση των ευθυνών του.

Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια ώστε να καταγραφούν όλες οι εγκληματικές παθογένειες που οδήγησαν τη χώρα και τους πολίτες στα  σημερινά τραγικά αδιέξοδα. Αν και σ΄ όλη αυτή την καταστροφική πορεία υπήρξαν φωνές και παραδείγματα πολιτικής συμπεριφοράς που έκριναν και πρότειναν διαφορετικά, δυστυχώς οι επιλογές υπήρξαν ολέθριες. Τόσο των πολιτών που πάντοτε έχαναν το δάσος κι άλλο τόσο των πολιτικών που ήθελαν άβουλους και υποτακτικούς κι όχι πολίτες. Άλλωστε, οι δεύτεροι,  δεν αντέχουν σε μια δημόσια αγορά, αυτή των ιδεών. Γι΄ αυτό και έγιναν γραφειοκράτες, καριερίστες, αμοραλιστές  αλλά και μεταμορφιστές.  Άνθρωποι για όλες τις εποχές και όλες τις πολιτικές. Σε πλήρη αρμονία με τα ουδέποτε αδειοδοτηθέντα ΜΜ(Ε),  απέναντι στην προπαγάνδα των οποίων η αλήστου μνήμης ΥΕΝΕΔ ωχριά.

Ας περιορισθούμε στη πολιτική συγκυρία των ημερών.

Η πολιτική,  όντας απούσα, έχει αντικατασταθεί από εκβιαστικά διλλήματα, τερατώδη ψεύδη και κυρίως από μια ανούσια φλυαρία που δεν ανταποκρίνεται ούτε στα προβλήματα της χώρας και των πολιτών ούτε και στις προοπτικές που υπάρχουν, αν υπάρχουν. Αντί να εμπνεύσουν ελπίδα ποντάρουν στο φόβο των πολιτών. Η επιμελής απόκρυψη της πραγματικότητας, η απύθμενη θρασύτητα και ο κυνισμός που έχουν απέναντι στον ανθρώπινο πόνο που οι ίδιοι προκάλεσαν ως επιβήτορες της εξουσίας, είναι τα κύρια χαρακτηριστικά. Είναι αυτοί που ψήφισαν, τσαλαπάτησαν και θέλουν να αλλάξουν το Σύνταγμα στο οποίο απονεύρωσαν το θεσμό της Προεδρίας της Δημοκρατίας συνδέοντάς τον άμεσα με μικροκομματικούς υπολογισμούς και επιδιώξεις.  

Η έλλειψη γεωπολιτικής και ιδιαίτερα γεωοικονομικής παιδείας του πολιτικού προσωπικού της χώρας, μας καθιστά άθυρμα των γειτόνων και τη Θράκη γεωοικονομική επαρχία της Τουρκίας. Αντί για ενεργειακός κόμβος η Θράκη μετατρέπεται σε υποπόδιο και η χώρα μπαίνει στο περιθώριο. Η πολυπόθητη ενεργειακή παράκαμψη των Δαρδανελίων με τον ΤΑΠ επιτυγχάνει την παράκαμψη της Ηπείρου και τον αποκλεισμό του μισού Έβρου. Από το 2002 κατατέθηκαν δημόσια απόψεις και προτάσεις για το ελληνικό και ευρωπαϊκό ενεργειακό ρυμοτομικό [1] αλλά οι αγκυλώσεις, οι εξαρτήσεις και η ανεπάρκεια οδήγησε το πολιτικό προσωπικό να πανηγυρίζει στους Κήπους του Έβρου μαζί με τον Ερντογάν. [2]

Ο γόρδιος δεσμός της χώρας που είναι το περιφερειακό, δεν αντιμετωπίσθηκε με ανάλογης σοβαρότητας πολιτικές. Η χώρα αντί να επενδύσει στην περιφέρεια προτίμησε τα ολυμπιακά έργα, χωρίς ποτέ κανείς να λογοδοτήσει ούτε για την επιλογή ούτε και για τη διαχείριση. Το χειρότερο, τα ίδια πρόσωπα τότε και τώρα ασκούν εξουσία με κάθε μορφή. Είναι ο μεταμορφισμός που προαναφέρθηκε, βλέπετε. Η κατάρρευση και η ερημοποίηση της περιφέρειας και ιδιαίτερα της περιοχής μας,  έχοντας πάρει τραγικές διαστάσεις οδηγεί τους «αρτίστες» της εξουσίας, τους κατ’ εξοχήν υπεύθυνους,  να στελεχώνουν τα ψηφοδέλτιά τους με ετεροδημότες. Αν αυτό δεν είναι κατάντια και όνειδος τότε προφανώς οι λέξεις δεν έχουν κανένα νόημα.

Συμπερασματικά κι επειδή η αποτυχία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας οδήγησε τη χώρα σε εθνικές εκλογές γεγονός που δίνει, κατά τον Ρουσώ, τον πρώτο λόγο πλέον στους πολίτες, οφείλουμε όλοι να αναλογισθούμε.

Ποια είναι η κατάσταση που βρισκόμαστε και ποιοι ευθύνονται γι’ αυτή; Η απάντηση στο ερώτημα οδηγεί αυτόματα στην επιλογή αλλά σκιαγραφεί ταυτόχρονα και το πρόσωπο του επόμενου Προέδρου της Δημοκρατίας. Αλλοίμονο αν η επιλογή του καταδείξει για μια ακόμη φορά ότι είναι προϊόν κομματικών  κι όχι εθνικών υπολογισμών.

Το πρόσωπο του  πρόεδρου που θα επιλεγεί, από την προς τούτο, εκλεγείσα νέα βουλή εκτιμώ ότι θα πρέπει να συμπυκνώνει όχι μόνο μια αντιμνημονιακή ρητορεία αλλά κυρίως το εθνικό, περιφερειακό και κοινωνικό πρόβλημα της χώρας. Η διαδρομή του θα πρέπει να εμπνέει στους πολίτες αυτές τις πολιτικές και σε καμιά περίπτωση να μην εξελιχθεί σε μια καρικατούρα της εποχής. Ο σωρός των συνταξιούχων της πολιτικής δεν αποτελεί ασφαλή χώρο εξεύρεσης του κατάλληλου προσώπου, τουναντίον επιβεβαιώνει τη ανυποληψία του θεσμού και των προσώπων που τον διακονούν.

Αν υπάρχει πολιτικός χώρος που ανταποκρίνεται στα παραπάνω τότε τις λίγες μέρες που απομένουν μέχρι την 25 Ιανουαρίου ας ξεφύγει από την πληκτική φλυαρία αναφερόμενος σε συγκεκριμένες πολιτικές κι όχι σε θολούς κι αόριστους άρα παραπλανητικούς υπαινιγμούς. Οι πολίτες και η χώρα όχι μόνο αναμένουν αλλά και καταλαβαίνουν.  

 

[1].  Χρήστου Κηπουρού:  Ένας νέος αγωγός στην Ευρασία - Εύξεινος αγωγός

[2].  Πασχάλη Χριστοδούλου: Ερωτήματα πολιτικής γεωοικονομίας

 

*Πρώην Δήμαρχος Σουφλίου και Πρόεδρος της ΤΕΔΚ Έβρου

Σουφλί, Ιανουάριος 2015                                                                          pashalsf@gmail.com      

Σάββατο, 3 Ιανουαρίου 2015

Ερωτήματα πολιτικής γεωοικονομίας


Δήλωση του Πασχάλη Χριστοδούλου για τον αγωγό φυσικού αερίου {*}

 

     Ας υποθέσουμε ότι κάνουμε εμείς λάθος, και ότι έχει δίκαιο η Κυβέρνηση, ακόμη και να πανηγυρίζει για τα εγκαίνια του αγωγού φυσικού αερίου Προύσας Κομοτηνής. Όπως επίσης και η αντιπολίτευση η οποία μάλιστα διεκδικεί και ρόλο μέντορα της συγκεκριμένης πολιτικής. Όμως προκύπτουν κάποια ερωτήματα στα οποία καλούνται να απαντήσουν αμφότερες.

 

     Ερώτημα πρώτο. Τι είναι άραγε εκείνο που έκανε τον Τούρκο πρωθυπουργό να παραληρεί, έμπλεος χαράς;

 

     Ερώτημα δεύτερο. Αν όλα όσα είπε κατά την ομιλία του είχαν ως κοινό παρανομαστή την επιτευχθείσα αν όχι προσφερθείσα εξάρτηση της ενεργειακής Ελλάδας -και πριν από όλα της Θράκης- από τη χώρα του, και αν η πώληση φυσικού αερίου αποτελεί μια μόνο όψη της, αφού υπάρχουν πολλές άλλες, τότε τι άλλο κάνουν η Κυβέρνηση και η αντιπολίτευση της δικής μας χώρας, αν δεν εμπαίζουν τους Έλληνες πολίτες; Τόσο με την απόκρυψη της αγοράς -την οποία τόσο οι πρώην όσο οι νυν ονομάζουν διασύνδεση- όσο με την προσχηματική χρήση της διηπειρωτικής ενεργειακής αρτηρίας;

 

     Ερώτημα τρίτο. Αν η άλλη Ελληνική παροχή του Ρωσικού φυσικού αερίου από το Ιχτιμπάν του εσωτερικού Βουλγαρικού δικτύου, δίκαια θεωρείται ως η σκωληκοειδής απόφυση του Ευρωπαϊκού ενεργειακού συστήματος, τότε τι είδους απόφυση είναι η δια του αγωγού Προύσας Κομοτηνής, αν όχι ωοειδής, η οποία όμως ταυτόχρονα θα παραπέμπει και στον Μπρεχτ;

 

     Ερώτημα τέταρτο. Αν δεν είχαν έτσι τα πράγματα και όντως ο αγωγός αυτός αποτελούσε οργανικό μέρος της διηπειρωτικής αρτηρίας, δεν θα έπρεπε ευθύς εξαρχής η Τουρκία να αποτελεί χώρα διέλευσης; Όπως φυσικά και η δική μας;

 

     Ερώτημα πέμπτο. Όταν η Ελλάδα συνεχίζει να μη θέτει και να μη επιλύει το ζήτημα αυτό, και το χτίσιμο γίνεται τελικά επάνω σε προσχηματικό έδαφος, που θα καταλήξει ο αγωγός αυτός αν όχι σε ένα είδος Ελληνοτουρκικής προπαγάνδας, και σε νέα πολύ πιο μεγάλα ερωτήματα;

      ___________

 

      {*} Ήταν υποψήφιος Νομάρχης Έβρου στις εκλογές του 2002.

 

       pashalsf@gmail.com                                                              Σουφλί, Ιούλιος 2005

Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2014

Η θεομηνία των επιζωοτιών


Του Πασχάλη Χριστοδούλου*

 

Αν η εμφάνιση επιζωοτιών σε μια περιοχή χαρακτηρίζεται ως θεομηνία, η επανεμφάνισή τους δύο,  τρεις ή και περισσότερες φορές μέσα σε λίγα χρόνια είναι μια άλλη θεομηνία. Είναι οργή θεού απέναντι σ’  αυτούς που εγκατέλειψαν αυτόν τον ευλογημένο τόπο κι από πάνω παριστάνουν, χωρίς τσίπα, κάτι που ποτέ τους δεν υπήρξαν. Τους αγωνιστές.

Για να συνεννοηθούμε.

Στις 16 Ιουνίου 1998, για πρώτη φορά στα μεταπολεμικά χρόνια, συνεδρίασε σε χώρο εκτός Βουλής, στο Διδυμότειχο, η επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας μετά από πρόταση του πρώην βουλευτή Έβρου, Χρήστου Κηπουρού. Το βασικό θέμα της συνεδρίασης ήταν «οι ήπιες εισβολές», ζωονόσοι, κουνούπια και δουλεμπόριο μεταναστών κ.ά. Οι σημερινοί, όψιμοι αντιαθηναϊστές που ενώ συγχρωτίζονται το πρωί με πρωθυπουργούς ή υπουργούς και το βράδυ καμώνονται τους υπερασπιστές της Θράκης,  τότε ήταν και παραμένουν ως σήμερα αθηναϊστές μέχρι το μεδούλι.

Η κτηνοτροφία είναι η μεγαλύτερη μεταποιητική βιομηχανία του αγροτικού χώρου. Μετατρέπει τα αγροτικά προϊόντα  σε κρέας, γάλα, τυρί και πολλά ακόμη είδη. Η προστιθέμενη αξία λοιπόν είναι τεράστια. Τεράστια είναι επίσης η δημογραφική κατάρρευση της περιοχής με όλα τα συνακόλουθα, ένεκα των πολιτικών και της ανεπάρκειας των εκπροσώπων της κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Η αντιμετώπιση συνεπώς των επιζωοτιών με όρους αποζημιώσεων, άντε και κάποιων προληπτικών μέτρων δεν λύνει το πρόβλημα το οποίο είναι πρώτιστα εθνικό αλλά και ευρωπαϊκό. Ούτε καν το απαλύνει. Αντίθετα ο  συνδυασμός με τις άλλες μορφές των ήπιων εισβολών κυριολεκτικά αποδιαρθρώνουν την περιοχή και τα σύνορα.

Ο Έβρος και η Θράκη, όπως συμφώνησαν και οι βουλευτές της επιτροπής Εξωτερικών και Άμυνας, θα πρέπει να είναι ένας αγροτοκτηνοτροφικός παράδεισος, με απελευθέρωση όλων των ποσοστώσεων που αφορά τα αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα.  

Η διέλευση του αγωγού φυσικού αερίου από το Ορμένιο μέχρι τις Φέρες είναι η ικανή και αναγκαία συνθήκη ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για τον αγροτοκτηνοτροφικό παράδεισο. Ο αποκλεισμός όμως του μεγαλύτερου μέρους του Έβρου από το φυσικό αέριο με την κατασκευή του πολυδιαφημιζόμενου TAP δεν γεννά ελπίδες ανάκαμψης τη περιοχής. Αντίθετα την μετατρέπει σε γεωοικονομική επαρχία, υποπόδιο της Τουρκίας.  

Μπορεί αυτά να είναι ψιλά γράμματα για τους εκπροσώπους, της περιοχής αλλά η Θράκη από κεντρική που θα μπορούσε να είναι στο γεωοικονομικό, αναπτυξιακό, αγροτοκτηνοτροφικό, γαστρονομικό, οδικό και σιδηροδρομικό, πολιτισμικό και εκπαιδευτικό χάρτη της χώρας αλλά και της Ε.Ε. βρίσκεται για πολλά χρόνια στα τάρταρα. Ουραγός σε οποιαδήποτε κατάταξη των περιφερειών της Ευρώπης. Ακόμη και στην επάρκεια των εκπροσώπων της.

 

*Πρώην Δήμαρχος Σουφλίου και πρόεδρος της ΤΕΔΚ  Έβρου.                pashalsf@gmail.com

Θράκη, Οκτώβριος 2014

 

Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2014

ΚΥΝΗΓΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΛΑΩΝ


Ανοιχτή επιστολή του πρώην Βουλευτή Έβρου Χρήστου Κηπουρού,

και του πρώην Δημάρχου Σουφλίου Πασχάλη Χριστοδούλου,

προς τα, ανά την Ελλάδα, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ:

 

  Πέρασαν είκοσι και πλέον χρόνια από την ομόφωνη αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων από το Ελληνικό κοινοβούλιο. Ο ΣΥΝ δεν ήταν τότε στη Βουλή, αφού δεν είχε μπει στις εκλογές του 1993. Θυμόμαστε λοιπόν που ο πρώτος από εμάς καθόταν στα έδρανα των επισήμων, μαζί με τον εμπνευστή της πρότασης και φίλο μας, Μιχάλη Χαραλαμπίδη, καθώς και με το μακαρίτη Νεοκλή Σαρρή, και που από τα απέναντι θεωρεία, παρακολουθούσε και φωτογράφιζε κάποιος δημοσιογράφος Τουρκικών Μέσων, προφανώς για τις ανάγκες του κεμαλικού του ρεπορτάζ.

 

   Τα θυμηθήκαμε όλα αυτά όταν πρόσφατα διαβάσαμε στο διαδίκτυο το άρθρο “Παλαιοκομματισμός και γενοκτονία” του διευθυντή της Αυγής, Νίκου Φίλη, ο οποίος μεταξύ άλλων εμεσμάτων μίσους, κόμπλεξ και εχθρότητας απέναντι στις ιδέες και τις προτάσεις του Μιχάλη, από το Ποντιακό και το Κουρδικό, μέχρι τη γεωοικονομία και την Τέταρτη Δημοκρατία, δεν παρέλειψε επίσης να φωτογραφίσει ως υπαίτιο για τον εξευτελισμό, όπως έγραφε, της Ελλάδας και για τη σύλληψη -δεν τη λέει κατάδοση ή έστω παράδοση- του Οτζαλάν, τον πρώτο από τους δυο μας. Ο οποίος ως Βουλευτής που ήταν τότε, είχε μαζέψει τις 187 υπογραφές συναδέλφων του Βουλευτών, για την πρόσκληση του Κούρδου ηγέτη στη χώρα μας.

 

  Είπε λοιπόν ο κύριος Φίλης, με την ευκαιρία της παρέλευσης 15 και πλέον ετών από τη μαύρη εκείνη ημέρα της 15ης Φεβρουαρίου του 1999, να επιχειρήσει, μαζί με την οργουελικού τύπου παραχάραξη της ιστορικής αλήθειας για το Ποντιακό, και άλλη μια. Αυτή τη φορά για το Κουρδικό, αποπειρώμενος να αποενοχοποιήσει αναδρομικά τους σιγήσαντες συντρόφους του, και βέβαια, τα θλιβερά εκείνα πρωθυπουργικά και υπουργικά ανθρωπάκια, κλείνοντάς τους ταυτόχρονα το μάτι, για τα επερχόμενα. Με έναν σμπάρο, δηλαδή, δυο τρυγόνια-δυο ιστορικούς λαούς, ο εν λόγω κυνηγός.

 

   Μπείτε στον κόπο να διαβάσετε το άρθρο του. Αν δε όντως, δεν ταυτίζεστε μαζί του, τότε που διαφωνείτε; Θα σας είμαστε λοιπόν ευγνώμονες, αν απαντήσετε. Γιατί εκτός από τα ανωτέρω, υπάρχει το Κυπριακό ή ακόμη και το Πομακικό, όπου αν και κάποιοι σύντροφοί σας στη Θράκη δεσμεύτηκαν να βγει, κατά τις πρόσφατες περιφερειακές εκλογές, αφίσα στα Ελληνικά και στα Πομακικά, και όχι μόνο στα Τουρκικά, είπαν ψέματα, αφού στη συνέχεια το απέφυγαν, αν δεν τους το είπαν από πάνω κάποιοι να το κάνουν, κινούμενοι εις βάρος ενός ακόμη ιστορικού λαού. Των Πομάκων.

 

  Ας μην επεκταθούμε στα της Σαμπιχά. Ούτε στις πρόσφατες επιλεκτικές, μέσω συλλαλητηρίων, υπερασπίσεις ιστορικών λαών, εξαιρώντας όμως τον Κουρδικό λαό.

  Αν και δεν ξέρουμε ποια θα είναι η μελλοντική στάση του ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί η επί του παρόντος στάση του, απέναντι στον μνημονιακό φασισμό, τόσο στο Βορρά, όσο και εδώ, απέναντι στο Σαμαρά, το Γιωργάκη, το Βενιζέλο ή το Σημίτη, να διαθέτει κοινωνικά ερείσματα. Όμως παράλληλα, δεν μπορεί να αποσιωπηθεί η ταύτιση με έναν συλλογικό Σημίτη και έναν αντίστοιχο Γιωργάκη, προς Ανατολάς. Να τα κάνει δηλαδή πλακάκια με το γειτονικό κεμαλοφασισμό, αν δεν τα έχει ήδη κάνει.

 

  Αν πάλι έχουμε εμείς άδικο, γιατί δεν ζητάτε από την εν Αθήναις διοίκησή σας, να ζητήσει με τη σειρά της ή έστω μια από τις σικέ, όπως αποδείχτηκε, τάσεις της, την απελευθέρωση του Οτζαλάν; Όπως έχουν κάνει τόσοι και τόσοι ανά τον πλανήτη και την Ευρώπη, ειρηνιστές, κινήματα, διανοούμενοι και Δημοκράτες; Από την πλευρά μας έχουμε να προτείνουμε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος στην Τουρκία για την απελευθέρωση του ιστορικού ηγέτη του Κουρδικού λαού.

 

  Τι δουλειά λοιπόν έχει ένα αριστερό και Δημοκρατικό κόμμα, όπως ψευδώς λέτε ότι είστε, να συναγελάζεται στις συναντήσεις του, όπως εκείνη του περασμένου Ιουλίου στην Αθήνα, με τους απεσταλμένους του κούρδου Ταλαμπανί, και τα φιλαράκια-μέλη της διεθνούς του Γιωργάκη;

 

  Όταν πάλι πρόσφατα ο Νταβούτογλου δήλωνε ότι θέλει να λύσει το Κουρδικό, τι εννοούσε, αν όχι το να κάνει τους Κούρδους σάντουιτς; Από πάνω ο τουρκικός στρατός και από κάτω οι Τζιχαντιστές και η εν αυτοίς Τουρκαλκάιντα; Κανείς όμως στην Ελλάδα δεν ψέλλισε κάτι γι’ αυτό, ούτε και για την εξ αυτού προϊούσα αποσταθεροποίηση των όμορων προς την Τουρκία, Μεσανατολικών χωρών.

 

  Σε ότι αφορά τώρα τα της πολιτικής γεωοικονομίας και της γεωοικονομικής Δημοκρατίας, αποτελούν άγνωστες για σας λέξεις. Ένα πρώτο παράδειγμα, γιατί υπάρχουν και άλλα πολλά, είναι ο αγωγός ΤΑΠ, που ενώ μετατρέπει την Ελλάδα σε τουρκικό εξάρτημα, και ο Σαμαράς τον θεωρεί ως τη μέγιστη ελληνική επιτυχία, ο Τσίπρας ουσιαστικά σιγεί. Τα ίδια άλλωστε κάνουν  και οι, για την τιμή των όπλων, επί του θέματος, ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

 

  Εκεί όμως που το θράσος της κομματικής σας διοίκησης ξεπερνά κάθε όριο, είναι το ότι, ούτε λίγο ούτε πολύ, διατείνεται ότι είναι και το νέο.

 

  Ε, λοιπόν αυτό το πράγμα όχι μόνο δεν είναι ειρηνιστικό, διεθνιστικό, ανθρωπιστικό, πατριωτικό και Δημοκρατικό. Όχι μόνο δεν είναι νέο, αλλά παλιό. Γιατί το νέο σημαίνει ιδέες. Ιδέες και σχέδιο. Όχι βέβαια σχέδιο Ανάν και σχέδιο Κεμάλ. Και γιατί η μόνη δική σας ιδέα, και μάλιστα έμμονη, είναι όχι να κάνετε κάτι για τη χώρα, αλλά να γίνετε κάτι. Γι’ αυτό και τόσα ψεύδη, όπως στον Έβρο, αλλά και τόσο μεγάλος συνωστισμός καριεριστών και καριεριστριών. Τόσο στη Θράκη, όσο και στην Αθήνα. Οι μια δυο εξαιρέσεις υπάρχουν απλώς ώστε να επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Σύμφωνα με τον οποίο, το αμοράλ και η τύπου Όργουελ πειραγμένη σας ανθρωπολογία, είναι και αυτά στην ημερήσια διάταξη, αν δεν σας έχουν ήδη κατακυριεύσει.

  Δεν είναι φυσικά διαφορετικών προδιαγραφών ο συνωστισμός των υπόλοιπων εκδοχών του παλιού στο κοινοβούλιο. Μπουλούκια και μπουκλούκια εν τω κράτει και τις παρυφές του. Μια Βουλή παλιό από άκρου εις άκρον. Με μια μελλοντική κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να αποτελεί ένα ακόμη φιλμ, που όμως είναι χιλιοπαιγμένο. Άλλοτε σε φόντο μπλε, άλλοτε σε πράσινο, άλλοτε σε τουρκουάζ, άλλοτε σε μπλε-μαρέ, όπως σήμερα, και άλλοτε σε ροζ-μαβί, όπως αύριο.

 

   Και όλα αυτά μαζί να αποτελούν οργανικά μέρη ενός ζεύγους. Της ημεδαπής κομματικής τάξης και του τηλεοπτικού φασιστικού αθηναϊσμού, μετά του εξώγαμου τέκνου τους. Ο λόγος για τη χρυσή Αυγή.   

 

  Δεν ξέρουμε πότε θα ανάψει εκ νέου το σβηστό σήμερα καντήλι της ιστορικής αλήθειας, της Δημοκρατίας και του Ελληνικού κοινοβουλίου. Ξέρουμε όμως καλά τις δυο τρεις τελευταίες αναλαμπές του. Αυτές που σας εξιστορήσαμε, και που κανείς δεν μπορεί να παραχαράξει, παρά μόνο να τις συκοφαντήσει.

 

  Συμφωνείτε πιστεύουμε ότι ο φασισμός είναι πολλών και διαφόρων μορφών και κατηγοριών. Έτσι είναι πιο σωστό να μιλάμε για φασισμούς. Ο καθένας από τους οποίους είναι χειρότερος από τους άλλους. Και ότι εδώ δεν ισχύει το εκ δύο κακών, το μη χείρον βέλτιστο. Αν δηλαδή τα δυο μεγάλα κακά της περιόδου που διανύουμε στην Ελλάδα, είναι ο μνημονιακός φασισμός και ο γειτονικός μας κεμαλισλαμισμός, κανείς εκ των δύο δεν είναι βέλτιστος για τους Δημοκράτες. Γι’ αυτό και οφείλουμε να τους αποκαλύπτουμε αμφότερους. Όσοι το κάνουν μόνο για τον εξ αυτών πρώτο, είναι ημιδημοκράτες -κατά το ημιθανείς πολιτικά και ηθικά- σε αντιδιαστολή με τους αντιδημοκράτες που, όπως οι συγκυβερνώσες κομματικές κάστες, τα έχουν βρει και με τους δύο αυτούς φασισμούς.

 

  Απέναντι λοιπόν σε αυτή την κατάσταση η μόνη δύναμη που μπορεί να ανάψει το καντήλι που λέγαμε, είναι η περαιτέρω διεύρυνση της αποχής. Όχι βέβαια δια μακρών, αλλά έως ότου οι απέχοντες πολίτες ανασκάψουν τη δική τους πόλη, όχι για να βρουν κάτι το αρχαίο, αλλά το νέο, και να ξανασυναντηθούν στην εκκλησία του Δήμου με τους αυθεντικούς εκφραστές του, όσο και της πολιτικής. Η οποία αποτελεί την πιο σπουδαία τέχνη, όπως τη χαρακτήριζε ο συμπατριώτης μας, ο Δημόκριτος.

 

  Μέχρι τότε η αποχή δεν θα αποτελεί βέβαια ιδιωτεία. Αντίθετα, ιδιωτεία είναι η σημερινή συμμετοχή. Η αποχή στις μέρες μας, είναι μια πράξη απελευθερωτική. Συνιστά, εκτός των άλλων, αποφυλάκιση από τα κάθε χρώματος υπαρκτά κάτεργα και από τους κομματικούς δεσμοφύλακες. Αυτά θα συμπεριελάμβανε σε ένα νέο του επιτάφιο, αν ζούσε στη σημερινή Ελλάδα ο Περικλής, και όχι αυτά που έλεγε στον παλιό. Γιατί υπάρχει μια μεγάλη διαφορά. Τότε υπήρξε ένα περιβάλλον Δημοκρατίας. Σήμερα, αυτό που υπάρχει στην ουσία του, είναι ένας πολυφασισμός.

 

 

                                                                      Θράκη 30 Σεπτεμβρίου 2014

 

 

 

Τετάρτη, 2 Απριλίου 2014

Εκλογές αυτοδιοίκησης.Ζητείται όραμα

Του Πασχάλη Χριστοδούλου*
Είναι τελείως απογοητευτικό λίγο καιρό πριν από τις εκλογές της αυτοδιοίκησης να κυριαρχεί η παντελής απουσία του λόγου. Αυτού που προτείνει, που συνεγείρει τους πολίτες, δίνει όραμα και προοπτική σ΄ έναν τόπο και δημιουργεί προϋποθέσεις μιας αισιόδοξης προοπτικής. Που αντιπαρατίθεται με αρρωστημένες λογικές και αντιμετωπίζει το Δήμο ως εκκλησία. Εκκλησία του Δήμου. Αυτός κι όχι ο φλύαρος, ο θολός και ξύλινος που αλιεύει μέσα από συνθήματα στις αγωνίες και το άγχος των πολιτών για επιβίωση.
Μια προσεκτική προσέγγιση όσων κινήσεων, παρατάξεων και προσώπων έχουν ήδη εκδηλώσει προθέσεις συμμετοχής στις εκλογές οδηγεί στα εξής:
Η πλήρης απουσία της πολιτικής από τις διακηρύξεις τους και ο προσδιορισμός τους με βάση το αντί, τη φθορά ή τα τρωτά των αντιπάλων αλλά και μια νέου τύπου παρουσία κενή περιεχομένου, είναι η επικρατούσα τάση. Φρόντισαν προ πολλού άλλοι, την αρχιτεκτονικότερη των επιστημών κατά τον Αριστοτέλη, την πολιτική, να την μετατρέψουν σε συνώνυμη της φαυλότητας και της ατσιδοσύνης και να τη χαμηλώσουν τραγικά στην εκτίμηση των πολιτών. Έτσι η καχυποψία που κυριαρχεί και η απόρριψη σε ότι δεν είναι εύπεπτο, είναι ο καμβάς πάνω στον οποίο ετοιμάζεται το τοπίο των επερχόμενων εκλογών.
Οι κυρίαρχες αντιθέσεις σε περιφερειακό και τοπικό επίπεδο κινούνται μεταξύ μνημονίου και αντιμνημονίου. Μεταξύ συγκεκαλυμμένων κομματικών υποψηφίων και στρουθοκαμηλιζόντων αρνητών του κομματισμού στην αυτοδιοίκηση. Βέβαια αν λάβουμε υπόψη ότι κανείς δεν προέκυψε από παρθενογένεση τότε είμαστε μπροστά σε μια νέα φενάκη. Άλλωστε ελλοχεύει ο κίνδυνος της πλήρους απόρριψης τους αφού τα κόμματα βρίσκονται στο ναδίρ της εκτίμησης των πολιτών.
Το πάλαι ποτέ βάθρο της δημοκρατίας, η αυτοδιοίκηση, αδυνατεί σήμερα δια των νυν αλλά και φερέλπιδων εκπροσώπων του να αντιληφθεί το ρόλο που οφείλει να διαδραματίζει. Να διαπιστώσει ότι είναι μέλος ενός πτώματος που ήδη βρίσκεται σε αποσύνθεση και ζέχνει γιατί ουδέποτε το ενταφίασαν. Αυτό της 3ης ελληνικής δημοκρατίας. Ο αυτοεγκλωβισμός μέσα στα ασφυκτικά όρια που καθορίζουν οι εργολάβοι των απορριμμάτων και των ΜΜ(Ε) αποκλείει κάθε δυνατότητα η αυτοδιοίκηση να είναι ο πρωταγωνιστής στο πέρασμα στην 4η ελληνική δημοκρατία. Κρίμα. Δύο δορές κρίμα να βρίσκεται στην κορυφή των φορέων όπου κυριαρχεί η διαφθορά, διασυρόμενη από αυτούς με τους οποίους διαπλέκεται.
Η κραυγαλέα απουσία προτάσεων που θα κινούνται στη σφαίρα της γεωοικονομίας δεν είναι απλώς μια παθογένεια. Αναδεικνύει τις χρόνιες ανεπάρκειες κάθε είδους και επιπέδου όπου αν κάτι δεν το γνωρίζουμε το αποφεύγουμε ή το πολεμούμε με φανατισμό. Εκτός κι αν διατεταγμένα όπως έγινε με τον αγωγό φυσικού αερίου Προύσσας – Κομοτηνής, λειτουργούμε ως his masters voice εξυπηρετώντας τα συμφέροντα άλλων.
Αν η ελπίδα της χώρας είναι η ανάπτυξη, ο μονόδρομος που οδηγεί σ΄ αυτή είναι η γεωοικονομία. Όφειλαν να το γνωρίζουν οι υποψήφιοι αιρετοί της Θράκης και ιδιαίτερα της Αλεξανδρούπολης, εάν η αβελτηρία δεν είναι το κύριο χαρακτηριστικό τους. Φυσικά ο αποκλεισμός του μεγαλύτερου τμήματος του Έβρου, που γειτνιάζει με δύο χώρες, αυτό καταδεικνύει. Πως αλλιώς θα ενισχύσεις την ανταγωνιστικότητα των παραγομένων προϊόντων; Η μόνη δαπάνη που διαμορφώνει το κόστος παραγωγής είναι πλέον η ενέργεια, η οποία στη χώρα μας είναι σχεδόν απαγορευτική για τις επιχειρήσεις. Ταυτόχρονα η ανάγκη καθαρής ενέργειας οδηγεί στο φυσικό αέριο.
Όταν το 2002 αρχίσαμε την προσπάθεια ανάδειξης της γεωοικονομίας αλλά και τον αγώνα για τη γεωοικονομική δημοκρατία στην ευρύτερη περιοχή, είχαμε απέναντι το χρόνιο πολιτικό και μορφωτικό αναλφαβητισμό του εγχώριου πολιτικού προσωπικού. Στην πρότασή μας για τον Εύξεινο Αγωγό τον οποίο εκ των υστέρων ονόμασαν south stream που κι αυτός οδηγήθηκε στις καλένδες, για να επανέλθει τούτες τις μέρες, λόγω της κρίσης στην Ουκρανία, απαντούσαν με τον αγωγό Προύσας – Κομοτηνής. Έναν αγωγό που καθιστά τη Θράκη και την Ελλάδα γεωοικονομική επαρχία της Τουρκίας. Ούτε ως μιμητές των Γερμανών, αν και γερμανοτραφείς ή γερμανολάγνοι, δεν κατάφεραν να λειτουργήσουν, οι οποίοι προηγηθέντες στην προεδρία της Ε.Ε. από την Ελλάδα εξασφάλισαν την κατασκευή του αγωγού nord stream από το λιμένα της Αγίας Πετρούπολης στη βόρεια Γερμανία. Αντίθετα το καλύτερο γεωοικονομικό οικόπεδο της Ευρώπης το έχουν στα αζήτητα με ελάχιστη αγοραία αξία. Η σκοπιμότητα, αν δεν είναι η άγνοια, προφανής.
Λίγες εβδομάδες μένουν ως τις εκλογές. Θέλω, με αισιόδοξη διάθεση, να πιστεύω ότι δεν θα χρειασθεί μετά τις εκλογές να αναφερθούμε στη ρήση του Βιζυηνού από το έργο του Μοσκώφ Σελήμ, «και ο τούρκος έμεινε τούρκος», προσαρμοσμένη στα καθ΄ ημάς. Αυτό προϋποθέτει ότι στις κάλπες οι πολίτες θα είναι, πραγματικά, πολίτες.
*Πρώην Δήμαρχος Σουφλίου 
pashalsf@gmail.com
Σουφλί, Απρίλιος 2014