Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2019

Από το Ίμραλι, στην Ευρωβουλή


Των Χρήστου Κηπουρού και Πασχάλη Χριστοδούλου
                                                                                  xrkipouros@gmail.com,    pashalsf@gmail.com


     Τι να τα θέλει άραγε τα υπνωτικά χάπια ο Ερντογάν;
      Κατά τη γνώμη μας, δεν τον αφήνει να κοιμάται το του Οτζαλάν τρόπαιο.
      Όχι μόνο γιατί η δημοκρατική οικοδόμηση του εκ δεκάδων εκατομμυρίων Κουρδικού έθνους, βρίσκεται σε καλό δρόμο.
      Αλλά και γιατί σε μια περίοδο που δεν υπάρχουν ηγέτες στην Ευρώπη, εννοείται και στην Ελλάδα, ο Κούρδος Μαντέλα συνεχίζει να εμπνέει, ακόμη και μέσα από την απομόνωσή του στο Ίμραλι, την μετά θυσιών και θυσιών επανακουρδοποίηση, επιβεβαιωνόμενος και ως ο ιστορικός ηγέτης. Μια λέξη που παράγεται από το ρήμα ηγούμαι και που στα αρχαία ελληνικά σημαίνει δεικνύω εις τινα την οδό. Το δρόμο που λέγαμε.
      Κατά τα άλλα, σε ότι αφορά τα εν Ελλάδι, η εικοστή επέτειος της 15ης Φεβρουαρίου 1999, αυτού του πιο μεγάλου και ανεξίτηλου νεοελληνικού λεκέ, βρίσκει και θα βρίσκει τη συνέχειά του, όπως δείχνει η ιστορία, σε νέες μορφές λεκέδων.
    Πάντως μια σοβαρή πολιτική Ελλάδα και Ευρώπη, αντί να συναγελάζονται με τον πληθυντικό τουρκικό φασισμό και να εκλογικεύουν την τερατογονική ερντογανική ανθρωπολογία, μπορούσαν και μπορούν να βγάλουν τους ιστορικούς τους λεκέδες.
      Το πρώτο βήμα είναι η ανάληψη πρωτοβουλίας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο για τη συμπερίληψη του Κούρδου ηγέτη σε ένα υπερεθνικό δημοκρατικό ευρωψηφοδέλτιο, μόλις επιτραπεί -ήδη έχει αργήσει- η επέκταση του εκλέγεσθαι αλλοδαπών ιστορικών πολιτικών προσωπικοτήτων.
     Τότε όχι μόνο θα εκλεγεί από τις εκατοντάδες χιλιάδες Κούρδων και άλλων Ευρωπαίων πολιτών που ζουν στη γηραιά Ήπειρο αλλά και η βέβαιη άρνηση του τουρκικού κράτους να τον απελευθερώσει, θα το περιμένει η απόλυτη διεθνής απομόνωση μετά γελοιοποιήσεως και κυρώσεων.
    Ειδικά τους Έλληνες Δημοκράτες, θα μας περιποιεί μεγάλη τιμή μια τέτοια, μεταξύ των άλλων, έμπρακτη αυτοκριτική ψήφος.

        Θράκη 15 Φεβρουαρίου 2019
                              
             Μάιος 1999                                                                                   Νοέμβριος 1995

Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

Αρτίστας ο Ερντογάν, τσικό η πολιτική Ελλάδα



Του Πασχάλη Χριστοδούλου
(Πρώην Δημάρχου Σουφλίου)
Μια σοβαρή πολιτική αν όχι ολιστική ανάλυση για το τι εστί Ερντογάν δεν θα περιοριζόταν βέβαια στο κεμαλισλαμιστικό του σχέδιο και στην πολυετή γενοκτονική  επιχείρηση από την πατρίδα του έγκλειστου στο Ίμραλι Οτσαλάν έως την αντίστοιχη πολιτισμική γενοκτονία των Πομάκων και των Ρομά της Θράκης, με την κατάφορη παραβίαση της συνθήκης της Λοζάνης που ομιλεί για μουσουλμανικές μειονότητες. Ούτε φυσικά στις εν ροή και φασιστικής σύλληψης φυλακίσεις χιλιάδων και χιλιάδων Τούρκων και Κούρδων πολιτών και πολιτικών προσώπων. Γιατί πέραν αυτών και άλλων πολλών, ων ουκ έστιν αριθμός, σύμφωνα με τα της ψυχαναλυτικής ανθρωπολογίας πρόκειται για έναν αρτίστα της τουρκικής πολιτικής σκηνής.
Γιατί;
Γιατί καταφέρνει να ανοίγει μέτωπα πότε με τις ΗΠΑ και πότε με την ΕΕ, για να εξαπατά μεταξύ άλλων ευχερέστερα τον Τουρκικό λαό. Να κλέβει χωρίς να πιάνεται, να είναι και να μην είναι ταυτόχρονα  με τον ISIS όταν αυτός καταρρέει και να γενοκτονεί το ιστορικό κουρδικό έθνος, χωρίς όμως να παραπέμπεται στα διεθνή δικαιοδοτικά όργανα και να προωθεί την γεωιστορική και γεωοικονομική έξωση του ελληνισμού από την Κύπρο και το Αιγαίο  με την Ελλάδα το πολύ - πολύ να φλυαρεί πάνω σε τετριμμένα, όταν δεν κάνει σεγκόντο.
Γιατί όμως συμβαίνουν όλα αυτά;
Απλούστατα, αν η λεγόμενη Δύση προωθεί μια τουρκική απομόνωση, χωρίς απομόνωση, η υφιστάμενη επίσημη πολιτική Ελλάδα είναι κατηγορίας τσικό,  επίσης θιασώτης του ανανισμού. Από τα παιδιά του κομματικού σωλήνα, με τη φτωχότατη ατζέντα όπως ο Τσίπρας, μέχρι τα παιδιά του κληρονομικού σωλήνα, από την κόρη του Γεννηματά και τους υιούς των Μητσοτάκη και Παπανδρέου, μέχρι τα πλείστα όσα παιδιά του ακαδημαϊκού σωλήνα.
Αντί λοιπόν οι εξ΄ ανατολών γείτονες να βρίσκουν και να κάνουν, μπορούσε και μπορεί να βρίσκει  και να κάνει η δική μας χώρα. Να συνδράμει ηθικά και πολιτικά τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, αρχίζοντας από το δικαστικό τερματισμό των κάθε μορφής γενοκτονιών σε βάρος ιστορικών λαών της περιοχής. Θα είναι μεταξύ άλλων ένας ελάχιστος αναδρομικός φόρος τιμής στην αδικαίωτη γενοκτονία των αδελφών ποντίων καθώς και στην αναγέννηση του ποντιακού.
ΥΓ. Έως τότε ο τουρκικός χορός θα χορεύει στο ταψί την Ελλάδα, όταν παρεμπιπτόντως ο κορυφαίος του αρτίστας δεν προσεύχεται, καταφανέστατα υποκριτικά, σε διάφορα τζαμιά, όπως το κυρ Μαχαλέ της Κομοτηνής.

Θράκη, Δεκέμβριος 2017

Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

Δήλωση

Του Πασχάλη Χριστοδούλου*

Αν ο ναός της Αγίας της του Θεού Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη είναι το μεγαλύτερο μνημείο της ενιαίας χριστιανοσύνης, το τέμενος Βαγιαζήτ Α΄ που βρίσκεται στο Διδυμότειχο είναι το μεγαλύτερο ιστορικό και θρησκευτικό  μουσουλμανικό μνημείο στα Βαλκάνια.
Ο κίνδυνος τα δυο μνημεία να πάψουν να υφίστανται ως έχουν είναι ορατός με δεδομένη την πυρκαγιά στο τέμενος Βαγιαζήτ Α΄ στο Διδυμότειχο, την εν ροή μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τέμενος με την παρουσία ιμάμη και την  ταυτόχρονη  εκδήλωση επιθυμίας του Ερντογάν να προσευχηθεί τη Μεγάλη Παρασκευή στον ιερό αυτό χώρο.
Με βάση τα παραπάνω δεδομένα, η πρόταση του Χρήστου Κηπουρού η οποία κατατέθηκε το 1991 στο Δημοτικό Συμβούλιο Διδυμοτείχου,   γεγονός που προκάλεσε τη  χρηματοδότηση της αποκατάστασης του μνημείου, να τεθούν τα δύο μνημεία υπό την αιγίδα της UNESCO ως μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς είναι πλέον μονόδρομος.

*Πρώην Δήμαρχος Σουφλίου                                                                             Έβρος, Απρίλιος 2017