Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2016

Από τα αμόρφωτα μορφώματα σε μια νέα γενιά, Διογένεια

Του Πασχάλη Χριστοδούλου*
Το ότι εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων η λεγόμενη γενιά του Πολυτεχνείου κατέληξε, αν δεν έκτισε το παλιό με μια σειρά από αμόρφωτα αριστεροδεξιά μορφώματα, είναι πια γνωστό σε όλους. Όπως επίσης η ιστορικών διαστάσεων αποτυχία τους στο χτίσιμο της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας, της μεταπολιτευτικής. Η οποία με τη σειρά της κατέληξε, συντηρούμενη σε διάλυμα φορμόλης, από πολλών ήδη ετών, συνιστώντας ένα ακόμη άταφο ψοφίμι του χθες.
Όμως το ζήτημα είναι τι γίνεται σήμερα. Τι μπορεί να γίνει. Αν φυσικά μπορεί να γίνει κάτι. Ποια θα είναι η γενιά που μπορεί να αποτελέσει το νέο, καθώς και ένα νέο ιστορικό υποκείμενο;
Η γνώμη μας είναι ότι αυτό το ρόλο μπορεί να παίξει μια γενιά που θα τους ταράξει όλους στη Δημοκρατία, για να παραφράσουμε το μακαρίτη τον Ηλία Ηλιού. Και πριν απ’ όλα μια γενιά που θα αναζητήσει τη Δημοκρατία. Μια γενιά Διογένεια, τα φανάρια της οποίας, οι κεραίες της, θα ψάχνουν στο υπαρκτό κομματικό, μιντιακό, παρασιτικό Αθηναϊκό σκότος να εντοπίσουν ψήγματα Δημοκρατίας. Να ψάξουν τους καλφάδες που μπορούν να χτίσουν μαζί τους το αρχιτεκτόνημα της Δημοκρατίας. Όλοι αυτοί οι κάτωθεν, που όπως θα έλεγε ο Καστοριάδης, πάντοτε αποβάλλουν αυτά που προέρχονται από τους άνωθεν, να ψάξουν τους αρχιμάστορες.
Ο λόγος για την Τέταρτη Ελληνική Δημοκρατία. Και φυσικά δεν εννοούμε κακέκτυπα αντίγραφα (καρικατούρες) αποτυχημένων υπεξαιρετών ιδεών. Μιλάμε για νέες θεσμίσεις που θα επιταχύνουν μια νέα αυτοθέσμιση. Δημοκρατική όσο και πατριωτική.
Πρώτο βασικό γνώρισμα, η ειλικρινής αλληλεγγύη προς κάθε ιστορική και πολιτισμική δημοκρατική οντότητα. Από την αναγεννήσιμη περιφερειακή Ελλάδα μέχρι τις επαναβεβαιωμένες και εμπλουτισμένες αρχές και αξίες που αποτέλεσαν τα θεμέλια των Ευρωπαϊκών Δημοκρατιών και πριν από όλα την ευρύτερη Ανατολικομεσογειακή μας γειτονιά. Ο λόγος για τους λαούς που αγωνίζονται για την ελευθερία και τη δημοκρατία, όπως γίνεται με την Κουρδική παλιγγενεσία.
Κατά τα άλλα, όπως στην οικονομική πτώχευση μας έφερε η αντίστοιχη μορφωτική, δημοκρατική, πολιτική, κοινωνική, έτσι και στο ξεπέρασμά της δεν πρόκειται να κάνουν κάτι τα όποια μνημόνια. Ούτε όσοι είναι υπέρ αλλά και ούτε όσοι είναι κατά.
Εάν κάτι μπορεί να συμβάλλει σ’ αυτό είναι η αναζήτηση της πολιτικής και της Δημοκρατίας. Αυτή όμως είναι που χθες όπως και σήμερα παραμένει φτωχότερη και από την υπαρκτή οικονομική, μορφωτική και ηθική φτώχεια. Έτσι το ζητούμενο απέναντι στα υπαρκτά αμόρφωτα μορφώματα είναι μια νέα γενιά Διογένεια. Προπομπός μιας νέας κοινωνίας πολιτών και παραγωγών.
 
*Πρώην Δήμαρχος Σουφλίου, μιλώντας σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο Διδυμότειχο από την Β΄ΕΛΜΕ  στις 17 Νοεμβρίου 2016

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2016

Στη μνήμη των δυο Θρακών ηρώων


Το φυσικό χρώμα του ουρανού στην Ανατολική Μεσόγειο

Του Πασχάλη Χριστοδούλου

 

Η προχθεσινή δήλωσή μου* έχει πίσω της ένα αρκετά μακρύ ιστορικό νήμα, σαράντα δύο συναπτών ετών, αρχής γενομένης από τη θυσία των δυο αυτών πρώτων απελευθερωτών της Κύπρου.

Μάλιστα στις 12 Μαΐου του 1996, είκοσι δηλαδή χρόνια πριν, Κυπριακοί φορείς πραγματοποίησαν εκδήλωση στην ίδια αυτή εκκλησία της Παναγίας στο Διδυμότειχο από όπου θα γίνει την ερχόμενη Κυριακή η εξόδιος ακολουθία για το Χρήστο Χατζόπουλο.

Δυο τότε μαθητές από το Ριζοκάρπασο, η Μαρία και ο Βασίλης, έφεραν αγίασμα από τα κατεχόμενα για να τιμήσουν τους δυο Θρακιώτες ήρωες.

Προτείναμε τότε στη Θρακική Αυτοδιοίκηση να δώσει τα δύο αυτά ονόματα Χατζόπουλου και Δοϊτσίδη σε οδούς και πλατείες των Θρακικών πόλεων, όπως λέμε Καραολή και Δημητρίου. Ναι μεν στην Αλεξανδρούπολη δόθηκαν τα ονόματα αυτά, όμως χωριστά, όχι μαζί. Ευτυχώς που στο μνημείο απέναντι στην εκκλησία της Παναγίας είναι μαζί. Σε αυτό λοιπόν μπορεί να ενταφιαστούν την Κυριακή τα λείψανα του Χρήστου και αύριο, όταν βρεθούν και ταυτοποιηθούν και τα λείψανα του Χριστόδουλου.

Και πάλι όμως η δουλειά δεν θα είναι ολοκληρωμένη. Η θυσία των δυο Θρακών ηρώων οφείλει να βρει τη συνέχειά της στο Κυπριακό τραγούδι, «Καρτερούμε μέρα νύχτα να φυσήξει ένας αγέρας….». Γιατί εδώ και πολλά χρόνια αυτός ο αέρας φυσάει και μάλιστα δυνατά στους πρόποδες του ιερού Αραράτ, στις πηγές του Ευφράτη, στο Ντερσίμ σε ολόκληρη την Κουρδική χώρα, στο Βορρά, στο Νότο, στη Δύση, στην Ανατολή.

Στην ίδια εκδήλωση το Μάη του 1996 λέγαμε ότι η Κουρδική παλιγγενεσία θα τα καταφέρει να παρασύρει σε κατάρρευση το αυθαίρετο κεμαλικό οικοδόμημα ώστε ο ουρανός που ήταν μαύρος πάνω από τον Ευφράτη, όπως τιτλοφορεί το βιβλίο του ο Αλεξανιάν, να ξαναβρεί από την Ανατολία μέχρι την Κερύνεια το φυσικό του χρώμα.

Μπορεί η μπλε, η πράσινη και η ροζ πολιτική Αθήνα να χαριεντίζεται με τους ομολόγους της στην Άγκυρα και στη Σμύρνη, όμως για μας τους Θράκες άλλος είναι ο ιστορικός και ηθικός ορίζοντας. Είναι το φυσικό χρώμα του ουρανού στην Ανατολική Μεσόγειο.

7 Οκτωβρίου 2016

Παράκληση προς τους συγγενείς των δύο Θρακών ηρώων.


Του Πασχάλη Χριστοδούλου.

Η ολοκλήρωση του κοινού μνημείου των Χατζόπουλου και Δοϊτσίδη στο Διδυμότειχο, μπορεί να γίνει με τον ενταφιασμό των λειψάνων του πρώτου στο ίδιο μέρος. Απέναντι στην εκκλησία της Παναγίας. Εννοείται ότι τι ίδιο θα γίνει όταν βρεθούν και ταυτοποιηθούν τα λείψανα του δεύτερου.

Θα αποτελεί μια ξεχωριστή πράξη τιμής στη θυσία των Θρακών ηρώων από το Δήμο της πόλης με τα των πολιτών όλων. Όπως επίσης μια πράξη αναγέννησης της μνήμης και του «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΤΟΝ ΑΤΤΙΛΑ», ιδιαίτερα σήμερα που πολλοί, πάρα πολλοί, δεξιοί και αριστεροί της Αθήνας έχουν προ πολλού ξεχάσει.

Έβρος, Οκτώβριος 2016

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2016

«Το πολύ δυο τετραετίες για τους βουλευτές»


Του Πασχάλη Χριστοδούλου*

 

Μπείτε στο διαδίκτυο και αναζητείστε στις μηχανές του την παραπάνω φράση, όπως προτείνει ο κ. Τσίπρας και δείτε τις πηγές του αφού ο ίδιος αποφεύγει να τις αναφέρει.

Όπως λέγαμε και παλιότερα με κλεμμένα λεφτά γίνεται κανείς πλούσιος, όπως έχουν γίνει πολλοί στη χώρα μας, με κλεμμένες όμως ιδέες δεν γίνεται σοβαρό πολιτικό πρόσωπο.

Και για του λόγου το αληθές:




 

*Πρώην Δήμαρχος Σουφλίου                                       Σουφλί, Ιούλιος 2016

Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2016

Τα δυο πρόσωπα του Ιανού θυμίζει η ελληνική κοινωνία. Βρώμικη η ιδέα της ΕΟΖ.

Του Πασχάλη Χριστοδούλου
Πρώην Δημάρχου Σουφλίου

Τα δυο πρόσωπα του Ιανού θυμίζει η ελληνική κοινωνία. 
Πρώτα συγκεντρώνει υπογραφές ζητώντας την απονομή του βραβείου Νόμπελ ειρήνης και κατόπιν εξεγείρεται για την εγκατάσταση των κέντρων καταγραφής (hotspots) των προσφύγων. Μήπως ο ανθρωπισμός στη χώρα μας είναι α λα καρτ;
Και κάτι ακόμη. Η Θράκη θα μπορούσε να αναδείξει το συγκριτικό πλεονέκτημα του ανθρωπισμού. Όταν ο ελληνισμός εκδιώκονταν με πογκρόμ και εκτοπισμούς στην ευρύτερη περιοχή,στη Θράκη δεν άνοιξε ούτε ρουθούνι.

Μήπως η ιδέα για ανακήρυξη της Θράκης σε ζώνη ανθρωπισμού,αντί για τη βρώμικη ιδέα της ΕΟΖ που επανέρχεται, θα πρέπει να απασχολήσει τη θρακική και την ελληνική κοινωνία; Άραγε πόσα Νόμπελ αξίζει μια ανάλογη ενέργεια;

Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2015

Ο επόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας….


Του Πασχάλη Χριστοδούλου*

Είχε δίκιο ο Ζαν Ζακ Ρουσώ  όταν το 18 αι. στο Κοινωνικό Συμβόλαιο, έλεγε ότι οι Άγγλοι είναι κάθε πέντε χρόνια πολίτες, εννοώντας την ημέρα των εκλογών. Δεν είμαι σίγουρος ότι θα μπορούσε να ισχυρισθεί κάτι ανάλογο για τους Έλληνες στην παρούσα εποχή.

Η υπερηφάνεια και εν πολλοίς η έπαρση που νιώθουμε  για τη δημοκρατία που γεννήθηκε στη χώρα μας δε δημιουργεί ανάλογο συναίσθημα και στον τρόπο άσκησή της. Η απόδοση ευθυνών ένθεν κακείθεν δεν είναι της παρούσης. Προσωπικά εκτιμώ ότι η ευθύνη βαρύνει τους πολίτες, αυτοί επιλέγουν τους αντιπροσώπους τους. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει αποενοχοποίηση του πολιτικού προσωπικού ούτε και  αποσιώπηση των ευθυνών του.

Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια ώστε να καταγραφούν όλες οι εγκληματικές παθογένειες που οδήγησαν τη χώρα και τους πολίτες στα  σημερινά τραγικά αδιέξοδα. Αν και σ΄ όλη αυτή την καταστροφική πορεία υπήρξαν φωνές και παραδείγματα πολιτικής συμπεριφοράς που έκριναν και πρότειναν διαφορετικά, δυστυχώς οι επιλογές υπήρξαν ολέθριες. Τόσο των πολιτών που πάντοτε έχαναν το δάσος κι άλλο τόσο των πολιτικών που ήθελαν άβουλους και υποτακτικούς κι όχι πολίτες. Άλλωστε, οι δεύτεροι,  δεν αντέχουν σε μια δημόσια αγορά, αυτή των ιδεών. Γι΄ αυτό και έγιναν γραφειοκράτες, καριερίστες, αμοραλιστές  αλλά και μεταμορφιστές.  Άνθρωποι για όλες τις εποχές και όλες τις πολιτικές. Σε πλήρη αρμονία με τα ουδέποτε αδειοδοτηθέντα ΜΜ(Ε),  απέναντι στην προπαγάνδα των οποίων η αλήστου μνήμης ΥΕΝΕΔ ωχριά.

Ας περιορισθούμε στη πολιτική συγκυρία των ημερών.

Η πολιτική,  όντας απούσα, έχει αντικατασταθεί από εκβιαστικά διλλήματα, τερατώδη ψεύδη και κυρίως από μια ανούσια φλυαρία που δεν ανταποκρίνεται ούτε στα προβλήματα της χώρας και των πολιτών ούτε και στις προοπτικές που υπάρχουν, αν υπάρχουν. Αντί να εμπνεύσουν ελπίδα ποντάρουν στο φόβο των πολιτών. Η επιμελής απόκρυψη της πραγματικότητας, η απύθμενη θρασύτητα και ο κυνισμός που έχουν απέναντι στον ανθρώπινο πόνο που οι ίδιοι προκάλεσαν ως επιβήτορες της εξουσίας, είναι τα κύρια χαρακτηριστικά. Είναι αυτοί που ψήφισαν, τσαλαπάτησαν και θέλουν να αλλάξουν το Σύνταγμα στο οποίο απονεύρωσαν το θεσμό της Προεδρίας της Δημοκρατίας συνδέοντάς τον άμεσα με μικροκομματικούς υπολογισμούς και επιδιώξεις.  

Η έλλειψη γεωπολιτικής και ιδιαίτερα γεωοικονομικής παιδείας του πολιτικού προσωπικού της χώρας, μας καθιστά άθυρμα των γειτόνων και τη Θράκη γεωοικονομική επαρχία της Τουρκίας. Αντί για ενεργειακός κόμβος η Θράκη μετατρέπεται σε υποπόδιο και η χώρα μπαίνει στο περιθώριο. Η πολυπόθητη ενεργειακή παράκαμψη των Δαρδανελίων με τον ΤΑΠ επιτυγχάνει την παράκαμψη της Ηπείρου και τον αποκλεισμό του μισού Έβρου. Από το 2002 κατατέθηκαν δημόσια απόψεις και προτάσεις για το ελληνικό και ευρωπαϊκό ενεργειακό ρυμοτομικό [1] αλλά οι αγκυλώσεις, οι εξαρτήσεις και η ανεπάρκεια οδήγησε το πολιτικό προσωπικό να πανηγυρίζει στους Κήπους του Έβρου μαζί με τον Ερντογάν. [2]

Ο γόρδιος δεσμός της χώρας που είναι το περιφερειακό, δεν αντιμετωπίσθηκε με ανάλογης σοβαρότητας πολιτικές. Η χώρα αντί να επενδύσει στην περιφέρεια προτίμησε τα ολυμπιακά έργα, χωρίς ποτέ κανείς να λογοδοτήσει ούτε για την επιλογή ούτε και για τη διαχείριση. Το χειρότερο, τα ίδια πρόσωπα τότε και τώρα ασκούν εξουσία με κάθε μορφή. Είναι ο μεταμορφισμός που προαναφέρθηκε, βλέπετε. Η κατάρρευση και η ερημοποίηση της περιφέρειας και ιδιαίτερα της περιοχής μας,  έχοντας πάρει τραγικές διαστάσεις οδηγεί τους «αρτίστες» της εξουσίας, τους κατ’ εξοχήν υπεύθυνους,  να στελεχώνουν τα ψηφοδέλτιά τους με ετεροδημότες. Αν αυτό δεν είναι κατάντια και όνειδος τότε προφανώς οι λέξεις δεν έχουν κανένα νόημα.

Συμπερασματικά κι επειδή η αποτυχία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας οδήγησε τη χώρα σε εθνικές εκλογές γεγονός που δίνει, κατά τον Ρουσώ, τον πρώτο λόγο πλέον στους πολίτες, οφείλουμε όλοι να αναλογισθούμε.

Ποια είναι η κατάσταση που βρισκόμαστε και ποιοι ευθύνονται γι’ αυτή; Η απάντηση στο ερώτημα οδηγεί αυτόματα στην επιλογή αλλά σκιαγραφεί ταυτόχρονα και το πρόσωπο του επόμενου Προέδρου της Δημοκρατίας. Αλλοίμονο αν η επιλογή του καταδείξει για μια ακόμη φορά ότι είναι προϊόν κομματικών  κι όχι εθνικών υπολογισμών.

Το πρόσωπο του  πρόεδρου που θα επιλεγεί, από την προς τούτο, εκλεγείσα νέα βουλή εκτιμώ ότι θα πρέπει να συμπυκνώνει όχι μόνο μια αντιμνημονιακή ρητορεία αλλά κυρίως το εθνικό, περιφερειακό και κοινωνικό πρόβλημα της χώρας. Η διαδρομή του θα πρέπει να εμπνέει στους πολίτες αυτές τις πολιτικές και σε καμιά περίπτωση να μην εξελιχθεί σε μια καρικατούρα της εποχής. Ο σωρός των συνταξιούχων της πολιτικής δεν αποτελεί ασφαλή χώρο εξεύρεσης του κατάλληλου προσώπου, τουναντίον επιβεβαιώνει τη ανυποληψία του θεσμού και των προσώπων που τον διακονούν.

Αν υπάρχει πολιτικός χώρος που ανταποκρίνεται στα παραπάνω τότε τις λίγες μέρες που απομένουν μέχρι την 25 Ιανουαρίου ας ξεφύγει από την πληκτική φλυαρία αναφερόμενος σε συγκεκριμένες πολιτικές κι όχι σε θολούς κι αόριστους άρα παραπλανητικούς υπαινιγμούς. Οι πολίτες και η χώρα όχι μόνο αναμένουν αλλά και καταλαβαίνουν.  

 

[1].  Χρήστου Κηπουρού:  Ένας νέος αγωγός στην Ευρασία - Εύξεινος αγωγός

[2].  Πασχάλη Χριστοδούλου: Ερωτήματα πολιτικής γεωοικονομίας

 

*Πρώην Δήμαρχος Σουφλίου και Πρόεδρος της ΤΕΔΚ Έβρου

Σουφλί, Ιανουάριος 2015                                                                          pashalsf@gmail.com      

Σάββατο, 3 Ιανουαρίου 2015

Ερωτήματα πολιτικής γεωοικονομίας


Δήλωση του Πασχάλη Χριστοδούλου για τον αγωγό φυσικού αερίου {*}

 

     Ας υποθέσουμε ότι κάνουμε εμείς λάθος, και ότι έχει δίκαιο η Κυβέρνηση, ακόμη και να πανηγυρίζει για τα εγκαίνια του αγωγού φυσικού αερίου Προύσας Κομοτηνής. Όπως επίσης και η αντιπολίτευση η οποία μάλιστα διεκδικεί και ρόλο μέντορα της συγκεκριμένης πολιτικής. Όμως προκύπτουν κάποια ερωτήματα στα οποία καλούνται να απαντήσουν αμφότερες.

 

     Ερώτημα πρώτο. Τι είναι άραγε εκείνο που έκανε τον Τούρκο πρωθυπουργό να παραληρεί, έμπλεος χαράς;

 

     Ερώτημα δεύτερο. Αν όλα όσα είπε κατά την ομιλία του είχαν ως κοινό παρανομαστή την επιτευχθείσα αν όχι προσφερθείσα εξάρτηση της ενεργειακής Ελλάδας -και πριν από όλα της Θράκης- από τη χώρα του, και αν η πώληση φυσικού αερίου αποτελεί μια μόνο όψη της, αφού υπάρχουν πολλές άλλες, τότε τι άλλο κάνουν η Κυβέρνηση και η αντιπολίτευση της δικής μας χώρας, αν δεν εμπαίζουν τους Έλληνες πολίτες; Τόσο με την απόκρυψη της αγοράς -την οποία τόσο οι πρώην όσο οι νυν ονομάζουν διασύνδεση- όσο με την προσχηματική χρήση της διηπειρωτικής ενεργειακής αρτηρίας;

 

     Ερώτημα τρίτο. Αν η άλλη Ελληνική παροχή του Ρωσικού φυσικού αερίου από το Ιχτιμπάν του εσωτερικού Βουλγαρικού δικτύου, δίκαια θεωρείται ως η σκωληκοειδής απόφυση του Ευρωπαϊκού ενεργειακού συστήματος, τότε τι είδους απόφυση είναι η δια του αγωγού Προύσας Κομοτηνής, αν όχι ωοειδής, η οποία όμως ταυτόχρονα θα παραπέμπει και στον Μπρεχτ;

 

     Ερώτημα τέταρτο. Αν δεν είχαν έτσι τα πράγματα και όντως ο αγωγός αυτός αποτελούσε οργανικό μέρος της διηπειρωτικής αρτηρίας, δεν θα έπρεπε ευθύς εξαρχής η Τουρκία να αποτελεί χώρα διέλευσης; Όπως φυσικά και η δική μας;

 

     Ερώτημα πέμπτο. Όταν η Ελλάδα συνεχίζει να μη θέτει και να μη επιλύει το ζήτημα αυτό, και το χτίσιμο γίνεται τελικά επάνω σε προσχηματικό έδαφος, που θα καταλήξει ο αγωγός αυτός αν όχι σε ένα είδος Ελληνοτουρκικής προπαγάνδας, και σε νέα πολύ πιο μεγάλα ερωτήματα;

      ___________

 

      {*} Ήταν υποψήφιος Νομάρχης Έβρου στις εκλογές του 2002.

 

       pashalsf@gmail.com                                                              Σουφλί, Ιούλιος 2005