Βουλή από σό(γ)ια

Του Πασχάλη Χριστοδούλου*

Όλες οι εκλογικές αναμετρήσεις από τη μεταπολίτευση και εντεύθεν έγιναν με την επίκληση του εθνικού μας προβλήματος, αυτό της Κύπρου. Μ’ αυτό βέβαια η πολιτική τάξη της χώρας μας ξεμπέρδεψε όταν αναφανδόν τάχθηκε υπέρ του Σχεδίου Ανάν, αντιτιθέμενη στη βούληση του κυρίαρχου κυπριακού λαού. Συμπράξανε με τους υπερατλαντικούς αλλά και τους εν Ευρώπη συμμάχους που επιβουλεύονταν την κυριαρχία της μεγαλονήσου, αποδεχόμενοι ακόμη και τα εξ’ Αμερικής τριάντα αργύρια για τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης.
Αν λάβουμε υπόψη ότι η 3η Ελληνική Δημοκρατία γεννήθηκε μέσα από την Κυπριακή τραγωδία για την οποία ως χώρα βάλαμε χεράκι, θα έλεγα ότι η επίκληση του κυπριακού ως λόγος προσφυγής στις κάλπες ήταν «δικαιολογημένη».
Από το 2007, μετά το δημοψήφισμα του 2004 στην Κύπρο για το σχέδιο Ανάν και τη μεγάλη ήττα των εν Ελλάδι ανανιστών, προβάλλεται η οικονομία ως λόγος για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Αλήθεια σ’ αυτή τη χώρα πότε οι εκλογές θα γίνουν στη συνταγματική τους ημερομηνία; Οι φωνασκούντες ότι δήθεν υπηρετούν τους θεσμούς γιατί καταπατούν τον υπέρτατο, το σύνταγμα;
Αυτά όμως είναι γνωστά στους πολίτες, εξ’ ου και η αποστροφή στους πολιτικούς, οι οποίοι περί άλλων τυρβάζουν. Ή μάλλον παπαγαλίζουν όσα συμφέρει στους κατ’ εξοχήν κυβερνώντες, τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ και τους συν αυτούς διαμορφωτές της κοινής γνώμης.
Εκείνο που είναι επίσης βέβαιο είναι ότι θα περάσει ένας μήνας με ανούσιες και σε αρκετές περιπτώσεις στημένες, από τους προαναφερθέντες διαμορφωτές, αψιμαχίες προς χάρη και δόξα των δεικτών τηλεθέασης. Άπαντες θα ομνύουν στο όνομα των πολιτών χωρίς κανείς να μπει στον κόπο να διαλεχτεί μαζί τους. Μεγάλα και σοβαρά ζητήματα θα περιμένουν για επόμενες εκλογές.
Το ζήτημα των περιφερειών της χώρας που αποτελεί το κλειδί μιας άλλης αναπτυξιακής και οικονομικής πολιτικής για τη χώρα δεν θα το αγγίξει κανείς. Οι υστερόβουλες κορώνες περί ποσοστών του ΕΣΠΑ που θα διατεθούν για την περιφέρεια αποτελούν τον πέπλο που σκεπάζει τις πολιτικές των αθηναϊστών. Το μετρό, τα Σπάτα, το τραμ, ο προαστιακός (μέχρι και η Πελοπόννησος, η Χαλκίδα και ποιος ξέρει ακόμα ποιες περιοχές ενσωματώνονται στο Λεκανοπέδιο), η Αττική οδός, η διακομματική συναίνεση και συμμετοχή στην κατ’ ευφημισμό εθνική ιδέα την Ολυμπιάδα, είναι ορισμένες από τις πολιτικές που όλοι γνωρίζουν.
Ίσως λιγότεροι να γνωρίζουν ότι εδώ και πολλά χρόνια οι ελλαδικές περιφέρειες είναι ουραγοί στην ευρωπαϊκή κατάταξη σε ότι αφορά τους δείκτες ευημερίας. Από το 2002 αναφερόμαστε σ’ αυτό το ζήτημα. Τα δημόσια γραπτά ευτυχώς υπάρχουν. Ας είναι καλά η δημοκρατική όαση του διαδικτύου. Όπως βέβαια όλα αυτά τα χρόνια δεν έγινε καμιά ουσιαστική συζήτηση για το περιφερειακό ζήτημα στο ανώτατο αντιπροσωπευτικό θεσμικό όργανο της πολιτείας, τη βουλή, εκτιμώ ότι καμιά αναφορά δεν πρόκειται να γίνει στο υπόλοιπο την προεκλογικής περιόδου.
Καμιά αναφορά επίσης στη διαμόρφωση του νέου παγκόσμιου ενεργειακού χωροταξικού, που εδώ και χρόνια εξελίσσεται απούσης τη χώρα μας, η οποία άγεται πίσω από τα συμφέροντα ακόμα και των γειτόνων μας. Αξίζει να θυμηθεί κανείς τον αγώνα που κάναμε από το 2000 για τη γεωοικονομική δημοκρατία. Όταν πανηγύριζαν την ενεργειακή σύνδεση με την Τουρκία, με το αγωγό φυσικού αερίου, εκχωρώντας τα κλειδιά του εργοστασίου της ΔΕΗ στην Κομοτηνή, στην Τουρκία και καθιστώντας τη Θράκη ενεργειακή της επαρχία. Αλλά και όταν δεν μπορούσαν να αντιληφθούν τις ενεργειακές πολιτικές επιλογές της γειτονικής χώρας η οποία στοχεύει στην ενεργειακή ενσωμάτωση της Κύπρου. Όταν παρακολουθούν ως θεατές τις εξελίξεις στους νέους αγωγούς που σχεδιάζονται.
Τα παραπάνω καταδεικνύουν με σαφήνεια ότι η 3η Ελληνική Δημοκρατία έχει από καιρού ολοκληρώσει τον κύκλο της. Πολλοί μίλησαν στο παρελθόν για τον κύκλο της μεταπολίτευσης που έχει κλείσει αλλά όχι για την ανάγκη να περάσουμε από την 3η στην 4η Ελληνική Δημοκρατία. Εδώ και χρόνια εμείς μιλάμε για την τέταρτη Δημοκρατία. Αυτό τουλάχιστον προκύπτει έπειτα από αναζήτηση στο διαδίκτυο.
Υπάρχουν όμως και αρκετά άλλα ερωτήματα που χρήζουν απάντησης, ταυτόχρονα με την αλλαγή του ρόλου και των αρμοδιοτήτων του προέδρου της Δημοκρατίας στα πλαίσια της 4ης Δημοκρατίας αλλά και της αλλαγής του περιφερειακού χωροταξικού.
Γιατί υπάρχει η πολιτική κληρονομικότητα και τα τζάκια; Τρεις οικογένειες κυβερνούν τη χώρα με μικρές παρενθέσεις, περίπου 60 χρόνια. Ούτε σε φυλές ιθαγενών δεν υπάρχουν ανάλογα φαινόμενα, αφού οι φύλαρχοι μπορεί να είναι ισόβιοι αλλά εκλέγονται. Γιατί δεν καθιερώνονται οι δύο θητείες σε όλα τα επίπεδα της πολιτικής και κοινωνικής εκπροσώπησης ώστε να υπάρχει μια διαρκής ανανέωση του πολιτικού προσωπικού αλλά και περιορισμός των φαινομένων διαπλοκής;
Αυτά είναι τα μείζονα ζητήματα που πρέπει να απασχολούν τους πολίτες σήμερα. Φοβούμαι όμως ότι απαντήσεις μέχρι τις 4 Οκτώβρη, ημέρας των ζώων, δεν θα υπάρξουν. Κι αν παλιότερα μας έκλεβαν ιδέες, σήμερα αδυνατούν να κάνουν ακόμη και αυτό. Από αυτή τη μεταλλαγμένη Δημοκρατία δεν θα πάρουμε. Ούτε από τα πολιτικά της σόγια ούτε από την ομώνυμη σόγια τους ούτε φυσικά και από κείνη των υπολοίπων μερών.

*Πρώην Δήμαρχος Σουφλίου http://xristodoulou.blogspot.com

Όταν κλείσει το Ίμραλι

Του Χρήστου Κηπουρού *

Έγκλημα ενάντια στην ανθρωπότητα δεν διαπράχθηκε μόνο κατά τους πρόσφατους και παλαιότερους βομβαρδισμούς της Γάζας από τους Ισραηλινούς. Τα ίδια και χειρότερα διαπράττει η Τουρκία. Από την Ανατολία, έως το Βόρειο Ιράκ. Διεθνώς ονομάζεται «crime», προερχόμενο από την αρχαιοελληνική λέξη «κρίμα». Μόνο που υπάρχει και άλλο κρίμα, για όσα γίνονται στην ανατολικομεσογειακή μας γειτονιά. Αυτή τη φορά, σύμφωνα με τη νεοελληνική έννοια της λέξης «κρίμα», που σημαίνει αμαρτία. Αυτή που πήρε και συνεχίζει να παίρνει στο λαιμό της η διεθνής κοινότητα, από παλιά. Η οποία οφείλει επιτέλους να κάνει τη μεγάλη κίνηση, για αποκατάσταση των πραγμάτων και τιμωρία των ενόχων.

Παγίδα

Αυτή είναι η ουσία. Όμως όλοι, με πρώτη την πολιτική Ελλάδα, έχουν πέσει από ετών στην καλοστημένη παγίδα της Τουρκίας, που επικαλείται την τρομοκρατία των Κούρδων. Ότι αν οι Τούρκοι δεν κάνουν όσα κάνουν, η χώρα τους θα διαμελισθεί. Εξ ων και το ότι τα κατά καιρούς τουρκικά κόμματα, είναι χτισμένα πάνω στη βάση αυτή, με πρώτο και καλύτερο, το κυβερνών κεμαλισλαμιστικό.

Οπότε για όσα γίνονται, είμαστε υπεύθυνοι όλοι. Γιατί δεν τιμά κανέναν οργανισμό, κανένα διανοούμενο, κανένα δημοσιογράφο, καμιά πολιτική, να θεωρεί τη ντροπή, κάτι το φυσιολογικό. Γιατί είναι ντροπή πότε τα τουρκικά στρατεύματα και πότε η αεροπορία να καίνε και να ρημάζουν χιλιάδες κουρδικά χωριά ή να εισβάλουν στο Βόρειο Ιράκ, να βομβαρδίζουν ό,τι θέλουν, και κατόπιν να αποχωρούν ανενόχλητοι. Τελευταία φορά ήταν τέλη του 2008, τη στιγμή {!} που ο Τούρκος πρωθυπουργός άρχιζε την «ειρηνευτική» του περιοδεία στη Μέση Ανατολή για το παλαιστινιακό.

Αυτοδιάθεση

Επειδή πολλά λέγονται και γράφονται για το κουρδικό, θέλω εδώ να πω ότι εκεί που κρίνεται η αλληλεγγύη προς τον κουρδικό αγώνα, είναι η απαίτηση της ελευθέρωσης του ιστορικού του ηγέτη. Η ώρα της πρόσκλησης στο Στρασβούργο. Η ελευθερία και η δημοκρατία στην Τουρκία. Η λύση του κουρδικού δεν είναι κάποιο, τυχοδιωκτικού τύπου, κρατίδιο στο Νότιο Κουρδιστάν. Βρίσκεται στην ενότητα των Κούρδων, και στην αυτοδιάθεση. Οι ίδιοι ας αποφασίσουν. Από κοινού οι Κούρδοι της Τουρκίας, του Ιράκ, του Ιράν, της Συρίας, και της ευρωπαϊκής διασποράς.

Αυτό που χρειάζεται, δεν είναι ένα μικρό και έντιμο Κουρδιστάν, για να θυμηθούμε και τη γνωστή φράση. Αυτό που λείπει περισσότερο είναι το πρόπλασμα. Το οποίο έχει να κάνει με τη γεωοικονομία του πετρελαίου και του νερού -αντί του αίματος- όσο και με την έμπρακτη έκφραση της συμπάθειας και της αλληλεγγύης της διεθνούς κοινότητας απέναντι σε ένα μαρτυρικό λαό.

Μιλώ για την Κουρδική Μεσοποταμιακή και Ανατολικομεσογειακή οικονομική, αναπτυξιακή και επενδυτική πραγματικότητα με τη μεγάλη ανταγωνιστικότητα, λόγω των πρώτων υλών και της τεράστιας ανεργίας. Μιλώ για τις ελεύθερες οικονομικές και συναναπτυξιακές ζώνες, τις ένθεν κακείθεν των συνόρων, από τις οποίες όλοι, από την Ε.Ε. μέχρι την ίδια την Τουρκία, το Ιράκ, το Ιράν και τη Συρία, και πρώτοι από όλους οι δεκάδες εκατομμυρίων Κούρδοι, που ζούνε από χιλιάδων ετών στη γη αυτή, θα ωφεληθούν πλείστα όσα. Τα άλλα, από την ανάδειξη της γεωοικονομικής και γεωστρατηγικής αξίας, μέχρι την κρατική οντότητα και την ευημερία τους, θα έρθουν χωρίς άλλο, και κυρίως, χωρίς άλλο αίμα.

Ασέβεια

Μια άλλη Ευρώπη, θα τα έβρισκε λογικά όλα αυτά, και θα τα προωθούσε. Ποια όμως Ελλάδα θα συνέβαλε; Γιατί δεν απουσιάζει μόνον η παιδεία από την κυβέρνηση και τις αντιπολιτεύσεις. Είναι η παγίδευση που εμποδίζει. Εδώ, ούτε οι Τούρκοι λένε για το κουρδικό, όσα ο συνεργάτης του Γιώργου Παπανδρέου, Παναγιώτης Μπεγλίτης, εκστόμισε πρόσφατα στη Βουλή: «Η ιστορία, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, φοβάμαι ότι θα καταγράψει τον κ. Οτσαλάν και όλους εκείνους τους ακραίους κύκλους, ως τους νεκροθάφτες του μεγάλου λαϊκού δημοκρατικού κινήματος του κουρδικού λαού».

Αυτό όμως που θα σοκάρει όσους διαβάσουν τα σχετικά πρακτικά της Βουλής, είναι τα χειροκροτήματα των εκ του ΠΑΣΟΚ παρόντων συναδέλφων. Δεν χρειάζεται να ερμηνεύσω εγώ την ασέβεια που αναδίδουν. Ας βγάλει μόνος του ο αναγνώστης τα συμπεράσματα. Όπως και για τη σιγή των άλλων πτερύγων αφού καμιά τους, μηδέ εξαιρουμένου του προεδρείου, δεν ζήτησε καν τη διαγραφή, από τα πρακτικά.

Κριματολογία

Ειδικά για τους πολιτικούς πρωταγωνιστές της παράδοσης του Κούρδου ηγέτη, λέω ότι δεν επιστρέφει μόνον ο αυτουργός στον τόπο του εγκλήματος, για να εξαφανίσει τα ίχνη που άφησε. Το ίδιο γίνεται στα πολιτικά εγκλήματα. Στα κρίματα, τόσο με την αρχαιοελληνική έννοια, όσο με τη νεοελληνική. Η διαφορά έγκειται στο ότι ο χρόνος, οι ημερομηνίες, όσο και ο χειρισμός τους, αντικαθιστούν τον τόπο ενώ η μνήμη αντικαθιστά τα ίχνη. Έτσι και εδώ, οι αυτουργοί επιστρέφουν στο χρόνο του κρίματος, ώστε διαμέσου της επικαιρότητας και με την αμέριστη στήριξη των κάθε χρώματος τηλεοπτικών Μέσων, να σβήσουν τη μνήμη. Κάτι όμως που δεν θα μπορέσουν.

Όπως δεν θα μπορέσουν, έστω και έμμεσα, να επικαλεστούν την ομοφωνία της τότε κοινοβουλευτικής ομάδας. Ναι μεν δεκάδες μέλη της, είπαν και ξείπαν, και εγώ πήγα σπίτι μου, όμως δεν έχασα το δικαίωμα να μιλώ και να γράφω για την ελευθερία του μαρτυρικού αυτού λαού, τιμώντας τους αγώνες και τις δια των αυτοπυρπολήσεων θυσίες του, που από κοινού με εκείνες των Σουλιωτισσών, αποτελούν τις ανώτερες μορφές θυσιών στην παγκόσμια ιστορία.

Χερσαίο Σουέζ

Όταν δε μιλώ για την αποφράδα 15η Φεβρουαρίου ΄99, από την οποία έχουν παρέλθει δέκα χρόνια, το κάνω όχι μόνο για να μη ξεχαστεί, αλλά γιατί νέα στοιχεία έρχονται στο φως. Ένα από τα οποία σχετίζεται με την κεμαλική γεωοικονομία και το πώς η Τουρκία έκτισε τον αγωγό πετρελαίου Baku-Tbilisi-Ceyhan, δίπλα στα ιστορικά κουρδικά εδάφη. Εξ ων, η Ισραηλινή, και η Αμερικανική ανάμειξη στην παράδοση.
Δεν είναι άσχετη με αυτά, η πρόσφατη συμφωνία μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, για τον πολυαγωγό Med Stream, με πρώτο σταθμό την Κύπρο, και τη γεωοικονομική της ενσωμάτωση στην Τουρκία. Τη διασύνδεση, εν αρχή, του πετρελαιαγωγού Baku-Tbilisi-Ceyhan με τον μεταξύ Μεσογείου και κόλπου της Άκαμπα, στην Ερυθρά θάλασσα, Ισραηλινό αγωγό Ashkelon-Eilat. Ο λόγος για την δια των βομβαρδισμών της Γάζας προστασία του, και τη διαμέσου του χερσαίου αυτού Σουέζ, προώθηση Κασπιανού πετρελαίου προς τις αγορές της Νότιας και της Νοτιοανατολικής Ασίας.

Άμιδα

Με δεδομένα όλα αυτά, ο πραγματικός αποδέκτης της στάσης του Ερντογκάν και της αποχώρησής του από το Νταβός, δεν ήταν ο Ισραηλινός πρόεδρος, από τον οποίο, με την ευκαιρία, έπρεπε από ετών, να έχει αφαιρεθεί το Νόμπελ ειρήνης. Μπορεί στόχος να ήταν η τουρκική κυριαρχία στην ευρύτερη ισλαμική περιοχή, και η δια του Ισλάμ εξουσία στην Τουρκία. Το κοινό με τους Ιρανούς, και τη Χαμάς. Αυτό όμως που διακαώς επιθυμούσε ο Ερντογκάν ήταν να τα πει στον Πέρες, ώστε να ακουστούν στο Άμεντ, την Άμιδα, το Ντιγιάρμπακίρ.

Γιατί τα σχέδιά του, για τις ερχόμενες δημοτικές εκλογές στα τέλη Μαρτίου, είναι να κάνει ένα βήμα προς την κεμαλισλαμιστική ενσωμάτωση των είκοσι εκατομμυρίων ομόδοξων Κούρδων. Να δείξει ότι δήθεν μπορεί να λύσει το κουρδικό. Να ανανεώσει το συμβόλαιο με τον κεμαλικό κεμαλισμό, και να παραμείνει στα πράγματα. Και όχι μόνον, αλλά, μεταξύ άλλων, να τα κεφαλαιοποιήσει όλα αυτά, στις ΗΠΑ του νέου προέδρου, όσο και στην Ευρώπη.

Κριτήρια χάρτινα

Αν οι σχεδιασμοί αυτοί του Ερντογκάν κινδυνεύουν από κάποιον, είναι ο Κούρδος ηγέτης. Για αυτό, για πολλοστή φορά, του επιβάλλουν ποινή απομόνωσης. Να μη μπορεί να μιλήσει. Προφανώς δε, με τις ευλογίες του Ισραήλ. Για διαφόρους λόγους. Όχι μόνο για τη διαλειτουργικότητα του συστήματος της διασύνδεσης των δύο πετρελαιαγωγών, αλλά και λόγω φόβου, μην ξεφυτρώσει κανένας Παλαιστίνιος Άπο.

Εφόσον πάντως ο πρώτος έγχρωμος ένοικος του Λευκού Οίκου εμπνέεται ακόμη από την αρχή της αντιρατσιστικής αλληλεγγύης και προχωρήσει σε έμπρακτη αυτοκριτική της ανάμειξης της χώρας του στα του Ναϊρόμπι της Κένυας, από την οποία μάλιστα έλκει την καταγωγή. Και εφόσον η Ε.Ε. ξαναδεί τις σχέσεις της με τα κριτήρια της Κοπεγχάγης, που έως τώρα παραμένουν χάρτινα, τότε, πέραν της συγνώμης από τον κουρδικό λαό, το τουρκικό ζήτημα μπορεί να τεθεί πολιτικά ως εξής: Όταν κλείσουν τα γειτονικά γκουαντάναμο, και όταν κλείσει το Ίμραλι, τότε μόνο να ξανανοίξει ο δρόμος της Τουρκίας προς την Ε.Ε.

_________

Βουλευτής Έβρου {1993-2000}. Αποχώρησε από την Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ, στις 23 Φεβρουαρίου 1999,

Κώστας Τσαρούχας. Ένας ευεργέτης της εκπαίδευσης;

του Πασχάλη Χριστοδούλου*

Παραλάβαμε με courier (Γενική Ταχυδρομική) εντελώς δωρεάν, ακόμη και τα έξοδα αποστολής ήταν πληρωμένα το «εκπαιδευτικό πακέτο», «Κάπνισμα η απόλαυση που σκοτώνει» του δημοσιογράφου Κώστα Τσαρούχα εκδόσεις ΑΛΗΘΕΙΑ. Δεν είναι η πρώτη φορά που μας διατίθεται παρόμοιος φάκελος με DVD βιβλίο και περιοδικά. Είχαν αποσταλεί στο παρελθόν (τότε έφεραν τη σφραγίδα του ΟΣΚ) αντίστοιχα για τα ναρκωτικά και το αλκοόλ, πάλι του ιδίου.
Έπειτα από 25 χρόνια στο χώρο της εκπαίδευσης, με την ανάλογη εμπειρία αλλά και την αντιμετώπιση που υφιστάμεθα ως εργαζόμενοι από την πολιτεία διαχρονικά, δικαιούμαι να καταθέσω δημόσια ορισμένα ερωτήματα.
1. Υπάρχει έγκριση του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου για τη διανομή στα σχολεία; Γνωρίζουν καλά οι εκπαιδευτικοί ότι υπάρχουν συγκεκριμένες εκδόσεις που επιτρέπεται να βρίσκονται στις βιβλιοθήκες των σχολείων και μόνον αυτές.
2. Πως μπορεί να αξιοποιηθεί το συγκεκριμένο «εκπαιδευτικό πακέτο» με δεδομένο το ασφυκτικό διδακτικό πρόγραμμα των σχολείων;
3. Υπάρχει πρόνοια για το εύρος των μαθητών και των σχολείων στα οποία απευθύνεται το «Εκπαιδευτικό πακέτο»; Διανεμήθηκε σε Δημοτικά σε ολιγοθέσια Μειονοτικά (ακόμη και το πακέτο του Αλκοολισμού!), Γυμνάσια και Λύκεια. Δεν γνωρίζω αν έχει σταλεί και σε Νηπιαγωγεία. Αν αναλογισθεί κανείς τον αριθμό των σχολείων που έχει σταλεί, εύκολα μπορεί να συμπεράνει αρκετά πράγματα.
4. Οι Διευθύνσεις, τα Γραφεία Εκπαίδευσης και οι Σχολικοί Σύμβουλοι έχουν ενημερωθεί γι’ αυτήν αλλά και τις προηγούμενες αποστολές; Αν έχουν γιατί δεν συνέστησαν στους εκπαιδευτικούς και τον τρόπο αξιοποίησης; Και,
5. τέλος ως εργαζόμενος που από το διορισμό μου μέχρι τώρα ακούω για τις καλές προθέσεις της πολιτείας απέναντι στους εκπαιδευτικούς αλλά μονίμως υφίσταμαι τα επακόλουθα της δημοσιονομικής πειθαρχίας, δικαιούμαι να αναρωτηθώ: Ποιος χρηματοδοτεί και πόσο κοστίζουν αυτές οι δαπανηρές και ανώφελες εκδόσεις και ποιος ελέγχει την παιδαγωγική τους επάρκεια ώστε να μπαίνουν στις σχολικές βιβλιοθήκες;
Δεν επικαλούμαι τους θεσμικά υπεύθυνους της πολιτείας γιατί το «εκπαιδευτικό πακέτο» συνοδεύεται από δύο συστατικές επιστολές. Του υπουργού Εθνικής Παιδείας και του αντίστοιχου του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Τη συνείδηση των πολιτών θέλω να ακουμπήσω.
Ούτε φυσικά, βαυκαλιζόμενος, μπορώ να δεχτώ ότι ο εν λόγω δημοσιογράφος και η ΑΛΗΘΕΙΑ, δίκην ευεργετών στέλνουν στα σχολεία μας «εκπαιδευτικά πακέτα». Σε μια τέτοια εκδοχή ένας νέος της εποχής, απ’ αυτούς που τόσο υποτιμούμε και οι οποίοι μας παρέδωσαν μαθήματα κατά το πρόσφατο παρελθόν, με κυνισμό θα απαντήσει: Το άλλο με τον….. το ξέρεις;

* Εκπαιδευτικός, πρώην Δήμαρχος Σουφλίου www.xristodoulou.gr

Καινούργιο πρόγραμμα ειρήνης για την Παλαιστίνη

Του Οδυσσέα Μπότσαρη

Οι Ισραηλινοί είναι αυτοί που είχαν οργανώσει τους αδελφούς μουσουλμάνους του Γιασίν. Με χρήματα του Ισραήλ τους έφεραν από την Αίγυπτο στην Παλαιστίνη για να κοντράρουν τους τότε εχθρούς του Ισραήλ. Το P.L.O. και τη στρατιωτική πτέρυγά του, τη Φατάχ του Γιασέρ Αραφάτ. Το έκαναν αυτό γιατί ήταν θρησκόληπτοι και οι Ισραηλινοί είχαν υποθέσει ότι καλύτερα οι Άραβες να μην μπλεκόταν με πατριωτικά αισθήματα αλλά να στρέφονταν προς τη θρησκεία. Ο πονηρός όμως Γιασίν, έφτιαχνε στρατό μυστικά. Δηλαδή τη Χαμάς. Την οποία σήμερα την παρουσιάζουν σαν τρομοκράτες. Σαν τρομοκράτες τους παρουσίαζαν και οι Άγγλοι τους Κυπρίους αλλά και τους Ιρλανδούς. Όπως οι Τούρκοι παρουσιάζουν ως τρομοκράτες τους Κούρδους.

Σήμερα οι διεθνείς πολιτικολόγοι προσπαθούν να εξηγήσουν τα πράγματα ως εξής:

1. Ο Μαχμούτ Αμπάς σε δυο ημέρες δεν θα είναι πια πρόεδρος και γι’ αυτό η Χαμάς κάνει επίδειξη ισχύος, λέγοντας στη διεθνή κοινότητα ότι από εδώ και στο εξής έχετε να κάνετε με εμένα που έχω εκλεγεί μάλιστα και δημοκρατικά.

2. Στις 20 Ιανουαρίου ο Ομπάμα θα συζητήσει με τον πρόεδρο του Ιράν ορισμένα ζητήματα «ζεστά». Το Ιράν μαζί με τον καινούργιο σύμμμαχό του τη Συρία, θέλει να είναι το κέντρο επίλυσης των προβλημάτων στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, αλλά και στην Παλαιστίνη.

3. Η Χεζμπολλάχ αλλά και η Χαμάς είναι κατά κάποιο τρόπο όργανά τους, και με αυτόν τον τρόπο το Ιράν κερδίζει τη θέση στην καρδιά του Αραβικού λαού, ο οποίος μέχρι σήμερα ζούσε πολλάκις με χρήματα της Σαουδικής Αραβίας. Το Ιράν λοιπόν για θρησκευτικούς αλλά και πολιτικούς λόγους μπαίνει από τη μεγάλη πόρτα της υπεράσπισης των θρησκευτικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων, μέσα στον Αραβικό κόσμο.

4. Η Τουρκία υποστηρίζει το Ισραήλ, διότι χαίρεται που η διεθνής κοινή γνώμη δέχεται να ονομαστούν η Χεζμπολλάχ και η Χαμάς τρομοκρατικές δυνάμεις διότι έχει και αυτή το P.K.K. της.

5. Μέχρι στιγμής το Παλαιστινιακό ήταν Αραβικό πρόβλημα. Τα περισσότερα όμως Αραβικά κράτη έχουν «ασπαστεί» για λόγους ευνόητους τη «δυτική χρηματοδότηση» των αναγκών τους. Έτσι η Ιορδανία, η Αίγυπτος και όλα τα υπόλοιπα κράτη έχουν ρίξει λίγο νερό στο κρασί τους.

6. Η Φατάχ και το P.L.O. του Αραφάτ ακολούθησε το δρόμο της διαπραγμάτευσης. Μετά όμως από τις όμορφες χειραψίες επί Κλίντον και Κάρτερ, μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων το Ισραήλ υποσχέθηκε αλλά δεν έπραξε σχεδόν τίποτα. Ο λαός βαρέθηκε πλέον τις υποσχέσεις και την υποκρισία της διεθνούς κοινότητας και πήγε με το μέρος της Χαμάς. Δεν είχε άλλη εκλογή.

Όλοι όμως αυτοί οι πολιτικολόγοι ξεχνούν ένα βασικό πράγμα. Την ίδρυση του Παλαιστινιακού κράτους. Και οι Τούρκοι επί της Ελληνικής επανάστασης του ‘21, μας έβλεπαν σαν γκιαούρηδες. Εμείς όμως δεν πολεμούσαμε ενάντια στη θρησκεία τους, πολεμούσαμε για την ανεξαρτητοποίηση των εδαφών μας. Αυτό ακριβώς συμβαίνει στην Παλαιστίνη. Και όσοι τόσα χρόνια προσπαθούν να αποδείξουν ότι είναι θρησκευτικός πόλεμος, κάνουν λάθος. Μπορεί να φαίνεται στα διάφορα ρεπορτάζ που καίνε την Εβραϊκή σημαία και ορκίζονται στον Αλλάχ, αλλά για να διαβάσουμε ξανά το Μακρυγιάννη να δούμε και εμείς επί Κολοκοτρώνη τι λέγαμε και πως αντιδρούσαμε στα μπαϊράκια του Ιμπραήμ πασά.

Η Παλαιστίνη είναι καθαρός απελευθερωτικός αγώνας κατοχής. Όπως στην Κύπρο, και όπως στο τουρκικό Κουρδιστάν. Όπως και στο Θιβέτ. Να τα λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.

Η Χαμάς είναι εκλεγμένη παράταξη. Αν η Παλαιστίνη είχε στρατιωτική δύναμη θα έκανε πόλεμο στο Ισραήλ. Δεν έχει και για αυτό κάνει γυφτοπόλεμο, πετροπόλεμο, και ενέργειες με ρουκέτες. Οι Ισραηλινοί όμως, ένας πεθαίνει από αυτούς, δέκα σκοτώνουν από τους άλλους. Και αυτό τραβάει χρόνια και χρόνια.

Το κακό είναι ότι ούτε οι μεν ούτε και οι δε δέχονται μπλε κάσκες ανάμεσά τους. Όταν οι Ισραηλινοί χτυπάνε, κλίνουν τις πόρτες να μη βλέπει κανείς τι γίνεται. Αν ήταν σωστοί σαν κράτος, θα ζητούσαν τη βοήθεια του Ο.Η.Ε.. Τον έχουν όμως τον Ο.Η.Ε. σαν μεγάφωνο να λέει ότι θέλουν αυτοί.

Καταλαβαίνει απόλυτα κανείς που σκοτώνονται αθώοι Ισραηλινοί κάθε φορά που πέφτει μια βόμβα στο έδαφός τους αλλά τόσα χρόνια δεν δίνουν στους Παλαιστίνιους αυτό που τους ανήκει. Οι Παλαιστίνιοι δεν είναι ακόμη αυτόνομο κράτος. Οι Ισραηλινοί κάνουν ό,τι θέλουν. Κάθε βόμβα που πέφτει στο Ισραήλ είναι για να θυμίζει στους Ισραηλινούς ότι πρέπει να δώσουν στους Παλαιστίνιους, αυτό που τους υποσχέθηκαν από τότε που ιδρύθηκε μόνο το Ισραηλινό κράτος.

Και κάθε φορά που μια βόμβα σκοτώνει έναν Παλαιστίνιο είναι για να θυμίζουν οι Ισραηλινοί στον κόσμο ολόκληρο ότι τους ξεγέλασαν όλους, τους κορόιδεψαν. Αυτοί έφτιαξαν το κράτος τους και οι παρταλάδες οι Άραβες ας πάνε στο διάβολο. Αυτοί είναι οι κύριοι των εδαφών και της περιοχής. Αυτοί διχοτόμησαν και τριχοτόμησαν τη γεωγραφία και την ιστορία της, διαμελίζοντας ταυτόχρονα το μαρτυρικό της λαό, που όλες αυτές τις δεκαετίες υφίσταται μύρια όσα.

Για αυτό να μην ξεχνάμε ορισμένα βασικά πράγματα. Κάθε βόμβα από τη μεριά της Παλαιστίνης είναι ένα αίτημα για δίκαιο, για δικαιοσύνη προς όλο τον κόσμο, και κάθε απάντηση από τη μεριά του Ισραήλ είναι μια πρόκληση ότι μόνο στους δυνατούς ανήκει το μέλλον. Οι καημένοι οι Παλαιστίνιοι, όχι μια, αλλά χίλιες βόμβες πρέπει να ρίξουν ο καθένας για τον εξευτελισμό που έχουν υποστεί.

Υπάρχει μια ομάδα στο Ισραήλ που λέγεται «Jewish voice for peace». Είναι νέα παιδιά που αντιστέκονται στα δεξιά καθεστώτα του Ισραήλ και λένε ότι πρέπει να ιδρυθεί ένα Παλαιστινιακό κράτος και πρέπει να το βοηθήσουμε να μεγαλώσει.

Όσο τώρα για τον Ομπάμα, άμα πει ότι η Χαμάς είναι τρομοκράτες, πάει να πει ότι και οι Κούρδοι είναι τρομοκράτες, οπότε τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου. Εκεί θα είναι Μπους. Εκτός και εάν έχει κανένα λαγό κρυμμένο κάτω από το μαύρο μαγικό καπέλο του να βγάλει την τελευταία στιγμή. Ποιος ξέρει μπορεί να σκαρφίστηκε με τη Χίλαρι Κλίντον κάποιο καινούργιο πρόγραμμα ειρήνης. Το οποίο δεν είναι άλλο από το επόμενο βήμα εκείνου που είχε κάνει για το ίδιο αυτό ζήτημα, ο μακαρίτης, ο Όλαφ Πάλμε.

Απλά αυτό που ξέρουμε εμείς μέχρι σήμερα είναι αυτά που είδαμε. Και είδαμε θλίψη, θυμό αλλά και ασπασμούς των διαμεσολαβητών της Ε.Ε., με επίσημους Ισραηλινούς. Που δεν είναι άλλο από τη συναίνεση στη βία. Δεν θα επεκταθώ στους θεσμικούς ημεδαπούς. Ούτε στην κυβέρνηση, ούτε και στην προετοιμαζόμενη να τη διαδεχθεί αντιπολίτευση. Γιατί, άλλη μια φορά, φάνηκαν να μην υπάρχουν.

Θέλω όμως με την ευκαιρία να πω κάτι για τους αυτόκλητους διαμεσολαβητές, όπως ο Τούρκος πρωθυπουργός. Ο οποίος εξαγγέλλοντας την υποτιθέμενη ειρηνευτική του περιοδεία στη Μέση Ανατολή, ταυτόχρονα έδωσε και εντολή για νέους τουρκικούς βομβαρδισμούς στο Νότιο Κουρδιστάν, ανοίγοντας έναν νέο κύκλο βίας. Μόνο που τον αποσιώπησε, και χωρίς καμιά αιδώ, μίλησε για το ίδιο ακριβώς, αλλά αλλού. Για το άνοιγμα ενός νέου κύκλου βίας στη Μέση Ανατολή.

Αναφορικά τώρα με το κλείσιμο του ματιού του στις μαζικές τουρκικές διαδηλώσεις συμπαράστασης προς τους «ομόδοξους» Παλαιστινίους, το έκανε γιατί γνωρίζει ότι τέτοιες κινήσεις θα ωφελήσουν, μια και έχουν πολλούς αποδέκτες. Από τη διεθνή κοινότητα με τη διαφήμιση του δήθεν ειρηνευτικού του σχεδίου, αρχής γενομένης από την Κύπρο, και την Ελλάδα, όπου ήδη πολλοί το εκθείασαν, έως την εσωτερική κεμαλική ικανοποίηση. Την οποία είχε ως στόχο η συνήθης, η κάτωθεν του γνωστού και τεράστιου πορτρέτου του Κεμάλ φωτογράφηση, στη συνέντευξη τύπου, ευθύς μετά από την επιστροφή. Όπως και το θρησκευτικό δόλωμα για συνεννόηση με τους επίσης «ομόδοξους» Κούρδους. Άλλο τώρα αν οι τελευταίοι δεν θα τσιμπήσουν. Εγώ απλά αναφέρομαι στην κεμαλισλαμιστική θρασύτητα του Ερντογάν.

Αν υπάρχει πάντως κάποια πρόταση εκ μέρους των Η.Π.Α. δεν θα έρθει από τον Ομπάμα αλλά από τη Χίλαρι και από πίσω θα είναι ο Κλίντον. Ας ελπίσουμε ότι κάτι θα γίνει, διότι από τότε που γεννηθήκαμε σχεδόν κάθε μέρα τα ραδιόφωνα μιλάνε για Παλαιστινιακό. Σε λίγο θα γίνουμε παππούδες και πάλι για την Παλαιστίνη θα μιλάμε ενώ το πρόβλημα στη βάση του είναι πολύ απλό.

Η διεθνής κοινότητα δέχθηκε την ίδρυση του ενός κράτους και άφησε στο περιθώριο την ίδρυση του άλλου κράτους που υποσχέθηκε. Αυτό και μόνο είναι το πρόβλημα. Τα υπόλοιπα, «μα είναι τρομοκράτες, μας σκότωσαν στους Ολυμπιακούς αγώνες του Μονάχου αθλητές κλπ.», είναι επεισόδια διότι δεν ιδρύθηκε Παλαιστινιακό κράτος.

Όπως και να το δούμε το θέμα, η βάση του προβλήματος είναι μόνο αυτή, και καμιά άλλη. Σήμερα βάζουμε και θρησκείες μέσα και φανατισμούς και χίλια δυο άλλα πράγματα. Οι Ισραηλινοί είναι υπερόπτες και νομίζουν ότι μόνον αυτοί έχουν δικαιώματα στη γη και βλέπουν τους Παλαιστίνιους σαν παρακατιανούς. Αυτή η υπεροψία τους έχει κάνει αυτά τα πράγματα. Οι Ισραηλινοί είναι αυτοί οι οποίοι δημιούργησαν το φόβο ότι είναι διαφορετικοί από τους γείτονές τους και πρέπει να προφυλαχθούν και όλη η κοινή γνώμη έπεσε μέσα σε αυτή τη φάκα τόσες δεκαετίες.

____________

Μια όψη των πραγμάτων που ακόμη
αρνούνται να τη δουν οι Έλληνες


Του Χρήστου Κηπουρού


Αν υπήρχε κάποιος τρόπος να αναστηθούν οι νεκροί από τους τάφους, και έπρεπε η πολιτεία να βάλει μερικά άτομα να τους πληροφορήσουν τι έγινε στη χώρα κατά τις τελευταίες δεκαετίες που είναι πεθαμένοι, τότε οι νεκροί αυτοί θα επέστρεφαν στην ησυχία τους, διότι θα άκουγαν τα ίδια και τα ίδια. Ότι πάλι τα ίδια ονόματα είναι στα πολιτικά πράγματα, όπως και ότι οι Λαμπράκηδες, τα πολυτεχνεία και οι διαδηλώσεις για μια καλύτερη κοινωνία συνεχίζονται. Όπως δηλαδή και τώρα. Όταν έφτασε μια παιδοκτονία, ώστε η άρνηση των δεκαεξάρηδων να είναι νιάτα βήτα ποιότητας, να μη χωράει πλέον στο αγνό τους μέσα. Ο χρόνιος απορριπτισμός να βγαίνει προς τα έξω, και να εκφράζεται με κάθε δυνατό τρόπο.

Ο ίδιος πελαργός

Από την άλλη, οι νέοι ούτε δεξιοί είναι ούτε αριστεροί. Είναι ο δείκτης που λέει ότι η κοινωνία δεν πάει καλά. Κομμάτι της είναι, και αντίκτυπος, καθώς και αναπόσπαστο μέρος της πολιτισμικής της ίριδας, με νέα και διαφορετικά κάθε φορά, όσο και όμορφα χρώματα και συνθέσεις. Απλά, σκέφτονται ότι δεν έχουν μέλλον και αυτό είναι που δεν μπορεί να χωρέσει το μυαλό τους. Και απάντηση στο πρόβλημά τους, δεν βλέπουν πουθενά. Αντίθετα, αυτό που βλέπουν και ζουν καθημερινά, είναι μια μαύρη παιδεία, μετά της ομοιόχρωμης αγοράς της.

Όσο για το γιατί στην Αθήνα, αυτό οφείλεται σε πολλούς λόγους. Δεν είναι μόνον ότι ήταν ο τόπος του εγκλήματος. Υπάρχουν και άλλοι λόγοι, ένας εκ των οποίων είναι ότι αυτή η πιο άσχημη πόλη της Ευρώπης, δεν γεννά Δημοκρατία, όπως κάποτε. Από δεκαετιών κάνει μόνον εκτρώσεις. Αυτό βλέπει κανείς στα κτίρια, στα κόμματα, στις αλλαγές, στην αλλαγή, στους ιδιωτικοδημόσιους προαγωγούς, έναντι των ελάχιστων παραγωγών, στους κρατικοδίαιτους συνδικαλιστές, στα τηλεοπτικά Μέσα. Ο ίδιος πελαργός έφερε και τους κουκουλοφόρους, με ή χωρίς τις κουκούλες, που βρίσκουν και κάνουν. Που υπάρχουν και άρχουν, όσο δεν υπάρχει και δεν άρχει η Δημοκρατία.

Μη χώρα

Γιατί αν η ιδέα είναι η μορφή, τότε η ευμορφία, η ομορφιά, δεν είναι άλλη από μια ωραία ιδέα. Ετυμολογικά, όσο και ουσιαστικά. Μια ωραία ιδέα επειδή έρχεται στην ώρα της. Ένα δώρο δηλαδή που μπορεί να φέρει η νέα γενιά. Μπορεί και όχι. Μιλώ για την μετά την μεταπολίτευση, Δημοκρατία. Την Τέταρτη {1}, που κι αν ακόμη δεν υπήρχε, έπρεπε να ανακαλυφθεί. Γι’ αυτήν, γράφω και τώρα. Όχι μόνο γιατί δεν συμφωνώ με την Τρίτη, και τα όμορφα χωριά που επί των ημερών της ερήμωσαν και πέθαναν, μετατρέποντας τη χώρα -από αυτήν παράγεται η λέξη «χωριό»- σε μια χώρα χωρίς χωριά, -μια μη χώρα- αλλά γιατί άλλο τόσο διαφωνώ με τις άσχημες πόλεις που καίγονται {εικόνα 1} άσχημα, σε ένα μη κράτος. Ένα κράτος-παράδειγμα προς αποφυγή.

Βλέποντας όμως την ελληνική πραγματικότητα μέσα από έναν φακό μακροχρόνιας λήψης και ευρυγώνιο, παρατηρεί κανείς, μεταξύ άλλων, ότι δεν είναι μόνο τα νιάτα, η κυβέρνηση, τα σκάνδαλα, οι δύσκολοι οικονομικοί καιροί που διανύουμε, τα αίτια που δημιουργούν αυτά τα πράγματα. Υπάρχει και άλλος λόγος που γίνονται, όλα όσα γίνονται. Είναι ο τρόπος σκέψης των νεοελλήνων. Γιατί όταν στην Ευρώπη σχεδίαζαν με ορίζοντα πεντηκονταετίας, εμείς διασπαθίζαμε τα κοινοτικά πακέτα, αντί να τα κάνουμε μεγάλες παραγωγικές μονάδες να απορροφήσουν τους άνεργους νέους και τους νέους άνεργους.

Δεν μάθαμε

Δίνουν και στην υπόλοιπη Ευρώπη χρήματα για επενδύσεις σε μεγαλοεπιχειρηματίες, οι οποίοι γίνονται πιο πλούσιοι, όμως δημιουργούν και θέσεις εργασίας. Στην Ελλάδα έγινε ο χείριστος χειρισμός. Ναι μεν δόθηκαν και δίνονται κοινοτικά χρήματα σε οικογενειακές επιχειρήσεις, όμως αυτές παρέμειναν, όπως ήταν, οικογενειακές. Και ναι μεν φέρνουν χρήματα στα Δημόσια Ταμεία, όμως αυτά είναι τόσο υπερχρεωμένα, ώστε αδυνατούν να βοηθήσουν τον πολίτη που δεν έχει εργασία.

Το ότι δεν μάθαμε να προκόβουμε μόνοι μας είναι ο κύριος λόγος, που μας έφερε στη σημερινή σχέση με την Ε.Ε. Με την Ελλάδα ή να μείνει στην Ε.Ε. αλλά να έχει την Ευρωπαϊκή τράπεζα ως κηδεμόνα ή ακόμη και να βρεθούμε εκτός. Κάτι όμως που δεν ενοχοποιεί μόνο τα τελευταία πέντε ή δέκα έτη αλλά πέντε δεκαετίες. Θα έλεγα, από την επόμενη της συνθήκης της Ρώμης. Κάτι που από δω και πέρα, μόνον ίσως η γεωοικονομία {2} παίξει έναν ρόλο και σώσει, ως ο από μηχανής θεός, την οικονομία.

Εκ θεμελίων

Μιλώ για τη νέα ενεργειακή χωροταξία {2}, όσο και για την ομώνυμη οδική και την ηλεκτρονική και ηλεκτρική σιδηροδρομική, με πρώτο βήμα το Βαλκανικό διάδρομο, που ακόμη και τώρα, μπορεί να κάνει την Ελλάδα των λιμανιών, και των ροών που κόβουν δρόμο, την πλέον ανταγωνιστική χώρα-επίνειο της Ευρώπης σε ολόκληρη τη Μεσόγειο. Όσα όμως έγιναν έως τώρα, έγιναν ανάποδα. Γιατί μόνο όταν γίνεται ένας μακροχρόνιος, όσο και καλός σχεδιασμός, μπορεί να πετύχει. Και γιατί ενώ υπάρχουν τόσα υπουργεία που δεν χρειάζονται καν, δεν υπήρξε και δεν υπάρχει ένα υπουργείο στρατηγικού σχεδιασμού. Μην ξαναγίνει το λάθος και πούμε ότι τα πάντα είναι ζήτημα πολιτικής. Ότι θα αλλάξουν, εάν αλλάξουμε την πολιτική. Τα πράγματα είναι πιο σύνθετα, διότι είναι συναρτήσεις και πολλών άλλων παραμέτρων. Με πρώτη, τη δημιουργική και παραγωγική παιδεία των Ελλήνων, η οποία όμως, αντίθετα με τους ομογενείς στο εξωτερικό, εδώ λείπει.

Το άλλο κλειδί είναι η εκ θεμελίων ανάπτυξη των δώδεκα περιφερειών-χωρών {1}. Η μόνη που μπορεί να βγάλει την Ελλάδα από την κρίση. Να μεγαλώσει η αγκαλιά της, να χωρέσουν όλα τα νέα παιδιά. Γιατί το εκ νέου χτίσιμο μιας οικονομίας χωρίς ανεργία, προϋποθέτει τη συμπερίληψη, μέσω της αρχής της πολυκεντρικότητας, όλων των περιφερειακών και παραγωγικών οικονομιών. Με τους αιρετούς περιφερειάρχες, ταξιδευτές για προώθηση προϊόντων των επιχειρήσεων των περιοχών τους, όσο επίσης και διαφημιστές, για προσέλκυση και εγκατάσταση νέων επενδύσεων, από κάθε γωνιά του πλανήτη. Γιατί μόνον ο τουρισμός και η ναυτιλία δεν φτάνουν. Πόσο μάλλον όταν και οι τομείς αυτοί έχουν μπει, για τα καλά, στον αστερισμό της κρίσης.

Πολύ δύσκολο

Γιατί και οι νέοι θεσμοί, ακόμη και η ίδια η Δημοκρατία, δεν φέρνουν εργασία. Ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Γιατί όταν δημιουργείς θέσεις εργασίας, τότε το πανεπιστήμιο θα χρειαστεί να σου δώσει τους ανάλογους επιστήμονες. Γιατί όταν κατέρρευσε ο «υπαρκτός σοσιαλισμός», οι πολίτες είπαν: «Ωραία, έχουμε ελευθερία, αλλά δουλειές δεν έχουμε». Γιατί και η Δημοκρατία γεννήθηκε στην Αθήνα του Περικλή για να προστατεύσει το εμπόριο, τον πλούτο που έφερναν από τις αποικίες, έτσι ώστε να μοιράζεται καλά και στους τότε δεινοπαθούντες ή άνεργους.

Δεν είναι καθόλου διαφορετικά τα τωρινά δεδομένα, όπου το κοινωνικό κράτος ζει και ευημερεί χάρη στη δημιουργηθείσα εργασία, και στην κατανάλωση, με όλα τα άλλα να προσαρμόζονται για να ευημερήσει το σύστημα. Με άλλα λόγια, εκείνο που θα κρίνει το μέλλον της χώρας, δεν είναι ούτε οι ανασχηματισμοί ούτε αν θα βγει μια άλλη κυβέρνηση. Είναι η αλλαγή του τρόπου σκέψης των πολιτών. Κάτι όμως πολύ δύσκολο να επιτευχθεί. Γιατί, πέραν των άλλων, συνιστά και μια όψη των πραγμάτων που ακόμη αρνούνται να τη δουν οι Έλληνες.

_________________


Εικόνα {1}: Σύνθεση συγγραφέα: Κολλάζ. Από την κλασσική Αθήνα, με τον Περικλή και τον Παρθενώνα, έως την παλιγγενεσία με τον Διάκο και τον Μπότσαρη, και ως το Κοινοβούλιο με την καιόμενη πρωτεύουσα, καθώς και κάποιες τροχιές ηλεκτρονίων που γυρνάνε γύρω από έναν σκοπό, χωρίς όμως να εκτροχιάζονται.

Σημ.{1}, βλ. άρθρα του συγγραφέα στον «ΚτΕ»,

Σημ.{2}, ο. π., Αγώνας για τη Γεωοικονομική Δημοκρατία, Γόρδιος, Αθήνα 2002. Του ίδιου επίσης, Εύξεινος Αγωγός, «Σημειώσεις Πολιτικής Γεωοικονομίας», Θράκη 2003, βλ. ιστοσελίδα Δ.Π.Θ., http://alex.eled.duth.gr/kipouros/



xkipuros@otenet.gr

Σχέδιο «Olof Palme» για το Λίβανο

«Μια τέτοια ειρηνευτική πρωτοβουλία με ονομασία προέλευσης είναι το πρώτο βήμα. Ούτε Νάτα ούτε άλλες νοθεύσεις με τη συμμετοχή στην αποστολή μη μελών της Ε.Ε. Μεταξύ των άλλων θα ανακουφιστεί ακόμη και ο ΟΗΕ, που σημειωτέο, δεν είναι αρνητικός. Εκτός και αν κάποιοι είναι Οηεδέστεροι των Οηέδων. Γιατί υπάρχουν τέτοιοι στην περιοχή. Όπως και στη χώρα μας, από παλιές και νέες δοσοληψίες με αξιωματούχους του Οργανισμού στις οποίες χειρίζονται την τραγωδία του Λιβάνου ως πλυντήριο για τα κοινά τους άπλυτα ως προς την κάθαρση της Κυπριακής τραγωδίας».

Χ. Κ.


Α. Εισαγωγή

Του πρώην Βουλευτή Χρήστου Κηπουρού

Ναι μεν το επίθετο «μέσος-η-ον» ενυπάρχει ως συνθετικό και στα τρία τοπωνύμια της περιοχής, στην Μέση Ανατολή, την Ανατολική Μεσόγειο και τη Μεσοποταμία, όμως δεν συμβαίνει το ίδιο με τη μέση οδό, τη γνωστή από την Αριστοτέλεια παιδεία και λογική για την επίλυση των χρόνιων προβλημάτων που αναπαράγονται και που διαρκώς αναφύονται νέα. Από τον κανόνα αυτό εξαιρείται ο χρόνος.


Όταν π.χ. κάποιοι λένε, νέα Μέση Ανατολή, εννοούν νέο μεσαίωνα. Υποκρίνονται και όταν ακόμη συλλυπούνται. Άλλωστε έδειξαν το πόσο εκτιμούν τις αρχές και τις αξίες της Ελευθερίας, της Ειρήνης και της Δημοκρατίας. Δεν είναι όμως οι μόνοι. Επίσης υποκρίνονται πολλοί άλλοι, ακόμη και με τον πληθωρισμό της λέξης «άμεση», όταν διατείνονται την άμεση κατάπαυση του πυρός. Δεν είναι τόσο το ότι η ίδια αυτή λέξη που παράγεται από το στερητικό «α» και τη «μέση» είναι ένα είδος χρόνου και επόμενα υπάγεται στην εξαίρεση που έλεγα. Υποκρίνονται διότι παράλληλα είναι γνωστοί θιασώτες των πρώτων, των εμπνευστών του νέου μεσαίωνα μετά των όποιων θεσμικών παρελκομένων. Είτε είναι διεθνείς οργανισμοί είτε σκέτο Διεθνείς. Μικρή δε σημασία έχει αν ανήκουν στη μια ή την άλλη μεγάλη πολιτική διεθνή αφού ως δια ταύτα τους παραμένει το ίδιο στιχάκι: άμεση κατάπαυση του πυρός ή άμεση εκεχειρία κλπ., που επίσης περίπου το επαναλαμβάνουν και οι μικρές διεθνείς.


Όμως και αν ακόμη ήταν αλλιώς τα πράγματα και όλες αυτές ή έστω κάποιες, όντως ήταν ειλικρινείς τότε, με πρώτη τη διεθνή που έχει ημεδαπό Πρόεδρο, πως εξηγούν το ότι η «άμεση εκεχειρία» είναι τελικά σαν να μην έχει καν λεχθεί αφού τα θύματα συνεχίζουν να περισσεύουν; Και γιατί δεν σκέπτονται άλλες λύσεις; Γιατί έστω δεν λένε δημόσια ότι δεν έχουν να πουν κάτι καινούργιο που να μπορεί να πιάσει τόπο; Η απάντηση σε όλα αυτά που ήδη συζητείται από όχι και λίγους ανά την Ευρώπη πολίτες και που δεν είναι άλλη από τη Δημοκρατική, αυτή και μόνο αυτή θα καθορίσει και το πεδίο των πρωτοβουλιών για τη λύση του παλιού αυτού όσο όμως και νέου διεθνούς γόρδιου.

Αν επιχειρήσει κανείς να εξετάσει την περιοχή δεν θα αποφύγει να περάσει από ένα κοινό τόπο. Την κοιλάδα Μπεκάα στο Λίβανο. Δεν γνωρίζω αν η πηγή που κατά μια εκδοχή σημαίνει το όνομά της, σχετίζεται με φυσικούς ποταμούς ή ποταμούς αίματος και δακρύων που χύθηκαν στη διάρκεια της ιστορίας. Στην παλιότερη όσο στην πρόσφατη, σε γειτονικές της περιοχές. Από τη σφαγή του 1982 στη Σάμπρα και Σατίλα έως εκείνη της Κανά των μικρών παιδιών. Εγώ πάντως την ονομάζω κοιλάδα των κινημάτων, γιατί πήγαν εκεί και εκπαιδεύτηκαν κατά καιρούς όλα σχεδόν τα κινήματα που υπάρχουν στο συγκεκριμένο τρίγωνο.


Μόνο βέβαια η γέννηση, η ύπαρξη και η εξάπλωσή τους δεν αρκεί. Ούτε καν ο πρωταγωνιστικός τους ρόλος. Το ότι εξαναγκάστηκαν να διαλέξουν τον πλέον δύσκολο δρόμο που μάλιστα είναι γεμάτος θυσίες, δεν σημαίνει ότι μπορούν να περιφρονήσουν τις υπόλοιπες αξίες. Γιατί πέραν των αγώνων για την Ελευθερία των λαών τους, ο πυρήνας της παιδείας τους οφείλει να είναι η Δημοκρατία. Τόσο σαν σκέψη, όσο και σαν πράξη. Και όχι μόνο αυτή αλλά και μετά των απαιτήσεων τις οποίες θέτει ώστε να υπάρξει στοιχειωδώς. Από την ικανότητα προς συνεννόηση και τη συνδιαλλαγή έως την προστασία από μεταφυσικές προεκτάσεις, όπως η θεοκρατία, που γυρίζει το ρολόι της ιστορίας σε προηγούμενους αιώνες αν όχι στο μεσαίωνα.


Η πρώτη αιτία στην οποία οφείλεται η απουσία της ειρήνης είναι η απουσία της Δημοκρατίας. Και η ευθύνη εδώ είναι εξ αδιαιρέτου. Η Δημοκρατική οπτική είναι το κύριο αναλυτικό εργαλείο στα κείμενα που ακολουθούν. Ειρήνη διαμέσου Δημοκρατίας. Με άλλα λόγια, επιστροφή στο διάλογο. Μια τέτοια εξέλιξη δεν αρκεί κανείς να την εύχεται αλλά να δίνει και πολιτική προοπτική. Σε αυτή τη σφαίρα καλείται να προσφέρει τις καλές της υπηρεσίες η Ευρώπη.


Το πρώτο λοιπόν κείμενο αναφέρεται στο τι μπορεί να κάνει η Γηραιά Ήπειρος στο Λίβανο. Το δεύτερο περιγράφει το ρόλο του μπορεί να παίξει ο Ελληνισμός. Το τρίτο εξετάζει μερικές πτυχές του Κουρδικού κλείνοντας με το Παλαιστινιακό.




1. Σχέδιο «Olof Palme» για το Λίβανο



Πέραν των ανθρωπιστικών κινήσεων που έκαναν, η Κύπρος και η Ελλάδα μπορούν να προβούν και σε άλλες. Μια νέα κίνηση είναι η ενθάρρυνση της εξελισσόμενης πρωτοβουλίας να αναλάβουν ρόλους ειρηνευτικής δύναμης στο νότιο Λίβανο, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις. Μάλιστα να καλυφθεί η δαπάνη από το Ευρωπαϊκό ταμείο, στην οποία να προστεθεί και να ενσωματωθεί ένα αναγκαίο αναπτυξιακό σχέδιο για τη μαρτυρική αυτή μεσανατολική χώρα. Να υπάρξει δηλαδή ένα είδος υιοθεσίας. Από αποπαίδι ο Λίβανος να γίνει ψυχοπαίδι. Είναι μια συμβολική πράξη με στοιχεία ιστορικής αυτοκριτικής ενώ συνιστά και έμπρακτη αποδοκιμασία στις νέες, υπερπόντιες και ακόμη πιο χειρότερες αυτή τη φορά σταυροφορίες στην ευρύτερη περιοχή. Και κυρίως προωθεί την ίδια την πολιτική λύση που άλλωστε υπάρχει και βρίσκεται μέσα στις Ευρωπαϊκές αρχές και αξίες. Ούτε σε κάνες όπλων βρίσκεται ούτε όμως σε προσευχές.


Ένα τέτοιο σχέδιο «Olof Palme» θα αποτελέσει και το πιο ουσιαστικό μνημόσυνο στα φετινά εικοσάχρονα από τη πολύ βρόμικη εκείνη δολοφονία του ειρηνιστή Σουηδού πρωθυπουργού που διακόνησε την ευρωπαϊκή και την παγκόσμια ειρήνη με λόγια και με έργα και με την ίδια τη ζωή του.


Δεν νομίζω ότι είναι κανείς που θα το δει με άσχημο μάτι. Είτε στην Ευρώπη είτε στη Μέση Ανατολή είτε στον υπόλοιπο κόσμο. Ειδικά δε οι Ευρωπαίοι θα αισθανθούν υπερήφανοι για το ρόλο αυτό της Ένωσης τους. Γιατί θα είναι και ένας νέος ρόλος πολιτικής ισχύος πέραν της ταυτόχρονης ειρηνευτικής επίβλεψης. Και θα είναι και το βάπτισμα του πυρός για τη Γηραιά Ήπειρο. Δεν μιλώ βέβαια για Pax Europeana αλλά για το πέρασμα από την οικονομική και καταναλωτική δύναμη στην πολιτική δύναμη.


Πολλοί μιλούν για αυτό, όμως το θέμα είναι τι κάνουν. Και δεν κάνουν πολλά. Μια τέτοια ειρηνευτική πρωτοβουλία με ονομασία προέλευσης είναι το πρώτο βήμα. Ούτε Νάτα ούτε άλλες νοθεύσεις με τη συμμετοχή στην αποστολή μη μελών της Ένωσης. Μεταξύ άλλων θα ανακουφιστεί ακόμη και ο ΟΗΕ, που σημειωτέο, δεν είναι αρνητικός. Εκτός και αν κάποιοι είναι Οηεδέστεροι των Οηέδων. Γιατί υπάρχουν τέτοιοι στην περιοχή. Όπως και στη χώρα μας, από παλιές και νέες δοσοληψίες με αξιωματούχους του Οργανισμού στις οποίες χειρίζονται την τραγωδία του Λιβάνου ως πλυντήριο για τα κοινά τους άπλυτα ως προς την κάθαρση της Κυπριακής τραγωδίας.


Και επιτέλους, όπως αλλού, έτσι και εδώ, ναι μεν επαναλαμβάνεται από όλους το αίτημα της εκεχειρίας όμως κανείς δεν προτείνει κάτι τι το χειροπιαστό. Παραμένουν τα ευχολόγια άντε και οι επισκέψεις επί τόπου του δράματος ή και άλλα διεθνή ταξίδια, οι βόμβες όμως παραμένουν βόμβες. Επί της ουσίας, μηδέν εις το πηλίκο. Καλές οι επισκέψεις αλλά οι σκέψεις ακόμη πιο καλές. Πολλοί λοιπόν είναι αυτοί που μπορούν να στραφούν προς την Ευρώπη. Η οποία είναι καιρός να αρχίσει μια νέα περίοδο σχέσεων με όλους. Και εφόσον οι υπερδυνάμεις ή οι εντεταλμένοι διεθνείς οργανισμοί ή ακόμη και οι διεθνείς της πολιτικής απέτυχαν στην αποστολή τους, ας ψάξει να βρει η ίδια, ως εγγυήτρια δύναμη της Δημοκρατίας τον τρόπο πως να τους χωρίσει. Εν ανάγκη αντί να πηγαίνουν ένας-ένας οι όποιοι ταγοί της ας πάει η ίδια εκεί ως διεθνής φορέας, ως προπομπός της ειρηνευτικής της δύναμης που θα ακολουθήσει. Αλλιώς το μερίδιο της ευθύνης δεν θα είναι ευκαταφρόνητο. Όπως δεν ήταν, και δεν είναι. Γιατί το να βλέπει εκ του μακρόθεν και να συλλυπείται την ύπαρξη θυμάτων δεν διαφέρει πολύ από τον ορισμό της υποκρισίας.


Να το πω διαφορετικά. Όχι μόνο οι Έλληνες πολίτες αλλά ούτε οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι είναι Αμερικανάκια. Δεν το γενικεύω αλλά δεν είναι λίγοι οι Αμερικανοί πολίτες που σιγούν. Όσο για την Ευρώπη ναι μεν υπάρχουν τσιράκια και βαποράκια των ΗΠΑ αλλά είναι μειονότητα. Γιατί παρά το όποιο Δημοκρατικό Σύνταγμα, άλλη Δημοκρατία έχει στο μυαλό του -που δεν έχει- ο Bush, και άλλη Δημοκρατία η Ευρώπη. Όσο δε και να τα ταυτίζουν κάποιοι, άλλο πράγμα η φιλοευρωπαϊκή Ευρώπη, άλλο η αμερικανόφιλη. Το ίδιο ισχύει για τη φιλοευρωπαϊκή και την αμερικανόφιλη Ελλάδα. Έστω αν στην υπόλοιπη Ευρώπη όσο κυρίως στην Ελλάδα υπάρχει άλλη μια κατηγορία. Η φιλοευρω-ηπα-ϊκή. Η Ελλάδα των ευχαριστιών.


Εννοείται ότι η Ευρωπαϊκή ειρηνευτική δύναμη θα πάει στο Λίβανο να υπερασπιστεί τις αρχές της Ειρήνης και της Δημοκρατίας. Δε θα πάει να διευκολύνει τη δημιουργία νέων Ιράκ στην ευρύτερη περιοχή. Ούτε για να βγάλουν οι ΗΠΑ τα σπασμένα, να ρεφάρουν, κρατώντας στο χέρι τους πολίτες τους, αν δεν τους καθιστούν συνεργούς ενώ στην ουσία θα αναπαραγάγουν τον ίδιο αιματηρό και φαύλο κύκλο, προτού ο δικός τους κύκλος αρχίσει να κλείνει οριστικά. Κάτι άλλωστε που δεν θα είναι ούτε η πρώτη φορά ούτε η τελευταία αφού τα μνήματα της ιστορίας είναι γεμάτα με Pax.


Η Ευρώπη οφείλει να δει το Λίβανο σαν αυτό που πράγματι είναι. Και να δείξει με πράξεις ότι βρίσκεται δίπλα του όχι μόνο ανθρωπιστικά και ψυχολογικά. Ούτε μόνο από λόγους αλληλεγγύης και ιστορικών σχέσεων. Μετά την ένταξη της Κύπρου στην Ένωση, ο Λίβανος είναι και όμορος. Όμως άλλο όμορος, άλλο όμηρος του ενός και του άλλου. Είτε αυτός λέγεται Ισραήλ είτε Hezbollah, που σημαίνει το κόμμα του Αλλάχ. Είτε η Αμερική είτε και το Ιράν. Με άλλα λόγια, ούτε Ισραήλ ούτε Hezbollah. Ούτε ΗΠΑ ούτε Ιράν και Συρία. Ούτε νέες σταυροφορίες ούτε και νέες θεοκρατίες.



2. Επιπλέον συγκρίσεις και ο ρόλος του Ελληνισμού


Η λύση δεν βρίσκεται στους βομβαρδισμούς και στην εισβολή και κατοχή Λιβανικών εδαφών από το στρατό των Ισραηλινών κατά τα πρότυπα των Ναζί ή του Αττίλα ούτε όμως στο μεταφυσικό πεδίο της κατά τα άλλα ηρωικής αντίστασης μετά επιθέσεων των Λιβανέζων μαχητών του κόμματος του θεού.


Το λέω αυτό γιατί κι οι Κούρδοι αγωνιστές είναι μουσουλμάνοι, όμως ποτέ δεν είπαν για την Τουρκία, κάτι ανάλογο με αυτά που λένε οι Σιίτες για το Ισραήλ. Και αυτό παρά το ότι η Τουρκία ναι μεν αλλού υστερεί, π.χ. ως προς την οικονομία, όμως σε όλα τα υπόλοιπα είναι εκατό αν όχι περισσότερα Ισραήλ σε ένα μέρος. Τόσο ως ιστορία τριών τουλάχιστον γενοκτονιών εις βάρος των ιστορικών λαών της περιοχής, όσο όμως και ως παρόν με τέσσερεις χιλιάδες βομβαρδισμένα και καμένα Κουρδικά χωριά και με τον Αττίλα που επί τρεις και πλέον δεκαετίες παραμένει ως εισβολέας κατέχοντας τη μισή περίπου Κύπρο.


Σε όλα τα μέρη της γης η λύση βρίσκεται στη Δημοκρατία. Είτε λέγεται Μέση Ανατολή είτε λέγεται Κύπρος είτε λέγεται Κουρδικό. Δημοκρατία και μόνο Δημοκρατία. Όπως στα μαθηματικά λέμε, τότε και μόνο τότε. Για αυτό και μίλησα για Ευρωπαϊκή λύση στην Κύπρο, πολύ πριν το Δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου του 2004. Γιατί, το Plan Annan δεν την προωθούσε. Αντίθετα την καταργούσε. Από την άλλη δεν υπήρξε απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας.


Υπάρχει όμως και το ουδέν κακόν αμιγές καλού. Ο ιστορικός νόμος της περιοχής, που θέλει την τραγικότητα να γεννά ακόμη και ελπίδες. Συμβαίνει αυτό συχνά. Το βλέπει κανείς στην εισβολή και κατοχή του Ιράκ και στην εκεί ταυτόχρονη εξέλιξη του Κουρδικού. Έτσι άλλωστε έγινε και με την Κυπριακή τραγωδία που γέννησε την Ελλαδική μεταπολίτευση και τη Δημοκρατία του ‘74. Το ίδιο κάνει η ιστορία που κλείνει και σήμερα το μάτι στον Ελληνισμό λέγοντας τον ότι η μεσανατολική τραγωδία, έστω και αν είναι διαφορετική από την Κυπριακή τραγωδία, του προσφέρει ένα νέο γεωοικονομικό και γεωπολιτισμικό ρόλο. Να εξελιχθεί σε ένα νέο κόμβο -Logistics- αφού το οικόπεδό του βρίσκεται στον πιο πολυσύχναστο δρόμο της γης: Ευρώπης και Ανατολικής Μεσογείου γωνία.


Και δεν μιλώ απλά μόνο για τη ναυτιλιακή ροή και τη θαλάσσια γεωοικονομία. Μιλώ για τη ροή και διάχυση των αναπτυξιακών και πολιτισμικών ρευμάτων της Ευρωπαϊκής Δημοκρατικής παιδείας. Επίσης, για τον ηθικό κόμβο logistics. Την αγκαλιά της Λάρνακας και της Πάφου, τη δεκάδες φορές μεγαλύτερη από άλλες έστω κι αν η Κύπρος δεν χάρηκε με τα συγχαρητήρια της υπόλοιπης Ευρώπης και του κόσμου όλου, μηδέ εξαιρουμένων των εξαναγκασθεισών σε αυτά ΗΠΑ. Αυτό διότι την εμποδίζει το κοινό της τραγωδίας. Διότι, πέραν των δεκάδων χιλιάδων Ευρωπαίων και άλλων προσφύγων, ήθελε να ανοίξει ακόμη πιο πολύ τα χέρια της, προς τις εκατοντάδες χιλιάδες Λιβανέζων προσφύγων. Για τους οποίους μόνο μια αγκαλιά το μπορεί και που ο Ελληνισμός οφείλει να προτείνει. Το σχέδιο «Όλαφ Πάλμε». Για αυτό στο σκάφος «Europe» της αφίσας «Reyen Dirken 1947» που υπάρχει στο έργο του J.M. Gailard, «Οι μεγάλες ημέρες της Ευρώπης», έβαλα πάνω-πάνω τη σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας.




3. Στην κοιλάδα των κινημάτων


Το Σεπτέμβριο του 1988 μια ομάδα Ελλήνων επισκεφθήκαμε την κοιλάδα Μπεκάα, στο Λίβανο. Συγκεκριμένα το στρατόπεδο εκπαίδευσης των Κούρδων μαχητών του P.K.K. όπου πριν υπήρξαν οι εγκαταστάσεις της Οργάνωσης για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης και άλλων κινημάτων αργότερα, όπως της Hezbollah. Από τη μια, ήταν η κοιλάδα των κινημάτων. Από την άλλη ο τόπος στον οποίο κτίστηκε η ιστορική όσο η μαρτυρική τους συνέχεια.


Σήμερα ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν, ο ιστορικός ηγέτης του Κουρδικού λαού, ο οποίος εξαναγκάσθηκε να αποχωρήσει το 1998 από την κατεχόμενη τότε από την Συρία κοιλάδα, για να περιπλανηθεί επί μήνες και παραπλανηθεί, προτού παραδοθεί από την Ελληνική κυβέρνηση, μέσω Κένυας, στην Τουρκία, παραμένει φυλακισμένος έκτοτε στο Ιμραλί. Το κίνημα όμως που δημιούργησε, και που πολλοί εδώ έλεγαν ότι έκλεισε ο κύκλος του, ζει. Βρίσκεται δε παντού. Από την Ανατολία και το Κουρδιστάν ως στις Ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις και τις Τουρκικές, όπως στην Κωνσταντινούπολη, όπου ζουν εκατομμύρια Κούρδων, πρόσφυγες οι πιο πολλοί από τα πυρπολημένα τους χωριά της Ανατολίας.


Αν η Ευρώπη ξαναδεί τις αρχές της χρειάζεται να προσδιορίσει εκ νέου κάποιους όρους, Π.χ. ο χαρακτηρισμός του ιστορικού αυτού λαού των είκοσι εκατομμυρίων Κούρδων ως μειονότητας, μόνον ως ύβρη μπορεί να θεωρηθεί. Αν η Τουρκία πιεστεί από την Ε.Ε. να ανοίξει παράθυρο στη Δημοκρατία, τότε τα πράγματα μπορούν να φτάσουν από την Ισπανοποίησή της έως το ανεξάρτητο Κουρδικό κράτος ή και την ένωσή του με το Νότιο Κουρδιστάν, που σήμερα είναι ομόσπονδο στο Ιράκ, ένα βήμα πριν από την ανεξαρτησία. Αυτή σχεδιάζει να ακυρώσει, μεταξύ των άλλων, με την εισβολή που προετοιμάζει η Τουρκία. Όμως μέχρι στιγμής η Ευρώπη δεν έθεσε καν ζήτημα απελευθέρωσης του φυλακισμένου Κούρδου ηγέτη. Ούτε καν ανθρωπιστικά. Η όλη στάση της στο θέμα, δεν την τιμά.


Φεύγοντας από την κοιλάδα αυτή των κινημάτων Μπεκάα, σκεφτόμουν πως θα ήταν αν ο Λίβανος, η Παλαιστίνη και το Κουρδιστάν ξαναβρίσκονταν εκεί, αυτή τη φορά όλοι μαζί, στον ίδιο τόπο, ως ανεξάρτητες χώρες με τα κινήματά τους, και φυσικά χωρίς κανένα αποκλεισμό. Πέρασαν έκτοτε είκοσι περίπου χρόνια χωρίς να καταστεί δυνατόν, όμως εγώ συνεχίζω να το περιμένω. Αν οι άνθρωποι έχουν μια ευτυχέστερη ημέρα στη ζωή τους, η δική μου θα είναι αυτή. Γιατί θα είναι μια ημέρα χωριστή για όλες επίσης τις αξίες. Από την Ελευθερία και την Ανεξαρτησία έως την Ειρήνη και τη Δημοκρατία. Τόσο για την Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, όσο και τους λαούς και τα κινήματά τους. Από το P.K.K. και τη Hamas ως τη Hezbollah. Τα οποία ως κυβερνήσεις, θα έχουν πολύ μεγαλύτερες ευθύνες απέναντι στους λαούς. Έστω όμως και τώρα μπορούν να δουν την ιστορία και το τι παρέες προτιμά η Δημοκρατία. Και αν δεν βρουν σε αυτές, δικές τους ιδέες, ας το ξανασκεφθούν αφού στη γη όλοι οφείλουμε να «Γηράσκουμε αεί διδασκόμενοι». Όπως οι Εβραίοι οφείλουν να δουν τα δικά τους. Γιατί άλλο η Δημοκρατία, η συνύπαρξη, το μαζί και άλλο το Ναζί.


Ο Γιασέρ Αραφάτ δεν βρίσκεται εν ζωή. Όμως και η Παλαιστίνη που επί των ημερών του έφτασε έως τη βρύση χωρίς να μπορέσει να πιει νερό, αν συνεχίσει το δρόμο του, που είναι και ο μόνος δρόμος, θα πιει. Το ιστορικό αίτημα του μαρτυρικού λαού των Παλαιστινίων μόνον έτσι θα δικαιωθεί. Αυτό τον αγώνα άλλωστε δίνει και η συντριπτική πλειοψηφία των κινημάτων αλλά και των εκλεγμένων εκπροσώπων του.




__________________



Διδυμότειχο 1 Αυγούστου 2006,

Όσα δεν λέγονται για το Βατοπέδι

Ο πλούτος του Αγίου Όρους, που θαυμάζεται από όλο τον κόσμο, δεν έπεσε από τους ουρανούς. Ας το εκφράσω όμως και διαφορετικά. Αν η Εκκλησία δεν είχε οικονομική ανεξαρτησία, δεν θα επιβίωνε εις τους αιώνας. Θα είχε διαλυθεί προ αμνημονεύτων χρόνων. Κι αυτό είναι σε γνώση όλων των εκκλησιαστικών παραγόντων.


Του Χρήστου Κηπουρού

Πρέπει κανείς να διαβάσει το βιβλίο «Το Βατικανό ξεγυμνωμένο», που έγραψε το ανώνυμο γκρουπ ανώτατων στελεχών του, με το όνομα «Les Millenaires», ώστε να δει ότι το χρήμα της Αγίας Έδρας, γνώρισε και τη μαφία, και τους Ναζί, και τους φορολογικούς παραδείσους. Φαντάζεται κανείς τον πάπα να κάθεται όλη τη μέρα να σκέφτεται πως θα αυξήσει το χρήμα του Βατικανού αγοράζοντας όπλα και κάνοντας λαθρεμπόριο, πουλώντας αφορολόγητα τσιγάρα, ναρκωτικά κλπ., για να μπορεί η εκκλησία να έχει κάποιο λόγο στην κοινωνία; Ή μήπως τον φαντάζεται να θέλει τον πόλεμο και τα ναρκωτικά κλπ., για να γίνει πιο πλούσιος, όχι αυτός, αλλά το κράτος του Βατικανού;

Όλα μπορούν να ειπωθούν με τη φαντασία, αλλά υπάρχουν και ορισμένα όρια. Και όμως τα λεφτά του Βατικανού χρησιμοποιήθηκαν για όλες αυτές τις ποταπές ενέργειες. Αλλά και κάτι ακόμη με την ευκαιρία: Αλήθεια, ποιος άραγε πληρώνει τις ιεραποστολές που βρίσκονται σε όλο τον κόσμο; Μήπως το ένα ευρώ του Χριστιανού που πάει στην όποια καθολική εκκλησία;

Ας έρθω τώρα και στο Φανάρι, το οποίο ναι μεν είχε κάποτε σοβαρή περιουσία, όμως ο κεμαλισμός δεν του έχει αφήσει σχεδόν τίποτε. Κάτι που σημαίνει ότι στερείται πόρων, και επόμενα έχει την ανάγκη τους. Από την άλλη, το Άγιον Όρος, ως ανήκον στην Ευρώπη, και στην εξ αυτής Ε.Ε., συμμετέχει σε κοινοτικά προγράμματα, παίρνει κονδύλια, που το Φανάρι αδυνατεί. Είναι λοιπόν λογικό, μικρό έστω μέρος των χρημάτων, π.χ. της μονής Βατοπεδίου, να κατευθυνθούν προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο, παράλληλα με το τεράστιο κόστος των αναστηλωτικών εργασιών προς κάλυψη των αναγκών των κτιρίων της μονής, ων ουκ έστιν αριθμός.

Δεν ξέρω ποιο από τα δύο αυτά είχε λάβει υπόψη του ο ιθύνων νους εκ μέρους του κράτους που ενεπλάκη στην υπόθεση. Νομίζω πάντως ότι δεν τα άρπαξε. Κι αυτό ισχύει τόσο για τους υπουργούς, που το πιο πιθανό είναι να μην γνώριζαν επακριβώς, όσο και για τον πρωθυπουργό, ο οποίος ναι μεν θα γνώριζε όταν έκλεινε το μάτι στους υφισταμένους του ώστε να επισπεύσουν, όμως φαντάζομαι ότι λίγο μετά θα έκλεινε και τα δυο του μάτια, αφού τα ελατήριά του δεν ήταν ταπεινά. Έστω, για να έχει ένα άλλοθι για την ψυχή του. Αυτή την πιο γνωστή άβυσσο των ανθρώπων.

Από την άλλη, το τίμημα που έχει καταβάλει από την Δ.Ε.Θ. και εντεύθεν, και που θα συνεχίσει να καταβάλει, δεν είναι ευκαταφρόνητο. Άλλο βέβαια τώρα, αν σε άλλες περιπτώσεις, έχει κανείς να του προσάψει πλείστα όσα. Από το στεφάνι στον Κεμάλ, με πρώτο διδάξαντα και ρυμουλκό του, τον δυνάμει αντικαταστάτη του, μέχρι την από ετών σιωπηλή συναίνεση αμφότερων, μετά των υπολοίπων, για παραπομπή της Τέταρτης Δημοκρατίας {1} και των περιφερειών-χωρών στις καλένδες. Όταν μάλιστα όλοι τους ήξεραν ότι η άλλη επιλογή είναι η λαϊκισμοκρατία μετά των τηλεοπτικών της πιτ μπουλ.

Κατά τα άλλα, μπορεί όσοι έχουν λεφτά να σκέφτονται πώς θα τα κάνουν πιο πολλά, όχι όμως και οι καλόγεροι. Οι οποίοι δεν σκέφτονται βέβαια κιούπια με λίρες. Το μυαλό τους το απαγορεύει. Ναι μεν ξέρουν ότι οι σύμβουλοι απεργάζονται πράξεις που οι ίδιοι όφειλαν να στηλιτεύσουν, όμως επειδή θεωρούν ότι ο σκοπός τους είναι άγιος, κλείνουν τα μάτια και αυτοί. Αυτή νομίζω ότι αποτελεί μια άλλη ανάγνωση της υπόθεσης του Βατοπεδίου.

Η χειρότερη έστω περίπτωση, όπως μου έγραφε ένας φίλος, είναι να έχουν τρελαθεί όλοι στο Βατοπέδι, να σκέφτονται να πλουτίσουν, ώστε να αναστηλώσουν και να επεκτείνουν τη μονή τους. Όλα δε όσα συμβαίνουν στον έξω κόσμο, ακόμη και στον εκκλησιαστικό, να μην τους ενοχλούν καθόλου αφού έχουν τη συνείδηση ήσυχη. Ακόμη και στην περίπτωση καταβολής αντιτίμου, από εξαναγκασμό σε παραίτηση, έως επιβολές ποινών, από ιεροδικεία ή άλλα δικαστήρια.

Εκείνο πάντως που έχω ακόμη να προσθέσω είναι ότι αν δεν υπήρχαν κατά καιρούς Εφραίμ, δεν θα υπήρχε Αθωνική Πολιτεία. Γιατί ο πλούτος του Αγίου Όρους, που θαυμάζεται από όλο τον κόσμο, δεν έπεσε από τους ουρανούς. Ας το εκφράσω όμως και διαφορετικά. Αν η Εκκλησία δεν είχε οικονομική ανεξαρτησία, δεν θα επιβίωνε εις τους αιώνας. Θα είχε διαλυθεί προ αμνημονεύτων χρόνων. Κι αυτό είναι σε γνώση όλων των εκκλησιαστικών παραγόντων.

Είπε κάποιος ότι η μονή διατηρεί τριάντα τόσους τραπεζικούς λογαριασμούς. Πρέπει κανείς να του απαντήσει ότι ο χειρισμός των οικονομικών ενός μεγάλου μοναστηριού σαφώς και είναι θέμα οικονομικών συμβούλων. Οι οποίοι, εννοείται με το αζημίωτο, είναι αυτοί που καθοδηγούν οικονομικά τα πράγματα. Είναι αυτοί που σκέπτονται να βρουν τρόπους για το πως θα μεγεθυνθούν τα οικονομικά μεγέθη μιας μονής, που εξυπακούεται ότι θα συνεπάγεται και τη μεγέθυνση των δικών τους αμοιβών.

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα και αλλιώς. Ας δεχθούμε να τα πουλήσουν όλα οι Βατοπεδινοί, και να τα δώσουν στους φτωχούς. Τότε ποιος θα τους αναστηλώσει τα μοναστήρια; Ποιος θα βάψει τους τοίχους; Στα κοινόβια των χίπικων εποχών όλοι έφτιαχναν κάτι. Άλλοι άρμεγαν αγελάδες, άλλες πήγαιναν και πουλούσαν μέλι. Ο ρόλος των μοναχών είναι να μελετούν τις γραφές καθώς και να προσεύχονται. Δεν είναι δυνατόν να τα φτιάχνουν όλα. Είναι άνθρωποι, όπως είμαστε όλοι, πρέπει να ξεκουραστούν, να κοιμηθούν, και να δουλέψουν για το καλό του μοναστηριού και συγχρόνως να υπηρετήσουν το θεό.

Όσοι έχουν επισκεφθεί το Άγιον όρος, δεν έχουν συναντήσει τους Σκρουτς μακ ντακ, που μας περιγράφουν τα γελοία Μέσα. Βλέπουν ανθρώπους να εργάζονται όλη την ημέρα, να ξαπλώνουν λίγο να ξαποστάσουν, για να συνεχίσουν. Όσοι λοιπόν έχουν επισκεφθεί το Άγιον Όρος, έχουν δει ότι δεν μένει χρόνος για πολλά πράγματα.

Παλιότερα τα μοναστήρια δεχόταν μεγάλα δώρα {ακίνητα, μεγάλα κομμάτια γης, κλπ.}. Όλοι δε ξέρουμε ότι σήμερα είναι θησαυρός. Όταν λοιπόν το ξέρουν αυτό και οι ίδιοι οι μοναχοί, δεν μένει παρά να τον δώσουν σε κάποιο οικονομικό σύμβουλο να τους τον διαχειριστεί. Είναι επόμενο ότι από τη στιγμή που μιλάμε για χρήμα, στις σημερινές μας εποχές, το χρήμα αυτό πρέπει κανείς να το εκμεταλλευθεί κατάλληλα ώστε να μπορέσει να αυξηθεί. Μπαίνει λοιπόν στο κύκλωμα της οικονομίας του τόπου, βοηθάει την οικονομία του τόπου με το να το κυκλοφορεί, και είναι λογικό να εμπλέκεται στους κανόνες του παιχνιδιού. Οπότε χρειάζονται τότε και οι λεγόμενες offshore εταιρίες.

Το έργο της εκκλησίας είναι ανθρώπινο, ανεξάρτητα από το αν πιστεύει κανείς ή όχι στο θεό. Η εκκλησία σαν θεσμός για να επιζήσει πάντοτε βασίστηκε στους άλλους, διότι η ίδια δεν μπορεί να παραγάγει υλικό πλούτο. Σήμερα για να το πούμε με όρους χρηματιστηριακούς, δεν έχει πολλούς μετόχους και είναι ως εκ τούτου αναγκασμένη να παίζει το «παιχνίδι της αγοράς».

Αυτά λοιπόν περί ηθικής. Και τα περί βρομερών καλογέρων, αλλού. Μπορεί να υπάρχει κάποιο πρόβλημα με το Βατοπέδι, όμως έχει και την εξήγησή του. Η οποία δεν είναι αυτή που θέλουν να δώσουν οι καλοφαγωμένοι με φαστ φουντ τροφές. Τα πράγματα έχουν και βάθος. Και ας φαίνονται επιφανειακά.


__________


Σημ. {1}, Βλ. άρθρα του συγγραφέα στον «ΚτΕ»,