Δήμος Σουφλίου: …..και τώρα τι γίνεται;

Του Πασχάλη Χριστοδούλου

Ο Καλλικράτης είναι πλέον νόμος του κράτους. Η προσέγγιση που έγινε την περίοδο της περίφημης και κατ’ ευφημισμόν διαβούλευσης ελάχιστα αφορούσε τα υπαρκτά προβλήματα της αυτοδιοίκησης κυρίως όμως των περιφερειών αλλά και των επιμέρους χωρικών ενοτήτων, των δήμων.
Σήμερα ενόψει των εκλογών του Νοεμβρίου οφείλουμε να καταθέσουμε τους προβληματισμούς, τις απόψεις και προτάσεις που θα αφορούν το αύριο του τόπου.
Η αναφορά στο περιβάλλον μέσα στο οποίο θα κληθούν οι πολίτες το Νοέμβριο να κάνουν τις επιλογές τους έχει ιδιαίτερη και πρωταρχική σημασία. Η οικονομική χρεοκοπία της χώρας που αντανακλά παντού έρχεται ως επιστέγασμα μιας πολιτικής, κομματικής κύρια όμως ηθικής χρεοκοπίας. Ταυτόχρονα πρέπει να ληφθεί υπόψη και η διαρκώς διογκούμενη δυσαρέσκεια των πολιτών απέναντι στους πολιτικούς, ιδιαίτερα σε όσους υπάρχουν υπόνοιες διαφθοράς
Πρέπει όμως να μείνουμε στη δραματική οικονομική κατάσταση της χώρας επομένως και της αυτοδιοίκησης τα χρόνια που ακολουθούν. Να δούμε συγκεκριμένα δεδομένα που υφίστανται και να προδιαγράψουμε τις ελπίδες και τις προσδοκίες για τα επόμενα χρόνια. Να οριοθετήσουμε επίσης τις ευθύνες όλων, πολιτών και πολιτικών.
Σε ότι αφορά το περιφερειακό ζήτημα της χώρας έχω μιλήσει δημόσια πολλές φορές, έχω καταθέσει προτάσεις και έχω αγωνιστεί γι’ αυτές. Είναι γνωστά σε όσους ενδιαφέρονται. Ας μου επιτραπεί μια παρέκβαση από αυτή τη στάση προκειμένου να καταθέσω ορισμένες σκέψεις για την ιδιαίτερη πατρίδα μου.
Ο νέος Δήμος Σουφλίου παρότι ικανοποιεί σε μεγάλο βαθμό τις απόψεις που ήθελαν τη δημιουργία ενός ισχυρού Δήμου στο νευραλγικό από κάθε άποψη τμήμα του κεντρικού Έβρου, εντούτοις δεν ξεκινάει με τους καλύτερους οιωνούς.

Υφιστάμενη κατάσταση.

Η υπαρκτή και αδιαμφισβήτητη οικονομική δυσπραγία του νέου Δήμου Σουφλίου, μόνο όποιος εθελοτυφλεί δεν μπορεί να τη δει, είναι το κυρίαρχο ζήτημα που θα απασχολήσει την επόμενη περίοδο τη νέα δημοτική αρχή. Οι εμφανείς όσο και αφανείς οφειλές πολλών εκατομμυρίων ευρώ είναι βρόγχος στο λαιμό των πολιτών και δεν επιδέχονται εξορκισμούς, ούτε και μετατοπίσεις ευθυνών.
Η μεγάλη έκταση και η ανομοιογένεια του πληθυσμού, γεγονός που μελλοντικά μπορεί να αποδειχθεί ευλογία, αυτή την περίοδο απαιτεί πολιτικές σύνθεσης και όχι αποσύνθεσης κάτι που ενδεχόμενα θα την μετατρέψει σε ανύπαρκτο από αδύναμο κρίκο και θα οδηγήσει σε κατάρρευση την περιοχή.
Η μη εφαρμογή της υφιστάμενης νομοθεσίας που αφορά στις συνδέσεις αποχέτευσης, τα προβλήματα ύδρευσης σε πολλούς οικισμούς, και η έλλειψη βασικών έργων υποδομής που θα κάνουν τη ζωή των εναπομεινάντων πολιτών καλύτερη, απαιτούν δύσκολες αποφάσεις που δεν μπορούν να μπουν στη λογική του πολιτικού κόστους ή οφέλους. Όταν προσδοκάς στην τουριστική ανάπτυξη δεν μπορεί να μην έχεις λύσει το πρόβλημα της αποχέτευσης, της ρίψης ακάθαρτων αποχετευτικών λυμάτων στο οδόστρωμα, της καθαριότητας, της ασύδοτης συμπεριφοράς στη χρήση δρόμων, πεζοδρομίων και κοινόχρηστων χώρων. Είναι και θέμα πολιτισμού.
Η εκ του νόμου υποχρέωση για ενοποίηση των υπαρκτών Δημοτικών Επιχειρήσεων και η αναγκαιότητα απολύσεων του μη νομιμοποιημένου με συμβάσεις προσωπικού, είναι εκ των ων ουκ άνευ. Όποιος ισχυρισθεί το αντίθετο ή αφελής είναι ή καιροσκοπεί.
Η προϊούσα κατάρρευση του αγροτικού πληθυσμού, συντριπτικού ποσοστού της πληθυσμιακής σύνθεσης του νέου Δήμου είναι βέβαιο ότι είναι μια ακόμη θηλιά στη νέα δημοτική αρχή.
Τέλος, η ανάγκη να υπάρξει όσο γίνεται πιο εμφανώς η αρχή της επικουρικότητας σ’ αυτό το δήμο με τις τεράστιες αποστάσεις, το γερασμένο πληθυσμό και την απουσία πολλών δομών εξυπηρέτησης είναι απόλυτα βέβαιο ότι απαιτεί πολιτικές και αποφάσεις που πρέπει να έχουν τη μέγιστη συναίνεση.

Πλεονεκτήματα.

Η ύπαρξη πολλών και σε ορισμένες περιπτώσεις ανυπέρβλητων δυσκολιών δεν αναιρεί την ύπαρξη αντίστοιχων πλεονεκτημάτων, από την αξιοποίηση των οποίων θα κριθεί και η αντοχή του δήμου στο χρόνο.
Η μεγάλη παραγωγική δυνατότητα στα πεδινά αγροκτήματα, η αξιοποίηση του ενιαίου πλέον ορεινού όγκου και του εθνικού πάρκου, αφού αρθούν οι αρνητικές εκείνες διατάξεις που το καθιστούν κάτεργο για τους κατοίκους της περιοχής, αλλά και η ανάδειξη των ιστορικών, πολιτισμικών, θρησκευτικών και φυσικών πλεονεκτημάτων, αποτελούν τους εφικτούς στόχους ώστε το κεντρικό τμήμα του Έβρου να γίνει αναπτυξιακά ισοδύναμο με τις άλλες περιοχές του Νομού. Η παρουσία στοιχείων από την ορφική περίοδο μέχρι τη σύγχρονη εποχή είναι μια μεγάλη πρόκληση που απαιτεί κατάλληλους και έξυπνους χειρισμούς.

Πρόταση.

Με δεδομένη τη θητεία αυτής της δημοτικής περιόδου που είναι τρεισήμισι χρόνια εκ των οποίων οι τελευταίοι έξι μήνες θα είναι προεκλογικοί, τα μεγάλα προβλήματα που ακροθιγώς παρουσιάσθηκαν παραπάνω, την ανάγκη αξιοποίησης του πλέον κατάλληλου ανθρώπινου δυναμικού που διαθέτει ο Δήμος Σουφλίου, κυρίως όμως την επιβεβλημένη πορεία με δύσκολες και μη δημοφιλής αποφάσεις οδηγούν στο συμπέρασμα της ύπαρξης ενός και μόνο ψηφοδελτίου στο δήμο.
Η πολιτική ανωριμότητα κυρίως όμως οι ανθρώπινα θεμιτές φιλοδοξίες πιθανόν θα απαξιώσουν την πρόταση με ειρωνείες, χαρακτηρισμούς και ότι άλλο μπορεί κανείς να διανοηθεί. Θα μπορούσα να παραπέμψω στους «βλάκες» του Λεμπέση αλλά δεν χρειάζεται. Εκείνο στο οποίο δεν μπορεί να δοθεί απάντηση είναι τι θα γίνει την επόμενη μέρα και με ποιους ανθρώπους. Η φράση «ένα κούκος….» είναι χαρακτηριστική. Μια συμπαγής δημοτική ομάδα που θα λειτουργεί ως αμορτισέρ για απορρόφηση κοινωνικών κραδασμών και ως ομάδα σχεδιασμού της πορείας αυτού του τόπου για το επόμενο διάστημα, δεν μπορεί να υπάρχει σε ένα κομματικό ψηφοδέλτιο. Η ικανότητα δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο κανενός χώρου.
Η πρόκληση των πολιτικών δυνάμεων της περιοχής να αντιληφθούν την κρισιμότητα των καιρών, το ίδιο και των προσώπων, ώστε να υπάρξει μια κοινή και δημόσια δέσμευση ότι σ’ αυτές τις εκλογές και μόνο, η ανάγκη συγκρότησης ενός ψηφοδελτίου σωτηρίας του Δήμου Σουφλίου, του κεντρικού Έβρου, είναι μονόδρομος θα προσφέρει μέγιστες υπηρεσίες στον τόπο. Αντίθετα ο εγκλωβισμός στις λογικές του καλού παιδιού, του επιτυχημένου επιχειρηματία, του μετριοπαθή που δεν θέλει να σπάσει αυγά για να κάνει ομελέτα, του κοινωνικά ουδέτερου που δεν συμμετέχει στα κοινωνικά δρώμενα, που ενστερνίζεται την αρχή «η σιωπή είναι χρυσός», του χρώματος που θα έχει ο δήμος το βράδυ των εκλογών στα ΜΜΕ, συνιστούν το χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου και μάλιστα στα πρώτα βήματα του νέου δήμου.
Οι πολίτες, οι μεγάλοι πρωταγωνιστές αυτών των αποφάσεων οφείλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους πριν την 7η Νοεμβρίου και όχι να οικτίρουν εκ των υστέρων. Άλλωστε ο ισχυρισμός δε ήξερα, δεν έχει καμιά νομιμοποίηση.

Η συγκεκριμένη πρόταση δεν είναι συνταγή. Είναι απόπειρα ώστε να ανοίξει επιτέλους μια ουσιαστική συζήτηση μέσα στην κοινωνία και όχι πίσω από κλειστές πόρτες. Να γίνουν οι πολίτες πρωταγωνιστές και όχι αθύρματα στα χέρια συγκεκριμένων συμφερόντων. Να αντιληφθούν την κατάσταση του νέου δήμου και να γυρίσουν τις πλάτες σε όσους είτε με διάθεση παραπλάνησης είτε στρουθοκαμηλίζοντας υπόσχονται ότι θα μετατρέψουν την περιοχή σε παράδεισο.
Η υπέρβαση, λέξη κλειδί στην περίπτωση του Δήμου Σουφλίου, μεταχειρισμένη και κακοποιημένη σε άλλες περιπτώσεις, μπορεί να συμπυκνωθεί στο στίχο γνωστού τραγουδιού: «…να σώσουμε οτιδήποτε αν σώζεται …».

Σουφλί, Ιούνιος 2010 www.xristodoulou.gr

Περί δημοσίου και ιδιωτικού λόγος

Του Πασχάλη Χριστοδούλου*

«Eκείνο για το οποίο η δική μας γενιά θα μετανιώσει μια μέρα πικρά δεν θα είναι τόσο η σκληρότητα και οι αδικίες των κακών ανθρώπων, όσο η απαράδεκτη σιωπή των καλών…»
Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ

Η γνωριμία μου με το έργο του Κωνσταντίνου Καραβίδα, του μεγάλου Έλληνα διανοητή, έγινε την περίοδο που ασκούσα τα καθήκοντα του Δημάρχου. Με πλείστα όσα παραδείγματα, εμπειρίες και προβληματισμούς για τη στρεβλή κι ερμαφρόδιτη αντίληψη περί του τι είναι δημόσιο και τι ιδιωτικό στη χώρα μας, αιφνιδιάστηκα ευχάριστα όταν γνώρισα τις απόψεις του εξέχοντος επιστήμονα για το ίδιο θέμα. Μίλησε και έγραψε για τον ιδιωτικοδημόσιο χαρακτήρα της ελληνικής οικονομίας. Η οποία ωχριά απέναντι στα όσα συμβαίνουν στην πολιτική και στη Δημοκρατία. Τα αθηναϊκά ΜΜ που είναι ένας μηχανισμός ιδιωτικοποίησης του δημοσίου και δημοσιοποίησης του ιδιωτικού δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα. Υπάρχουν πολλά ων ουκ έστι αριθμός.
Προς αποφυγήν κάθε παρεξήγησης οφείλω να είμαι σαφής. Μακράν εμού κάθε υπόνοια σύγκρισης. Οι σκέψεις που παρατίθενται δεν κομίζουν γλαύκας αλλά διακατέχονται από ένα έντονο παράπονο. Πάλι τα ίδια υποζύγια θα σηκώσουν το βάρος της κρίσης; Αυτά που κάθε χρόνο άγγιζαν ποσοστιαία το εβδομήντα και πλέον τοις εκατό του φορολογικού προϊόντος. Γνωρίζω πολύ καλά ότι δυο πράγματα είναι αχώριστα από το ψέμα: οι πολλές υποσχέσεις και οι πολλές δικαιολογίες. Αν σ΄ αυτά προσθέσεις και την υποκρισία είναι αυτά ακριβώς που αφθονούν στην επικαιρότητα της εποχής.
Παράπονο γιατί συνεπικουρούντων των ΜΜ έχουν τρομοκρατήσει και έχουν καταστήσει ενόχους ακριβώς αυτούς που δεν φταίνε. Τους μισθοσυντήρητους και τους συνταξιούχους ώστε να υπάρξουν οι μικρότεροι κραδασμοί από την επιδρομή που υφίστανται. Δεν γνωρίζουν όλα αυτά τα χρόνια πως δημιουργήθηκαν τα προβλήματα; Ασφαλώς γνωρίζουν αλλά επιχειρούν με περιτύλιγμα λέξεις, όπως διαφάνεια, ευνομία κ.ά., που απευθύνονται στο θυμικό των πολιτών να αποστασιοποιηθούν από τις ευθύνες.
Ενδεικτικά μπορούν να αναφερθούν ορισμένες πηγές ανομίας και απομύζησης πλούτου, από το καταραμένο, για τους εκστασιασμένους από τον Άνταμ Σμιθ, δημόσιο.
Ο τρόπος παραγωγής των δημοσίων έργων από κρατικοδίαιτους στην πλειονότητα εργολάβους, υπεργολάβους και αεριτζήδες. Υπάρχει κι αυτή η κάστα που πηγαίνει σε διαγωνισμούς, απολαμβάνει τον «αέρα» και αποχωρεί.
Η διαχείριση των Κοινοτικών Πλαισίων Στήριξης με τη γνώση και την ανοχή και της Ε.Ε. Ένας απολογισμός δεν έγινε ποτέ ούτε ως προς το φυσικό ούτε και ως προς το οικονομικό αντικείμενό τους. Έτσι γεμίσαμε «επενδύσεις», ΚΕΚ, «αναπτυξιακές εταιρείες», εταιρείες συμβούλων, γνωμοδοτικές επιτροπές και πολλές άλλες αμαρτωλές εκφάνσεις ενός ιδιωτικοδημόσιου, αλόγιστου αμοραλισμού. Προγράμματα που σε άλλες χώρες άλλαξαν ριζικά την εικόνα των περιφερειών τους, στα καθ’ ημάς άλλαξαν την εικόνα της Αθήνας και των παραθαλάσσιων περιοχών. Γέμισε η Ελλάδα εξοχικά, σκάφη και αυτοκίνητα πολυτελείας. Αυτός είναι ο περιβόητος ελληνικός «αέρας».
Δεν είναι όμως μόνο αυτά. Οι προμήθειες από κάθε είδους εξοπλισμούς, στην άμυνα, στην υγεία, στην παιδεία, στην ασφάλιση είναι μια άλλη πτυχή αυτού του υποκριτικού αμοραλισμού. Κι αν σ’ αυτά προστεθούν και τα “προγράμματα”, που έγιναν ένα με το DNA των νεοελλήνων, του ΟΑΕΔ, κοινωνικού τουρισμού (μακάρι να λειτουργούσαν με αποδέκτες πραγματικούς δικαιούχους), τότε η λίστα διευρύνεται. Η διοίκηση των ΔΕΚΟ από χρυσοκάνθαρους managers που ενέσκηψαν από τον ιδιωτικό τομέα και τους κατέστησαν ζημιογόνους είναι επίσης όνειδος της νεότερης πολιτικής Ελλάδας.
Βέβαια και πάλι η λίστα δεν ολοκληρώνεται. Τα κουφάρια των ολυμπιακών εγκαταστάσεων, σε λίγα χρόνια και των αντίστοιχων Μεσογειακών, τα Τέμπη, οι υπεράκτιες εταιρείες (offshore νεοελληνιστί) καταδεικνύουν το μέγεθος και την έκταση της διαφθοράς που προϋπήρξε. Τι κι αν η ανώτατη εκπαίδευση, αυτήν που επαίρονται ότι έλκει τις ρίζες της από την αρχαία ελληνική γραμματεία και τους παγκόσμιας αναγνώρισης κλασσικούς συγγραφείς, δεν υπάρχει ούτε στις ακροτελεύτιες θέσεις της παγκόσμιας κατάταξης.
Στη χώρα μας έχουμε να καταδείξουμε και να προτείνουμε ένα νέο προϊόν. Το μοναδικό ίσως της 3ης Ελληνικής Δημοκρατίας. Τον τρόπο άλωσης του κράτους από το κόμμα. Η κομματοκρατία και ο νεποτισμός συνώνυμα της μετριοκρατίας και της αναξιοκρατίας μάλλον είναι τα είδωλα του ιδιωτικοδημόσιου χαρακτήρα της κοινωνίας μας εδώ και δεκαετίες. Στρατιές κομματικών παρατρεχάμενων διαγκωνίζονται για την κατάληψη κρατικών θώκων, προωθώντας ημέτερα συμφέροντα, εκφυλίζοντας ταυτόχρονα την έννοια του κόμματος που είναι το πολιτικό κύτταρο αυτής καθαυτής της δημοκρατίας. Δυστυχώς και πάλι για ακόμη μια φορά το κόμμα που σήμερα κυβερνά έχει μεταφερθεί ολόκληρο στο κράτος. Δίνοντας το παράδειγμα προς τους πολίτες ότι η μόνη οδός επιβίωσης και ανέλιξης είναι το δημόσιο.
Υπήρξε βέβαια και η περίοδος που διαφημιζόταν δάνεια για αγορά μετοχών, ένα ακόμη «πρότυπο» πολιτικής. Η καθημερινή απουσία από την εργασία και η προσκόλληση μπροστά στους δέκτες την ώρα συνεδρίασης του χρηματιστηρίου δεν ενδιέφερε κανένα. Ούτε και οι ετήσιες εκθέσεις του συνηγόρου του πολίτη και των ελεγκτών δημόσιας διοίκησης που μιλούσαν για τη διαφθορά.
Η διαφάνεια (εδώ γελάνε) και η opengov άσκησης πολιτικής δεν αντέχουν σε καμιά κριτική, αφού μετά από πλείστες εξαιρέσεις (Γεν. Γραμματείς Περιφερειών, Υπουργείων, ως και των διοικητών Νοσοκομείων κλπ.) ακόμη και οι εμπνευστές της γελάνε. Δεν μπορώ να διανοηθώ πως ένα πτυχίο της Θεολογικής Σχολής γίνεται η καλύτερη βίζα για κάποιον ώστε να γίνει τρεις φορές Γεν. Γραμματέας, Βουλευτής κλπ. Αρκεί που ξεγέλασαν τους πολίτες, σ΄ όσους το πέτυχαν.
Μπορεί ο κατάλογος να είναι μακρύς, όμως τα προαναφερθέντα ενδεικτικά στοιχεία αναδεικνύουν συγκεκριμένα ερωτήματα μέσα από ορισμένες αυτονόητες παραδοχές. Αν διεφθαρμένος είναι, και είναι, κι όποιος ανέχεται τη διαφθορά, τότε γιατί παριστάνουν τους τιμητές μιας κατάστασης που όλοι έχουν τις ευθύνες; Δεν γνώριζαν τι γίνονταν τις δεκαετίες που προηγήθηκαν, τότε που συμμετείχαν στις κυβερνήσεις από άλλες θέσεις; Δεν γνώριζαν για τον περίφημο Οργανισμό Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων (ΟΑΕ), για τα δωράκια που μπορούσαν να λαμβάνουν μέσα σε ανεκτά πλαίσια; Όλα αυτά τώρα που έγιναν κυβέρνηση τα διαπίστωσαν; Η αρνητική απάντηση παραπέμπει σε αφελείς και ανίκανους, η καταφατική σε επικίνδυνους καριερίστες. Αμφότερες αποκρουστικές. Άλλωστε η σιωπή δεν είναι πάντα χρυσός, ενίοτε είναι ενοχή ή συνενοχή. Ας μη ξεχνάμε ότι ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος δέχθηκε σφοδρή, δικαιολογημένη, κριτική όταν δημόσια ομολόγησε την άγνοιά του για όσα συνέβαιναν στη χούντα λόγω της μελέτης.
Τέλος οφείλω ένα μικρό σχόλιο για την επίσης παραπλανητική λέξη, ατιμωρησία, που καταγράφεται ως σύμφυτο μιας από χέρι αποτυχημένης πολιτικής, και της προτροπής «όλα στο φως». Οι πολίτες γνωρίζουν καλύτερα ως κοινοί θνητοί ότι ο νόμος είναι όπως ο ιστός της αράχνης. Συλλαμβάνει τα μικρά έντομα, ενώ διαφεύγουν τα μεγάλα.
Η παραδοχή ότι αυτοί που δημιούργησαν την κρίση, που είναι μέρος του προβλήματος, δεν μπορούν να δώσουν τη λύση εκτιμώ ότι είναι σαφής. Το ίδιο σαφές είναι ότι οφείλουμε πριν ενταφιάσουμε το κουφάρι της 3ης Ελληνικής Δημοκρατίας να ανοίξουμε μια μεγάλη συζήτηση. Να καταθέσουμε τον περί δημοσίου και ιδιωτικό λόγο. Έτσι θα αναδειχθούν οι ευθύνες και οι υπεύθυνοι της κρίσης. Αυτοί που ανάμεσα στον άνθρωπο και τις αγορές επιλέγουν τις αγορές.


*Εκπαιδευτικός, διετέλεσε Δήμαρχος Σουφλίου
Σουφλί, Μάρτιος 2010 www.xristodoulou.gr

Οι πλημμύρες, η Θέμις και η Νέμεσις των πολιτών

Του Πασχάλη Χριστοδούλου*

Όταν το Φεβρουάριο του 2003 δήλωνα ότι: «Μια πλημμύρα είναι θεομηνία. Άντε δυο. Τρεις όμως σε λιγότερο από 10 χρόνια είναι άλλου τύπου θεομηνία. Είναι οργή θεού, απέναντι σε εκείνους που άφησαν στο έλεός του αυτόν τον ευλογημένο τόπο. Που από πάνω έχουν το θράσος να παριστάνουν κάτι που δεν υπήρξαν ποτέ. Τους αγωνιστές.
Όσο για τους εξ’ Αθηνών πράσινους και γαλάζιους θιάσους, ο ρημαγμένος αυτός αγροτικός Νομός έχει να τους θυμίσει, ότι τη συγνώμη που του οφείλουν παλαιόθεν, πρέπει να τη ζητήσουν πριν έλθουν, δουν και απέλθουν, διαφορετικά είναι ανεπιθύμητοι.»
Κι όταν το Μάρτιο του 2006 ο Χρήστος Κηπουρός έγραφε ότι: «Ούτε εκ Βορά κίνδυνος υπάρχει για τον Έβρο ούτε εξ Ανατολών. Ο μόνος κίνδυνος προέρχεται εξ Αθηνών», είχα την απόλυτη βεβαιότητα ότι το ίδιο έργο με τους ίδιους πρωταγωνιστές θα το ξαναδούμε πολλές φορές.
Δεν μπορούσα όμως να διανοηθώ όσα συμβαίνουν στο παρασκήνιο, στο σκοτάδι. Συμφέροντα που καθορίζουν εν πολλοίς και την τύχη του τόπου και τη μοίρα των αγροτών. Άσφαιρες καταγγελίες κατόπιν εορτής. Υπονοούμενα για πάρτι αναχωμάτων αλλά και προσεκτικές εκφράσεις που να μην αγγίζουν τα όρια της δικαιοσύνης, άραγε αυτό είναι το θάρρος και η παλικαριά των πολιτικών που εκπροσωπούν τον τόπο μας; Αγωνιώδεις προσπάθειες με πρόταξη του «εγώ» είτε για αποποίηση ευθυνών είτε για παρουσία στο προσκήνιο. Αναφορές σε σχέδια, προγράμματα ΕΒΡΟΣ 2010 και Ισραηλινούς μελετητές (αλήθεια αυτό το ακριβοπληρωμένο σχέδιο πολύ γρήγορα το έθαψαν χωρίς να το κάνουν ούτε ένα τρισάγιο). Αναθέματα σε πρώην πρωθυπουργούς που δεν έλυσαν το πρόβλημα μαζί με την Τουρκία. Και μεταξύ πολλών άλλων ουδεμία ανάληψη ευθύνης για την επαναλαμβανόμενη και ολέθρια, για τον τόπο και τους εναπομείναντες κατοίκους του, πλημμυρίδα, τόσο φυσικών φαινομένων όσο και παρασκηνιακών διεργασιών.
Λέγεται ότι η δικαιοσύνη είναι τυφλή, θα πρόσθετα σε ορισμένες περιπτώσεις και απούσα. Τα όσα όμως δημοσίως προκάλεσαν και προκαλούν το κοινό αίσθημα, θα πρέπει να την καταστήσουν παρούσα; Η άμεση παρέμβαση της δικαιοσύνης είναι πλέον επιτακτική ανάγκη. Εξ’ ίσου επιτακτική είναι και η αποστροφή των πολιτών, των αρνητικών και σιωπηλών πρωταγωνιστών, προς τις συγκεκριμένες πολιτικές εκπροσωπήσεις.
Μπορεί η κούραση και η παραίτηση να είναι πρόδηλη στα πρόσωπα των κατ’ επανάληψη πληγέντων πολιτών κυρίως των αγροτών, οφείλουν όμως οι ίδιοι μέσα από την τραγική τους κατάσταση να διεκδικήσουν την κάθαρση. Να στείλουν όλους αυτούς που διαχειρίζονται εδώ και πολλά χρόνια τα προβλήματα της περιοχής καθιστώντας την ίδια προβληματική εκεί που ο λαός ορθά λέει. Στα σπίτια τους. Αυτή θα είναι η δική τους Νέμεσις. Είναι βέβαιο ότι δεν θα χαθεί ο τόπος. Ίσως να πάει καλύτερα αν φυσικά δεν έχει υποστεί ανήκεστο βλάβη.

Σουφλί, Φεβρουάριος 2010

*Πρώην Δήμαρχος Σουφλίου www.xristodoulou.gr

Η εκδίκηση της Στενώπης (1)

Του Πασχάλη Χριστοδούλου*

Αποτελεί μάλλον κοινοτυπία η χρήση ως στερεοτύπου του δημώδους, που αναφέρεται στο γεφύρι της Άρτας και στην πάκτωση της γυναίκας του πρωτομάστορα, αλλά δεν υπάρχει προσφορότερος τρόπος ώστε να προσεγγίσει και να ερμηνεύσει κανείς το κλείσιμο των Τεμπών από τις κατολισθήσεις. Γεγονός που έχει νεκρώσει τη χώρα αφού μόνο ως οξεία δισκοκήλη μπορεί να χαρακτηρισθεί με όρους δανεικούς από την ιατρική επιστήμη.

Βέβαια στην προκειμένη περίπτωση δεν ήταν μόνο μια η γυναίκα αλλά πολλές. Ήταν οι αθώες ψυχές των μαθητών το 2003, τα πολλά καθημερινά θανάσιμα ατυχήματα που δεν προκαλούν εντύπωση καθώς δεν γίνονται γνωστά ή έχουν γίνει ρουτίνα. Επιστέγασμα όλων αυτών ο θάνατος του αρχιμηχανικού του έργου. Αν δεν είναι η θεία δίκη ή η κάθαρση κατά την αρχαία τραγωδία τότε τι άλλο μπορεί να είναι το τραγικό αυτό συμβάν;

Μόνο που σ’ αυτή την παραδοξολογία τη νεοελληνική εκδοχή του «γεφυριού» δεν υπάρχουν άγνωστες μεταφυσικές ή φυσικές δυνάμεις, είναι γνωστοί όλοι οι πρωταγωνιστές της τραγωδίας. Είναι οι δύο συμπολιτεύσεις και οι κάθε χρώματος αλλά και μεγέθους άλογες αντιπολιτεύσεις που αδυνατούν δεκαετίες τώρα να αντιληφθούν το πρόβλημα της χώρας. Το περιφερειακό, που συνδέεται άμεσα με τη Δημοκρατία.

Πολλοί θα θυμούνται την μεγάλη προσπάθεια που έγινε τη δεκαετία του 1990 για την κατασκευή της Εγνατίας. Αρκετοί εκ των πρωταγωνιστών εκείνης της περιόδου ικανοποιώντας τα συμπλέγματα ενός ανερμάτιστου καριερισμού εξαργύρωσαν τα αγωνιστικά τους ένσημα στο βωμό του αθηναϊσμού, με καρέκλες. Άλλωστε για τον πολιτικό μεταμορφισμό είχε γίνει μεγάλη συζήτηση στο παρελθόν. Κι όμως στο σύνολό της η Εγνατία ακόμη να ολοκληρωθεί. Ο κάθετος άξονας Ορμενίου – Αρδανίου, που έχει χαρακτηρισθεί και είναι, ως χερσαία Δαρδανέλια, δρόμος της επανασύνδεσης, της ανάπτυξης, κλάδος του διευρωπαϊκού άξονα Νο 9 Ελσίνκι – Αλεξανδρούπολη, καρκινοβατεί. Το ίδιο και άλλοι κάθετοι οδοί και έργα που θα καθιστούσαν την Εγνατία έναν ολοκληρωμένο αυτοκινητόδρομο.

Κι αν στο σώμα της Ελλάδας η Εγνατία είναι τα χέρια, η σύνδεση ανατολής με τη δύση, ο ΠΑΘΕ είναι η σπονδυλική στήλη με τον μυελό των οστών. Πόσο περήφανοι μπορούμε να αισθανόμαστε ως Έλληνες που μετά από τέσσερεις γενναίες Ευρωπαϊκές συνδρομές, πακέτα τα αποκαλούσαν και πήγαιναν πακέτο όλοι μαζί, έχουμε παράλυση της σπονδυλικής μας στήλης αλλά και μεταστατικές νεοπλασίες;

Ελπίζω ότι δεν παραβιάζω ανοιχτές θύρες αν αναφερθώ σε απόψεις που, στην παραζάλη της ένταξης της Ελλάδας στο σκληρό πυρήνα (τρομάρα μας) της ΟΝΕ, τόνιζαν ότι η οικονομία της χώρα μας στηρίζεται σε πήλινα πόδια. Ούτε θα μειωθεί το «μέγα εθνικό επίτευγμα» (δυο φορές τρομάρα μας), η «Αθήνα 2004». Αυτό που άφησε 2004 ανοιχτές πληγές πίσω του, δώδεκα αποδιαρθρωμένες περιφέρειες και πλείστες ανηθικότητες ως προίκα της πολιτικής Ελλάδας προς τους πολίτες της. Από τη διαχείριση των δεικτών ευημερίας που είχε ως αποτέλεσμα η Αττική να δικαιούται την ένταξή της στα Περιφερειακά Επιχειρησιακά Προγράμματα και η Ρούμελη να στερείται αυτού του δικαιώματος. Τα μολυσμένα πλέον με εξασθενές χρώμιο, Οινόφυτα, αποτέλεσμα εκείνων των επιλογών καταμαρτυρούν το γεγονός. Τα κροκοδείλια δάκρυα των ανά την πρωτεύουσα οικολογούντων δεν πείθουν.

Κανείς δεν πιστεύει πλέον ότι οι εξεταστικές επιτροπές της Βουλής θα καταδείξουν υπευθύνους και θα καταλογίσουν ευθύνες. Αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί πολλές φορές. Τους έχουμε μπουχτίζει. Είναι απαραίτητο ωστόσο η σύσταση μιας ανεξάρτητης αρχής για τη διερεύνηση των κάθε μορφής ευθυνών όσων διαχειρίστηκαν ή συνδιαχειρίστηκαν τα εξ’ Ευρώπης πακέτα από τη δεκαετία του ’80.

Κι αν αυτό δεν γίνει, που δεν θα γίνει, τότε στο λυκαυγές της 2ης δεκαετίας του 21ου αι. είναι επιβεβλημένη η ανάληψη των ευθυνών από τους πολίτες, την ανοχή των οποίων καταχρώνται αυτοί που υπό τον πέπλο προστασίας των ΜΜΕ επιβαίνουν το όχημα της εξουσίας. Ίσως θα έπρεπε να τους θυμίσει κανείς την ετυμολογία της λέξης «αιδώ» και το πώς κατάντησαν τη χώρα. Μέχρι όμως να συμβεί αυτό η Στενώπη παίρνει και θα συνεχίσει να παίρνει εκδίκηση.

(1) Στενώπη. Κείμενο του Χρήστου Κηπουρού, 2003. Χρησιμοποιείται ως διαμετρικά αντίθετη έννοια της λέξης Ευρώπη. Δες μηχανές αναζήτησης.
* Πρώην Δήμαρχος Σουφλίου.

Σουφλί, Φεβρουάριος 2010 www.xristodoulou.gr

Η αθέατη πλευρά της Θράκης.

Του Χριστοδούλου Πασχάλη*
Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009, γιορτή των Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ σύμφωνα με το χριστιανικό εορτολόγιο, αλλά και γιορτή του Κασήμ της πέμπτης κατά σειρά γιορτής σύμφωνα με το μπεχτασικό. Αν η λέξη για κάποιους που, εσχάτως ανησυχούντες, επιδίδονται στη διερεύνηση των τεκταινομένων στη Θράκη, παραπέμπει σε ιρλανδικό λεξιλόγιο, για τους εγχώριους καριερίστες θα έπρεπε να αποτελεί καθήκον η παρουσία τους σ’ αυτή τη γιορτή.

Αντίθετα με την κατ’ έτος παρουσία τους και την παρεχόμενη νομιμοποίηση στη διαρκή προσπάθεια τουρκοποίησης του πανηγυριού στο Χίλγια που γίνεται στις 3 Αυγούστου, στη γιορτή του Κασήμ, στον Τεκέ Κιζίλ Ντελί στη Ρούσα ο μόνος που παραβρέθηκε ήταν ο Τούρκος πρόξενος. Ένας σουνίτης σε μπεχτασική γιορτή!

Δεν είμαι βέβαιος αν είναι χρήσιμη μια αναφορά στην ιστορική παρουσία των Μπεχτασήδων - Κιζιλμπάσηδων, αφού η δύναμη της εικόνας και η υποταγή σ’ αυτήν είναι αδιαμφισβήτητη, αλλά η ύπαρξη καταγραφών που συνδέουν ιστορικά την παρουσία τους στο χώρο από την εποχή του Ορφέα, όφειλε να αποτελέσει ελκυστικό παράγοντα παρουσίας στις εκδηλώσεις τους. Έστω και η ελάχιστη επιστημονική προσέγγιση, οι μεγαλιθικοί τάφοι και οι βραχογραφίες αυτό καταδεικνύουν.

Ο διεθνισμός και η πολυπολιτισμικότητα ούτε ρητορικές κορώνες, κενές περιεχομένου, μπορεί να είναι, ούτε φυσικά όχημα ανομολόγητων προθέσεων. Η προστασία της γλώσσας, ως γλώσσας υπό εξαφάνιση, του πολιτισμού και της ιστορικής τους διαδρομής όφειλε να είναι ο στόχος όλων. Ακόμα και η προστασία ζώων που είναι υπό εξαφάνιση επιδοτείται από την Ε.Ε.! Τα πολλά δάκρυα που χύνονται όπως και οι ένοχες σιωπές όταν γίνονται αναφορές στη μονομερή αξίωση για αυτοπροσδιορισμό, λες και αφορά μόνο ένα τμήμα του μουσουλμανικού πληθυσμού, είναι ίσως η καλύτερη υπηρεσία σ’ αυτούς που θέλουν να τουρκοποιήσουν ακόμη και τις γιορτές. Ας μη μας διαφεύγει ότι τον Ιούλιο του 2008 σε επίσκεψη του Τούρκου σουνίτη πρέσβη στην περιοχή, αυτή έγινε στον Τεκέ της Ρούσας, σε ένα μπεχτασικό λατρευτικό χώρο.

Μια συνοπτική αναφορά στις πολιτικές των τελευταίων δεκαετιών, ιδιαίτερα μετά τα γεγονότα της Κομοτηνής, θα μας οδηγήσουν σε ασφαλή συμπεράσματα και θα αποκαλύψει το ρόλο των όψιμα ανησυχούντων, είτε αυτών που υπήρξαν διπλωμάτες και το όνομά τους τελειώνει σε –ις είτε των ΜΜ με τους ποικιλώνυμους παρατρεχάμενους κάθε φορά και των συμφερόντων που αυτά εκπροσωπούν.
Το πόρισμα της διακομματικής επιτροπής της Βουλής και η μελέτη της Ακαδημίας Αθηνών για τη Θράκη δυστυχώς υπήρξαν κείμενα ευχών που σήμερα κανείς δεν θυμάται την ύπαρξή τους. Αντίθετα πολλοί θυμούνται «τον πακτωλό» χρημάτων, όπως αθηναϊκά ΜΜ ονόμαζαν, τις εγκρίσεις των ιδιωτικών επενδύσεων και το χορό των αρπακτικών που στήνονταν γύρω από αυτές. Τα αποτελέσματα είναι μπροστά μας, βιομηχανικά κουφάρια και μετανάστευση. Το περίεργο είναι ότι αυτοί που συμμετείχαν στα κέντρα αποφάσεων και όμνυαν στην νέα εποχή που έρχεται μέσα από το επιχειρηματικό περιβάλλον που διαμορφώνεται μετέβαλαν άποψη με μεγάλη ευκολία και διαμόρφωσαν καταγγελτικό λόγο.

Είναι οι ίδιοι που χειροκροτούσαν και πανηγύριζαν μαζί με τον Ερντογάν για τον αγωγό Φυσικού Αερίου Προύσας – Κομοτηνής, που παρακάμπτει τα 2/3 του Έβρου, με ότι εξ’ αυτού απορρέει για τις επιχειρήσεις και τον πρωτογενή τομέα, και καθιστά το εργοστάσιο της ΔΕΗ στην Κομοτηνή όμηρο της Τουρκίας και τη Θράκη γεωοικονομική της επαρχία. Ιδιαίτερα αυτή τη περίοδο που θα μπορούσε η χώρα μας να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στο γεωοικονομικό πεδίο.

Ακόμη κι αν δεν συμμετείχαν ενεργά σε πολιτικές που εκπορεύονταν από το τρίγωνο των (Βερμούδων;) τριών πλατειών, Σύνταγμα – Κολωνάκι – Ομόνοια, η σιωπή τους λειτουργούσε υποστηρικτικά.

Μπορούμε να κάνουμε αναφορά, στο Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων, γνωστό ως πρόγραμμα Φραγκουδάκη – Δραγώνα, υποψήφιας βουλευτού επικρατείας του ΠΑΣΟΚ την εποχή Σημίτη η πρώτη, γενική γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας στη σημερινή κυβέρνηση η δεύτερη, που επέβαλλαν την τουρκική ως μητρική γλώσσα που διδάσκεται σε όλα τα μειονοτικά σχολεία. Ακόμα κι αυτά των Πομάκων.

Στην υποστήριξη της μεγάλης «εθνικής ιδέας» του ΑΘΗΝΑ 2004, της ταφόπλακας της ελλαδικής περιφέρειας. Άλλα και σε πλήθος ακόμα ενεργειών που οδήγησαν τη Θράκη στη σημερινή της κατάσταση.

Οφείλουμε όμως να κάνουμε ιδιαίτερη αναφορά και στο ρόλο των ΜΜ που ενίοτε λειτουργούν προβοκατόρικα όταν δεν εκτελούν διατεταγμένη αποστολή στη συντριπτική τους πλειοψηφία. Ας μη σπεύσουν να αντιδράσουν γιατί υπάρχουν πλείστα γεγονότα που είχαν αρνητική στάση. Ένα εκ των οποίων η επιλογή αυτών με τους οποίους διαλέγονται. Οι κορώνες για lexotanil και τα μεθύστερα βίντεο από το 2007 μόνο ως κουτσαβακισμοί μπορούν να εκληφθούν. Άραγε ποια στάση κράτησαν στα γεγονότα του Εχίνου το 2004;

Υπάρχουν πολλά που θα μπορούσαν να παρατεθούν σε μια ειλικρινή συζήτηση για τον αθέατο κόσμο της Θράκη. Σε μια δημοκρατία, έστω κι αν μιλάμε για το κουφάρι της 3ης Ελληνικής, ο δημόσιος διάλογος θα ήταν αυτονόητος. Γι΄ αυτό κι εμείς θα πράξουμε το αυτονόητο δημοκρατικό και υπεύθυνο δικαίωμά μας. Αυτό της δημόσιας αποκάλυψης όλων όσων καιροσκοπούν στο όνομά της, ταυτόχρονα όμως της πρότασης και του αγώνα για την μεγάλη μας αγαπημένη. Τη Θράκη.

*Διετέλεσε Δήμαρχος Σουφλίου και Πρόεδρος της ΤΕΔΚ Έβρου


Σουφλί, Νοέμβριος 2009 www.xristodoulou.gr

Βουλή από σό(γ)ια

Του Πασχάλη Χριστοδούλου*

Όλες οι εκλογικές αναμετρήσεις από τη μεταπολίτευση και εντεύθεν έγιναν με την επίκληση του εθνικού μας προβλήματος, αυτό της Κύπρου. Μ’ αυτό βέβαια η πολιτική τάξη της χώρας μας ξεμπέρδεψε όταν αναφανδόν τάχθηκε υπέρ του Σχεδίου Ανάν, αντιτιθέμενη στη βούληση του κυρίαρχου κυπριακού λαού. Συμπράξανε με τους υπερατλαντικούς αλλά και τους εν Ευρώπη συμμάχους που επιβουλεύονταν την κυριαρχία της μεγαλονήσου, αποδεχόμενοι ακόμη και τα εξ’ Αμερικής τριάντα αργύρια για τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης.
Αν λάβουμε υπόψη ότι η 3η Ελληνική Δημοκρατία γεννήθηκε μέσα από την Κυπριακή τραγωδία για την οποία ως χώρα βάλαμε χεράκι, θα έλεγα ότι η επίκληση του κυπριακού ως λόγος προσφυγής στις κάλπες ήταν «δικαιολογημένη».
Από το 2007, μετά το δημοψήφισμα του 2004 στην Κύπρο για το σχέδιο Ανάν και τη μεγάλη ήττα των εν Ελλάδι ανανιστών, προβάλλεται η οικονομία ως λόγος για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Αλήθεια σ’ αυτή τη χώρα πότε οι εκλογές θα γίνουν στη συνταγματική τους ημερομηνία; Οι φωνασκούντες ότι δήθεν υπηρετούν τους θεσμούς γιατί καταπατούν τον υπέρτατο, το σύνταγμα;
Αυτά όμως είναι γνωστά στους πολίτες, εξ’ ου και η αποστροφή στους πολιτικούς, οι οποίοι περί άλλων τυρβάζουν. Ή μάλλον παπαγαλίζουν όσα συμφέρει στους κατ’ εξοχήν κυβερνώντες, τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ και τους συν αυτούς διαμορφωτές της κοινής γνώμης.
Εκείνο που είναι επίσης βέβαιο είναι ότι θα περάσει ένας μήνας με ανούσιες και σε αρκετές περιπτώσεις στημένες, από τους προαναφερθέντες διαμορφωτές, αψιμαχίες προς χάρη και δόξα των δεικτών τηλεθέασης. Άπαντες θα ομνύουν στο όνομα των πολιτών χωρίς κανείς να μπει στον κόπο να διαλεχτεί μαζί τους. Μεγάλα και σοβαρά ζητήματα θα περιμένουν για επόμενες εκλογές.
Το ζήτημα των περιφερειών της χώρας που αποτελεί το κλειδί μιας άλλης αναπτυξιακής και οικονομικής πολιτικής για τη χώρα δεν θα το αγγίξει κανείς. Οι υστερόβουλες κορώνες περί ποσοστών του ΕΣΠΑ που θα διατεθούν για την περιφέρεια αποτελούν τον πέπλο που σκεπάζει τις πολιτικές των αθηναϊστών. Το μετρό, τα Σπάτα, το τραμ, ο προαστιακός (μέχρι και η Πελοπόννησος, η Χαλκίδα και ποιος ξέρει ακόμα ποιες περιοχές ενσωματώνονται στο Λεκανοπέδιο), η Αττική οδός, η διακομματική συναίνεση και συμμετοχή στην κατ’ ευφημισμό εθνική ιδέα την Ολυμπιάδα, είναι ορισμένες από τις πολιτικές που όλοι γνωρίζουν.
Ίσως λιγότεροι να γνωρίζουν ότι εδώ και πολλά χρόνια οι ελλαδικές περιφέρειες είναι ουραγοί στην ευρωπαϊκή κατάταξη σε ότι αφορά τους δείκτες ευημερίας. Από το 2002 αναφερόμαστε σ’ αυτό το ζήτημα. Τα δημόσια γραπτά ευτυχώς υπάρχουν. Ας είναι καλά η δημοκρατική όαση του διαδικτύου. Όπως βέβαια όλα αυτά τα χρόνια δεν έγινε καμιά ουσιαστική συζήτηση για το περιφερειακό ζήτημα στο ανώτατο αντιπροσωπευτικό θεσμικό όργανο της πολιτείας, τη βουλή, εκτιμώ ότι καμιά αναφορά δεν πρόκειται να γίνει στο υπόλοιπο την προεκλογικής περιόδου.
Καμιά αναφορά επίσης στη διαμόρφωση του νέου παγκόσμιου ενεργειακού χωροταξικού, που εδώ και χρόνια εξελίσσεται απούσης τη χώρα μας, η οποία άγεται πίσω από τα συμφέροντα ακόμα και των γειτόνων μας. Αξίζει να θυμηθεί κανείς τον αγώνα που κάναμε από το 2000 για τη γεωοικονομική δημοκρατία. Όταν πανηγύριζαν την ενεργειακή σύνδεση με την Τουρκία, με το αγωγό φυσικού αερίου, εκχωρώντας τα κλειδιά του εργοστασίου της ΔΕΗ στην Κομοτηνή, στην Τουρκία και καθιστώντας τη Θράκη ενεργειακή της επαρχία. Αλλά και όταν δεν μπορούσαν να αντιληφθούν τις ενεργειακές πολιτικές επιλογές της γειτονικής χώρας η οποία στοχεύει στην ενεργειακή ενσωμάτωση της Κύπρου. Όταν παρακολουθούν ως θεατές τις εξελίξεις στους νέους αγωγούς που σχεδιάζονται.
Τα παραπάνω καταδεικνύουν με σαφήνεια ότι η 3η Ελληνική Δημοκρατία έχει από καιρού ολοκληρώσει τον κύκλο της. Πολλοί μίλησαν στο παρελθόν για τον κύκλο της μεταπολίτευσης που έχει κλείσει αλλά όχι για την ανάγκη να περάσουμε από την 3η στην 4η Ελληνική Δημοκρατία. Εδώ και χρόνια εμείς μιλάμε για την τέταρτη Δημοκρατία. Αυτό τουλάχιστον προκύπτει έπειτα από αναζήτηση στο διαδίκτυο.
Υπάρχουν όμως και αρκετά άλλα ερωτήματα που χρήζουν απάντησης, ταυτόχρονα με την αλλαγή του ρόλου και των αρμοδιοτήτων του προέδρου της Δημοκρατίας στα πλαίσια της 4ης Δημοκρατίας αλλά και της αλλαγής του περιφερειακού χωροταξικού.
Γιατί υπάρχει η πολιτική κληρονομικότητα και τα τζάκια; Τρεις οικογένειες κυβερνούν τη χώρα με μικρές παρενθέσεις, περίπου 60 χρόνια. Ούτε σε φυλές ιθαγενών δεν υπάρχουν ανάλογα φαινόμενα, αφού οι φύλαρχοι μπορεί να είναι ισόβιοι αλλά εκλέγονται. Γιατί δεν καθιερώνονται οι δύο θητείες σε όλα τα επίπεδα της πολιτικής και κοινωνικής εκπροσώπησης ώστε να υπάρχει μια διαρκής ανανέωση του πολιτικού προσωπικού αλλά και περιορισμός των φαινομένων διαπλοκής;
Αυτά είναι τα μείζονα ζητήματα που πρέπει να απασχολούν τους πολίτες σήμερα. Φοβούμαι όμως ότι απαντήσεις μέχρι τις 4 Οκτώβρη, ημέρας των ζώων, δεν θα υπάρξουν. Κι αν παλιότερα μας έκλεβαν ιδέες, σήμερα αδυνατούν να κάνουν ακόμη και αυτό. Από αυτή τη μεταλλαγμένη Δημοκρατία δεν θα πάρουμε. Ούτε από τα πολιτικά της σόγια ούτε από την ομώνυμη σόγια τους ούτε φυσικά και από κείνη των υπολοίπων μερών.

*Πρώην Δήμαρχος Σουφλίου http://xristodoulou.blogspot.com

Όταν κλείσει το Ίμραλι

Του Χρήστου Κηπουρού *

Έγκλημα ενάντια στην ανθρωπότητα δεν διαπράχθηκε μόνο κατά τους πρόσφατους και παλαιότερους βομβαρδισμούς της Γάζας από τους Ισραηλινούς. Τα ίδια και χειρότερα διαπράττει η Τουρκία. Από την Ανατολία, έως το Βόρειο Ιράκ. Διεθνώς ονομάζεται «crime», προερχόμενο από την αρχαιοελληνική λέξη «κρίμα». Μόνο που υπάρχει και άλλο κρίμα, για όσα γίνονται στην ανατολικομεσογειακή μας γειτονιά. Αυτή τη φορά, σύμφωνα με τη νεοελληνική έννοια της λέξης «κρίμα», που σημαίνει αμαρτία. Αυτή που πήρε και συνεχίζει να παίρνει στο λαιμό της η διεθνής κοινότητα, από παλιά. Η οποία οφείλει επιτέλους να κάνει τη μεγάλη κίνηση, για αποκατάσταση των πραγμάτων και τιμωρία των ενόχων.

Παγίδα

Αυτή είναι η ουσία. Όμως όλοι, με πρώτη την πολιτική Ελλάδα, έχουν πέσει από ετών στην καλοστημένη παγίδα της Τουρκίας, που επικαλείται την τρομοκρατία των Κούρδων. Ότι αν οι Τούρκοι δεν κάνουν όσα κάνουν, η χώρα τους θα διαμελισθεί. Εξ ων και το ότι τα κατά καιρούς τουρκικά κόμματα, είναι χτισμένα πάνω στη βάση αυτή, με πρώτο και καλύτερο, το κυβερνών κεμαλισλαμιστικό.

Οπότε για όσα γίνονται, είμαστε υπεύθυνοι όλοι. Γιατί δεν τιμά κανέναν οργανισμό, κανένα διανοούμενο, κανένα δημοσιογράφο, καμιά πολιτική, να θεωρεί τη ντροπή, κάτι το φυσιολογικό. Γιατί είναι ντροπή πότε τα τουρκικά στρατεύματα και πότε η αεροπορία να καίνε και να ρημάζουν χιλιάδες κουρδικά χωριά ή να εισβάλουν στο Βόρειο Ιράκ, να βομβαρδίζουν ό,τι θέλουν, και κατόπιν να αποχωρούν ανενόχλητοι. Τελευταία φορά ήταν τέλη του 2008, τη στιγμή {!} που ο Τούρκος πρωθυπουργός άρχιζε την «ειρηνευτική» του περιοδεία στη Μέση Ανατολή για το παλαιστινιακό.

Αυτοδιάθεση

Επειδή πολλά λέγονται και γράφονται για το κουρδικό, θέλω εδώ να πω ότι εκεί που κρίνεται η αλληλεγγύη προς τον κουρδικό αγώνα, είναι η απαίτηση της ελευθέρωσης του ιστορικού του ηγέτη. Η ώρα της πρόσκλησης στο Στρασβούργο. Η ελευθερία και η δημοκρατία στην Τουρκία. Η λύση του κουρδικού δεν είναι κάποιο, τυχοδιωκτικού τύπου, κρατίδιο στο Νότιο Κουρδιστάν. Βρίσκεται στην ενότητα των Κούρδων, και στην αυτοδιάθεση. Οι ίδιοι ας αποφασίσουν. Από κοινού οι Κούρδοι της Τουρκίας, του Ιράκ, του Ιράν, της Συρίας, και της ευρωπαϊκής διασποράς.

Αυτό που χρειάζεται, δεν είναι ένα μικρό και έντιμο Κουρδιστάν, για να θυμηθούμε και τη γνωστή φράση. Αυτό που λείπει περισσότερο είναι το πρόπλασμα. Το οποίο έχει να κάνει με τη γεωοικονομία του πετρελαίου και του νερού -αντί του αίματος- όσο και με την έμπρακτη έκφραση της συμπάθειας και της αλληλεγγύης της διεθνούς κοινότητας απέναντι σε ένα μαρτυρικό λαό.

Μιλώ για την Κουρδική Μεσοποταμιακή και Ανατολικομεσογειακή οικονομική, αναπτυξιακή και επενδυτική πραγματικότητα με τη μεγάλη ανταγωνιστικότητα, λόγω των πρώτων υλών και της τεράστιας ανεργίας. Μιλώ για τις ελεύθερες οικονομικές και συναναπτυξιακές ζώνες, τις ένθεν κακείθεν των συνόρων, από τις οποίες όλοι, από την Ε.Ε. μέχρι την ίδια την Τουρκία, το Ιράκ, το Ιράν και τη Συρία, και πρώτοι από όλους οι δεκάδες εκατομμυρίων Κούρδοι, που ζούνε από χιλιάδων ετών στη γη αυτή, θα ωφεληθούν πλείστα όσα. Τα άλλα, από την ανάδειξη της γεωοικονομικής και γεωστρατηγικής αξίας, μέχρι την κρατική οντότητα και την ευημερία τους, θα έρθουν χωρίς άλλο, και κυρίως, χωρίς άλλο αίμα.

Ασέβεια

Μια άλλη Ευρώπη, θα τα έβρισκε λογικά όλα αυτά, και θα τα προωθούσε. Ποια όμως Ελλάδα θα συνέβαλε; Γιατί δεν απουσιάζει μόνον η παιδεία από την κυβέρνηση και τις αντιπολιτεύσεις. Είναι η παγίδευση που εμποδίζει. Εδώ, ούτε οι Τούρκοι λένε για το κουρδικό, όσα ο συνεργάτης του Γιώργου Παπανδρέου, Παναγιώτης Μπεγλίτης, εκστόμισε πρόσφατα στη Βουλή: «Η ιστορία, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, φοβάμαι ότι θα καταγράψει τον κ. Οτσαλάν και όλους εκείνους τους ακραίους κύκλους, ως τους νεκροθάφτες του μεγάλου λαϊκού δημοκρατικού κινήματος του κουρδικού λαού».

Αυτό όμως που θα σοκάρει όσους διαβάσουν τα σχετικά πρακτικά της Βουλής, είναι τα χειροκροτήματα των εκ του ΠΑΣΟΚ παρόντων συναδέλφων. Δεν χρειάζεται να ερμηνεύσω εγώ την ασέβεια που αναδίδουν. Ας βγάλει μόνος του ο αναγνώστης τα συμπεράσματα. Όπως και για τη σιγή των άλλων πτερύγων αφού καμιά τους, μηδέ εξαιρουμένου του προεδρείου, δεν ζήτησε καν τη διαγραφή, από τα πρακτικά.

Κριματολογία

Ειδικά για τους πολιτικούς πρωταγωνιστές της παράδοσης του Κούρδου ηγέτη, λέω ότι δεν επιστρέφει μόνον ο αυτουργός στον τόπο του εγκλήματος, για να εξαφανίσει τα ίχνη που άφησε. Το ίδιο γίνεται στα πολιτικά εγκλήματα. Στα κρίματα, τόσο με την αρχαιοελληνική έννοια, όσο με τη νεοελληνική. Η διαφορά έγκειται στο ότι ο χρόνος, οι ημερομηνίες, όσο και ο χειρισμός τους, αντικαθιστούν τον τόπο ενώ η μνήμη αντικαθιστά τα ίχνη. Έτσι και εδώ, οι αυτουργοί επιστρέφουν στο χρόνο του κρίματος, ώστε διαμέσου της επικαιρότητας και με την αμέριστη στήριξη των κάθε χρώματος τηλεοπτικών Μέσων, να σβήσουν τη μνήμη. Κάτι όμως που δεν θα μπορέσουν.

Όπως δεν θα μπορέσουν, έστω και έμμεσα, να επικαλεστούν την ομοφωνία της τότε κοινοβουλευτικής ομάδας. Ναι μεν δεκάδες μέλη της, είπαν και ξείπαν, και εγώ πήγα σπίτι μου, όμως δεν έχασα το δικαίωμα να μιλώ και να γράφω για την ελευθερία του μαρτυρικού αυτού λαού, τιμώντας τους αγώνες και τις δια των αυτοπυρπολήσεων θυσίες του, που από κοινού με εκείνες των Σουλιωτισσών, αποτελούν τις ανώτερες μορφές θυσιών στην παγκόσμια ιστορία.

Χερσαίο Σουέζ

Όταν δε μιλώ για την αποφράδα 15η Φεβρουαρίου ΄99, από την οποία έχουν παρέλθει δέκα χρόνια, το κάνω όχι μόνο για να μη ξεχαστεί, αλλά γιατί νέα στοιχεία έρχονται στο φως. Ένα από τα οποία σχετίζεται με την κεμαλική γεωοικονομία και το πώς η Τουρκία έκτισε τον αγωγό πετρελαίου Baku-Tbilisi-Ceyhan, δίπλα στα ιστορικά κουρδικά εδάφη. Εξ ων, η Ισραηλινή, και η Αμερικανική ανάμειξη στην παράδοση.
Δεν είναι άσχετη με αυτά, η πρόσφατη συμφωνία μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, για τον πολυαγωγό Med Stream, με πρώτο σταθμό την Κύπρο, και τη γεωοικονομική της ενσωμάτωση στην Τουρκία. Τη διασύνδεση, εν αρχή, του πετρελαιαγωγού Baku-Tbilisi-Ceyhan με τον μεταξύ Μεσογείου και κόλπου της Άκαμπα, στην Ερυθρά θάλασσα, Ισραηλινό αγωγό Ashkelon-Eilat. Ο λόγος για την δια των βομβαρδισμών της Γάζας προστασία του, και τη διαμέσου του χερσαίου αυτού Σουέζ, προώθηση Κασπιανού πετρελαίου προς τις αγορές της Νότιας και της Νοτιοανατολικής Ασίας.

Άμιδα

Με δεδομένα όλα αυτά, ο πραγματικός αποδέκτης της στάσης του Ερντογκάν και της αποχώρησής του από το Νταβός, δεν ήταν ο Ισραηλινός πρόεδρος, από τον οποίο, με την ευκαιρία, έπρεπε από ετών, να έχει αφαιρεθεί το Νόμπελ ειρήνης. Μπορεί στόχος να ήταν η τουρκική κυριαρχία στην ευρύτερη ισλαμική περιοχή, και η δια του Ισλάμ εξουσία στην Τουρκία. Το κοινό με τους Ιρανούς, και τη Χαμάς. Αυτό όμως που διακαώς επιθυμούσε ο Ερντογκάν ήταν να τα πει στον Πέρες, ώστε να ακουστούν στο Άμεντ, την Άμιδα, το Ντιγιάρμπακίρ.

Γιατί τα σχέδιά του, για τις ερχόμενες δημοτικές εκλογές στα τέλη Μαρτίου, είναι να κάνει ένα βήμα προς την κεμαλισλαμιστική ενσωμάτωση των είκοσι εκατομμυρίων ομόδοξων Κούρδων. Να δείξει ότι δήθεν μπορεί να λύσει το κουρδικό. Να ανανεώσει το συμβόλαιο με τον κεμαλικό κεμαλισμό, και να παραμείνει στα πράγματα. Και όχι μόνον, αλλά, μεταξύ άλλων, να τα κεφαλαιοποιήσει όλα αυτά, στις ΗΠΑ του νέου προέδρου, όσο και στην Ευρώπη.

Κριτήρια χάρτινα

Αν οι σχεδιασμοί αυτοί του Ερντογκάν κινδυνεύουν από κάποιον, είναι ο Κούρδος ηγέτης. Για αυτό, για πολλοστή φορά, του επιβάλλουν ποινή απομόνωσης. Να μη μπορεί να μιλήσει. Προφανώς δε, με τις ευλογίες του Ισραήλ. Για διαφόρους λόγους. Όχι μόνο για τη διαλειτουργικότητα του συστήματος της διασύνδεσης των δύο πετρελαιαγωγών, αλλά και λόγω φόβου, μην ξεφυτρώσει κανένας Παλαιστίνιος Άπο.

Εφόσον πάντως ο πρώτος έγχρωμος ένοικος του Λευκού Οίκου εμπνέεται ακόμη από την αρχή της αντιρατσιστικής αλληλεγγύης και προχωρήσει σε έμπρακτη αυτοκριτική της ανάμειξης της χώρας του στα του Ναϊρόμπι της Κένυας, από την οποία μάλιστα έλκει την καταγωγή. Και εφόσον η Ε.Ε. ξαναδεί τις σχέσεις της με τα κριτήρια της Κοπεγχάγης, που έως τώρα παραμένουν χάρτινα, τότε, πέραν της συγνώμης από τον κουρδικό λαό, το τουρκικό ζήτημα μπορεί να τεθεί πολιτικά ως εξής: Όταν κλείσουν τα γειτονικά γκουαντάναμο, και όταν κλείσει το Ίμραλι, τότε μόνο να ξανανοίξει ο δρόμος της Τουρκίας προς την Ε.Ε.

_________

Βουλευτής Έβρου {1993-2000}. Αποχώρησε από την Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ, στις 23 Φεβρουαρίου 1999,