Βάστα Ηγούμενε Δαμιανέ

 

         "Οι σκέψεις και οι ιδέες που ακολουθούν περιλαμβάνουν τα σημεία μιας εντελώς διαφορετικής ατζέντας με κέντρο τη Μονή Σινά. Μπορεί από πολλούς να θεωρηθεί ότι το κείμενο βρίθει μαξιμαλισμών ή και ότι αιθεροβατεί ή δεν αναφέρεται στις εσωτερικές διενέξεις της Μονής και στο αν είναι χρήσιμο ή όχι το ΝΠΔΔ. Με γειά τους με χαρά τους".

 

                                                                                      Γράφει ο Πασχάλης Χριστοδούλου *

           Σεβασμιώτατε,

   Επιτρέψτε με να σας αποστείλω δυο γραπτά μας (1), (2), για την Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης στα οποία συμπεριλαμβάνονται, όπως θα δείτε κάποιες εφικτές κατά τη γνώμη μου προτάσεις για το παρόν και κυρίως για το μέλλον για αυτή τη μοναδική στον πλανήτη ιστορική, Χριστιανική, πολιτισμική και ηθική οντότητα. Και επιπλέον οσονούπω και νομική.

   Επιτρέψτε με επίσης να επιμείνω στην ακροτελεύτια πρόταση του δεύτερου κειμένου, και στην πολιτική "ορειβασία", για την υλοποίηση της οποίας ο ρόλος σας, αν δεν είναι ήδη, τότε θα μπορεί εύκολα να αποδειχθεί αναντικατάστατος.

 

             Σεβασμιώτατε,

      Μπορείτε, ως Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης του Σινά, να αποτανθείτε στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο ώστε να αναλάβει ο ίδιος με τη βαρύτητα  που διαθέτει ο λόγος του, μια ιδιαίτερα σημαντική πρωτοβουλία. Την οποία πιστεύω να αποδεχθεί ασμένως, μια και κατά την τελευταία του επίσκεψη στο Βατικανό είχε ήδη διεκτραγωδήσει τα της Μονής Σινά, στον Πάπα.

    Είναι κάτι που πέραν της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας, αφορά τα μέγιστα και τη Μονή Σινά.    

    Θα περιποιεί άλλωστε μεγάλη τιμή στον ίδιο να προτείνει στο νέο Πάπα Λέοντα τον ΙΔ, αφού δεν κατέστη δυνατόν  να συναντηθούν στη Νίκαια της Μικράς Ασίας, για τα 1700 χρόνια από την ομώνυμη Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο, να βρεθούν και να συλλειτουργήσουν στη Μονή Σινά των 1500 χρόνων, όπου εσείς ηγουμενεύετε κατά την τελευταία πεντηκονταετία. Σε αυτό το ενεργό μνημείο της κάποτε ενιαίας Χριστιανικής Εκκλησίας και μοναδικό στις ημέρες μας μνημείο παγκόσμιας πολιτισμικής κληρονομιάς της UNESCO.

    Η 25η Νοεμβρίου του επόμενου έτους ή του μεθεπόμενου, 15 αιώνες από την ίδρυση της Μονής επί Ιουστινιανού αυτοκράτορα της Νέας Ρώμης ή πιο σωστά Ρωμανίας, η ημέρα αυτή της εορτής της Αγίας Αικατερίνης,  κοινή τόσο για την Ορθόδοξη όσο και για την Καθολική Εκκλησία, θα αποτελέσει τη μοναδική ευκαιρία μιας ενοποιητικής συλλειτουργίας, έστω και αν είναι ένα απλό τρισάγιο ευχών, μπροστά στα ιερά λείψανα της Αγίας.

    Εννοείται ότι πέραν του σπουδαίου αυτού εκκλησιαστικού γεγονότος, υπάρχει και μια άλλη διάσταση. Η οποία με την πολιτική αυτή "ορειβασία" σας, μετά των προκαθημένων των δυο Εκκλησιών, θα συνιστά άσκηση πολύμορφης κυριαρχίας της Μονής, στην ευρύτερη Σιναϊτική Κοινότητα.

    Για πολλούς λόγους θα πρέπει να θεωρείται βεβαία η αποδοχή της πρότασης από τον Πάπα Λέοντα τον ΙΔ. Ο ένας είναι που δεν κατέστη δυνατή η συνεύρεση στη Νίκαια τον περασμένο Μάιο. Ένας άλλος είναι η ιστορική εμπλοκή υπέρ της Μονής Σινά, του ίδιου του προφήτη Μωάμεθ. Ο τρίτος είναι η ιστορία της μεγαλομάρτυρος Αγίας Αικατερίνης. Ας μη προχωρήσω  περισσότερο στο συγκεκριμένο ζήτημα.

     Υπάρχει ένας ακόμη λόγος. Το έδαφος. Ουδέτερο μεν, ως τόπος συνάντησης, για τους δυο προκαθημένους ως πρόσωπα, Χριστιανικό και Ελληνορθόδοξο όμως έδαφος, σύμφωνα με την ιστορία, με βάση την αδιατάρακτη κυριότητα της πολύμορφης οντότητας του  μοναστικού αυτού συγκροτήματος, επί τόσους πολλούς αιώνες. Κάτι που ισοδυναμεί με πιστοποιητικό μη διεκδίκησης, εις το διηνεκές, από τον οιονδήποτε παρεμπίπτοντα τρίτο. 

      Μπορεί να πεισθεί η Αιγυπτιακή πλευρά και να κινήσει οίκοθεν τις διαδικασίες απόσυρσης του πιστοποιητικού βαρών για τον περιβάλλοντα την κεντρική Μονή χώρο, που αποπειράθηκε να ιδιοποιηθεί παράνομα με τη γνωστή απόφαση του εφετείου της Ισμαηλίας. 

      Να μην απαιτηθούν επιπλέον προσφυγές με την Ελληνική κρατική συνδρομή της νομικής οντότητας της Μονής. Ούτε προσφυγή στους δύο Μεγάλους Μουφτήδες, ούτε στην UNESCO, ούτε και σε άλλο αρμόδιο Νομικό Πρόσωπο και Οργανισμό του Διεθνούς Δικαίου ή αντίστοιχο Ευρωπαϊκό.

     Όσο για την επερχόμενη εκδίκαση στο Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο -στον Άρειο Πάγο δηλαδή της Αιγύπτου- μετά από την προσφυγή της Μονής κατά της απόφασης του Εφετείου, η ύπαρξή της ως Ν.Π.Δ.Δ. και Ελληνική Νομική Οντότητα, θα έχει εύκολη δουλειά.

      Και αφού το Ακυρωτικό Δικαστήριο ασχολείται μόνο με το εάν η απόφαση του Εφετείου είναι σύννομη και αν τηρείται η ενότητα της νομολογίας, τότε και μόνο το ότι το Αιγυπτιακό κράτος ρητά το 2002 αναγνώριζε τη Μονή ως το νόμιμο ιδιοκτήτη, ενώ με την απόφαση του Εφετείου λέει τα αντίθετα, ότι δηλαδή φάσκει και αντιφάσκει, θα αρκεί ώστε να ακυρωθεί η απόφαση αυτή και να αναπεμφθεί στο Εφετείο.

      Και γιατί σε μια επανάληψη της δίκης στο Εφετείο, πέραν του ότι η Νομική Συμπαράσταση έχει πολλά ράμματα για τη γούνα και τα γουνάκια των Δικαστών, μπορούν να προσκομισθούν επιπλέον στοιχεία  που δεν ελήφθησαν καν υπόψιν, καθώς και μαρτυρικές αποδείξεις  εξ όλων των θρησκειών και δογμάτων. Πρόκειται για πιστοποιητικά για τη μη ύπαρξη βαρών και τη μη διεκδίκηση της μοναστικής ιδιοκτησίας των 71 κτισμάτων μετά του περιβάλλοντος χώρου τους, που θα τρέψουν σε φυγή τους όποιους ιθύνοντες.  

     Τελικά, είναι κρίμα για όλους αυτούς, να χαλάσουμε οι δυο χώρες τζάμπα τις καρδιές μας.

     Κατά τα άλλα, θέτοντας νέες υψηλές σταθερές ειρήνης, φιλίας και συνεργασίας, οι ίδιες θα μπορούν να επανεκινήσουν με την αδελφοποίηση των δύο θυγατέρων πόλεων του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Της Αλεξάνδρειας, με την Αλεξανδρούπολη. Το όνομα της οποίας από πολλών ήδη δεκαετιών, ναι μεν θα έμενε το ίδιο, όμως όφειλε να έχει μια άλλη ονομασία προέλευσης, τη Μακεδονική και όχι εκείνη του 1920, με τον ομώνυμο "ανάσσοντα".

 

             Σεβασμιώτατε,

      Ψυχανεμίζομαι ότι ο Πάπας θα συναινέσει στην πρόταση για κοινή μετάβαση στο Σινά, με τον Οικουμενικό Πατριάρχη. Όμως δεν ξέρω μέχρι που μπορεί να φθάσουν τα πράγματα. Αν παραμείνουν δηλαδή στο επίπεδο της συνάντησης των προκαθημένων ή αν επεκταθούν έως το επίπεδο του τρισαγίου, μπροστά στα ιερά λείψανα της μεγαλομάρτυρος Αγίας Αικατερίνης.

      Ή αν θα είναι ακόμη σε θέση να μετεξελιχθούν για πρώτη φορά στην εκκλησιαστική  ιστορία και σε συλλείτουργο της Ορθόδοξης Εκκλησίας με την Καθολική. Κάτι το οποίο θα αναδίδει μια ενοποιητική πράξη καθώς και την ομώνυμη εικόνα περί Συμπροκαθημένων. Και με την Ιερά αυτή Μονή να πρωταγωνιστεί αφού είναι σε θέση να κινεί τέτοιων πρωτόγνωρων διαστάσεων ιστορικά, Χριστιανικά, πολιτισμικά και ηθικά νήματα.

      Να συνεχίσει να εμπνέει η ύπαρξή της, με τη μεγάλη ιστορία των 15 και αιώνων, όπως και τα απλά και κατανοητά σας λόγια: "Η Μονή πάντα, από την ίδρυσή της, υπήρξε ένα κέντρο συνάντησης και ειρηνικής συνύπαρξης λαών, πολιτισμών και θρησκειών".

 

                

           Σεβασμιώτατε,

       Όσο αφορά εμένα, αν ήμουν από καμιά μεριά και επιτρέπονταν να μιλήσω στο δικαστήριο, τότε, εμπνεόμενος από τον υπέρ αδυνάτου λόγο του Λυσία, θα εξέφραζα την ευγνωμοσύνη μου στους αδελφούς Μουσουλμάνους δικαστές οι οποίοι παρασκεύασαν αυτήν εδώ τη δίκη. Γιατί έγιναν η κύρια αιτία για την απόδοση δικαίου, με την επιβεβαίωση των ιστορικών τίτλων ιδιοκτησίας της Ιεράς Μονής.   

        Και όχι μόνο αυτό. Θα ήμουν διπλά ευγνώμων στους κατηγόρους για έναν ακόμη λόγο. Γιατί χωρίς το Μίσος τους, δεν θα κέρδιζε η Αγάπη. Αυτή την Αγάπη θα σπείρει η Ιερά Μονή στη γιορτή της Αγίας Αικατερίνης, στις παρυφές του Θεοβάδιστου Όρους του Σινά, και που θα περιμένει ως το έτος 2054, ώστε να δρέψει τους καρπούς  μιας ενοποιητικής εξέλιξης ανάμεσα στην Ορθόδοξη και την Καθολική Εκκλησία.

     Αν τώρα η Ένωση των δυο Εκκλησιών είναι η Κόρη της Αγάπης, και χρειάστηκαν χίλια χρόνια κυοφορίας της, μετά από το σχίσμα του 1054, τότε αυτό θα είναι ένα μεγάλο βήμα μπροστά. Πιο μπροστά και από τη Δημοκρατία που γεννήθηκε στα χρόνια της Αρχαίας Αθήνας. Επόμενα και του Λυσία. Με τη Λύση αυτή να φέρει φαρδιά πλατειά την υπογραφή της Μονής Σινά και του Ηγουμένου της, μετά των μοναχών.

 

     Με μεγάλο σεβασμό προς την διαδρομή και την ιστορία σας,

     Πασχάλης Χριστοδούλου

     * πρώην Δήμαρχος Σουφλίου Έβρου,                       Αύγουστος 2025

 (1).https://hellasjournal.com/2025/06/pos-borei-na-anagennithei-i-moni-tis-agias-aikaterinis-tou-sina-apo-tin-symfonia-akomi-gia-tin-aoz-i-aigyptos-vriskei-kai-kanei-dioti-i-ellada-apla-den-kanei/

(2).https://hellasjournal.com/2025/07/i-moni-tou-sina-chreiazetai-politiki-oreivasia-i-monadiki-ston-planiti-istoriki-christianiki-politismiki-kai-ithiki-ontotita-echei-anagki-kai-apo-polla-alla-pragmata/ 

Η μονή του Σινά χρειάζεται πολιτική «ορειβασία»

 

«Καλό το ΝΠΔΔ με τη νομική οντότητα που εξαγγέλθηκε για τη μονή Αγίας Αικατερίνης, όμως η μοναδική αυτή στον πλανήτη ιστορική, χριστιανική, πολιτισμική και ηθική οντότητα, έχει ανάγκη και από πολλά άλλα πράγματα».                                                             

                                                                             Γράφει ο Πασχάλης Χριστοδούλου*

Δεν θα περίμενε κανείς κάτι διαφορετικό από τον ΥΠΕΞ κύριο Γεραπετρίτη, από αυτό που έκανε κατά τη μετάβαση στην Αίγυπτο. Από το να κρεμάσει δηλαδή τη Μονή, αφήνοντάς την στην ουσία, στο έλεος του Θεού και της κουτοπόνηρης εξουσίας της Αιγύπτου.

Το μεγάλο πρόβλημα της χώρας μας είναι ότι όχι μόνον η Κυβέρνηση αλλά και η υπόλοιπη επίσημη πολιτική Ελλάδα πάσχουν από έναν χρόνιο ''δενμπορισμό''. Δεν μπορούν δηλαδή. Δεν κάνουν. Ή επί το λαϊκότερο, δεν τόχουν.  

Κρίμα στα γνωμικά, όπως εκείνο με το τι ξέρει το καλό το παλικάρι. Γιατί αν ξέρει κι άλλο μονοπάτι, οφείλει να το περπατήσει ή πιο σωστά να το ανεβεί, μια και ο λόγος γίνεται για όρος. Να υπάρξει πολιτική ορειβασία.

Απέναντι δηλαδή στο  Αιγυπτιακό σχέδιο τουριστικής ανάπλασης του Σινά, με το όνομα ''μεγάλη μεταμόρφωση'', μπορεί να γίνει και η έναρξη της ''μεγάλης μεταμόρφωσης'' της ίδιας της Μονής της Αγίας Αικατερίνης.

Και μπορεί εκτατικά, ως προς τα δύο μεγέθη, να μη γίνεται καμιά σύγκριση, όμως γίνεται και παραγίνεται ηθικά και ιστορικά, καθώς και πολιτισμικά. Με μια Χριστιανική Μονή, την πιο παλιά στον κόσμο, και πολύ πιο πριν από την ύπαρξη της Καθολικής Εκκλησίας αλλά επίσης και την πιο πλούσια σε ιστορικά αρχεία, χειρόγραφα και βιβλία, καθώς επίσης με μεγάλο πλήθος σημαντικότατων κειμηλίων, με πρώτα τα αριστουργήματα της τεράστιας συλλογής εικόνων από την εποχή ακόμη της ίδρυσης, κατά τον έκτο αιώνα.

Μια Μονή που η βιβλιοθήκη της, δεν κρίνεται τυχαία ως ισάξια, με εκείνη του Βατικανού.

Η πρώτη λοιπόν πρόταση αφορά το περί τη Μονή αγρόκτημα, μετά γηπέδων και δεκάδων εγκατεσπαρμένων στην ευρύτερη περιοχή κτισμάτων. Ένα μεγάλο τμήμα του οποίου η Αιγυπτιακή κουτοπονηριά αποπειράθηκε να υπεξαιρέσει με βάση τη λεγόμενη, πλην παράνομη, απόφαση του Εφετείου Ισμαηλίας. Η οποία όμως βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τις αρχές, όσο επίσης και με το διεθνές status της UNESCO. Και με την Ελλάδα, ούτε που να της ζητά τουλάχιστον εξέταση της υπόθεσης.

Κατά τα άλλα, απέναντι στους πάλαι ποτέ Αιγυπτιώτες Έλληνες  Ευεργέτες, μπορούν και στις ημέρες μας, αρκετοί Ελλαδίτες έχοντες, να αναδειχθούν σε Ευεργέτες, τρόπος του λέγειν, της Μονής, υπέρ του Ελληνισμού και πάλι, εμπνεόμενοι από τους ομογενείς εκείνους. Π.χ, οι καθημάς εφοπλιστές. Από τους οποίους έστω κάποιοι, φθάνουν και περισσεύουν για την πρώτη φάση. Και οι οποίοι σε άλλες ευκαιρίες έχουν δώσει πλείστα όσα δείγματα γραφής.

Αυτοί μπορούν να χρηματοδοτήσουν την αγορά, και συγκεκριμένα του αγροκτήματος του πέριξ της Μονής, έκτασης διακοσίων ή και περισσότερων αν χρειαστεί εκταρίων, μετά των γηπέδων και των κτισμάτων, και να το κάνουν δωρεά στην Ελληνορθόδοξη Μονή. Μια έκταση φυσικά κατά πολύ μεγαλύτερη από την υπό δικαστική υπεξαίρεση έκταση του τμήματος που έλεγα.

Δεν είναι απορίας άξιο γιατί στην παρόλα ανεκδιήγητη Αιγυπτιακή δικαστική απόφαση, περί ιδιοκτησιακού, δεν έχει συμπεριληφθεί η εντός των τειχών Μονή. Κάτι που σύμφωνα  με την απόφαση αυτή, όπως ο Αιγύπτιος ΥΠΕΞ ενημέρωσε τον Έλληνα ομόλογό του, κατά την πρόσφατη συνάντησή τους στο Κάιρο [1], αφορά τα εδάφη που περιβάλλουν την Μονή  [2].

Αυτό σημαίνει ότι η κατά τα άλλα φίλη Αίγυπτος, φοβούμενη τη διεθνή προσφυγή, δεν θα επιχειρήσει ταυτόχρονα την έξωση και τη Μοναστηροκτονία. Όταν μάλιστα την ίδια αυτή στιγμή υπερασπίζεται την ιστορική συνέχεια της Μονής, όσο και του Ελληνορθόδοξου λατρευτικού της χαρακτήρα. Και όταν διασφαλίζεται απολύτως, όπως τονίζει ο Αιγύπτιος Υπουργός Εξωτερικών, το status quo της Μονής.

Με την ευκαιρία, διεθνείς προσφυγές μπορούν να ασκηθούν τόσο από τη Μονή στους Μεγάλους λεγόμενους Μουφτήδες [2], με βάση την επιστολή προστασίας του Μωάμεθ, όσο και από την Ελλάδα, σε κάθε αρμόδιο νομικό πρόσωπο και οργανισμό του διεθνούς δικαίου. Αρχής γενομένης από την Ευρωπαϊκή Ένωση, και πριν απ΄ όλα, από την ίδια την UNESCO [3].

Από την άλλη όμως, ας μην διαφεύγει της προσοχής μας ότι η ιστορία στην ευρύτερη αυτή περιοχή βρίθει σαλαμοποιήσεων. Ο κρατικός δηλαδή σχεδιασμός να υλοποιείται κατά δόσεις. Στην αρχή με την απομάκρυνση από τον περιβάλλοντα ζωτικό χώρο και με την απομόνωση, κατόπιν με τη μουσειοποίηση και με την αποχριστιανοποίηση και τέλος ακόμη και με τις εμφυτεύσεις μιναρέδων, υπό καθεστώς αιχμάλωτης Εκκλησίας.

Με τους σημερινούς Αιγυπτίους πιστούς, να έχουν εκτεθεί ανεπανόρθωτα με την κρατική αυτή ύβρη και προσβολή απέναντι στον Μωάμεθ, όπως και με την περιφρόνηση των όποιων Αρχών της χώρας τους, ως προς τον αχτιναμέ [4] του 7ου αιώνα, με το υπέρ των Μοναχών κα της Μονής ασφαλιστήριο έγγραφο του Προφήτη τους, και το οποίο ο ίδιος σφράγισε με την παλάμη του [4] .

Πάντως σε κάθε περίπτωση, ένας ηθικός Μεγαλέξανδρος της κοινής μας ιστορίας, δεν θα επέτρεπε να προβούμε σε αντίποινα με το Ιμαρέτ της Καβάλας. Αυτό που οι προκάτοχοι του σημερινού Αιγύπτιου Προέδρου παζάρευαν να σκοτώσουν, δίνοντάς το σε ομοϊδεάτη τους και γείτονά μας.   

Η αγορά λοιπόν του αγροκτήματος των περιβαλλόντων τη Μονή εδαφών, και μεθ’ όλων των συμπαρομαρτούντων, εκτός από  φρένο δυσάρεστων εξελίξεων, δίνει τη δυνατότητα να εξασφαλισθεί η απαιτούμενη οικονομική πρόσοδος καθώς και να συνεχιστεί η ευχερής επιβίωση των μοναχών. Όχι μόνο των σημερινών αλλά και των καινούργιων  που πρόκειται να προστεθούν, και που εκτιμάται ότι στα προσεχή χρόνια μπορούν να πολλαπλασιαστούν απέναντι στα έως τώρα δεδομένα, μεταξύ των άλλων, από τις οργανωμένες πρωτοβουλίες Αγιορειτών καθώς και Κρητών μοναχών.

Με τη Μονή Σινά να διαθέτει ήδη στη Μεγαλόνησο, τέσσερα μετόχια, ανάμεσα σε δεκάδες άλλα στην Ελλάδα και στον υπόλοιπο κόσμο.

Κατά τα λοιπά, μετά από την απαιτούμενη ενάσκηση αρχιτεκτονικού ελέγχου, και τη λήψη της σχετικής άδειας, μπορεί να οικοδομηθεί εκτός των τειχών αλλά όχι πολύ μακριά από τη Μονή της Αγίας Αικατερίνης, η δεύτερη πολιτική πρόταση που αφορά στο εβδομηκοστό δεύτερο ακίνητο της Μονής.

Ένα μοντέρνο, ταυτόχρονα όμως, δημιουργικής επιστροφής στην Ανατολική Χριστιανική παράδοση, κτίριο με ξενώνα, μεταξύ άλλων, για φιλοξενία των προσκυνητών που οφείλουν να πληθύνουν, και όχι μόνο  Ελλήνων αλλά και άλλων Ανατολικών Ορθόδοξων πιστών, καθώς και ερευνητών του ευρύτερου Όρους του Σινά.

Σε όλους αυτούς μπορούν να προστίθενται επισκέπτες Καθολικοί αλλά και εκ των άλλων δογμάτων. Όχι μόνο λόγω της ηλικίας της Μονής, αυτό το μεταξύ των άλλων, σύμβολο της ενιαίας Χριστιανοσύνης, αλλά και για το λόγο της υπερπήδησης με μια έμπρακτη συγνώμη, του προπατορικού αμαρτήματος των Σταυροφοριών, απέναντι στα θρησκευτικά σύμβολα της Ορθοδοξίας.

Παρεμπιπτόντως, μια τρίτη πρόταση  θα περιποιεί μεγάλη τιμή στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο το να προτείνει στο νέο Πάπα Λέοντα τον ΙΔ, αφού δεν κατέστη δυνατόν  να συμβρεθούν στη Νίκαια, να συναντηθούν και να συλλειτουργήσουν στη Μονή αυτή του Σινά. Αυτό το ενεργό μνημείο της κάποτε ενιαίας Χριστιανικής Εκκλησίας.

Η 25η Νοεμβρίου του επόμενου έτους ή του μεθεπόμενου, 1500 χρόνια από την ίδρυση της Μονής επί Ιουστινιανού, η κοινή αυτή ημέρα εορτής της Αγίας Αικατερίνης, τόσο από την Ορθόδοξη, όσο και την Καθολική Εκκλησία, αποτελεί μια σπάνια ευκαιρία ενοποιητικής συλλειτουργίας των δύο Εκκλησιών.

 

 

Επιμύθιο

Είναι λογικό οι αναγνώστες του σημερινού γραπτού να αναρωτηθούν και να πουν:  Άντε καλά με τις προτάσεις. Κουτσά στραβά, κάτι μπορεί να λένε. Όμως τι άλλο μπορεί να σημαίνει η κατάθεσή τους αυτή;

Η απάντηση φυσικά δεν αφορά κατάθεση χρημάτων για την αγορά των περιβαλλόντων τη Μονή εδαφών. Είναι η κατάθεση άποψης για τα τεκταινόμενα στην υπόθεση της Μονής.  Ή αν θέλετε, αποτελεί κατάθεση μαρτυρική για τα δικαστήρια, που δεν θα είναι και λίγα.

Και για να τελειώσω, όπως άρχισα το κείμενο. Είναι κατάθεση φιλόπτωχων ιδεών. Αυτό διότι ο αποδέκτης τους είναι η προ πολλού πτωχευμένη επίσημη πολιτική Ελλάδα.

Παρόλα όμως αυτά υπάρχει μια βάσιμη ελπίδα. Είναι Τύχη Αγαθή για τη Μονή της Αγίας Αικατερίνης, η ύπαρξη και παρουσία του Αρχιεπισκόπου Δαμιανού.

Ένας Μοναχός που πριν από εξήντα τόσα χρόνια είχε πείσει έναν κατοπινό Άγιο, τον Άγιο Παΐσιο, να μετακομίσει σε ένα ασκητήριο της Μονής του Σινά, μπορεί, παρά τη σημερινή μεγάλη του ηλικία, να ξανανεβεί για άλλη μια φορά, στο Θεοβάδιστο Όρος. Μόνο που αυτή τη φορά, θα συνιστά μια πολιτική ορειβασία. Αφού, όχι μόνο γνωρίζει καλά το τι να γράψει αλλά και πως να τα καταφέρει, ώστε να δικαιωθεί η προσφυγή της Μονής στους εντός και εκτός της Αιγύπτου, δύο Μεγάλους λεγόμενους Μουφτήδες,

Να καταργήσει δηλαδή εν τοις πράγμασι την κατάπτυστη απόφαση του Αιγυπτιακού εφετείου, και επόμενα να ακυρωθεί η αποφασισθείσα απαλλοτρίωση των περιβαλλόντων τη Μονή εδαφών.

Όσο για τις προτάσεις που αναπτύχθηκαν στο παραπάνω κείμενο, θα είναι η εναλλακτική, αν κάτι παρ’ ελπίδα στραβώσει. Κατά πως λέει δηλαδή και η γνωστή Κινέζικη παροιμία: ''Καλός ο αγιασμός για να φύγουν τα ποντίκια, αλλά πάρε και μια γάτα''.

Σημειώσεις

[1] Minister of Foreign Affairs and Emigration, Dr. Badr Abdelatty, received on Wednesday, June 4, 2025, the Greek Minister of Foreign Affairs, George Gerapetritis, where the meeting addressed ways to enhance the distinguished bilateral relations between the two friendly countries.  

[2] https://www.dikastiko.gr/articles/dimitris-lamprakis-i-iera-moni-agias-aikaterinis-oroys-sina-kai-o-opsimos-naserismos/

[3] https://hellasjournal.com/2025/06/pos-borei-na-anagennithei-i-moni-tis-agias-aikaterinis-tou-sina-apo-tin-symfonia-akomi-gia-tin-aoz-i-aigyptos-vriskei-kai-kanei-dioti-i-ellada-apla-den-kanei, κείμενο του συγγραφέα με τίτλο, Πως μπορεί να αναγεννηθεί η Μονή της Αγίας Αικατερίνης,

[4] Βλ. εφ. Καθημερινή 10, 11 Απριλίου 2023: Τον 7ο αιώνα, ο Μωάμεθ εξέδωσε Αχτιναμέ,