Του Πασχάλη Χριστοδούλου
Οι επικείμενες τοπικές και περιφερειακές εκλογές που θα διεξαχθούν στις 7 Νοεμβρίου 2010, σύμφωνα με το νέο χάρτη που διαμορφώθηκε με τον Καλλικράτη, είναι μια κορυφαία διαδικασία που θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό την πορεία της περιφέρειας τα επόμενα χρόνια. Σε μια δύσκολη οικονομική περίοδο για τη χώρα, όπου οι πολίτες απαιτούν πλήρη διαφάνεια στη διαχείριση, η αυτοδιοίκηση οφείλει να πάψει να είναι θύλακας διαφθοράς. Οφείλει να σταθεί ισότιμα στο νέο περιβάλλον που διαμορφώνεται με τη θέσπιση της αιρετής περιφερειακής αυτοδιοίκησης. Να συνθέσει πολιτικές, κοινωνικές και γεωγραφικές αντιθέσεις που δημιουργούνται με τους νέους Δήμους. Να δώσει αναπτυξιακή προοπτική σε περιοχές που υστερούν. Να αξιοποιήσει με ορθολογικό και ισότιμο τρόπο τους πόρους κι όχι να καταφεύγει σε κατασπατάλησή τους με επιλεκτικά έργα ωραιοποίησης μιας παρακμιακής πραγματικότητας.
Σ’ αυτές τις εκλογές ο νέος Δήμος Σουφλίου, ουσιαστικά ο κεντρικός Έβρος, διεκδικεί το δικαίωμα να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις μέσα στο νέο περιβάλλον, ώστε να μπουν οι βάσεις για το μέλλον. Η διαφάνεια, η σύνθεση, οι αναπτυξιακές προτεραιότητες, η δημοκρατική λειτουργία και η συνοχή του νέου Δήμου Σουφλίου είναι οι αναγκαίες εκείνες συνθήκες στις οποίες πρέπει να στοχεύει η προσπάθεια της νέας δημοτικής αρχής.
Με βάση τα παραπάνω, την προτροπή πολλών συμπολιτών μου, τη γενικότερη άποψη περί πολιτικής και διαφάνειας που επικρατεί μεταξύ των πολιτών αλλά και τη μέχρι τώρα διαδρομή μου που ήταν ταυτισμένη μ’ αυτές τις αρχές, αποφάσισα αναλαμβάνοντας τις ευθύνες μου απέναντι στον τόπο μου, να είμαι υποψήφιος Δήμαρχος του νέου Δήμου Σουφλίου, επικεφαλής της παράταξης ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ - ΑΝΑΠΤΥΞΗ – ΣΥΝΟΧΗ.
Σουφλί 2 Οκτωβρίου 2010
Σάββατο 2 Οκτωβρίου 2010
Δευτέρα 30 Αυγούστου 2010
Ανοιχτή επιστολή προς τους πολίτες του Δήμου Σουφλίου
του Πασχάλη Χριστοδούλου
Θα ήμουν αρκετά αφελής αν πίστευα ότι η αποδοχή της πρότασης που πριν από καιρό κατέθεσα (βλ. www.xristodoulou.gr ) δημόσια για προβληματισμό και διάλογο, η οποία αφορούσε στη συγκρότηση ενός συνθετικού ψηφοδελτίου στο Δήμο Σουφλίου θα γίνονταν αποδεκτή, αν και είναι η μοναδική μέχρι σήμερα. Γνωρίζω άριστα τον τρόπο λειτουργία των κομματικών σχηματισμών που ενώ έχουν απομακρυνθεί από την κοινωνία (δεν θέλω να χρησιμοποιήσω άλλη έκφραση), βαυκαλίζονται ότι την εκπροσωπούν.
Θέλω να πιστεύω ότι είμαι αρκετά πραγματιστής ώστε να έχω τη δυνατότητα επιλογής αυτών στους οποίους απευθύνομαι κάθε φορά στις δημόσιες παρεμβάσεις μου. Η πρόταση αφορά κυρίως ή αποκλειστικά τους πολίτες του Δήμου Σουφλίου. Αυτούς που θα κληθούν να επιλέξουν την επόμενη διοίκηση του νέου Δήμου, έχοντας επίγνωση της οικονομικής κυρίως, αλλά όχι μόνο, κατάστασης αλλά και τι πρέπει να περιμένουν. Η παραπλάνηση δεν μπορεί να επαναλαμβάνεται κάθε φορά. Δεν υπάρχει η πολυτέλεια της δοκιμής ούτε φυσικά η δικαιολογία της άγνοιας. Υπάρχει μόνο η ατομική ευθύνη.
Ο Δήμος Σουφλίου βρίσκεται «επί ξυρού ακμής». Αυτό το γνωρίζουν όλοι, κυρίως οι διαμένοντες σ΄ αυτόν. Δεν είμαι βέβαιος αν το κατανοούν και οι φερέλπιδες «υποψήφιοι δήμαρχοι» του νέου Δήμου Σουφλίου οι οποίοι είτε από τους πεζόδρομους της Αλεξανδρούπολης είτε από όλους τους «σκοτεινούς δρόμους και διαδρόμους» ασελγούν απέναντι στους πολίτες αυτού του Δήμου που ζει τη χειρότερη παρακμή του.
Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.
Η τραγική οικονομική κατάσταση του νέου Δήμου σε άμεση συνάρτηση με την αντίστοιχη οικονομική κατάσταση της χώρας δεν αφήνει περιθώρια για σχεδιασμούς και υλοποίηση οραμάτων. Αντίθετα η διαρκώς μειούμενη ροή χρηματοδότησης από την Πολιτεία καθιστά αδύνατη την κατάρτιση ακόμα και προϋπολογισμού. Η αμφισβήτηση ή η αποσιώπηση των ανωτέρω ασφαλώς κινείται στη σφαίρα του πονηρού αν όχι του κουτοπόνηρου και της απόπειρας εξαπάτησης. Απέναντι στους πολίτες οφείλουν την αλήθεια αλλά και οι ίδιοι έχουν χρέος να τη διεκδικήσουν.
Η διαφάνεια και η εντιμότητα στη διαχείριση των πόρων δεν μπορεί να είναι μόνο λεκτική. Η φράση για τη γυναίκα του Καίσαρα στην προκειμένη περίπτωση είναι επιτακτική. Αν δε πάμε στον ορισμό του Αριστοτέλη περί πολιτικής και ηθικής τότε πρέπει να μιλήσουμε για παράκρουση σε ότι αφορά τα πρόσωπα που φημολογείται ότι ενδιαφέρονται για το νέο Δήμο. Αυτό αφορά και όσους τους στηρίζουν.
Οι Δημοτικές Επιχειρήσεις που από εργαλείο έγινα βρόγχος, πηγή ανομίας με έντονο δικαστικό ενδιαφέρον και δημιουργίας πολιτικής πελατείας εκ του νόμου οφείλουν να προχωρήσουν σε κατεύθυνση δυσάρεστη για τους εργαζομένους σ’ αυτές. Κι εδώ οι ευθύνες έχουν ονοματεπώνυμο για την κατάσταση των επιχειρήσεων και δεν μπορούν οι φέροντες την ευθύνη να γίνονται τιμητές της νέας περιόδου που αρχίζει.
Στα παραπάνω ενδεικτικά προβλήματα της επόμενης μέρας θα μπορούσαν να προστεθούν και πολλά άλλα. Αρκούν αυτά για την ώρα.
Αν όμως η πολιτική είναι η σπουδαιότερη τέχνη κατά τον Δημόκριτο, οι συγκλίσεις και συνθέσεις είναι ο πυρήνας της πολιτικής. Η δε αυτοδιοίκηση ως κατ’ εξοχή πολιτικός θεσμός δεν μπορεί παρά να στηρίζεται αποκλειστικά σε συνθετικές διαδικασίες.
Όλο το διάστημα που ακολούθησε από τη δημοσιοποίηση της πρότασης άκουσα ως φήμες και κουτσομπολιά διάφορα ευτράπελα, ακόμα και ότι δεν είναι δημοκρατική. Θα ήταν ενδιαφέρουσα άσκηση λογικής να γίνει γνωστό με ποιες δημοκρατικές και δημόσιες διαδικασίες αυτοανακηρύχθηκαν οι ίδιοι υποψήφιοι. Οφείλω όμως να είμαι σαφής και ξεκάθαρος.
Το πλαίσιο πολιτικής που ακροθιγώς περιέγραψα παραπάνω ήταν και είναι η προσωπική μου στάση σε όλη μου τη διαδρομή. Σ’ αυτό το πλαίσιο θα κινηθώ και το επόμενο διάστημα, με τη βεβαιότητα ότι οι επιτήδειοι, κοινωνικά ουδέτεροι και άφωνοι μέχρι τώρα θα αντιληφθούν τη σοβαρότητα αυτών των εκλογών. Αλλιώς θα βρεθούμε απέναντι.
Τέλος οφείλω να ζητήσω από τους ίδιους τους πολίτες να απαιτήσουν τη σύνθεση και όχι την αντιπαλότητα. Να απορρίψουν εκείνους που βλέπουν το Δήμο ως λάφυρο ή βατήρα για προσωπικές επιδιώξεις και να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στον τόπο.
Σουφλί 30 Αυγούστου 2010 www.xristodoulou.gr
Θα ήμουν αρκετά αφελής αν πίστευα ότι η αποδοχή της πρότασης που πριν από καιρό κατέθεσα (βλ. www.xristodoulou.gr ) δημόσια για προβληματισμό και διάλογο, η οποία αφορούσε στη συγκρότηση ενός συνθετικού ψηφοδελτίου στο Δήμο Σουφλίου θα γίνονταν αποδεκτή, αν και είναι η μοναδική μέχρι σήμερα. Γνωρίζω άριστα τον τρόπο λειτουργία των κομματικών σχηματισμών που ενώ έχουν απομακρυνθεί από την κοινωνία (δεν θέλω να χρησιμοποιήσω άλλη έκφραση), βαυκαλίζονται ότι την εκπροσωπούν.
Θέλω να πιστεύω ότι είμαι αρκετά πραγματιστής ώστε να έχω τη δυνατότητα επιλογής αυτών στους οποίους απευθύνομαι κάθε φορά στις δημόσιες παρεμβάσεις μου. Η πρόταση αφορά κυρίως ή αποκλειστικά τους πολίτες του Δήμου Σουφλίου. Αυτούς που θα κληθούν να επιλέξουν την επόμενη διοίκηση του νέου Δήμου, έχοντας επίγνωση της οικονομικής κυρίως, αλλά όχι μόνο, κατάστασης αλλά και τι πρέπει να περιμένουν. Η παραπλάνηση δεν μπορεί να επαναλαμβάνεται κάθε φορά. Δεν υπάρχει η πολυτέλεια της δοκιμής ούτε φυσικά η δικαιολογία της άγνοιας. Υπάρχει μόνο η ατομική ευθύνη.
Ο Δήμος Σουφλίου βρίσκεται «επί ξυρού ακμής». Αυτό το γνωρίζουν όλοι, κυρίως οι διαμένοντες σ΄ αυτόν. Δεν είμαι βέβαιος αν το κατανοούν και οι φερέλπιδες «υποψήφιοι δήμαρχοι» του νέου Δήμου Σουφλίου οι οποίοι είτε από τους πεζόδρομους της Αλεξανδρούπολης είτε από όλους τους «σκοτεινούς δρόμους και διαδρόμους» ασελγούν απέναντι στους πολίτες αυτού του Δήμου που ζει τη χειρότερη παρακμή του.
Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.
Η τραγική οικονομική κατάσταση του νέου Δήμου σε άμεση συνάρτηση με την αντίστοιχη οικονομική κατάσταση της χώρας δεν αφήνει περιθώρια για σχεδιασμούς και υλοποίηση οραμάτων. Αντίθετα η διαρκώς μειούμενη ροή χρηματοδότησης από την Πολιτεία καθιστά αδύνατη την κατάρτιση ακόμα και προϋπολογισμού. Η αμφισβήτηση ή η αποσιώπηση των ανωτέρω ασφαλώς κινείται στη σφαίρα του πονηρού αν όχι του κουτοπόνηρου και της απόπειρας εξαπάτησης. Απέναντι στους πολίτες οφείλουν την αλήθεια αλλά και οι ίδιοι έχουν χρέος να τη διεκδικήσουν.
Η διαφάνεια και η εντιμότητα στη διαχείριση των πόρων δεν μπορεί να είναι μόνο λεκτική. Η φράση για τη γυναίκα του Καίσαρα στην προκειμένη περίπτωση είναι επιτακτική. Αν δε πάμε στον ορισμό του Αριστοτέλη περί πολιτικής και ηθικής τότε πρέπει να μιλήσουμε για παράκρουση σε ότι αφορά τα πρόσωπα που φημολογείται ότι ενδιαφέρονται για το νέο Δήμο. Αυτό αφορά και όσους τους στηρίζουν.
Οι Δημοτικές Επιχειρήσεις που από εργαλείο έγινα βρόγχος, πηγή ανομίας με έντονο δικαστικό ενδιαφέρον και δημιουργίας πολιτικής πελατείας εκ του νόμου οφείλουν να προχωρήσουν σε κατεύθυνση δυσάρεστη για τους εργαζομένους σ’ αυτές. Κι εδώ οι ευθύνες έχουν ονοματεπώνυμο για την κατάσταση των επιχειρήσεων και δεν μπορούν οι φέροντες την ευθύνη να γίνονται τιμητές της νέας περιόδου που αρχίζει.
Στα παραπάνω ενδεικτικά προβλήματα της επόμενης μέρας θα μπορούσαν να προστεθούν και πολλά άλλα. Αρκούν αυτά για την ώρα.
Αν όμως η πολιτική είναι η σπουδαιότερη τέχνη κατά τον Δημόκριτο, οι συγκλίσεις και συνθέσεις είναι ο πυρήνας της πολιτικής. Η δε αυτοδιοίκηση ως κατ’ εξοχή πολιτικός θεσμός δεν μπορεί παρά να στηρίζεται αποκλειστικά σε συνθετικές διαδικασίες.
Όλο το διάστημα που ακολούθησε από τη δημοσιοποίηση της πρότασης άκουσα ως φήμες και κουτσομπολιά διάφορα ευτράπελα, ακόμα και ότι δεν είναι δημοκρατική. Θα ήταν ενδιαφέρουσα άσκηση λογικής να γίνει γνωστό με ποιες δημοκρατικές και δημόσιες διαδικασίες αυτοανακηρύχθηκαν οι ίδιοι υποψήφιοι. Οφείλω όμως να είμαι σαφής και ξεκάθαρος.
Το πλαίσιο πολιτικής που ακροθιγώς περιέγραψα παραπάνω ήταν και είναι η προσωπική μου στάση σε όλη μου τη διαδρομή. Σ’ αυτό το πλαίσιο θα κινηθώ και το επόμενο διάστημα, με τη βεβαιότητα ότι οι επιτήδειοι, κοινωνικά ουδέτεροι και άφωνοι μέχρι τώρα θα αντιληφθούν τη σοβαρότητα αυτών των εκλογών. Αλλιώς θα βρεθούμε απέναντι.
Τέλος οφείλω να ζητήσω από τους ίδιους τους πολίτες να απαιτήσουν τη σύνθεση και όχι την αντιπαλότητα. Να απορρίψουν εκείνους που βλέπουν το Δήμο ως λάφυρο ή βατήρα για προσωπικές επιδιώξεις και να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στον τόπο.
Σουφλί 30 Αυγούστου 2010 www.xristodoulou.gr
Κυριακή 20 Ιουνίου 2010
Δήμος Σουφλίου: …..και τώρα τι γίνεται;
Του Πασχάλη Χριστοδούλου
Ο Καλλικράτης είναι πλέον νόμος του κράτους. Η προσέγγιση που έγινε την περίοδο της περίφημης και κατ’ ευφημισμόν διαβούλευσης ελάχιστα αφορούσε τα υπαρκτά προβλήματα της αυτοδιοίκησης κυρίως όμως των περιφερειών αλλά και των επιμέρους χωρικών ενοτήτων, των δήμων.
Σήμερα ενόψει των εκλογών του Νοεμβρίου οφείλουμε να καταθέσουμε τους προβληματισμούς, τις απόψεις και προτάσεις που θα αφορούν το αύριο του τόπου.
Η αναφορά στο περιβάλλον μέσα στο οποίο θα κληθούν οι πολίτες το Νοέμβριο να κάνουν τις επιλογές τους έχει ιδιαίτερη και πρωταρχική σημασία. Η οικονομική χρεοκοπία της χώρας που αντανακλά παντού έρχεται ως επιστέγασμα μιας πολιτικής, κομματικής κύρια όμως ηθικής χρεοκοπίας. Ταυτόχρονα πρέπει να ληφθεί υπόψη και η διαρκώς διογκούμενη δυσαρέσκεια των πολιτών απέναντι στους πολιτικούς, ιδιαίτερα σε όσους υπάρχουν υπόνοιες διαφθοράς
Πρέπει όμως να μείνουμε στη δραματική οικονομική κατάσταση της χώρας επομένως και της αυτοδιοίκησης τα χρόνια που ακολουθούν. Να δούμε συγκεκριμένα δεδομένα που υφίστανται και να προδιαγράψουμε τις ελπίδες και τις προσδοκίες για τα επόμενα χρόνια. Να οριοθετήσουμε επίσης τις ευθύνες όλων, πολιτών και πολιτικών.
Σε ότι αφορά το περιφερειακό ζήτημα της χώρας έχω μιλήσει δημόσια πολλές φορές, έχω καταθέσει προτάσεις και έχω αγωνιστεί γι’ αυτές. Είναι γνωστά σε όσους ενδιαφέρονται. Ας μου επιτραπεί μια παρέκβαση από αυτή τη στάση προκειμένου να καταθέσω ορισμένες σκέψεις για την ιδιαίτερη πατρίδα μου.
Ο νέος Δήμος Σουφλίου παρότι ικανοποιεί σε μεγάλο βαθμό τις απόψεις που ήθελαν τη δημιουργία ενός ισχυρού Δήμου στο νευραλγικό από κάθε άποψη τμήμα του κεντρικού Έβρου, εντούτοις δεν ξεκινάει με τους καλύτερους οιωνούς.
Υφιστάμενη κατάσταση.
Η υπαρκτή και αδιαμφισβήτητη οικονομική δυσπραγία του νέου Δήμου Σουφλίου, μόνο όποιος εθελοτυφλεί δεν μπορεί να τη δει, είναι το κυρίαρχο ζήτημα που θα απασχολήσει την επόμενη περίοδο τη νέα δημοτική αρχή. Οι εμφανείς όσο και αφανείς οφειλές πολλών εκατομμυρίων ευρώ είναι βρόγχος στο λαιμό των πολιτών και δεν επιδέχονται εξορκισμούς, ούτε και μετατοπίσεις ευθυνών.
Η μεγάλη έκταση και η ανομοιογένεια του πληθυσμού, γεγονός που μελλοντικά μπορεί να αποδειχθεί ευλογία, αυτή την περίοδο απαιτεί πολιτικές σύνθεσης και όχι αποσύνθεσης κάτι που ενδεχόμενα θα την μετατρέψει σε ανύπαρκτο από αδύναμο κρίκο και θα οδηγήσει σε κατάρρευση την περιοχή.
Η μη εφαρμογή της υφιστάμενης νομοθεσίας που αφορά στις συνδέσεις αποχέτευσης, τα προβλήματα ύδρευσης σε πολλούς οικισμούς, και η έλλειψη βασικών έργων υποδομής που θα κάνουν τη ζωή των εναπομεινάντων πολιτών καλύτερη, απαιτούν δύσκολες αποφάσεις που δεν μπορούν να μπουν στη λογική του πολιτικού κόστους ή οφέλους. Όταν προσδοκάς στην τουριστική ανάπτυξη δεν μπορεί να μην έχεις λύσει το πρόβλημα της αποχέτευσης, της ρίψης ακάθαρτων αποχετευτικών λυμάτων στο οδόστρωμα, της καθαριότητας, της ασύδοτης συμπεριφοράς στη χρήση δρόμων, πεζοδρομίων και κοινόχρηστων χώρων. Είναι και θέμα πολιτισμού.
Η εκ του νόμου υποχρέωση για ενοποίηση των υπαρκτών Δημοτικών Επιχειρήσεων και η αναγκαιότητα απολύσεων του μη νομιμοποιημένου με συμβάσεις προσωπικού, είναι εκ των ων ουκ άνευ. Όποιος ισχυρισθεί το αντίθετο ή αφελής είναι ή καιροσκοπεί.
Η προϊούσα κατάρρευση του αγροτικού πληθυσμού, συντριπτικού ποσοστού της πληθυσμιακής σύνθεσης του νέου Δήμου είναι βέβαιο ότι είναι μια ακόμη θηλιά στη νέα δημοτική αρχή.
Τέλος, η ανάγκη να υπάρξει όσο γίνεται πιο εμφανώς η αρχή της επικουρικότητας σ’ αυτό το δήμο με τις τεράστιες αποστάσεις, το γερασμένο πληθυσμό και την απουσία πολλών δομών εξυπηρέτησης είναι απόλυτα βέβαιο ότι απαιτεί πολιτικές και αποφάσεις που πρέπει να έχουν τη μέγιστη συναίνεση.
Πλεονεκτήματα.
Η ύπαρξη πολλών και σε ορισμένες περιπτώσεις ανυπέρβλητων δυσκολιών δεν αναιρεί την ύπαρξη αντίστοιχων πλεονεκτημάτων, από την αξιοποίηση των οποίων θα κριθεί και η αντοχή του δήμου στο χρόνο.
Η μεγάλη παραγωγική δυνατότητα στα πεδινά αγροκτήματα, η αξιοποίηση του ενιαίου πλέον ορεινού όγκου και του εθνικού πάρκου, αφού αρθούν οι αρνητικές εκείνες διατάξεις που το καθιστούν κάτεργο για τους κατοίκους της περιοχής, αλλά και η ανάδειξη των ιστορικών, πολιτισμικών, θρησκευτικών και φυσικών πλεονεκτημάτων, αποτελούν τους εφικτούς στόχους ώστε το κεντρικό τμήμα του Έβρου να γίνει αναπτυξιακά ισοδύναμο με τις άλλες περιοχές του Νομού. Η παρουσία στοιχείων από την ορφική περίοδο μέχρι τη σύγχρονη εποχή είναι μια μεγάλη πρόκληση που απαιτεί κατάλληλους και έξυπνους χειρισμούς.
Πρόταση.
Με δεδομένη τη θητεία αυτής της δημοτικής περιόδου που είναι τρεισήμισι χρόνια εκ των οποίων οι τελευταίοι έξι μήνες θα είναι προεκλογικοί, τα μεγάλα προβλήματα που ακροθιγώς παρουσιάσθηκαν παραπάνω, την ανάγκη αξιοποίησης του πλέον κατάλληλου ανθρώπινου δυναμικού που διαθέτει ο Δήμος Σουφλίου, κυρίως όμως την επιβεβλημένη πορεία με δύσκολες και μη δημοφιλής αποφάσεις οδηγούν στο συμπέρασμα της ύπαρξης ενός και μόνο ψηφοδελτίου στο δήμο.
Η πολιτική ανωριμότητα κυρίως όμως οι ανθρώπινα θεμιτές φιλοδοξίες πιθανόν θα απαξιώσουν την πρόταση με ειρωνείες, χαρακτηρισμούς και ότι άλλο μπορεί κανείς να διανοηθεί. Θα μπορούσα να παραπέμψω στους «βλάκες» του Λεμπέση αλλά δεν χρειάζεται. Εκείνο στο οποίο δεν μπορεί να δοθεί απάντηση είναι τι θα γίνει την επόμενη μέρα και με ποιους ανθρώπους. Η φράση «ένα κούκος….» είναι χαρακτηριστική. Μια συμπαγής δημοτική ομάδα που θα λειτουργεί ως αμορτισέρ για απορρόφηση κοινωνικών κραδασμών και ως ομάδα σχεδιασμού της πορείας αυτού του τόπου για το επόμενο διάστημα, δεν μπορεί να υπάρχει σε ένα κομματικό ψηφοδέλτιο. Η ικανότητα δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο κανενός χώρου.
Η πρόκληση των πολιτικών δυνάμεων της περιοχής να αντιληφθούν την κρισιμότητα των καιρών, το ίδιο και των προσώπων, ώστε να υπάρξει μια κοινή και δημόσια δέσμευση ότι σ’ αυτές τις εκλογές και μόνο, η ανάγκη συγκρότησης ενός ψηφοδελτίου σωτηρίας του Δήμου Σουφλίου, του κεντρικού Έβρου, είναι μονόδρομος θα προσφέρει μέγιστες υπηρεσίες στον τόπο. Αντίθετα ο εγκλωβισμός στις λογικές του καλού παιδιού, του επιτυχημένου επιχειρηματία, του μετριοπαθή που δεν θέλει να σπάσει αυγά για να κάνει ομελέτα, του κοινωνικά ουδέτερου που δεν συμμετέχει στα κοινωνικά δρώμενα, που ενστερνίζεται την αρχή «η σιωπή είναι χρυσός», του χρώματος που θα έχει ο δήμος το βράδυ των εκλογών στα ΜΜΕ, συνιστούν το χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου και μάλιστα στα πρώτα βήματα του νέου δήμου.
Οι πολίτες, οι μεγάλοι πρωταγωνιστές αυτών των αποφάσεων οφείλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους πριν την 7η Νοεμβρίου και όχι να οικτίρουν εκ των υστέρων. Άλλωστε ο ισχυρισμός δε ήξερα, δεν έχει καμιά νομιμοποίηση.
Η συγκεκριμένη πρόταση δεν είναι συνταγή. Είναι απόπειρα ώστε να ανοίξει επιτέλους μια ουσιαστική συζήτηση μέσα στην κοινωνία και όχι πίσω από κλειστές πόρτες. Να γίνουν οι πολίτες πρωταγωνιστές και όχι αθύρματα στα χέρια συγκεκριμένων συμφερόντων. Να αντιληφθούν την κατάσταση του νέου δήμου και να γυρίσουν τις πλάτες σε όσους είτε με διάθεση παραπλάνησης είτε στρουθοκαμηλίζοντας υπόσχονται ότι θα μετατρέψουν την περιοχή σε παράδεισο.
Η υπέρβαση, λέξη κλειδί στην περίπτωση του Δήμου Σουφλίου, μεταχειρισμένη και κακοποιημένη σε άλλες περιπτώσεις, μπορεί να συμπυκνωθεί στο στίχο γνωστού τραγουδιού: «…να σώσουμε οτιδήποτε αν σώζεται …».
Σήμερα ενόψει των εκλογών του Νοεμβρίου οφείλουμε να καταθέσουμε τους προβληματισμούς, τις απόψεις και προτάσεις που θα αφορούν το αύριο του τόπου.
Η αναφορά στο περιβάλλον μέσα στο οποίο θα κληθούν οι πολίτες το Νοέμβριο να κάνουν τις επιλογές τους έχει ιδιαίτερη και πρωταρχική σημασία. Η οικονομική χρεοκοπία της χώρας που αντανακλά παντού έρχεται ως επιστέγασμα μιας πολιτικής, κομματικής κύρια όμως ηθικής χρεοκοπίας. Ταυτόχρονα πρέπει να ληφθεί υπόψη και η διαρκώς διογκούμενη δυσαρέσκεια των πολιτών απέναντι στους πολιτικούς, ιδιαίτερα σε όσους υπάρχουν υπόνοιες διαφθοράς
Πρέπει όμως να μείνουμε στη δραματική οικονομική κατάσταση της χώρας επομένως και της αυτοδιοίκησης τα χρόνια που ακολουθούν. Να δούμε συγκεκριμένα δεδομένα που υφίστανται και να προδιαγράψουμε τις ελπίδες και τις προσδοκίες για τα επόμενα χρόνια. Να οριοθετήσουμε επίσης τις ευθύνες όλων, πολιτών και πολιτικών.
Σε ότι αφορά το περιφερειακό ζήτημα της χώρας έχω μιλήσει δημόσια πολλές φορές, έχω καταθέσει προτάσεις και έχω αγωνιστεί γι’ αυτές. Είναι γνωστά σε όσους ενδιαφέρονται. Ας μου επιτραπεί μια παρέκβαση από αυτή τη στάση προκειμένου να καταθέσω ορισμένες σκέψεις για την ιδιαίτερη πατρίδα μου.
Ο νέος Δήμος Σουφλίου παρότι ικανοποιεί σε μεγάλο βαθμό τις απόψεις που ήθελαν τη δημιουργία ενός ισχυρού Δήμου στο νευραλγικό από κάθε άποψη τμήμα του κεντρικού Έβρου, εντούτοις δεν ξεκινάει με τους καλύτερους οιωνούς.
Υφιστάμενη κατάσταση.
Η υπαρκτή και αδιαμφισβήτητη οικονομική δυσπραγία του νέου Δήμου Σουφλίου, μόνο όποιος εθελοτυφλεί δεν μπορεί να τη δει, είναι το κυρίαρχο ζήτημα που θα απασχολήσει την επόμενη περίοδο τη νέα δημοτική αρχή. Οι εμφανείς όσο και αφανείς οφειλές πολλών εκατομμυρίων ευρώ είναι βρόγχος στο λαιμό των πολιτών και δεν επιδέχονται εξορκισμούς, ούτε και μετατοπίσεις ευθυνών.
Η μεγάλη έκταση και η ανομοιογένεια του πληθυσμού, γεγονός που μελλοντικά μπορεί να αποδειχθεί ευλογία, αυτή την περίοδο απαιτεί πολιτικές σύνθεσης και όχι αποσύνθεσης κάτι που ενδεχόμενα θα την μετατρέψει σε ανύπαρκτο από αδύναμο κρίκο και θα οδηγήσει σε κατάρρευση την περιοχή.
Η μη εφαρμογή της υφιστάμενης νομοθεσίας που αφορά στις συνδέσεις αποχέτευσης, τα προβλήματα ύδρευσης σε πολλούς οικισμούς, και η έλλειψη βασικών έργων υποδομής που θα κάνουν τη ζωή των εναπομεινάντων πολιτών καλύτερη, απαιτούν δύσκολες αποφάσεις που δεν μπορούν να μπουν στη λογική του πολιτικού κόστους ή οφέλους. Όταν προσδοκάς στην τουριστική ανάπτυξη δεν μπορεί να μην έχεις λύσει το πρόβλημα της αποχέτευσης, της ρίψης ακάθαρτων αποχετευτικών λυμάτων στο οδόστρωμα, της καθαριότητας, της ασύδοτης συμπεριφοράς στη χρήση δρόμων, πεζοδρομίων και κοινόχρηστων χώρων. Είναι και θέμα πολιτισμού.
Η εκ του νόμου υποχρέωση για ενοποίηση των υπαρκτών Δημοτικών Επιχειρήσεων και η αναγκαιότητα απολύσεων του μη νομιμοποιημένου με συμβάσεις προσωπικού, είναι εκ των ων ουκ άνευ. Όποιος ισχυρισθεί το αντίθετο ή αφελής είναι ή καιροσκοπεί.
Η προϊούσα κατάρρευση του αγροτικού πληθυσμού, συντριπτικού ποσοστού της πληθυσμιακής σύνθεσης του νέου Δήμου είναι βέβαιο ότι είναι μια ακόμη θηλιά στη νέα δημοτική αρχή.
Τέλος, η ανάγκη να υπάρξει όσο γίνεται πιο εμφανώς η αρχή της επικουρικότητας σ’ αυτό το δήμο με τις τεράστιες αποστάσεις, το γερασμένο πληθυσμό και την απουσία πολλών δομών εξυπηρέτησης είναι απόλυτα βέβαιο ότι απαιτεί πολιτικές και αποφάσεις που πρέπει να έχουν τη μέγιστη συναίνεση.
Πλεονεκτήματα.
Η ύπαρξη πολλών και σε ορισμένες περιπτώσεις ανυπέρβλητων δυσκολιών δεν αναιρεί την ύπαρξη αντίστοιχων πλεονεκτημάτων, από την αξιοποίηση των οποίων θα κριθεί και η αντοχή του δήμου στο χρόνο.
Η μεγάλη παραγωγική δυνατότητα στα πεδινά αγροκτήματα, η αξιοποίηση του ενιαίου πλέον ορεινού όγκου και του εθνικού πάρκου, αφού αρθούν οι αρνητικές εκείνες διατάξεις που το καθιστούν κάτεργο για τους κατοίκους της περιοχής, αλλά και η ανάδειξη των ιστορικών, πολιτισμικών, θρησκευτικών και φυσικών πλεονεκτημάτων, αποτελούν τους εφικτούς στόχους ώστε το κεντρικό τμήμα του Έβρου να γίνει αναπτυξιακά ισοδύναμο με τις άλλες περιοχές του Νομού. Η παρουσία στοιχείων από την ορφική περίοδο μέχρι τη σύγχρονη εποχή είναι μια μεγάλη πρόκληση που απαιτεί κατάλληλους και έξυπνους χειρισμούς.
Πρόταση.
Με δεδομένη τη θητεία αυτής της δημοτικής περιόδου που είναι τρεισήμισι χρόνια εκ των οποίων οι τελευταίοι έξι μήνες θα είναι προεκλογικοί, τα μεγάλα προβλήματα που ακροθιγώς παρουσιάσθηκαν παραπάνω, την ανάγκη αξιοποίησης του πλέον κατάλληλου ανθρώπινου δυναμικού που διαθέτει ο Δήμος Σουφλίου, κυρίως όμως την επιβεβλημένη πορεία με δύσκολες και μη δημοφιλής αποφάσεις οδηγούν στο συμπέρασμα της ύπαρξης ενός και μόνο ψηφοδελτίου στο δήμο.
Η πολιτική ανωριμότητα κυρίως όμως οι ανθρώπινα θεμιτές φιλοδοξίες πιθανόν θα απαξιώσουν την πρόταση με ειρωνείες, χαρακτηρισμούς και ότι άλλο μπορεί κανείς να διανοηθεί. Θα μπορούσα να παραπέμψω στους «βλάκες» του Λεμπέση αλλά δεν χρειάζεται. Εκείνο στο οποίο δεν μπορεί να δοθεί απάντηση είναι τι θα γίνει την επόμενη μέρα και με ποιους ανθρώπους. Η φράση «ένα κούκος….» είναι χαρακτηριστική. Μια συμπαγής δημοτική ομάδα που θα λειτουργεί ως αμορτισέρ για απορρόφηση κοινωνικών κραδασμών και ως ομάδα σχεδιασμού της πορείας αυτού του τόπου για το επόμενο διάστημα, δεν μπορεί να υπάρχει σε ένα κομματικό ψηφοδέλτιο. Η ικανότητα δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο κανενός χώρου.
Η πρόκληση των πολιτικών δυνάμεων της περιοχής να αντιληφθούν την κρισιμότητα των καιρών, το ίδιο και των προσώπων, ώστε να υπάρξει μια κοινή και δημόσια δέσμευση ότι σ’ αυτές τις εκλογές και μόνο, η ανάγκη συγκρότησης ενός ψηφοδελτίου σωτηρίας του Δήμου Σουφλίου, του κεντρικού Έβρου, είναι μονόδρομος θα προσφέρει μέγιστες υπηρεσίες στον τόπο. Αντίθετα ο εγκλωβισμός στις λογικές του καλού παιδιού, του επιτυχημένου επιχειρηματία, του μετριοπαθή που δεν θέλει να σπάσει αυγά για να κάνει ομελέτα, του κοινωνικά ουδέτερου που δεν συμμετέχει στα κοινωνικά δρώμενα, που ενστερνίζεται την αρχή «η σιωπή είναι χρυσός», του χρώματος που θα έχει ο δήμος το βράδυ των εκλογών στα ΜΜΕ, συνιστούν το χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου και μάλιστα στα πρώτα βήματα του νέου δήμου.
Οι πολίτες, οι μεγάλοι πρωταγωνιστές αυτών των αποφάσεων οφείλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους πριν την 7η Νοεμβρίου και όχι να οικτίρουν εκ των υστέρων. Άλλωστε ο ισχυρισμός δε ήξερα, δεν έχει καμιά νομιμοποίηση.
Η συγκεκριμένη πρόταση δεν είναι συνταγή. Είναι απόπειρα ώστε να ανοίξει επιτέλους μια ουσιαστική συζήτηση μέσα στην κοινωνία και όχι πίσω από κλειστές πόρτες. Να γίνουν οι πολίτες πρωταγωνιστές και όχι αθύρματα στα χέρια συγκεκριμένων συμφερόντων. Να αντιληφθούν την κατάσταση του νέου δήμου και να γυρίσουν τις πλάτες σε όσους είτε με διάθεση παραπλάνησης είτε στρουθοκαμηλίζοντας υπόσχονται ότι θα μετατρέψουν την περιοχή σε παράδεισο.
Η υπέρβαση, λέξη κλειδί στην περίπτωση του Δήμου Σουφλίου, μεταχειρισμένη και κακοποιημένη σε άλλες περιπτώσεις, μπορεί να συμπυκνωθεί στο στίχο γνωστού τραγουδιού: «…να σώσουμε οτιδήποτε αν σώζεται …».
Σουφλί, Ιούνιος 2010 www.xristodoulou.gr
Κυριακή 21 Μαρτίου 2010
Περί δημοσίου και ιδιωτικού λόγος
Του Πασχάλη Χριστοδούλου*
«Eκείνο για το οποίο η δική μας γενιά θα μετανιώσει μια μέρα πικρά δεν θα είναι τόσο η σκληρότητα και οι αδικίες των κακών ανθρώπων, όσο η απαράδεκτη σιωπή των καλών…»
Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ
Η γνωριμία μου με το έργο του Κωνσταντίνου Καραβίδα, του μεγάλου Έλληνα διανοητή, έγινε την περίοδο που ασκούσα τα καθήκοντα του Δημάρχου. Με πλείστα όσα παραδείγματα, εμπειρίες και προβληματισμούς για τη στρεβλή κι ερμαφρόδιτη αντίληψη περί του τι είναι δημόσιο και τι ιδιωτικό στη χώρα μας, αιφνιδιάστηκα ευχάριστα όταν γνώρισα τις απόψεις του εξέχοντος επιστήμονα για το ίδιο θέμα. Μίλησε και έγραψε για τον ιδιωτικοδημόσιο χαρακτήρα της ελληνικής οικονομίας. Η οποία ωχριά απέναντι στα όσα συμβαίνουν στην πολιτική και στη Δημοκρατία. Τα αθηναϊκά ΜΜ που είναι ένας μηχανισμός ιδιωτικοποίησης του δημοσίου και δημοσιοποίησης του ιδιωτικού δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα. Υπάρχουν πολλά ων ουκ έστι αριθμός.
Προς αποφυγήν κάθε παρεξήγησης οφείλω να είμαι σαφής. Μακράν εμού κάθε υπόνοια σύγκρισης. Οι σκέψεις που παρατίθενται δεν κομίζουν γλαύκας αλλά διακατέχονται από ένα έντονο παράπονο. Πάλι τα ίδια υποζύγια θα σηκώσουν το βάρος της κρίσης; Αυτά που κάθε χρόνο άγγιζαν ποσοστιαία το εβδομήντα και πλέον τοις εκατό του φορολογικού προϊόντος. Γνωρίζω πολύ καλά ότι δυο πράγματα είναι αχώριστα από το ψέμα: οι πολλές υποσχέσεις και οι πολλές δικαιολογίες. Αν σ΄ αυτά προσθέσεις και την υποκρισία είναι αυτά ακριβώς που αφθονούν στην επικαιρότητα της εποχής.
Παράπονο γιατί συνεπικουρούντων των ΜΜ έχουν τρομοκρατήσει και έχουν καταστήσει ενόχους ακριβώς αυτούς που δεν φταίνε. Τους μισθοσυντήρητους και τους συνταξιούχους ώστε να υπάρξουν οι μικρότεροι κραδασμοί από την επιδρομή που υφίστανται. Δεν γνωρίζουν όλα αυτά τα χρόνια πως δημιουργήθηκαν τα προβλήματα; Ασφαλώς γνωρίζουν αλλά επιχειρούν με περιτύλιγμα λέξεις, όπως διαφάνεια, ευνομία κ.ά., που απευθύνονται στο θυμικό των πολιτών να αποστασιοποιηθούν από τις ευθύνες.
Ενδεικτικά μπορούν να αναφερθούν ορισμένες πηγές ανομίας και απομύζησης πλούτου, από το καταραμένο, για τους εκστασιασμένους από τον Άνταμ Σμιθ, δημόσιο.
Ο τρόπος παραγωγής των δημοσίων έργων από κρατικοδίαιτους στην πλειονότητα εργολάβους, υπεργολάβους και αεριτζήδες. Υπάρχει κι αυτή η κάστα που πηγαίνει σε διαγωνισμούς, απολαμβάνει τον «αέρα» και αποχωρεί.
Η διαχείριση των Κοινοτικών Πλαισίων Στήριξης με τη γνώση και την ανοχή και της Ε.Ε. Ένας απολογισμός δεν έγινε ποτέ ούτε ως προς το φυσικό ούτε και ως προς το οικονομικό αντικείμενό τους. Έτσι γεμίσαμε «επενδύσεις», ΚΕΚ, «αναπτυξιακές εταιρείες», εταιρείες συμβούλων, γνωμοδοτικές επιτροπές και πολλές άλλες αμαρτωλές εκφάνσεις ενός ιδιωτικοδημόσιου, αλόγιστου αμοραλισμού. Προγράμματα που σε άλλες χώρες άλλαξαν ριζικά την εικόνα των περιφερειών τους, στα καθ’ ημάς άλλαξαν την εικόνα της Αθήνας και των παραθαλάσσιων περιοχών. Γέμισε η Ελλάδα εξοχικά, σκάφη και αυτοκίνητα πολυτελείας. Αυτός είναι ο περιβόητος ελληνικός «αέρας».
Δεν είναι όμως μόνο αυτά. Οι προμήθειες από κάθε είδους εξοπλισμούς, στην άμυνα, στην υγεία, στην παιδεία, στην ασφάλιση είναι μια άλλη πτυχή αυτού του υποκριτικού αμοραλισμού. Κι αν σ’ αυτά προστεθούν και τα “προγράμματα”, που έγιναν ένα με το DNA των νεοελλήνων, του ΟΑΕΔ, κοινωνικού τουρισμού (μακάρι να λειτουργούσαν με αποδέκτες πραγματικούς δικαιούχους), τότε η λίστα διευρύνεται. Η διοίκηση των ΔΕΚΟ από χρυσοκάνθαρους managers που ενέσκηψαν από τον ιδιωτικό τομέα και τους κατέστησαν ζημιογόνους είναι επίσης όνειδος της νεότερης πολιτικής Ελλάδας.
Βέβαια και πάλι η λίστα δεν ολοκληρώνεται. Τα κουφάρια των ολυμπιακών εγκαταστάσεων, σε λίγα χρόνια και των αντίστοιχων Μεσογειακών, τα Τέμπη, οι υπεράκτιες εταιρείες (offshore νεοελληνιστί) καταδεικνύουν το μέγεθος και την έκταση της διαφθοράς που προϋπήρξε. Τι κι αν η ανώτατη εκπαίδευση, αυτήν που επαίρονται ότι έλκει τις ρίζες της από την αρχαία ελληνική γραμματεία και τους παγκόσμιας αναγνώρισης κλασσικούς συγγραφείς, δεν υπάρχει ούτε στις ακροτελεύτιες θέσεις της παγκόσμιας κατάταξης.
Στη χώρα μας έχουμε να καταδείξουμε και να προτείνουμε ένα νέο προϊόν. Το μοναδικό ίσως της 3ης Ελληνικής Δημοκρατίας. Τον τρόπο άλωσης του κράτους από το κόμμα. Η κομματοκρατία και ο νεποτισμός συνώνυμα της μετριοκρατίας και της αναξιοκρατίας μάλλον είναι τα είδωλα του ιδιωτικοδημόσιου χαρακτήρα της κοινωνίας μας εδώ και δεκαετίες. Στρατιές κομματικών παρατρεχάμενων διαγκωνίζονται για την κατάληψη κρατικών θώκων, προωθώντας ημέτερα συμφέροντα, εκφυλίζοντας ταυτόχρονα την έννοια του κόμματος που είναι το πολιτικό κύτταρο αυτής καθαυτής της δημοκρατίας. Δυστυχώς και πάλι για ακόμη μια φορά το κόμμα που σήμερα κυβερνά έχει μεταφερθεί ολόκληρο στο κράτος. Δίνοντας το παράδειγμα προς τους πολίτες ότι η μόνη οδός επιβίωσης και ανέλιξης είναι το δημόσιο.
Υπήρξε βέβαια και η περίοδος που διαφημιζόταν δάνεια για αγορά μετοχών, ένα ακόμη «πρότυπο» πολιτικής. Η καθημερινή απουσία από την εργασία και η προσκόλληση μπροστά στους δέκτες την ώρα συνεδρίασης του χρηματιστηρίου δεν ενδιέφερε κανένα. Ούτε και οι ετήσιες εκθέσεις του συνηγόρου του πολίτη και των ελεγκτών δημόσιας διοίκησης που μιλούσαν για τη διαφθορά.
Η διαφάνεια (εδώ γελάνε) και η opengov άσκησης πολιτικής δεν αντέχουν σε καμιά κριτική, αφού μετά από πλείστες εξαιρέσεις (Γεν. Γραμματείς Περιφερειών, Υπουργείων, ως και των διοικητών Νοσοκομείων κλπ.) ακόμη και οι εμπνευστές της γελάνε. Δεν μπορώ να διανοηθώ πως ένα πτυχίο της Θεολογικής Σχολής γίνεται η καλύτερη βίζα για κάποιον ώστε να γίνει τρεις φορές Γεν. Γραμματέας, Βουλευτής κλπ. Αρκεί που ξεγέλασαν τους πολίτες, σ΄ όσους το πέτυχαν.
Μπορεί ο κατάλογος να είναι μακρύς, όμως τα προαναφερθέντα ενδεικτικά στοιχεία αναδεικνύουν συγκεκριμένα ερωτήματα μέσα από ορισμένες αυτονόητες παραδοχές. Αν διεφθαρμένος είναι, και είναι, κι όποιος ανέχεται τη διαφθορά, τότε γιατί παριστάνουν τους τιμητές μιας κατάστασης που όλοι έχουν τις ευθύνες; Δεν γνώριζαν τι γίνονταν τις δεκαετίες που προηγήθηκαν, τότε που συμμετείχαν στις κυβερνήσεις από άλλες θέσεις; Δεν γνώριζαν για τον περίφημο Οργανισμό Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων (ΟΑΕ), για τα δωράκια που μπορούσαν να λαμβάνουν μέσα σε ανεκτά πλαίσια; Όλα αυτά τώρα που έγιναν κυβέρνηση τα διαπίστωσαν; Η αρνητική απάντηση παραπέμπει σε αφελείς και ανίκανους, η καταφατική σε επικίνδυνους καριερίστες. Αμφότερες αποκρουστικές. Άλλωστε η σιωπή δεν είναι πάντα χρυσός, ενίοτε είναι ενοχή ή συνενοχή. Ας μη ξεχνάμε ότι ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος δέχθηκε σφοδρή, δικαιολογημένη, κριτική όταν δημόσια ομολόγησε την άγνοιά του για όσα συνέβαιναν στη χούντα λόγω της μελέτης.
Τέλος οφείλω ένα μικρό σχόλιο για την επίσης παραπλανητική λέξη, ατιμωρησία, που καταγράφεται ως σύμφυτο μιας από χέρι αποτυχημένης πολιτικής, και της προτροπής «όλα στο φως». Οι πολίτες γνωρίζουν καλύτερα ως κοινοί θνητοί ότι ο νόμος είναι όπως ο ιστός της αράχνης. Συλλαμβάνει τα μικρά έντομα, ενώ διαφεύγουν τα μεγάλα.
Η παραδοχή ότι αυτοί που δημιούργησαν την κρίση, που είναι μέρος του προβλήματος, δεν μπορούν να δώσουν τη λύση εκτιμώ ότι είναι σαφής. Το ίδιο σαφές είναι ότι οφείλουμε πριν ενταφιάσουμε το κουφάρι της 3ης Ελληνικής Δημοκρατίας να ανοίξουμε μια μεγάλη συζήτηση. Να καταθέσουμε τον περί δημοσίου και ιδιωτικό λόγο. Έτσι θα αναδειχθούν οι ευθύνες και οι υπεύθυνοι της κρίσης. Αυτοί που ανάμεσα στον άνθρωπο και τις αγορές επιλέγουν τις αγορές.
*Εκπαιδευτικός, διετέλεσε Δήμαρχος Σουφλίου
Σουφλί, Μάρτιος 2010 www.xristodoulou.gr
Προς αποφυγήν κάθε παρεξήγησης οφείλω να είμαι σαφής. Μακράν εμού κάθε υπόνοια σύγκρισης. Οι σκέψεις που παρατίθενται δεν κομίζουν γλαύκας αλλά διακατέχονται από ένα έντονο παράπονο. Πάλι τα ίδια υποζύγια θα σηκώσουν το βάρος της κρίσης; Αυτά που κάθε χρόνο άγγιζαν ποσοστιαία το εβδομήντα και πλέον τοις εκατό του φορολογικού προϊόντος. Γνωρίζω πολύ καλά ότι δυο πράγματα είναι αχώριστα από το ψέμα: οι πολλές υποσχέσεις και οι πολλές δικαιολογίες. Αν σ΄ αυτά προσθέσεις και την υποκρισία είναι αυτά ακριβώς που αφθονούν στην επικαιρότητα της εποχής.
Παράπονο γιατί συνεπικουρούντων των ΜΜ έχουν τρομοκρατήσει και έχουν καταστήσει ενόχους ακριβώς αυτούς που δεν φταίνε. Τους μισθοσυντήρητους και τους συνταξιούχους ώστε να υπάρξουν οι μικρότεροι κραδασμοί από την επιδρομή που υφίστανται. Δεν γνωρίζουν όλα αυτά τα χρόνια πως δημιουργήθηκαν τα προβλήματα; Ασφαλώς γνωρίζουν αλλά επιχειρούν με περιτύλιγμα λέξεις, όπως διαφάνεια, ευνομία κ.ά., που απευθύνονται στο θυμικό των πολιτών να αποστασιοποιηθούν από τις ευθύνες.
Ενδεικτικά μπορούν να αναφερθούν ορισμένες πηγές ανομίας και απομύζησης πλούτου, από το καταραμένο, για τους εκστασιασμένους από τον Άνταμ Σμιθ, δημόσιο.
Ο τρόπος παραγωγής των δημοσίων έργων από κρατικοδίαιτους στην πλειονότητα εργολάβους, υπεργολάβους και αεριτζήδες. Υπάρχει κι αυτή η κάστα που πηγαίνει σε διαγωνισμούς, απολαμβάνει τον «αέρα» και αποχωρεί.
Η διαχείριση των Κοινοτικών Πλαισίων Στήριξης με τη γνώση και την ανοχή και της Ε.Ε. Ένας απολογισμός δεν έγινε ποτέ ούτε ως προς το φυσικό ούτε και ως προς το οικονομικό αντικείμενό τους. Έτσι γεμίσαμε «επενδύσεις», ΚΕΚ, «αναπτυξιακές εταιρείες», εταιρείες συμβούλων, γνωμοδοτικές επιτροπές και πολλές άλλες αμαρτωλές εκφάνσεις ενός ιδιωτικοδημόσιου, αλόγιστου αμοραλισμού. Προγράμματα που σε άλλες χώρες άλλαξαν ριζικά την εικόνα των περιφερειών τους, στα καθ’ ημάς άλλαξαν την εικόνα της Αθήνας και των παραθαλάσσιων περιοχών. Γέμισε η Ελλάδα εξοχικά, σκάφη και αυτοκίνητα πολυτελείας. Αυτός είναι ο περιβόητος ελληνικός «αέρας».
Δεν είναι όμως μόνο αυτά. Οι προμήθειες από κάθε είδους εξοπλισμούς, στην άμυνα, στην υγεία, στην παιδεία, στην ασφάλιση είναι μια άλλη πτυχή αυτού του υποκριτικού αμοραλισμού. Κι αν σ’ αυτά προστεθούν και τα “προγράμματα”, που έγιναν ένα με το DNA των νεοελλήνων, του ΟΑΕΔ, κοινωνικού τουρισμού (μακάρι να λειτουργούσαν με αποδέκτες πραγματικούς δικαιούχους), τότε η λίστα διευρύνεται. Η διοίκηση των ΔΕΚΟ από χρυσοκάνθαρους managers που ενέσκηψαν από τον ιδιωτικό τομέα και τους κατέστησαν ζημιογόνους είναι επίσης όνειδος της νεότερης πολιτικής Ελλάδας.
Βέβαια και πάλι η λίστα δεν ολοκληρώνεται. Τα κουφάρια των ολυμπιακών εγκαταστάσεων, σε λίγα χρόνια και των αντίστοιχων Μεσογειακών, τα Τέμπη, οι υπεράκτιες εταιρείες (offshore νεοελληνιστί) καταδεικνύουν το μέγεθος και την έκταση της διαφθοράς που προϋπήρξε. Τι κι αν η ανώτατη εκπαίδευση, αυτήν που επαίρονται ότι έλκει τις ρίζες της από την αρχαία ελληνική γραμματεία και τους παγκόσμιας αναγνώρισης κλασσικούς συγγραφείς, δεν υπάρχει ούτε στις ακροτελεύτιες θέσεις της παγκόσμιας κατάταξης.
Στη χώρα μας έχουμε να καταδείξουμε και να προτείνουμε ένα νέο προϊόν. Το μοναδικό ίσως της 3ης Ελληνικής Δημοκρατίας. Τον τρόπο άλωσης του κράτους από το κόμμα. Η κομματοκρατία και ο νεποτισμός συνώνυμα της μετριοκρατίας και της αναξιοκρατίας μάλλον είναι τα είδωλα του ιδιωτικοδημόσιου χαρακτήρα της κοινωνίας μας εδώ και δεκαετίες. Στρατιές κομματικών παρατρεχάμενων διαγκωνίζονται για την κατάληψη κρατικών θώκων, προωθώντας ημέτερα συμφέροντα, εκφυλίζοντας ταυτόχρονα την έννοια του κόμματος που είναι το πολιτικό κύτταρο αυτής καθαυτής της δημοκρατίας. Δυστυχώς και πάλι για ακόμη μια φορά το κόμμα που σήμερα κυβερνά έχει μεταφερθεί ολόκληρο στο κράτος. Δίνοντας το παράδειγμα προς τους πολίτες ότι η μόνη οδός επιβίωσης και ανέλιξης είναι το δημόσιο.
Υπήρξε βέβαια και η περίοδος που διαφημιζόταν δάνεια για αγορά μετοχών, ένα ακόμη «πρότυπο» πολιτικής. Η καθημερινή απουσία από την εργασία και η προσκόλληση μπροστά στους δέκτες την ώρα συνεδρίασης του χρηματιστηρίου δεν ενδιέφερε κανένα. Ούτε και οι ετήσιες εκθέσεις του συνηγόρου του πολίτη και των ελεγκτών δημόσιας διοίκησης που μιλούσαν για τη διαφθορά.
Η διαφάνεια (εδώ γελάνε) και η opengov άσκησης πολιτικής δεν αντέχουν σε καμιά κριτική, αφού μετά από πλείστες εξαιρέσεις (Γεν. Γραμματείς Περιφερειών, Υπουργείων, ως και των διοικητών Νοσοκομείων κλπ.) ακόμη και οι εμπνευστές της γελάνε. Δεν μπορώ να διανοηθώ πως ένα πτυχίο της Θεολογικής Σχολής γίνεται η καλύτερη βίζα για κάποιον ώστε να γίνει τρεις φορές Γεν. Γραμματέας, Βουλευτής κλπ. Αρκεί που ξεγέλασαν τους πολίτες, σ΄ όσους το πέτυχαν.
Μπορεί ο κατάλογος να είναι μακρύς, όμως τα προαναφερθέντα ενδεικτικά στοιχεία αναδεικνύουν συγκεκριμένα ερωτήματα μέσα από ορισμένες αυτονόητες παραδοχές. Αν διεφθαρμένος είναι, και είναι, κι όποιος ανέχεται τη διαφθορά, τότε γιατί παριστάνουν τους τιμητές μιας κατάστασης που όλοι έχουν τις ευθύνες; Δεν γνώριζαν τι γίνονταν τις δεκαετίες που προηγήθηκαν, τότε που συμμετείχαν στις κυβερνήσεις από άλλες θέσεις; Δεν γνώριζαν για τον περίφημο Οργανισμό Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων (ΟΑΕ), για τα δωράκια που μπορούσαν να λαμβάνουν μέσα σε ανεκτά πλαίσια; Όλα αυτά τώρα που έγιναν κυβέρνηση τα διαπίστωσαν; Η αρνητική απάντηση παραπέμπει σε αφελείς και ανίκανους, η καταφατική σε επικίνδυνους καριερίστες. Αμφότερες αποκρουστικές. Άλλωστε η σιωπή δεν είναι πάντα χρυσός, ενίοτε είναι ενοχή ή συνενοχή. Ας μη ξεχνάμε ότι ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος δέχθηκε σφοδρή, δικαιολογημένη, κριτική όταν δημόσια ομολόγησε την άγνοιά του για όσα συνέβαιναν στη χούντα λόγω της μελέτης.
Τέλος οφείλω ένα μικρό σχόλιο για την επίσης παραπλανητική λέξη, ατιμωρησία, που καταγράφεται ως σύμφυτο μιας από χέρι αποτυχημένης πολιτικής, και της προτροπής «όλα στο φως». Οι πολίτες γνωρίζουν καλύτερα ως κοινοί θνητοί ότι ο νόμος είναι όπως ο ιστός της αράχνης. Συλλαμβάνει τα μικρά έντομα, ενώ διαφεύγουν τα μεγάλα.
Η παραδοχή ότι αυτοί που δημιούργησαν την κρίση, που είναι μέρος του προβλήματος, δεν μπορούν να δώσουν τη λύση εκτιμώ ότι είναι σαφής. Το ίδιο σαφές είναι ότι οφείλουμε πριν ενταφιάσουμε το κουφάρι της 3ης Ελληνικής Δημοκρατίας να ανοίξουμε μια μεγάλη συζήτηση. Να καταθέσουμε τον περί δημοσίου και ιδιωτικό λόγο. Έτσι θα αναδειχθούν οι ευθύνες και οι υπεύθυνοι της κρίσης. Αυτοί που ανάμεσα στον άνθρωπο και τις αγορές επιλέγουν τις αγορές.
*Εκπαιδευτικός, διετέλεσε Δήμαρχος Σουφλίου
Σουφλί, Μάρτιος 2010 www.xristodoulou.gr
Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου 2010
Οι πλημμύρες, η Θέμις και η Νέμεσις των πολιτών
Του Πασχάλη Χριστοδούλου*
Όταν το Φεβρουάριο του 2003 δήλωνα ότι: «Μια πλημμύρα είναι θεομηνία. Άντε δυο. Τρεις όμως σε λιγότερο από 10 χρόνια είναι άλλου τύπου θεομηνία. Είναι οργή θεού, απέναντι σε εκείνους που άφησαν στο έλεός του αυτόν τον ευλογημένο τόπο. Που από πάνω έχουν το θράσος να παριστάνουν κάτι που δεν υπήρξαν ποτέ. Τους αγωνιστές.
Όσο για τους εξ’ Αθηνών πράσινους και γαλάζιους θιάσους, ο ρημαγμένος αυτός αγροτικός Νομός έχει να τους θυμίσει, ότι τη συγνώμη που του οφείλουν παλαιόθεν, πρέπει να τη ζητήσουν πριν έλθουν, δουν και απέλθουν, διαφορετικά είναι ανεπιθύμητοι.»
Κι όταν το Μάρτιο του 2006 ο Χρήστος Κηπουρός έγραφε ότι: «Ούτε εκ Βορά κίνδυνος υπάρχει για τον Έβρο ούτε εξ Ανατολών. Ο μόνος κίνδυνος προέρχεται εξ Αθηνών», είχα την απόλυτη βεβαιότητα ότι το ίδιο έργο με τους ίδιους πρωταγωνιστές θα το ξαναδούμε πολλές φορές.
Δεν μπορούσα όμως να διανοηθώ όσα συμβαίνουν στο παρασκήνιο, στο σκοτάδι. Συμφέροντα που καθορίζουν εν πολλοίς και την τύχη του τόπου και τη μοίρα των αγροτών. Άσφαιρες καταγγελίες κατόπιν εορτής. Υπονοούμενα για πάρτι αναχωμάτων αλλά και προσεκτικές εκφράσεις που να μην αγγίζουν τα όρια της δικαιοσύνης, άραγε αυτό είναι το θάρρος και η παλικαριά των πολιτικών που εκπροσωπούν τον τόπο μας; Αγωνιώδεις προσπάθειες με πρόταξη του «εγώ» είτε για αποποίηση ευθυνών είτε για παρουσία στο προσκήνιο. Αναφορές σε σχέδια, προγράμματα ΕΒΡΟΣ 2010 και Ισραηλινούς μελετητές (αλήθεια αυτό το ακριβοπληρωμένο σχέδιο πολύ γρήγορα το έθαψαν χωρίς να το κάνουν ούτε ένα τρισάγιο). Αναθέματα σε πρώην πρωθυπουργούς που δεν έλυσαν το πρόβλημα μαζί με την Τουρκία. Και μεταξύ πολλών άλλων ουδεμία ανάληψη ευθύνης για την επαναλαμβανόμενη και ολέθρια, για τον τόπο και τους εναπομείναντες κατοίκους του, πλημμυρίδα, τόσο φυσικών φαινομένων όσο και παρασκηνιακών διεργασιών.
Λέγεται ότι η δικαιοσύνη είναι τυφλή, θα πρόσθετα σε ορισμένες περιπτώσεις και απούσα. Τα όσα όμως δημοσίως προκάλεσαν και προκαλούν το κοινό αίσθημα, θα πρέπει να την καταστήσουν παρούσα; Η άμεση παρέμβαση της δικαιοσύνης είναι πλέον επιτακτική ανάγκη. Εξ’ ίσου επιτακτική είναι και η αποστροφή των πολιτών, των αρνητικών και σιωπηλών πρωταγωνιστών, προς τις συγκεκριμένες πολιτικές εκπροσωπήσεις.
Μπορεί η κούραση και η παραίτηση να είναι πρόδηλη στα πρόσωπα των κατ’ επανάληψη πληγέντων πολιτών κυρίως των αγροτών, οφείλουν όμως οι ίδιοι μέσα από την τραγική τους κατάσταση να διεκδικήσουν την κάθαρση. Να στείλουν όλους αυτούς που διαχειρίζονται εδώ και πολλά χρόνια τα προβλήματα της περιοχής καθιστώντας την ίδια προβληματική εκεί που ο λαός ορθά λέει. Στα σπίτια τους. Αυτή θα είναι η δική τους Νέμεσις. Είναι βέβαιο ότι δεν θα χαθεί ο τόπος. Ίσως να πάει καλύτερα αν φυσικά δεν έχει υποστεί ανήκεστο βλάβη.
Όσο για τους εξ’ Αθηνών πράσινους και γαλάζιους θιάσους, ο ρημαγμένος αυτός αγροτικός Νομός έχει να τους θυμίσει, ότι τη συγνώμη που του οφείλουν παλαιόθεν, πρέπει να τη ζητήσουν πριν έλθουν, δουν και απέλθουν, διαφορετικά είναι ανεπιθύμητοι.»
Κι όταν το Μάρτιο του 2006 ο Χρήστος Κηπουρός έγραφε ότι: «Ούτε εκ Βορά κίνδυνος υπάρχει για τον Έβρο ούτε εξ Ανατολών. Ο μόνος κίνδυνος προέρχεται εξ Αθηνών», είχα την απόλυτη βεβαιότητα ότι το ίδιο έργο με τους ίδιους πρωταγωνιστές θα το ξαναδούμε πολλές φορές.
Δεν μπορούσα όμως να διανοηθώ όσα συμβαίνουν στο παρασκήνιο, στο σκοτάδι. Συμφέροντα που καθορίζουν εν πολλοίς και την τύχη του τόπου και τη μοίρα των αγροτών. Άσφαιρες καταγγελίες κατόπιν εορτής. Υπονοούμενα για πάρτι αναχωμάτων αλλά και προσεκτικές εκφράσεις που να μην αγγίζουν τα όρια της δικαιοσύνης, άραγε αυτό είναι το θάρρος και η παλικαριά των πολιτικών που εκπροσωπούν τον τόπο μας; Αγωνιώδεις προσπάθειες με πρόταξη του «εγώ» είτε για αποποίηση ευθυνών είτε για παρουσία στο προσκήνιο. Αναφορές σε σχέδια, προγράμματα ΕΒΡΟΣ 2010 και Ισραηλινούς μελετητές (αλήθεια αυτό το ακριβοπληρωμένο σχέδιο πολύ γρήγορα το έθαψαν χωρίς να το κάνουν ούτε ένα τρισάγιο). Αναθέματα σε πρώην πρωθυπουργούς που δεν έλυσαν το πρόβλημα μαζί με την Τουρκία. Και μεταξύ πολλών άλλων ουδεμία ανάληψη ευθύνης για την επαναλαμβανόμενη και ολέθρια, για τον τόπο και τους εναπομείναντες κατοίκους του, πλημμυρίδα, τόσο φυσικών φαινομένων όσο και παρασκηνιακών διεργασιών.
Λέγεται ότι η δικαιοσύνη είναι τυφλή, θα πρόσθετα σε ορισμένες περιπτώσεις και απούσα. Τα όσα όμως δημοσίως προκάλεσαν και προκαλούν το κοινό αίσθημα, θα πρέπει να την καταστήσουν παρούσα; Η άμεση παρέμβαση της δικαιοσύνης είναι πλέον επιτακτική ανάγκη. Εξ’ ίσου επιτακτική είναι και η αποστροφή των πολιτών, των αρνητικών και σιωπηλών πρωταγωνιστών, προς τις συγκεκριμένες πολιτικές εκπροσωπήσεις.
Μπορεί η κούραση και η παραίτηση να είναι πρόδηλη στα πρόσωπα των κατ’ επανάληψη πληγέντων πολιτών κυρίως των αγροτών, οφείλουν όμως οι ίδιοι μέσα από την τραγική τους κατάσταση να διεκδικήσουν την κάθαρση. Να στείλουν όλους αυτούς που διαχειρίζονται εδώ και πολλά χρόνια τα προβλήματα της περιοχής καθιστώντας την ίδια προβληματική εκεί που ο λαός ορθά λέει. Στα σπίτια τους. Αυτή θα είναι η δική τους Νέμεσις. Είναι βέβαιο ότι δεν θα χαθεί ο τόπος. Ίσως να πάει καλύτερα αν φυσικά δεν έχει υποστεί ανήκεστο βλάβη.
Σουφλί, Φεβρουάριος 2010
*Πρώην Δήμαρχος Σουφλίου www.xristodoulou.gr
Δευτέρα 15 Φεβρουαρίου 2010
Η εκδίκηση της Στενώπης (1)
Του Πασχάλη Χριστοδούλου*
Αποτελεί μάλλον κοινοτυπία η χρήση ως στερεοτύπου του δημώδους, που αναφέρεται στο γεφύρι της Άρτας και στην πάκτωση της γυναίκας του πρωτομάστορα, αλλά δεν υπάρχει προσφορότερος τρόπος ώστε να προσεγγίσει και να ερμηνεύσει κανείς το κλείσιμο των Τεμπών από τις κατολισθήσεις. Γεγονός που έχει νεκρώσει τη χώρα αφού μόνο ως οξεία δισκοκήλη μπορεί να χαρακτηρισθεί με όρους δανεικούς από την ιατρική επιστήμη.
Βέβαια στην προκειμένη περίπτωση δεν ήταν μόνο μια η γυναίκα αλλά πολλές. Ήταν οι αθώες ψυχές των μαθητών το 2003, τα πολλά καθημερινά θανάσιμα ατυχήματα που δεν προκαλούν εντύπωση καθώς δεν γίνονται γνωστά ή έχουν γίνει ρουτίνα. Επιστέγασμα όλων αυτών ο θάνατος του αρχιμηχανικού του έργου. Αν δεν είναι η θεία δίκη ή η κάθαρση κατά την αρχαία τραγωδία τότε τι άλλο μπορεί να είναι το τραγικό αυτό συμβάν;
Μόνο που σ’ αυτή την παραδοξολογία τη νεοελληνική εκδοχή του «γεφυριού» δεν υπάρχουν άγνωστες μεταφυσικές ή φυσικές δυνάμεις, είναι γνωστοί όλοι οι πρωταγωνιστές της τραγωδίας. Είναι οι δύο συμπολιτεύσεις και οι κάθε χρώματος αλλά και μεγέθους άλογες αντιπολιτεύσεις που αδυνατούν δεκαετίες τώρα να αντιληφθούν το πρόβλημα της χώρας. Το περιφερειακό, που συνδέεται άμεσα με τη Δημοκρατία.
Πολλοί θα θυμούνται την μεγάλη προσπάθεια που έγινε τη δεκαετία του 1990 για την κατασκευή της Εγνατίας. Αρκετοί εκ των πρωταγωνιστών εκείνης της περιόδου ικανοποιώντας τα συμπλέγματα ενός ανερμάτιστου καριερισμού εξαργύρωσαν τα αγωνιστικά τους ένσημα στο βωμό του αθηναϊσμού, με καρέκλες. Άλλωστε για τον πολιτικό μεταμορφισμό είχε γίνει μεγάλη συζήτηση στο παρελθόν. Κι όμως στο σύνολό της η Εγνατία ακόμη να ολοκληρωθεί. Ο κάθετος άξονας Ορμενίου – Αρδανίου, που έχει χαρακτηρισθεί και είναι, ως χερσαία Δαρδανέλια, δρόμος της επανασύνδεσης, της ανάπτυξης, κλάδος του διευρωπαϊκού άξονα Νο 9 Ελσίνκι – Αλεξανδρούπολη, καρκινοβατεί. Το ίδιο και άλλοι κάθετοι οδοί και έργα που θα καθιστούσαν την Εγνατία έναν ολοκληρωμένο αυτοκινητόδρομο.
Κι αν στο σώμα της Ελλάδας η Εγνατία είναι τα χέρια, η σύνδεση ανατολής με τη δύση, ο ΠΑΘΕ είναι η σπονδυλική στήλη με τον μυελό των οστών. Πόσο περήφανοι μπορούμε να αισθανόμαστε ως Έλληνες που μετά από τέσσερεις γενναίες Ευρωπαϊκές συνδρομές, πακέτα τα αποκαλούσαν και πήγαιναν πακέτο όλοι μαζί, έχουμε παράλυση της σπονδυλικής μας στήλης αλλά και μεταστατικές νεοπλασίες;
Ελπίζω ότι δεν παραβιάζω ανοιχτές θύρες αν αναφερθώ σε απόψεις που, στην παραζάλη της ένταξης της Ελλάδας στο σκληρό πυρήνα (τρομάρα μας) της ΟΝΕ, τόνιζαν ότι η οικονομία της χώρα μας στηρίζεται σε πήλινα πόδια. Ούτε θα μειωθεί το «μέγα εθνικό επίτευγμα» (δυο φορές τρομάρα μας), η «Αθήνα 2004». Αυτό που άφησε 2004 ανοιχτές πληγές πίσω του, δώδεκα αποδιαρθρωμένες περιφέρειες και πλείστες ανηθικότητες ως προίκα της πολιτικής Ελλάδας προς τους πολίτες της. Από τη διαχείριση των δεικτών ευημερίας που είχε ως αποτέλεσμα η Αττική να δικαιούται την ένταξή της στα Περιφερειακά Επιχειρησιακά Προγράμματα και η Ρούμελη να στερείται αυτού του δικαιώματος. Τα μολυσμένα πλέον με εξασθενές χρώμιο, Οινόφυτα, αποτέλεσμα εκείνων των επιλογών καταμαρτυρούν το γεγονός. Τα κροκοδείλια δάκρυα των ανά την πρωτεύουσα οικολογούντων δεν πείθουν.
Κανείς δεν πιστεύει πλέον ότι οι εξεταστικές επιτροπές της Βουλής θα καταδείξουν υπευθύνους και θα καταλογίσουν ευθύνες. Αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί πολλές φορές. Τους έχουμε μπουχτίζει. Είναι απαραίτητο ωστόσο η σύσταση μιας ανεξάρτητης αρχής για τη διερεύνηση των κάθε μορφής ευθυνών όσων διαχειρίστηκαν ή συνδιαχειρίστηκαν τα εξ’ Ευρώπης πακέτα από τη δεκαετία του ’80.
Κι αν αυτό δεν γίνει, που δεν θα γίνει, τότε στο λυκαυγές της 2ης δεκαετίας του 21ου αι. είναι επιβεβλημένη η ανάληψη των ευθυνών από τους πολίτες, την ανοχή των οποίων καταχρώνται αυτοί που υπό τον πέπλο προστασίας των ΜΜΕ επιβαίνουν το όχημα της εξουσίας. Ίσως θα έπρεπε να τους θυμίσει κανείς την ετυμολογία της λέξης «αιδώ» και το πώς κατάντησαν τη χώρα. Μέχρι όμως να συμβεί αυτό η Στενώπη παίρνει και θα συνεχίσει να παίρνει εκδίκηση.
Βέβαια στην προκειμένη περίπτωση δεν ήταν μόνο μια η γυναίκα αλλά πολλές. Ήταν οι αθώες ψυχές των μαθητών το 2003, τα πολλά καθημερινά θανάσιμα ατυχήματα που δεν προκαλούν εντύπωση καθώς δεν γίνονται γνωστά ή έχουν γίνει ρουτίνα. Επιστέγασμα όλων αυτών ο θάνατος του αρχιμηχανικού του έργου. Αν δεν είναι η θεία δίκη ή η κάθαρση κατά την αρχαία τραγωδία τότε τι άλλο μπορεί να είναι το τραγικό αυτό συμβάν;
Μόνο που σ’ αυτή την παραδοξολογία τη νεοελληνική εκδοχή του «γεφυριού» δεν υπάρχουν άγνωστες μεταφυσικές ή φυσικές δυνάμεις, είναι γνωστοί όλοι οι πρωταγωνιστές της τραγωδίας. Είναι οι δύο συμπολιτεύσεις και οι κάθε χρώματος αλλά και μεγέθους άλογες αντιπολιτεύσεις που αδυνατούν δεκαετίες τώρα να αντιληφθούν το πρόβλημα της χώρας. Το περιφερειακό, που συνδέεται άμεσα με τη Δημοκρατία.
Πολλοί θα θυμούνται την μεγάλη προσπάθεια που έγινε τη δεκαετία του 1990 για την κατασκευή της Εγνατίας. Αρκετοί εκ των πρωταγωνιστών εκείνης της περιόδου ικανοποιώντας τα συμπλέγματα ενός ανερμάτιστου καριερισμού εξαργύρωσαν τα αγωνιστικά τους ένσημα στο βωμό του αθηναϊσμού, με καρέκλες. Άλλωστε για τον πολιτικό μεταμορφισμό είχε γίνει μεγάλη συζήτηση στο παρελθόν. Κι όμως στο σύνολό της η Εγνατία ακόμη να ολοκληρωθεί. Ο κάθετος άξονας Ορμενίου – Αρδανίου, που έχει χαρακτηρισθεί και είναι, ως χερσαία Δαρδανέλια, δρόμος της επανασύνδεσης, της ανάπτυξης, κλάδος του διευρωπαϊκού άξονα Νο 9 Ελσίνκι – Αλεξανδρούπολη, καρκινοβατεί. Το ίδιο και άλλοι κάθετοι οδοί και έργα που θα καθιστούσαν την Εγνατία έναν ολοκληρωμένο αυτοκινητόδρομο.
Κι αν στο σώμα της Ελλάδας η Εγνατία είναι τα χέρια, η σύνδεση ανατολής με τη δύση, ο ΠΑΘΕ είναι η σπονδυλική στήλη με τον μυελό των οστών. Πόσο περήφανοι μπορούμε να αισθανόμαστε ως Έλληνες που μετά από τέσσερεις γενναίες Ευρωπαϊκές συνδρομές, πακέτα τα αποκαλούσαν και πήγαιναν πακέτο όλοι μαζί, έχουμε παράλυση της σπονδυλικής μας στήλης αλλά και μεταστατικές νεοπλασίες;
Ελπίζω ότι δεν παραβιάζω ανοιχτές θύρες αν αναφερθώ σε απόψεις που, στην παραζάλη της ένταξης της Ελλάδας στο σκληρό πυρήνα (τρομάρα μας) της ΟΝΕ, τόνιζαν ότι η οικονομία της χώρα μας στηρίζεται σε πήλινα πόδια. Ούτε θα μειωθεί το «μέγα εθνικό επίτευγμα» (δυο φορές τρομάρα μας), η «Αθήνα 2004». Αυτό που άφησε 2004 ανοιχτές πληγές πίσω του, δώδεκα αποδιαρθρωμένες περιφέρειες και πλείστες ανηθικότητες ως προίκα της πολιτικής Ελλάδας προς τους πολίτες της. Από τη διαχείριση των δεικτών ευημερίας που είχε ως αποτέλεσμα η Αττική να δικαιούται την ένταξή της στα Περιφερειακά Επιχειρησιακά Προγράμματα και η Ρούμελη να στερείται αυτού του δικαιώματος. Τα μολυσμένα πλέον με εξασθενές χρώμιο, Οινόφυτα, αποτέλεσμα εκείνων των επιλογών καταμαρτυρούν το γεγονός. Τα κροκοδείλια δάκρυα των ανά την πρωτεύουσα οικολογούντων δεν πείθουν.
Κανείς δεν πιστεύει πλέον ότι οι εξεταστικές επιτροπές της Βουλής θα καταδείξουν υπευθύνους και θα καταλογίσουν ευθύνες. Αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί πολλές φορές. Τους έχουμε μπουχτίζει. Είναι απαραίτητο ωστόσο η σύσταση μιας ανεξάρτητης αρχής για τη διερεύνηση των κάθε μορφής ευθυνών όσων διαχειρίστηκαν ή συνδιαχειρίστηκαν τα εξ’ Ευρώπης πακέτα από τη δεκαετία του ’80.
Κι αν αυτό δεν γίνει, που δεν θα γίνει, τότε στο λυκαυγές της 2ης δεκαετίας του 21ου αι. είναι επιβεβλημένη η ανάληψη των ευθυνών από τους πολίτες, την ανοχή των οποίων καταχρώνται αυτοί που υπό τον πέπλο προστασίας των ΜΜΕ επιβαίνουν το όχημα της εξουσίας. Ίσως θα έπρεπε να τους θυμίσει κανείς την ετυμολογία της λέξης «αιδώ» και το πώς κατάντησαν τη χώρα. Μέχρι όμως να συμβεί αυτό η Στενώπη παίρνει και θα συνεχίσει να παίρνει εκδίκηση.
(1) Στενώπη. Κείμενο του Χρήστου Κηπουρού, 2003. Χρησιμοποιείται ως διαμετρικά αντίθετη έννοια της λέξης Ευρώπη. Δες μηχανές αναζήτησης.
* Πρώην Δήμαρχος Σουφλίου.
Σουφλί, Φεβρουάριος 2010 www.xristodoulou.gr
Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2009
Η αθέατη πλευρά της Θράκης.
Του Χριστοδούλου Πασχάλη*
Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009, γιορτή των Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ σύμφωνα με το χριστιανικό εορτολόγιο, αλλά και γιορτή του Κασήμ της πέμπτης κατά σειρά γιορτής σύμφωνα με το μπεχτασικό. Αν η λέξη για κάποιους που, εσχάτως ανησυχούντες, επιδίδονται στη διερεύνηση των τεκταινομένων στη Θράκη, παραπέμπει σε ιρλανδικό λεξιλόγιο, για τους εγχώριους καριερίστες θα έπρεπε να αποτελεί καθήκον η παρουσία τους σ’ αυτή τη γιορτή.
Αντίθετα με την κατ’ έτος παρουσία τους και την παρεχόμενη νομιμοποίηση στη διαρκή προσπάθεια τουρκοποίησης του πανηγυριού στο Χίλγια που γίνεται στις 3 Αυγούστου, στη γιορτή του Κασήμ, στον Τεκέ Κιζίλ Ντελί στη Ρούσα ο μόνος που παραβρέθηκε ήταν ο Τούρκος πρόξενος. Ένας σουνίτης σε μπεχτασική γιορτή!
Δεν είμαι βέβαιος αν είναι χρήσιμη μια αναφορά στην ιστορική παρουσία των Μπεχτασήδων - Κιζιλμπάσηδων, αφού η δύναμη της εικόνας και η υποταγή σ’ αυτήν είναι αδιαμφισβήτητη, αλλά η ύπαρξη καταγραφών που συνδέουν ιστορικά την παρουσία τους στο χώρο από την εποχή του Ορφέα, όφειλε να αποτελέσει ελκυστικό παράγοντα παρουσίας στις εκδηλώσεις τους. Έστω και η ελάχιστη επιστημονική προσέγγιση, οι μεγαλιθικοί τάφοι και οι βραχογραφίες αυτό καταδεικνύουν.
Ο διεθνισμός και η πολυπολιτισμικότητα ούτε ρητορικές κορώνες, κενές περιεχομένου, μπορεί να είναι, ούτε φυσικά όχημα ανομολόγητων προθέσεων. Η προστασία της γλώσσας, ως γλώσσας υπό εξαφάνιση, του πολιτισμού και της ιστορικής τους διαδρομής όφειλε να είναι ο στόχος όλων. Ακόμα και η προστασία ζώων που είναι υπό εξαφάνιση επιδοτείται από την Ε.Ε.! Τα πολλά δάκρυα που χύνονται όπως και οι ένοχες σιωπές όταν γίνονται αναφορές στη μονομερή αξίωση για αυτοπροσδιορισμό, λες και αφορά μόνο ένα τμήμα του μουσουλμανικού πληθυσμού, είναι ίσως η καλύτερη υπηρεσία σ’ αυτούς που θέλουν να τουρκοποιήσουν ακόμη και τις γιορτές. Ας μη μας διαφεύγει ότι τον Ιούλιο του 2008 σε επίσκεψη του Τούρκου σουνίτη πρέσβη στην περιοχή, αυτή έγινε στον Τεκέ της Ρούσας, σε ένα μπεχτασικό λατρευτικό χώρο.
Μια συνοπτική αναφορά στις πολιτικές των τελευταίων δεκαετιών, ιδιαίτερα μετά τα γεγονότα της Κομοτηνής, θα μας οδηγήσουν σε ασφαλή συμπεράσματα και θα αποκαλύψει το ρόλο των όψιμα ανησυχούντων, είτε αυτών που υπήρξαν διπλωμάτες και το όνομά τους τελειώνει σε –ις είτε των ΜΜ με τους ποικιλώνυμους παρατρεχάμενους κάθε φορά και των συμφερόντων που αυτά εκπροσωπούν.
Το πόρισμα της διακομματικής επιτροπής της Βουλής και η μελέτη της Ακαδημίας Αθηνών για τη Θράκη δυστυχώς υπήρξαν κείμενα ευχών που σήμερα κανείς δεν θυμάται την ύπαρξή τους. Αντίθετα πολλοί θυμούνται «τον πακτωλό» χρημάτων, όπως αθηναϊκά ΜΜ ονόμαζαν, τις εγκρίσεις των ιδιωτικών επενδύσεων και το χορό των αρπακτικών που στήνονταν γύρω από αυτές. Τα αποτελέσματα είναι μπροστά μας, βιομηχανικά κουφάρια και μετανάστευση. Το περίεργο είναι ότι αυτοί που συμμετείχαν στα κέντρα αποφάσεων και όμνυαν στην νέα εποχή που έρχεται μέσα από το επιχειρηματικό περιβάλλον που διαμορφώνεται μετέβαλαν άποψη με μεγάλη ευκολία και διαμόρφωσαν καταγγελτικό λόγο.
Είναι οι ίδιοι που χειροκροτούσαν και πανηγύριζαν μαζί με τον Ερντογάν για τον αγωγό Φυσικού Αερίου Προύσας – Κομοτηνής, που παρακάμπτει τα 2/3 του Έβρου, με ότι εξ’ αυτού απορρέει για τις επιχειρήσεις και τον πρωτογενή τομέα, και καθιστά το εργοστάσιο της ΔΕΗ στην Κομοτηνή όμηρο της Τουρκίας και τη Θράκη γεωοικονομική της επαρχία. Ιδιαίτερα αυτή τη περίοδο που θα μπορούσε η χώρα μας να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στο γεωοικονομικό πεδίο.
Ακόμη κι αν δεν συμμετείχαν ενεργά σε πολιτικές που εκπορεύονταν από το τρίγωνο των (Βερμούδων;) τριών πλατειών, Σύνταγμα – Κολωνάκι – Ομόνοια, η σιωπή τους λειτουργούσε υποστηρικτικά.
Μπορούμε να κάνουμε αναφορά, στο Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων, γνωστό ως πρόγραμμα Φραγκουδάκη – Δραγώνα, υποψήφιας βουλευτού επικρατείας του ΠΑΣΟΚ την εποχή Σημίτη η πρώτη, γενική γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας στη σημερινή κυβέρνηση η δεύτερη, που επέβαλλαν την τουρκική ως μητρική γλώσσα που διδάσκεται σε όλα τα μειονοτικά σχολεία. Ακόμα κι αυτά των Πομάκων.
Στην υποστήριξη της μεγάλης «εθνικής ιδέας» του ΑΘΗΝΑ 2004, της ταφόπλακας της ελλαδικής περιφέρειας. Άλλα και σε πλήθος ακόμα ενεργειών που οδήγησαν τη Θράκη στη σημερινή της κατάσταση.
Οφείλουμε όμως να κάνουμε ιδιαίτερη αναφορά και στο ρόλο των ΜΜ που ενίοτε λειτουργούν προβοκατόρικα όταν δεν εκτελούν διατεταγμένη αποστολή στη συντριπτική τους πλειοψηφία. Ας μη σπεύσουν να αντιδράσουν γιατί υπάρχουν πλείστα γεγονότα που είχαν αρνητική στάση. Ένα εκ των οποίων η επιλογή αυτών με τους οποίους διαλέγονται. Οι κορώνες για lexotanil και τα μεθύστερα βίντεο από το 2007 μόνο ως κουτσαβακισμοί μπορούν να εκληφθούν. Άραγε ποια στάση κράτησαν στα γεγονότα του Εχίνου το 2004;
Υπάρχουν πολλά που θα μπορούσαν να παρατεθούν σε μια ειλικρινή συζήτηση για τον αθέατο κόσμο της Θράκη. Σε μια δημοκρατία, έστω κι αν μιλάμε για το κουφάρι της 3ης Ελληνικής, ο δημόσιος διάλογος θα ήταν αυτονόητος. Γι΄ αυτό κι εμείς θα πράξουμε το αυτονόητο δημοκρατικό και υπεύθυνο δικαίωμά μας. Αυτό της δημόσιας αποκάλυψης όλων όσων καιροσκοπούν στο όνομά της, ταυτόχρονα όμως της πρότασης και του αγώνα για την μεγάλη μας αγαπημένη. Τη Θράκη.
*Διετέλεσε Δήμαρχος Σουφλίου και Πρόεδρος της ΤΕΔΚ Έβρου
Σουφλί, Νοέμβριος 2009 www.xristodoulou.gr
Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009, γιορτή των Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ σύμφωνα με το χριστιανικό εορτολόγιο, αλλά και γιορτή του Κασήμ της πέμπτης κατά σειρά γιορτής σύμφωνα με το μπεχτασικό. Αν η λέξη για κάποιους που, εσχάτως ανησυχούντες, επιδίδονται στη διερεύνηση των τεκταινομένων στη Θράκη, παραπέμπει σε ιρλανδικό λεξιλόγιο, για τους εγχώριους καριερίστες θα έπρεπε να αποτελεί καθήκον η παρουσία τους σ’ αυτή τη γιορτή.
Αντίθετα με την κατ’ έτος παρουσία τους και την παρεχόμενη νομιμοποίηση στη διαρκή προσπάθεια τουρκοποίησης του πανηγυριού στο Χίλγια που γίνεται στις 3 Αυγούστου, στη γιορτή του Κασήμ, στον Τεκέ Κιζίλ Ντελί στη Ρούσα ο μόνος που παραβρέθηκε ήταν ο Τούρκος πρόξενος. Ένας σουνίτης σε μπεχτασική γιορτή!
Δεν είμαι βέβαιος αν είναι χρήσιμη μια αναφορά στην ιστορική παρουσία των Μπεχτασήδων - Κιζιλμπάσηδων, αφού η δύναμη της εικόνας και η υποταγή σ’ αυτήν είναι αδιαμφισβήτητη, αλλά η ύπαρξη καταγραφών που συνδέουν ιστορικά την παρουσία τους στο χώρο από την εποχή του Ορφέα, όφειλε να αποτελέσει ελκυστικό παράγοντα παρουσίας στις εκδηλώσεις τους. Έστω και η ελάχιστη επιστημονική προσέγγιση, οι μεγαλιθικοί τάφοι και οι βραχογραφίες αυτό καταδεικνύουν.
Ο διεθνισμός και η πολυπολιτισμικότητα ούτε ρητορικές κορώνες, κενές περιεχομένου, μπορεί να είναι, ούτε φυσικά όχημα ανομολόγητων προθέσεων. Η προστασία της γλώσσας, ως γλώσσας υπό εξαφάνιση, του πολιτισμού και της ιστορικής τους διαδρομής όφειλε να είναι ο στόχος όλων. Ακόμα και η προστασία ζώων που είναι υπό εξαφάνιση επιδοτείται από την Ε.Ε.! Τα πολλά δάκρυα που χύνονται όπως και οι ένοχες σιωπές όταν γίνονται αναφορές στη μονομερή αξίωση για αυτοπροσδιορισμό, λες και αφορά μόνο ένα τμήμα του μουσουλμανικού πληθυσμού, είναι ίσως η καλύτερη υπηρεσία σ’ αυτούς που θέλουν να τουρκοποιήσουν ακόμη και τις γιορτές. Ας μη μας διαφεύγει ότι τον Ιούλιο του 2008 σε επίσκεψη του Τούρκου σουνίτη πρέσβη στην περιοχή, αυτή έγινε στον Τεκέ της Ρούσας, σε ένα μπεχτασικό λατρευτικό χώρο.
Μια συνοπτική αναφορά στις πολιτικές των τελευταίων δεκαετιών, ιδιαίτερα μετά τα γεγονότα της Κομοτηνής, θα μας οδηγήσουν σε ασφαλή συμπεράσματα και θα αποκαλύψει το ρόλο των όψιμα ανησυχούντων, είτε αυτών που υπήρξαν διπλωμάτες και το όνομά τους τελειώνει σε –ις είτε των ΜΜ με τους ποικιλώνυμους παρατρεχάμενους κάθε φορά και των συμφερόντων που αυτά εκπροσωπούν.
Το πόρισμα της διακομματικής επιτροπής της Βουλής και η μελέτη της Ακαδημίας Αθηνών για τη Θράκη δυστυχώς υπήρξαν κείμενα ευχών που σήμερα κανείς δεν θυμάται την ύπαρξή τους. Αντίθετα πολλοί θυμούνται «τον πακτωλό» χρημάτων, όπως αθηναϊκά ΜΜ ονόμαζαν, τις εγκρίσεις των ιδιωτικών επενδύσεων και το χορό των αρπακτικών που στήνονταν γύρω από αυτές. Τα αποτελέσματα είναι μπροστά μας, βιομηχανικά κουφάρια και μετανάστευση. Το περίεργο είναι ότι αυτοί που συμμετείχαν στα κέντρα αποφάσεων και όμνυαν στην νέα εποχή που έρχεται μέσα από το επιχειρηματικό περιβάλλον που διαμορφώνεται μετέβαλαν άποψη με μεγάλη ευκολία και διαμόρφωσαν καταγγελτικό λόγο.
Είναι οι ίδιοι που χειροκροτούσαν και πανηγύριζαν μαζί με τον Ερντογάν για τον αγωγό Φυσικού Αερίου Προύσας – Κομοτηνής, που παρακάμπτει τα 2/3 του Έβρου, με ότι εξ’ αυτού απορρέει για τις επιχειρήσεις και τον πρωτογενή τομέα, και καθιστά το εργοστάσιο της ΔΕΗ στην Κομοτηνή όμηρο της Τουρκίας και τη Θράκη γεωοικονομική της επαρχία. Ιδιαίτερα αυτή τη περίοδο που θα μπορούσε η χώρα μας να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στο γεωοικονομικό πεδίο.
Ακόμη κι αν δεν συμμετείχαν ενεργά σε πολιτικές που εκπορεύονταν από το τρίγωνο των (Βερμούδων;) τριών πλατειών, Σύνταγμα – Κολωνάκι – Ομόνοια, η σιωπή τους λειτουργούσε υποστηρικτικά.
Μπορούμε να κάνουμε αναφορά, στο Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων, γνωστό ως πρόγραμμα Φραγκουδάκη – Δραγώνα, υποψήφιας βουλευτού επικρατείας του ΠΑΣΟΚ την εποχή Σημίτη η πρώτη, γενική γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας στη σημερινή κυβέρνηση η δεύτερη, που επέβαλλαν την τουρκική ως μητρική γλώσσα που διδάσκεται σε όλα τα μειονοτικά σχολεία. Ακόμα κι αυτά των Πομάκων.
Στην υποστήριξη της μεγάλης «εθνικής ιδέας» του ΑΘΗΝΑ 2004, της ταφόπλακας της ελλαδικής περιφέρειας. Άλλα και σε πλήθος ακόμα ενεργειών που οδήγησαν τη Θράκη στη σημερινή της κατάσταση.
Οφείλουμε όμως να κάνουμε ιδιαίτερη αναφορά και στο ρόλο των ΜΜ που ενίοτε λειτουργούν προβοκατόρικα όταν δεν εκτελούν διατεταγμένη αποστολή στη συντριπτική τους πλειοψηφία. Ας μη σπεύσουν να αντιδράσουν γιατί υπάρχουν πλείστα γεγονότα που είχαν αρνητική στάση. Ένα εκ των οποίων η επιλογή αυτών με τους οποίους διαλέγονται. Οι κορώνες για lexotanil και τα μεθύστερα βίντεο από το 2007 μόνο ως κουτσαβακισμοί μπορούν να εκληφθούν. Άραγε ποια στάση κράτησαν στα γεγονότα του Εχίνου το 2004;
Υπάρχουν πολλά που θα μπορούσαν να παρατεθούν σε μια ειλικρινή συζήτηση για τον αθέατο κόσμο της Θράκη. Σε μια δημοκρατία, έστω κι αν μιλάμε για το κουφάρι της 3ης Ελληνικής, ο δημόσιος διάλογος θα ήταν αυτονόητος. Γι΄ αυτό κι εμείς θα πράξουμε το αυτονόητο δημοκρατικό και υπεύθυνο δικαίωμά μας. Αυτό της δημόσιας αποκάλυψης όλων όσων καιροσκοπούν στο όνομά της, ταυτόχρονα όμως της πρότασης και του αγώνα για την μεγάλη μας αγαπημένη. Τη Θράκη.
*Διετέλεσε Δήμαρχος Σουφλίου και Πρόεδρος της ΤΕΔΚ Έβρου
Σουφλί, Νοέμβριος 2009 www.xristodoulou.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
