Ούτε Πράσινα φανάρια ούτε Νίκαια

 

                Χρήστος Κηπουρός   Πασχάλης Χριστοδούλου 

 

 

 “Ευθαρσώς, το “Μητσοτάκης ο Αγροτοκτόνος”, δεν μας     

 εκφράζει. Μακάρι λοιπόν να το διαψεύσει στην πράξη.” 

       

          “Ούτε στα πράσινα φανάρια ούτε στη Νίκαια

          υπάρχει η Λύση. Εμείς λέμε: Άσκρη Βοιωτίας.”

 

 

 

 

 

 

            

 

 

 

 

 

  

                    Άσκρη Βοιωτίας,  Λίμνη Μουσών, https://limnimouson.gr/photo-gallery/

 

           “Οι Αγρότες, όπως έδειξε η ιστορία, έμειναν

          φτωχοί, γιατί ποτέ δεν υπήρξαν μπαταξήδες.”   

 

            “Ο πιο κοινός τόπος είναι ότι οι εν Αθήναις

            ταγοί είναι οι μουντζούρηδες της ιστορίας.”

 Αν δεν χωράνε οι 35 εκπρόσωποι των Αγροτών και των συναφών επαγγελμάτων στο Μέγαρο Μαξίμου, ας γίνει κάπου αλλού η συνάντηση. Ακόμη και εκτός Αθηνών. Το καλύτερο. 

 Μια ιδέα είναι η Άσκρη Βοιωτίας. Ο τόπος του Αγρότη και Βοσκού, Ποιητή και Σοφού Ησίοδου.

 Ίσως δε μια δημιουργική επιστροφή  στις “Ημέρες και τα Έργα” του, φωτίσει, τόσο την Κυβέρνηση, όσο και τους Αγρότες,  για το δέον γενέσθαι, πριν από τον προδιαγεγραμμένο θάνατο, τόσο της Κτηνοτροφίας, όσο και στη συνέχεια, και της Γεωργίας.

 Τόσο η Αγροποίηση, όσο και η Αγροσοφία* του συμβολικού αυτού τοπωνυμίου, μπορούν να κάνουν την Κυβέρνηση να αλλάξει γνώμη και για τη MERCOSUR, όσο και τους Αγρότες, ως προς την πολιτική επαναθεμελίωση του αγροτικού κινήματος.

 Όλες οι εξουσίες έχουν στο πίσω αλλά και σε άλλα μέρη του μυαλού τους, το “διαίρει και Κυβέρνα.” Οπότε πρώτο  μέλημα στη διαφύλαξη της ενότητας ενός χώρου, όφειλε να είναι η επεξεργασμένη πολιτική. Και όταν αυτή δεν υφίσταται, οι ευθύνες για την όποια διάσπαση, είναι εξ αδιαιρέτου. Με τη λύση να αναζητείται στην επαναθεμελίωση της πολιτικής.  

 Η οποία μπορεί να αναζητηθεί στην Άσκρη Βοιωτίας. Στα ιστορικά, τα πολιτικά, και κυρίως τα ηθικά εχέγγυα που προσφέρει. Ούτε στα πράσινα φανάρια βρίσκεται ούτε όμως στη Νίκαια. Και δεν είναι ζήτημα αριθμητικό. Η ηθική διάσταση προηγείται. Εδώ ισχύει το “Ο πρώτος αναμάρτητος κλπ”.  

Κατά τα άλλα, ως πρώτο αίτημα μπορεί να παραμείνει το άτοκο δάνειο των 2.20 δις Ευρώ. Όσα δηλαδή και τα χρήματα που η Ελλάδα δάνεισε στο Ζελένσκι.

 Γιατί το γήπεδο αντιπαράθεσης του Αγροτικού και του Περιφερειακού με την Κυβέρνηση, είναι η Πολιτική. Το Αθηναϊκό με τις κεντρικές του επιλογές και προτιμήσεις. Το “Φίλοι οι αγρότες, αλλά φίλτατος ο Ουκρανός Πρόεδρος”, χρειάζεται κατάλληλη απάντηση. Κι αυτή μπορεί να αποτελέσει ένα πρώτο βήμα στην επαναθεμελίωση.

 Και όλα αυτά, όταν τα λεφτά στο Ζελένσκι, είναι δανεικά και αγύριστα. Ενώ οι αγρότες, όπως έδειξε η ιστορία, έμειναν φτωχοί, γιατί ποτέ δεν υπήρξαν μπαταξήδες.

 Ας μη λέγονται λοιπόν για άλλη μια φορά ψέματα περί ανυπαρξίας διαθέσιμου δημοσιονομικού χώρου. Λεφτά δεν υπάρχουν, αλλά για Δάνεια σε μια εκτακτότατη ανάγκη, όπως η σημερινή του Αγροτικού κόσμου, υπάρχουν.

 Διαφορετικά αυτό που ακολουθεί είναι η αγροτοκτονία. Με αυτουργούς, τη μορφωτική κρίση και πτώχευση της νεοελληνικής Εθνικής κουλτούρας, καθώς και την όποιου χρώματος χρόνια Αθηναϊκή κυβερνητική και κομματική πεπατημένη. Το αν κάτι είναι τόπος κοινός είναι ότι οι εν Αθήναις ταγοί ήταν και είναι οι μουντζούρηδες της ιστορίας. Αυτούς που ακόμη πριν από έναν και αιώνα ο συμπατριώτης μας Γεώργιος Βιζυηνός τους είχε αποκαλέσει: “Οι μυγοχάφτηδες των Αθηνών”.

 Οπότε και εμείς δεν κομίζουμε κάποια νέα γλαύκα στην Αθήνα. Κατά τα άλλα, αν είμαστε κάτι είμαστε μια από τις αντιπολιτεύσεις του Αθηναϊσμού. Παρόλα αυτά, ευθαρσώς, το: “Μητσοτάκης ο Αγροτοκτόνος”, δεν μας εκφράζει. Μακάρι λοιπόν να το διαψεύσει στην πράξη.