Άμα είναι να αδειάσει ο Έβρος

 

Χρήστος Κηπουρός

     “Άμα είναι να αδειάσει ο Έβρος, και να μείνει μόνο

    ο φράχτης, τότε είναι καλύτερο το ξέφραγο αμπέλι.”

 

  “Ιδού, γιατί οι διακομματικές, από την ανάπτυξη της  

  Θράκης, ως τον πρωτογενή τομέα, πάνε στο βρόντο.”

 

Πηγή: Evros-news.gr,

 

 

 

 

Αμπέλι όμως. Που σημαίνει πολλές χιλιάδες νέο κόσμο. Επιστροφή στη ζωή. Όχι σε άλλη μια νέα έρημο. Αυτή τη φορά και φυσική και πολιτική. Όχι μόνο πολιτική, όπως αυτή των Αθηνών.

 Και υπάρχει και κάτι άλλο:  “Ο φράχτης με γεμάτο κόσμο Έβρο, είναι γνήσιος πατριωτισμός. Με λίγο όμως κόσμο, όπως σήμερα, είναι εθνικοφροσύνη.”

 Μπορεί ο Γάλλος Γεωγράφος Gravier να είχε συγγράψει το έργο: “Παρίσι και η Γαλλική Έρημος” και να είχε εν μέρει εισακουστεί. Άλλωστε οι επιγενόμενοι του, έκαναν μέχρι και ξηρικά λιμάνια.

Στην Ελλάδα, το μόνο που κάνουν είναι να μετατρέπουν αρδευόμενα, σε ξηρικά χωράφια. Μια και τα από δεκαετιών εξαγγελθέντα φράγματα, έμειναν στα χαρτιά. Όπως είναι οι εκτροπές και οι υδροταμιευτήρες. Δεν έγινε ούτε μισό έργο. Ούτε το εμβληματικό, από τη δεκαετία ακόμη του 1980, φράγμα του Δερείου, στο Νομό Έβρου.

 

Και δεν είναι μόνο αυτό. Κάποιοι, αναμηρυκάζοντας τη Γαλλική ρήση, ψελλίζουν τον κίνδυνο για την ερημοποίηση της Περιφέρειας. Όμως κι αυτό δεν είναι κάτι το νέο. Νεοπαλιό, θα το έλεγα, αν δεν είναι σκέτο παλιό.  Άλλωστε τα ίδια λένε οι εν Αθήναις. Όλοι. Ανεξαρτήτως χρώματος.

 

Μόνο που στη χώρα μας ισχύουν τα εντελώς αντίθετα. Εδώ υπάρχει “Ελλάδα και η Αθηναϊκή έρημος”. 

 

Ποια αποκέντρωση και ποια περιφερειακή ανάπτυξη; Τις θανάτωσαν σαν τα αιγοπρόβατα. Ούτε καν τις μνημονεύει κανείς ως έννοιες. Και είναι γνωστό τις πταίει.  

 

Γιατί, αν και η Αθήνα ήταν Ελλάδα, σήμερα η χώρα θα πετούσε. Ενώ τα μόνα που είναι για πέταμα στα σκουπίδια της ιστορίας, είναι τα έως τώρα πορίσματα της διακομματικής για τη Θράκη. Από το πρώτο του 1992, που περιείχε και το Ανατολικό Αιγαίο, ως το τελευταίο.

 

Υπό αυτό το πρίσμα, διατυπώνεται η ερώτηση: “Ποια διακομματική για τη Θράκη και ποια για τον πρωτογενή τομέα;”

 

Γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν θα υπήρχε κανένα αγροτικό και κανένα περιφερειακό ζήτημα, αν δεν υπήρχε το Αθηναϊκό πρόβλημα.

 

Με χαροποιεί που η επταετής παρουσία μου στη Βουλή, καταγράφεται ως “φωνή βοώντος εν τη Αθηναϊκή ερήμω”. Μια χαρά όμως που την επισκιάζει η προϊούσα κατάρρευση της Θράκης. Με τον προδιαγεγραμμένο θάνατο της Αγροτοκτηνοτροφίας, να τη μετατρέπει σε σκέτη λύπη.

 

Και δεν φτάνει μόνο η πεπατημένη του αγώνα. Χρειάζονται να ανοιχτούν νέοι δρόμοι ως προς την πολιτική. Από την επαναθεμελίωση του Αγροτικού κινήματος, έως την αγροποίηση και την αγροσοφία, που να διανθίσουν ένα σοβαρό μανιφέστο για τον Ελληνικό πρωτογενή τομέα.

 

Πιο πολλά προφανώς γνωρίζουν από την Ελληνική Κυβέρνηση, οι Γάλλοι Αγρότες π. χ. για τη Mercosur, που δυο φορές έφτασαν πρόσφατα με τα τρακτέρ τους, ως την Αψίδα του Θριάμβου, στο Παρίσι.  Όπως ο Γάλλος γεωγράφος ήξερε για την Γαλλική έρημο. Όπως ο Αρχαίος Αθηναίος νομοθέτης και ποιητής Σόλων με το: “Γηράσκω δ' ἀεὶ πολλὰ διδασκόμενος”.  

 

__________