ΚΥΝΗΓΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΛΑΩΝ

Ανοιχτή επιστολή του πρώην Βουλευτή Έβρου Χρήστου Κηπουρού,

και του πρώην Δημάρχου Σουφλίου Πασχάλη Χριστοδούλου,

προς τα, ανά την Ελλάδα, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ:

 

  Πέρασαν είκοσι και πλέον χρόνια από την ομόφωνη αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων από το Ελληνικό κοινοβούλιο. Ο ΣΥΝ δεν ήταν τότε στη Βουλή, αφού δεν είχε μπει στις εκλογές του 1993. Θυμόμαστε λοιπόν που ο πρώτος από εμάς καθόταν στα έδρανα των επισήμων, μαζί με τον εμπνευστή της πρότασης και φίλο μας, Μιχάλη Χαραλαμπίδη, καθώς και με το μακαρίτη Νεοκλή Σαρρή, και που από τα απέναντι θεωρεία, παρακολουθούσε και φωτογράφιζε κάποιος δημοσιογράφος Τουρκικών Μέσων, προφανώς για τις ανάγκες του κεμαλικού του ρεπορτάζ.

 

   Τα θυμηθήκαμε όλα αυτά όταν πρόσφατα διαβάσαμε στο διαδίκτυο το άρθρο “Παλαιοκομματισμός και γενοκτονία” του διευθυντή της Αυγής, Νίκου Φίλη, ο οποίος μεταξύ άλλων εμεσμάτων μίσους, κόμπλεξ και εχθρότητας απέναντι στις ιδέες και τις προτάσεις του Μιχάλη, από το Ποντιακό και το Κουρδικό, μέχρι τη γεωοικονομία και την Τέταρτη Δημοκρατία, δεν παρέλειψε επίσης να φωτογραφίσει ως υπαίτιο για τον εξευτελισμό, όπως έγραφε, της Ελλάδας και για τη σύλληψη -δεν τη λέει κατάδοση ή έστω παράδοση- του Οτζαλάν, τον πρώτο από τους δυο μας. Ο οποίος ως Βουλευτής που ήταν τότε, είχε μαζέψει τις 187 υπογραφές συναδέλφων του Βουλευτών, για την πρόσκληση του Κούρδου ηγέτη στη χώρα μας.

 

  Είπε λοιπόν ο κύριος Φίλης, με την ευκαιρία της παρέλευσης 15 και πλέον ετών από τη μαύρη εκείνη ημέρα της 15ης Φεβρουαρίου του 1999, να επιχειρήσει, μαζί με την οργουελικού τύπου παραχάραξη της ιστορικής αλήθειας για το Ποντιακό, και άλλη μια. Αυτή τη φορά για το Κουρδικό, αποπειρώμενος να αποενοχοποιήσει αναδρομικά τους σιγήσαντες συντρόφους του, και βέβαια, τα θλιβερά εκείνα πρωθυπουργικά και υπουργικά ανθρωπάκια, κλείνοντάς τους ταυτόχρονα το μάτι, για τα επερχόμενα. Με έναν σμπάρο, δηλαδή, δυο τρυγόνια-δυο ιστορικούς λαούς, ο εν λόγω κυνηγός.

 

   Μπείτε στον κόπο να διαβάσετε το άρθρο του. Αν δε όντως, δεν ταυτίζεστε μαζί του, τότε που διαφωνείτε; Θα σας είμαστε λοιπόν ευγνώμονες, αν απαντήσετε. Γιατί εκτός από τα ανωτέρω, υπάρχει το Κυπριακό ή ακόμη και το Πομακικό, όπου αν και κάποιοι σύντροφοί σας στη Θράκη δεσμεύτηκαν να βγει, κατά τις πρόσφατες περιφερειακές εκλογές, αφίσα στα Ελληνικά και στα Πομακικά, και όχι μόνο στα Τουρκικά, είπαν ψέματα, αφού στη συνέχεια το απέφυγαν, αν δεν τους το είπαν από πάνω κάποιοι να το κάνουν, κινούμενοι εις βάρος ενός ακόμη ιστορικού λαού. Των Πομάκων.

 

  Ας μην επεκταθούμε στα της Σαμπιχά. Ούτε στις πρόσφατες επιλεκτικές, μέσω συλλαλητηρίων, υπερασπίσεις ιστορικών λαών, εξαιρώντας όμως τον Κουρδικό λαό.

  Αν και δεν ξέρουμε ποια θα είναι η μελλοντική στάση του ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί η επί του παρόντος στάση του, απέναντι στον μνημονιακό φασισμό, τόσο στο Βορρά, όσο και εδώ, απέναντι στο Σαμαρά, το Γιωργάκη, το Βενιζέλο ή το Σημίτη, να διαθέτει κοινωνικά ερείσματα. Όμως παράλληλα, δεν μπορεί να αποσιωπηθεί η ταύτιση με έναν συλλογικό Σημίτη και έναν αντίστοιχο Γιωργάκη, προς Ανατολάς. Να τα κάνει δηλαδή πλακάκια με το γειτονικό κεμαλοφασισμό, αν δεν τα έχει ήδη κάνει.

 

  Αν πάλι έχουμε εμείς άδικο, γιατί δεν ζητάτε από την εν Αθήναις διοίκησή σας, να ζητήσει με τη σειρά της ή έστω μια από τις σικέ, όπως αποδείχτηκε, τάσεις της, την απελευθέρωση του Οτζαλάν; Όπως έχουν κάνει τόσοι και τόσοι ανά τον πλανήτη και την Ευρώπη, ειρηνιστές, κινήματα, διανοούμενοι και Δημοκράτες; Από την πλευρά μας έχουμε να προτείνουμε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος στην Τουρκία για την απελευθέρωση του ιστορικού ηγέτη του Κουρδικού λαού.

 

  Τι δουλειά λοιπόν έχει ένα αριστερό και Δημοκρατικό κόμμα, όπως ψευδώς λέτε ότι είστε, να συναγελάζεται στις συναντήσεις του, όπως εκείνη του περασμένου Ιουλίου στην Αθήνα, με τους απεσταλμένους του κούρδου Ταλαμπανί, και τα φιλαράκια-μέλη της διεθνούς του Γιωργάκη;

 

  Όταν πάλι πρόσφατα ο Νταβούτογλου δήλωνε ότι θέλει να λύσει το Κουρδικό, τι εννοούσε, αν όχι το να κάνει τους Κούρδους σάντουιτς; Από πάνω ο τουρκικός στρατός και από κάτω οι Τζιχαντιστές και η εν αυτοίς Τουρκαλκάιντα; Κανείς όμως στην Ελλάδα δεν ψέλλισε κάτι γι’ αυτό, ούτε και για την εξ αυτού προϊούσα αποσταθεροποίηση των όμορων προς την Τουρκία, Μεσανατολικών χωρών.

 

  Σε ότι αφορά τώρα τα της πολιτικής γεωοικονομίας και της γεωοικονομικής Δημοκρατίας, αποτελούν άγνωστες για σας λέξεις. Ένα πρώτο παράδειγμα, γιατί υπάρχουν και άλλα πολλά, είναι ο αγωγός ΤΑΠ, που ενώ μετατρέπει την Ελλάδα σε τουρκικό εξάρτημα, και ο Σαμαράς τον θεωρεί ως τη μέγιστη ελληνική επιτυχία, ο Τσίπρας ουσιαστικά σιγεί. Τα ίδια άλλωστε κάνουν  και οι, για την τιμή των όπλων, επί του θέματος, ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

 

  Εκεί όμως που το θράσος της κομματικής σας διοίκησης ξεπερνά κάθε όριο, είναι το ότι, ούτε λίγο ούτε πολύ, διατείνεται ότι είναι και το νέο.

 

  Ε, λοιπόν αυτό το πράγμα όχι μόνο δεν είναι ειρηνιστικό, διεθνιστικό, ανθρωπιστικό, πατριωτικό και Δημοκρατικό. Όχι μόνο δεν είναι νέο, αλλά παλιό. Γιατί το νέο σημαίνει ιδέες. Ιδέες και σχέδιο. Όχι βέβαια σχέδιο Ανάν και σχέδιο Κεμάλ. Και γιατί η μόνη δική σας ιδέα, και μάλιστα έμμονη, είναι όχι να κάνετε κάτι για τη χώρα, αλλά να γίνετε κάτι. Γι’ αυτό και τόσα ψεύδη, όπως στον Έβρο, αλλά και τόσο μεγάλος συνωστισμός καριεριστών και καριεριστριών. Τόσο στη Θράκη, όσο και στην Αθήνα. Οι μια δυο εξαιρέσεις υπάρχουν απλώς ώστε να επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Σύμφωνα με τον οποίο, το αμοράλ και η τύπου Όργουελ πειραγμένη σας ανθρωπολογία, είναι και αυτά στην ημερήσια διάταξη, αν δεν σας έχουν ήδη κατακυριεύσει.

  Δεν είναι φυσικά διαφορετικών προδιαγραφών ο συνωστισμός των υπόλοιπων εκδοχών του παλιού στο κοινοβούλιο. Μπουλούκια και μπουκλούκια εν τω κράτει και τις παρυφές του. Μια Βουλή παλιό από άκρου εις άκρον. Με μια μελλοντική κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να αποτελεί ένα ακόμη φιλμ, που όμως είναι χιλιοπαιγμένο. Άλλοτε σε φόντο μπλε, άλλοτε σε πράσινο, άλλοτε σε τουρκουάζ, άλλοτε σε μπλε-μαρέ, όπως σήμερα, και άλλοτε σε ροζ-μαβί, όπως αύριο.

 

   Και όλα αυτά μαζί να αποτελούν οργανικά μέρη ενός ζεύγους. Της ημεδαπής κομματικής τάξης και του τηλεοπτικού φασιστικού αθηναϊσμού, μετά του εξώγαμου τέκνου τους. Ο λόγος για τη χρυσή Αυγή.   

 

  Δεν ξέρουμε πότε θα ανάψει εκ νέου το σβηστό σήμερα καντήλι της ιστορικής αλήθειας, της Δημοκρατίας και του Ελληνικού κοινοβουλίου. Ξέρουμε όμως καλά τις δυο τρεις τελευταίες αναλαμπές του. Αυτές που σας εξιστορήσαμε, και που κανείς δεν μπορεί να παραχαράξει, παρά μόνο να τις συκοφαντήσει.

 

  Συμφωνείτε πιστεύουμε ότι ο φασισμός είναι πολλών και διαφόρων μορφών και κατηγοριών. Έτσι είναι πιο σωστό να μιλάμε για φασισμούς. Ο καθένας από τους οποίους είναι χειρότερος από τους άλλους. Και ότι εδώ δεν ισχύει το εκ δύο κακών, το μη χείρον βέλτιστο. Αν δηλαδή τα δυο μεγάλα κακά της περιόδου που διανύουμε στην Ελλάδα, είναι ο μνημονιακός φασισμός και ο γειτονικός μας κεμαλισλαμισμός, κανείς εκ των δύο δεν είναι βέλτιστος για τους Δημοκράτες. Γι’ αυτό και οφείλουμε να τους αποκαλύπτουμε αμφότερους. Όσοι το κάνουν μόνο για τον εξ αυτών πρώτο, είναι ημιδημοκράτες -κατά το ημιθανείς πολιτικά και ηθικά- σε αντιδιαστολή με τους αντιδημοκράτες που, όπως οι συγκυβερνώσες κομματικές κάστες, τα έχουν βρει και με τους δύο αυτούς φασισμούς.

 

  Απέναντι λοιπόν σε αυτή την κατάσταση η μόνη δύναμη που μπορεί να ανάψει το καντήλι που λέγαμε, είναι η περαιτέρω διεύρυνση της αποχής. Όχι βέβαια δια μακρών, αλλά έως ότου οι απέχοντες πολίτες ανασκάψουν τη δική τους πόλη, όχι για να βρουν κάτι το αρχαίο, αλλά το νέο, και να ξανασυναντηθούν στην εκκλησία του Δήμου με τους αυθεντικούς εκφραστές του, όσο και της πολιτικής. Η οποία αποτελεί την πιο σπουδαία τέχνη, όπως τη χαρακτήριζε ο συμπατριώτης μας, ο Δημόκριτος.

 

  Μέχρι τότε η αποχή δεν θα αποτελεί βέβαια ιδιωτεία. Αντίθετα, ιδιωτεία είναι η σημερινή συμμετοχή. Η αποχή στις μέρες μας, είναι μια πράξη απελευθερωτική. Συνιστά, εκτός των άλλων, αποφυλάκιση από τα κάθε χρώματος υπαρκτά κάτεργα και από τους κομματικούς δεσμοφύλακες. Αυτά θα συμπεριελάμβανε σε ένα νέο του επιτάφιο, αν ζούσε στη σημερινή Ελλάδα ο Περικλής, και όχι αυτά που έλεγε στον παλιό. Γιατί υπάρχει μια μεγάλη διαφορά. Τότε υπήρξε ένα περιβάλλον Δημοκρατίας. Σήμερα, αυτό που υπάρχει στην ουσία του, είναι ένας πολυφασισμός.

 

 

                                                                      Θράκη 30 Σεπτεμβρίου 2014

 

 

 

Εκλογές αυτοδιοίκησης.Ζητείται όραμα

Του Πασχάλη Χριστοδούλου*
Είναι τελείως απογοητευτικό λίγο καιρό πριν από τις εκλογές της αυτοδιοίκησης να κυριαρχεί η παντελής απουσία του λόγου. Αυτού που προτείνει, που συνεγείρει τους πολίτες, δίνει όραμα και προοπτική σ΄ έναν τόπο και δημιουργεί προϋποθέσεις μιας αισιόδοξης προοπτικής. Που αντιπαρατίθεται με αρρωστημένες λογικές και αντιμετωπίζει το Δήμο ως εκκλησία. Εκκλησία του Δήμου. Αυτός κι όχι ο φλύαρος, ο θολός και ξύλινος που αλιεύει μέσα από συνθήματα στις αγωνίες και το άγχος των πολιτών για επιβίωση.
Μια προσεκτική προσέγγιση όσων κινήσεων, παρατάξεων και προσώπων έχουν ήδη εκδηλώσει προθέσεις συμμετοχής στις εκλογές οδηγεί στα εξής:
Η πλήρης απουσία της πολιτικής από τις διακηρύξεις τους και ο προσδιορισμός τους με βάση το αντί, τη φθορά ή τα τρωτά των αντιπάλων αλλά και μια νέου τύπου παρουσία κενή περιεχομένου, είναι η επικρατούσα τάση. Φρόντισαν προ πολλού άλλοι, την αρχιτεκτονικότερη των επιστημών κατά τον Αριστοτέλη, την πολιτική, να την μετατρέψουν σε συνώνυμη της φαυλότητας και της ατσιδοσύνης και να τη χαμηλώσουν τραγικά στην εκτίμηση των πολιτών. Έτσι η καχυποψία που κυριαρχεί και η απόρριψη σε ότι δεν είναι εύπεπτο, είναι ο καμβάς πάνω στον οποίο ετοιμάζεται το τοπίο των επερχόμενων εκλογών.
Οι κυρίαρχες αντιθέσεις σε περιφερειακό και τοπικό επίπεδο κινούνται μεταξύ μνημονίου και αντιμνημονίου. Μεταξύ συγκεκαλυμμένων κομματικών υποψηφίων και στρουθοκαμηλιζόντων αρνητών του κομματισμού στην αυτοδιοίκηση. Βέβαια αν λάβουμε υπόψη ότι κανείς δεν προέκυψε από παρθενογένεση τότε είμαστε μπροστά σε μια νέα φενάκη. Άλλωστε ελλοχεύει ο κίνδυνος της πλήρους απόρριψης τους αφού τα κόμματα βρίσκονται στο ναδίρ της εκτίμησης των πολιτών.
Το πάλαι ποτέ βάθρο της δημοκρατίας, η αυτοδιοίκηση, αδυνατεί σήμερα δια των νυν αλλά και φερέλπιδων εκπροσώπων του να αντιληφθεί το ρόλο που οφείλει να διαδραματίζει. Να διαπιστώσει ότι είναι μέλος ενός πτώματος που ήδη βρίσκεται σε αποσύνθεση και ζέχνει γιατί ουδέποτε το ενταφίασαν. Αυτό της 3ης ελληνικής δημοκρατίας. Ο αυτοεγκλωβισμός μέσα στα ασφυκτικά όρια που καθορίζουν οι εργολάβοι των απορριμμάτων και των ΜΜ(Ε) αποκλείει κάθε δυνατότητα η αυτοδιοίκηση να είναι ο πρωταγωνιστής στο πέρασμα στην 4η ελληνική δημοκρατία. Κρίμα. Δύο δορές κρίμα να βρίσκεται στην κορυφή των φορέων όπου κυριαρχεί η διαφθορά, διασυρόμενη από αυτούς με τους οποίους διαπλέκεται.
Η κραυγαλέα απουσία προτάσεων που θα κινούνται στη σφαίρα της γεωοικονομίας δεν είναι απλώς μια παθογένεια. Αναδεικνύει τις χρόνιες ανεπάρκειες κάθε είδους και επιπέδου όπου αν κάτι δεν το γνωρίζουμε το αποφεύγουμε ή το πολεμούμε με φανατισμό. Εκτός κι αν διατεταγμένα όπως έγινε με τον αγωγό φυσικού αερίου Προύσσας – Κομοτηνής, λειτουργούμε ως his masters voice εξυπηρετώντας τα συμφέροντα άλλων.
Αν η ελπίδα της χώρας είναι η ανάπτυξη, ο μονόδρομος που οδηγεί σ΄ αυτή είναι η γεωοικονομία. Όφειλαν να το γνωρίζουν οι υποψήφιοι αιρετοί της Θράκης και ιδιαίτερα της Αλεξανδρούπολης, εάν η αβελτηρία δεν είναι το κύριο χαρακτηριστικό τους. Φυσικά ο αποκλεισμός του μεγαλύτερου τμήματος του Έβρου, που γειτνιάζει με δύο χώρες, αυτό καταδεικνύει. Πως αλλιώς θα ενισχύσεις την ανταγωνιστικότητα των παραγομένων προϊόντων; Η μόνη δαπάνη που διαμορφώνει το κόστος παραγωγής είναι πλέον η ενέργεια, η οποία στη χώρα μας είναι σχεδόν απαγορευτική για τις επιχειρήσεις. Ταυτόχρονα η ανάγκη καθαρής ενέργειας οδηγεί στο φυσικό αέριο.
Όταν το 2002 αρχίσαμε την προσπάθεια ανάδειξης της γεωοικονομίας αλλά και τον αγώνα για τη γεωοικονομική δημοκρατία στην ευρύτερη περιοχή, είχαμε απέναντι το χρόνιο πολιτικό και μορφωτικό αναλφαβητισμό του εγχώριου πολιτικού προσωπικού. Στην πρότασή μας για τον Εύξεινο Αγωγό τον οποίο εκ των υστέρων ονόμασαν south stream που κι αυτός οδηγήθηκε στις καλένδες, για να επανέλθει τούτες τις μέρες, λόγω της κρίσης στην Ουκρανία, απαντούσαν με τον αγωγό Προύσας – Κομοτηνής. Έναν αγωγό που καθιστά τη Θράκη και την Ελλάδα γεωοικονομική επαρχία της Τουρκίας. Ούτε ως μιμητές των Γερμανών, αν και γερμανοτραφείς ή γερμανολάγνοι, δεν κατάφεραν να λειτουργήσουν, οι οποίοι προηγηθέντες στην προεδρία της Ε.Ε. από την Ελλάδα εξασφάλισαν την κατασκευή του αγωγού nord stream από το λιμένα της Αγίας Πετρούπολης στη βόρεια Γερμανία. Αντίθετα το καλύτερο γεωοικονομικό οικόπεδο της Ευρώπης το έχουν στα αζήτητα με ελάχιστη αγοραία αξία. Η σκοπιμότητα, αν δεν είναι η άγνοια, προφανής.
Λίγες εβδομάδες μένουν ως τις εκλογές. Θέλω, με αισιόδοξη διάθεση, να πιστεύω ότι δεν θα χρειασθεί μετά τις εκλογές να αναφερθούμε στη ρήση του Βιζυηνού από το έργο του Μοσκώφ Σελήμ, «και ο τούρκος έμεινε τούρκος», προσαρμοσμένη στα καθ΄ ημάς. Αυτό προϋποθέτει ότι στις κάλπες οι πολίτες θα είναι, πραγματικά, πολίτες.
*Πρώην Δήμαρχος Σουφλίου 
pashalsf@gmail.com
Σουφλί, Απρίλιος 2014

Δήλωση

Του Πασχάλη Χριστοδούλου*

Με αφορμή το κλείσιμο και του ΙΚΑ Σουφλίου

29η  Μαρτίου 2013. Θα μπορούσε κανείς να ισχυρισθεί ότι κλείνει ο κύκλος «αστικής» παρουσίας του Σουφλίου στον ανθρωπογεωγραφικό χάρτη της περιοχής. Τι απομένει άραγε για να οριστικοποιηθεί; Το κλείσιμο του Δασαρχείου; Ποιος ξέρει τι ξημερώνει; Ούτως ή άλλως κι αυτή η υπηρεσία δεν λειτουργεί σύμφωνα με τα δασοκομικά δεδομένα της περιοχής αλλά σύμφωνα με κριτήρια αλλότρια.

29η  Μαρτίου 2013, εν μέσω εφαρμογής του, κατά παραγγελία, ευφάνταστου  σχεδίου ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ έκλεισε και το ΙΚΑ Σουφλίου. Ίσως θα έπρεπε να γίνει γνωστό σε όσους υπογράφουν τις αποφάσεις άλλων, ότι όταν υπήρχε συγκροτημένη εργατική τάξη (δυναμικό επί το νεοφιλελεύθερο) στο Σουφλί,  αλλού ακόμα ζούσαν σε συνθήκες φεουδαρχίας. Ποιος όμως θα τα πει;

Δεν είναι παράπονο. Οργή είναι. Πίκρα και οργή που αφήσανε τούτο τον ευλογημένο τόπο να ρημάξει. Λες κι έχουν πολλά μέρη στην Ευρώπη με μετάξι, με αμπέλια, κρασί και τσίπουρο, με υπέροχο ανάγλυφο και ιδιαίτερο μικροκλίμα. Με έντονη παρουσία στα γράμματα και τον πολιτισμό. Ποιος όμως ενδιαφέρεται πλέον γι’ αυτά; Μήπως αυτός ή αυτοί που διαβεβαίωναν στα μέσα του Σεπτέμβρη το Δημοτικό Συμβούλιο και τους πολίτες ότι το ΙΚΑ θα παραμείνει ως έχει στο Σουφλί; (Για όποιον ισχυρισθεί κάτι διαφορετικό υπάρχουν τα μαγνητοφωνημένα πρακτικά).  Μήπως αυτοί που κρύφτηκαν και κρύβονται πίσω από την έλλειψη αρμοδιοτήτων ή μήπως οι «εγχώριοι διαχειριστές» της παρακμής που ισχυρίζονταν, ενώ η απόφαση για κλείσιμο είχε ήδη υπογραφεί, ότι τίποτε δεν θα αλλάξει; Που καθησύχαζαν τους ανησυχούντες. Σε όσους κι αν αναφερθώ η απάντηση είναι ίδια. Κανείς δεν ενδιαφέρεται.

Ακόμα και οι Σουφλιώτες. Αυτοί που απέμειναν στο Σουφλί αλλά και οι απόδημοι. Υποτακτικοί στα «πολιτικά  πρόσωπα» και κυρίως στους ολετήρες της σύγχρονης Ελλάδας, στα κόμματα. Η μοιρολατρική τους στάση  απέναντι στις δραματικές για το  Σουφλί εξελίξεις δεν είναι απλά ένοχη. Είναι συμμετοχική στο έγκλημα που διαπράχθηκε.

Όμως τώρα που βρίσκεται σε εξέλιξη το ρέκβιεμ του Σουφλίου είναι αργά πλέον. Από μια ιστορική περιοχή, το Σουφλί μετατρέπεται σε μια ακόμα περιοχή της ιστορίας.  Ούτε τα ψιμύθια της πλατείας, ούτε οι «σαρανταπεντάρες»  παρεμβάσεις μπορούν να το διακόψουν. Κρίμα. Πολύ κρίμα.

*πρώην Δήμαρχος Σουφλίου

Σουφλί, Μάρτιος 2013                                                                                  pashalsf@gmail.com

Από την Οργουελλάδα, στην Ελλάδα

   Του Πασχάλη Χριστοδούλου, πρώην Δημάρχου Σουφλίου

Μόνον η προσφυγή σε βιβλικούς όρους, όπως η λέξη σταύρωση, μπορεί να διεκτραγωδήσει τα δεινά της υπαρκτής νεοελληνικής πραγματικότητας, τόσο στο πεδίο της οικονομίας, όσο και σε εκείνο της κοινωνίας. Δεν θεωρώ βέβαια άσχετη με όλα αυτά τη χθεσινή, τους πρώτους διδάξαντες, όσο και τη σημερινή πολιτική, γιατί δεν είναι άλλο από έναν πολύμορφο αυτουργό. Και μάλιστα εν ροή, και κατά συρροή, όπως θα έλεγε μια σοβαρή πολιτική και ποινική δικονομία.  Και όχι μόνον αυτό, αλλά και αντί της καταδίκης και αποπομπής των εν λόγω αυτουργών μετά των Μέσων τους και των αλλοφύλων τους, όλοι τους, από κοινού, και με χωρίς ιστορικό προηγούμενο θράσος, προωθούν και εφαρμόζουν έναν φιλικό βιασμό, μια φιλική μορφή σταύρωσης, αν είναι ποτέ δυνατόν να υπάρξει τέτοια. Κάτι που παραπέμπει στο σφάξε με αγά μου, ταγέ ή επίτροπε, να αγιάσω. Και το πιο σημαντικό όλων, το ότι καταδικάστηκε μια ολόκληρη χώρα μετά του λαού της, στην ανατροπή της ίδιας της βιβλικής ιστορίας που θέλει στο τέλος την ανάσταση.

Και για να εκφράσουμε με σύγχρονους πολιτικούς όρους αυτή την μη ανάσταση, αντί για την Ελλάδα, να παραμείνουμε στο διηνεκές μια Οργουελλάδα, με Οργουέλληνες.

Όσοι λοιπόν αρνούμαστε με τέτοια εξέλιξη, δεν χρειάζεται να καταφύγουμε ούτε σε νέου τύπου φενακισμούς, όπως πράττουν πολλοί από την αντιπολίτευση ούτε όμως και σχεδιασμούς τύπου plan Β. Αυτό γιατί αν το ένα, αργά ή γρήγορα, θα αποδειχθεί μια από τα ίδια, το plan B είναι εξ αρχής ανίκανο να εμπνεύσει, αφού αν μη τι άλλο συνειρμικά παραπέμπει σε έξωθεν εναλλακτικούς χειρισμούς της χώρας μας. 

Παρατηρώντας κανείς τις κατά εκατοντάδες αυξημένες αυτοκτονίες πολιτών των τελευταίων ετών διακρίνει εντός τους, εκτός των γνωστών άλλωστε αιτίων που τις προκάλεσαν, από την ηθική έως και την πολιτική αυτουργία, μια πράξη πολιτική και ταυτόχρονα ηρωική. Η οποία βέβαια πολλές φορές ενυπάρχει και σε άλλες μορφές αυτοχειρίας αλλά και που ταυτόχρονα  παραπέμπει, μεταξύ των άλλων, και στην ηρωικότερη στην παγκόσμια ιστορία μορφή αγώνα για την ελευθερία, όπως είναι η θυσία των γυναικών στο Ζάλογγο.

Ας μην επεκταθούμε όμως σε αυτό. Ας αρκεστούμε στο τι ενέπνευσε στον αγώνα παλιγγενεσίας. Και στο ότι κάθε νέα παλιγγενεσία, για την οποία πολλοί, χωρίς να ντρέπονται, ομιλούν και σήμερα, χρειάζεται να θεμελιώνεται κάπου, και να μην είναι στον αέρα. Πόσο μάλλον όταν εδράζεται, τρόπος του λέγειν, σε λογικές φιλικών βιασμών και ερώτων των θυμάτων με τους θύτες, όπως διδάσκει, βρίσκοντας και κάνοντας, η fatmagul, επεκτείνοντας το εγώ, πέραν των γυναικών, και επί των λαών. Επί του προκειμένου, όπως ο δικός μας, που τον μετατρέπουν από ελληνικό, σε οργουελληνικό.

Δεν μιλώ βέβαια για την από πολλών ετών οργουελοποιημένη ημεδαπή πολιτική τάξη. Δείγματά της είδαμε άλλωστε πρόσφατα, στις 15 Φεβρουαρίου 2013, επέτειο παράδοσης του Οτζαλάν , όταν την ίδια εκείνη ημέρα διάλεξαν οι γείτονες ώστε ο Έλληνας υπουργός των εξωτερικών να επισκεφθεί την Άγκυρα για συνομιλίες, με ό,τι σαφές μήνυμα αυτό συνεπάγεται, προς τους εκατοντάδες χιλιάδες Κούρδους που την ίδια εκείνη ημέρα, διαδήλωναν από την Ευρώπη έως το Κουρδιστάν για την απελευθέρωση του ιστορικού τους ηγέτη, έως την άκρα του τάφου σιωπή  πάσης της επίσημης ελληνικής πολιτικής τάξης των Αθηνών. Δεν είχαν περάσει ούτε δύο ημέρες που η ελληνική συγκυβέρνηση έστελνε τον υπουργό άμυνας στον Έβρο για τα πυροβόλα, να θολώσει τα νερά, αν η εθνικοφροσύνη της δεν χρησιμοποιούσε την εθνική άμυνα ως φύλο συκής, αν όχι ως πλυντήριο.                 

Σε αυτό λοιπόν το εθνικό και διεθνές πολιτικό κοινωνικό και οικονομικό κλίμα χρειάζεται να πλέξει κανείς το εγκώμιο στην αυτοκτονία της ελληνικής οικονομίας. Γιατί πέραν του ηρωικού της περιεχομένου, το σοκ, όσο και μεγάλο και αν είναι αυτό, δεν θα κρατήσει για πολύ. Γιατί πρόκειται για μια αυτοκτονία μαζί και σταύρωση, με την ανάσταση να τις διαδέχεται, και όλες από κοινού να οδηγούν στη δευτέρα παρουσία της. Όπου αφού κριθούν οι πάντες για τις ημέρες και τα έργα τους, θα μπορεί να αρχίσει μια νέα ιστορική περίοδος. Μια νέα παλιγγενεσία.

Ανεξαρτήτως των μνημονίων, που η θέση τους είναι στα σκουπίδια της ιστορίας, θα έλεγα παράλληλα και με την πρώτη ευκαιρία, τα εξής σε μια Ευρωπαϊκή Σύνοδο κορυφή: Δεκαετές πάγωμα του χρέους, των τόκων και των πανωτοκίων.    Επίσης θα τους έλεγα: Βρείτε εσείς τη λύση. Εμείς δεν θέλουμε να φύγουμε από το Ευρώ. Και κατόπιν θα εξηγούσα στους έλληνες συμπολίτες μου ότι ανοίγουμε ένα καινούργιο κεφάλαιο στην εθνική και αναπτυξιακή μας ζωή, μέσα από την Τέταρτη Δημοκρατία.

 Εμείς μπορούσαμε και μπορούμε να κάνουμε κάτι. Και ιδέες έχουμε και σχέδιο. Στην τράπεζα δε των ιδεών έχουμε πολλές καταθέσεις. Μιλήσαμε διεξοδικά για την Τέταρτη Ελληνική Δημοκρατία {1}, καθώς και για τη Γεωοικονομία, όπως και τη Γεωοικονομική Δημοκρατία {2}. Πολύ πριν από τον Πούτιν και τον Καραμανλή γράψαμε (κι ευτυχώς εδώ τα γραπτά υπάρχουν και δεν αμφισβητούνται)  για τον Εύξεινο αγωγό {3}, που τον μετονόμασαν σε South Stream, προτού τον στείλουν και αυτόν στις καλένδες.  Επίσης για τη Βιολογική Γεωργία, τη Βιολογική Κτηνοτροφία, τη Βιολογική Γαστρονομία, τη Βιολογικότητα, καθώς και για τη νέα αρχιτεκτονική της ανάπτυξης με την Ελλάδα και τις περιφέρειές της ως το πλέον προνομιακό οικόπεδο, στο ρυμοτομικό της Ανατολικής Μεσογείου,  να πρωταγωνιστεί.

Κάθονται και κομπορρημονούν για τους υπόγειους υδρογονάνθρακες, όταν το μοναδικό που έχουν να επιδείξουν στο ενεργειακό ζήτημα δεν είναι βέβαια ένα επεξεργασμένο ενεργειακό ρυμοτομικό σχέδιο, που σήμερα θα αποτελούσε μια άξια λόγου χωροταξική υποδομή με αλερετούρ ενεργειακούς αγωγούς {2}, αλλά ένα ομώνυμο υποπόδιο της Τουρκίας. Γιατί από την αλήστου μνήμης Condoleezza Rice, τον Erdogan, το Σημίτη και τον Παπανδρέου,  έως το Σαμαρά, το Βενιζέλο και τον Κουβέλη, αντί να προωθήσουν το by pass της Τουρκίας, κάνουν τελικά by pass στην Ελλαδική Ήπειρο. Αυτό δεν θα κάνει ο αγωγός ΤΑΠ που θα στρίβει προς Αλβανία;

Αντί δε η Θράκη να μετατραπεί σε ένα απέραντο θερμοκήπιο και βιολογικό πάρκο μετά των συμβαλλόντων αγωγών φυσικού αερίου, σιτίζοντας ολόκληρη τη γηραιά Ήπειρο, αυτοί όλοι οι κακώς πολύ κακώς αποκαλούμενοι Έλληνες ηγέτες, ενώ μόνο ως Οργουέλληνες θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν, το μόνο που  οραματίστηκαν ήταν μια γηραιά Ελλάδα. Και όχι μόνον αυτό, θέλουν να τη γεμίσουν και με χρυσή, όπως στην κίρρωση.  Όπως στις σκουριές. Ίσως πολλοί, αν όχι πάρα πολλοί, θεσμικοί Θράκες που σωστά σήμερα ξεσηκώνονται ενάντια στα χρυσωρυχεία, θα συμφωνούν ότι αν στήριζαν ειλικρινά μαζί μας την πόλη της Ρωμανίας {4} στην παραλία των Πετρωτών, σήμερα δεν θα προχωρούσε η επί θύραις Θρακική κυάνωση με πλήθος μεταστάσεων στο Θρακικό σώμα.

  

_________________________

Σημειώσεις

{1}, {2}, {3}, Έργα του Χρήστου Κηπουρού, αναζήτηση στο διαδύκτιο,

{4}, Πρόταση του Μιχάλη Χαραλαμπίδη που προσυπέγραψαν 204 Έλληνες Βουλευτές,

ΤΕΤΑΡΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

«Τα βότσαλα δεν αρκούν. Τα λιμνάζοντα της πολιτικής Κορώνειας, η χαμηλή

στάθμη, όσο η τηλεοπτική παραλυτική  βιοτοξίνη, χρειάζονται ευμεγέθη λίθο.

Δεν είναι άλλος από τη  Δημοκρατία. Το Δημοψήφισμα  για το περιφερειακό.

Την εξουσία στην περιφέρεια. Το  νέο ρόλο του Προέδρου της Δημοκρατίας».

                                                                                                           Χ. Κ.

 

                                                                                  Του Χρήστου Κηπουρού {*}

     Γυαλιά φόρεσε στην Ευρωπαϊκή Ελλάδα, ακόμη και το μικροσκοπικό σουλτανάτο Μπρούνεϊ που βρίσκεται στη Νοτιανατολική Ασία. στα Βόρεια της νήσου Βόρνεο. Η εκ τριακοσίων πενήντα χιλιάδων πολιτών αποτελούμενη μοναρχία του κάνει το πρώτο της Δημοκρατικό βήμα, μετά από το 1984. Συγκαλεί την εκ σαράντα πέντε Βουλευτών Βουλή. Οι εδώ ανάλογης έκτασης και πληθυσμού Ελληνικές περιφέρειες είναι πίσω από το φεγγάρι. Τι άλλο είναι όταν δεν έχουν καν δικούς τους επικεφαλής; Ούτε καν δικό τους περιφερειάρχη έχουν.  

     Φαντάζεται λοιπόν κανείς τι μπορεί να προσφέρουν στην αναπτυξιακή διαδικασία σαράντα πέντε μέλη μιας περιφερειακής Βουλής της Ηπείρου, της Θεσσαλίας ή της Κρήτης. Και τι προσφέρουν σήμερα οι Βουλευτές τους που πηγαίνουν στην Αθήνα. Όταν δεν περιφέρονται σαν τις άδικες κατάρες στα διάφορα υπουργεία να είναι εκεί παρόντες μόνο και μόνο προκειμένου να επιτελούν τη συνταγματική επιταγή της επικύρωσης των αποφάσεων.  Τυπική, από πάνω μέχρι κάτω, αποστολή και ανούσια.

     Πολλοί ικανοί από αυτούς θα μπορούσαν να διοικήσουν με μεγάλη επιτυχία τις περιφέρειές τους. Να κυβερνήσουν τον τόπο που αγαπούν, μπορούν και θέλουν να υπηρετήσουν. Να κάνουν αυτό που γίνεται σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη. Ακόμη και στην Νοτιανατολική Ασία. Να αποκαθηλώσουν αυτές τις ιστορικές οντότητες από τις θέσεις των ουραγών και να τις σπρώξουν μπροστά.

    Όταν, πριν είκοσι περίπου χρόνια, βάζαμε το ίδιο ζήτημα, κάποιοι φωστήρες των Αθηνών, δήθεν μάλιστα προοδευτικοί, στην ουσία πολύ πιο οπισθοδρομικοί ακόμη και από τον σουλτάνο του Μπρούνεϊ, προέβαλαν ως λόγο άρνησης την απειλή της συνοχής του κράτους. Εν γνώσει τους δηλαδή τρομοκρατούσαν τους πολίτες να μη ασπαστούν τέτοιες απόψεις. Να τις αντιμετωπίσουν ως διασπαστικές, διαμελιστικές.

    Σήμερα όμως οι πολίτες των περιφερειών, βλέποντας τα φαντάσματα των χωριών τους, το ότι από το κακό πηγαίνουν στο χειρότερο,  είναι έτοιμοι να δεχτούν το νέο εθνικό βήμα. Ξέρουν καλύτερα από κάθε άλλον ότι ο δρόμος προς την Δ΄ Ελληνική Δημοκρατία περνάει από τα Γιάννενα, το Ηράκλειο, την Τρίπολη, την Κοζάνη. Ότι δεν βρίσκεται στο πεντάγωνο των αθηναϊκών τηλεοπτικών σταθμών.

     Το Δημοψήφισμα για το περιφερειακό {1} πρόκειται όχι μόνο να επενεργήσει  θετικά στο μέλλον των περιφερειών αλλά να αναζωογονήσει ακόμη και αυτούς τους παλιούς θεσμούς. Να ηρεμήσει το διαρκώς τεταμένο κλίμα, αρχής γενομένης, από τις προκατασκευασμένες συνήθως εντάσεις του κοινοβουλίου.

     Αν το ένα του σημείο είναι ναι ή όχι στον αιρετό περιφερειάρχη και τα μέλη του περιφερειακού συμβουλίου, το άλλο έχει να κάνει με τον αριθμό των  περιφερειών. Η ομάδα επεξεργασίας όπως και η νομοπαρασκευαστική, μπορούν έστω και τώρα να καθίσουν, να σκεφτούν και να προτείνουν. Και οι πολίτες να έχουν να επιλέξουν ποιο είναι το πιο λειτουργικό μοντέλο {2}.  Νομίζω είναι πολύ προφανές.

     Υπάρχει όμως και ένα τρίτο σημείο, το οποίο μπορεί αν δεν οφείλει να μπει στο ίδιο δημοψήφισμα. Αφορά τους εκπροσώπους του κράτους στις περιφέρειες και κατ επέκταση  το πέρασμα του θεσμού του Προέδρου της Δημοκρατίας από το σημερινό διακοσμητικό εν πολλοίς ρόλο, σε έναν νέο. Τη μεταβίβαση με λαϊκή εντολή, μιας και μοναδικής έστω, ουσιαστικής όμως, εξουσίας. 

     Επειδή κανείς δεν αρνείται ότι ο Πρόεδρος συμβολίζει την ενότητα του κράτους, να είναι αυτός που θα διορίζει τους κρατικούς εκπροσώπους στις περιφέρειες. Κάτι  αντίστοιχο υπάρχει σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Τρόποι με τους οποίους μπορούν να γίνουν όλα αυτά, εφόσον ο κυρίαρχος λαός τα αποφασίσει, υπάρχουν πολλοί. Άλλο τώρα αν οι εκ της πολιτικής συνταγματολόγοι δεν είναι να τους παίρνει κανείς στα σοβαρά. Μπορούσαν να το προτείνουν οι ίδιοι αντί να ψάχνουν παραθυράκια, να μην κάνουν κάτι. Μόνο να φλυαρούν στις τακτικές τους εκπομπές στο γυαλί. Όλοι τους.

     Το πότε λοιπόν μπορεί να αναθεωρηθεί το Σύνταγμα είναι το έλασσον. Το μείζον είναι άλλο. Όπως επίσης είναι και πλήρες πολλαπλών συμβολισμών. Να μπορεί ο Πρόεδρος να περνάει ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ο ίδιος στις περιφέρειες. Και γιατί όχι και κάποια στιγμή να είναι και μόνιμος κάτοικος μιας εξ αυτών. Να εκλέγεται και Πρόεδρος εκτός Αθηνών. Η περίπτωση του απερχόμενου Προέδρου της Δημοκρατίας αποτελεί ένα καλό προηγούμενο, που όμως οφείλει να επεκταθεί.

      Οι σκέψεις αυτές έρχονται και μπορούν άνετα να αντιπαρατεθούν με τα χθεσινά όσο τα σημερινά γαϊτανάκια περί των μνηστήρων του Προεδρικού μεγάρου. Αυτών που η οπτική τους το αντιμετωπίζει ως κούρσα. Μανία αυτοί οι άνθρωποι να είναι συνεχώς κάτι. Βουλευτές, Υπουργοί, Αρχηγοί, Πρωθυπουργοί. Έστω και κάπου στην Ευρώπη αν δεν γίνεται αλλού. Και επιπλέον Πρόεδροι. Και να άξιζαν τουλάχιστον.

     Κοντεύουν δυο αιώνες ελεύθερου βίου της χώρας και ούτε μια φορά η Βουλή δεν συνεδρίασε εκτός Αθηνών. Ούτε καν μια διαρκής κοινοβουλευτική της επιτροπή. Και όταν ακόμη εξέταζε ζητήματα που είχαν να κάνουν αποκλειστικά με μια περιφέρεια. Με αμιγώς περιφερειακό ζήτημα. Αυτό ο λαός μας δεν το λέει Δημοκρατία. Ούτε φυσικά είναι. Μια μόνο φορά η εκ πενήντα μελών επιτροπή εξωτερικών και άμυνας της Βουλής συνεδρίασε στον Έβρο, το έτος 1998. Εκεί έμεινε. Ούτε στη Χίο ούτε στην Ήπειρο, όπως είχα επίσης προτείνει από διετίας και πλέον.  

     Η ουσία είναι η πολιτική Δημοκρατία. Η εκ νέου θεμελίωση των θεσμών. Τόσο των Δημοκρατικών όσο των Συνταγματικών.  Και αυτή η ουσία ταυτίζεται με την εξουσία στην περιφέρεια. Μη σπεύσουν βέβαια κάποιοι και ανακαλέσουν στη μνήμη τους επανάσταση με παρόμοιο σύνθημα. Αν χαρακτηρίζεται από κάτι το πέρασμα στη Δ΄ Δημοκρατία είναι αν από την λέξη: revolution αφαιρεθεί το πρώτο γράμμα. Θα μείνει η λέξη: evolution, η  βαθμιαία εξέλιξη. Προτιμητέα όμως τα Ελληνικά. Έστω και αν  πρέπει να αφαιρεθούν τα δυο πρώτα γράμματα της αντίστοιχης λέξης, επανάσταση. Γιατί υπάρχει και αυτή η διάσταση στην ΤΕΤΑΡΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

_____________

      

         ΣΗΜΕΙΩΣΗ

{1} Χρήστος Κηπουρός, Δημοψήφισμα για το περιφερειακό, Δεύτερη έκδοση, Θράκη 2004, σε ηλεκτρονική έκδοση. Βλ. μηχανές αναζήτησης. 

{2} ο.π. Οι δώδεκα περιφέρεις, κείμενο που περιλαμβάνεται στο ως άνω ηλεκτρονικό βιβλίο,

{*} Το νέο κείμενο του πρώην Βουλευτή Έβρου όπως το «Άλλη μια λίμνη Κορώνεια. Η πολιτική Ελλάδα», το οποίο επέχει θέση υστερόγραφου, και ακολουθεί στη συνέχεια,  προστίθενται στην τρίτη έκδοση του έργου. Ο λόγος που γράφτηκε αυτό το τελευταίο, δεν περιορίζεται στην προφανή, μεταξύ των δυο λιμνών, σημειωτική. Ούτε έχει μόνο την αιτία του κατά τη στιγμή διατύπωσης του μότο. Οφείλεται επίσης στη γνωριμία του συγγραφέα με αμφότερες. Όσο άσχημες και να ήταν οι, πριν τρεις δεκαετίες, εμπειρίες του από την πρώτη, ωχριούν απέναντι στις αντίστοιχες από τη δεύτερη, την πολιτική λίμνη. Το ίδιο ακριβώς νόημα αναδίδει ο τίτλος: « Άλλη μια πολιτική Ελλάδα. Η λίμνη Κορώνεια». Όπως γίνεται με τα γράμματα στην καρκινική γραφή, κάτι ανάλογο ισχύει εν προκειμένω και εδώ, με τις λέξεις.  

                                                                                              

    Υ.Γ.:  Άλλη μια λίμνη Κορώνεια. Η πολιτική Ελλάδα

                                                         

     Η μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ Φυσικής επιστήμης και Ελληνικής πολιτικής είναι η άποψη της τελευταίας για τη φυγόκεντρη δύναμη. Ενώ πρόκειται για φυσικό όσο φυσιολογικό φαινόμενο γι αυτήν είναι κίνδυνος θάνατος. Δεν έπεσε από τον ουρανό αυτό το τερατόμορφο ελλαδικό κράτος. Είναι δικό της τέκνο. Και μαζί και μητριά και από όλα. Αν πρέπει αυτό να εκφραστεί με όρους φυσικής τότε είναι ένα φαινόμενο αφύσικο. Μάλλον πιο σωστά,  παρά φύση.

     Κάτι βέβαια που δεν έμεινε στο κράτος. Επιστρέφοντας διαχύθηκε σε όλους τους θεσμούς του. Και κυρίως στα κόμματα. Λέγεται μερικές φορές ότι ο τάδε αιρετικός τάραξε τα λιμνάζοντα ύδατα. Εγώ πάλι λέω ότι ολόκληρη η πολιτική Ελλάδα είναι μια Κορώνεια. Και με βότσαλα δεν γίνεται δουλειά. Χρειάζεται λίθος. Χρειάζεται να  επιστρέψουμε στην εποχή του. Δηλαδή στο παρόν. Άλλωστε δεν είναι διαφορετική η εποχή. Τέτοια είναι. Ιδιαίτερα η τηλεοπτική. Όπως επίσης το πρόσφατο παρελθόν. Και δυστυχώς, αν πάει όπως πάει, και το μέλλον. Χωρίς να υστερούν και τα άλλα μέτωπα.

     Η σημειολογία είναι προφανής. Από τα τοξικά Μέσα στη λίμνη και την  ξηρασία της που η ομόλογή της επεκτείνεται σε όλο το πολιτικό φάσμα, μέχρι τα νεκρά της πουλιά, τους θεσμούς της χώρας. Αν μην επεκταθώ στα ψάρια της, που είχαν την ίδια τύχη.  Όπως και ο αγνός εκ του κόσμου της πολιτικής. Γιατί πολλοί έχουν πλέον συνηθίσει την άψυχη πολιτική ζωή. Το δρόμο του καριερισμού και του αμοραλισμού.

     Μια άλλη πολιτική μπορεί να ρίξει το λίθο. Αυτή μπορεί να βγάλει πουλιά. Να γεννήσει νέους θεσμούς. Αυτή να αναλάβει και το βυθό. Να αναγεννήσει την κλινικά νεκρή Δημοκρατία της αντιπροσώπευσης. Δική της δουλειά είναι όλα. Ποιος είναι ο λίθος;  Η ίδια Δημοκρατία. Η άμεση. Μια αγνοούμενη επί δεκαετίες συγγενής της πρώτης. Υπόθεση των δυο τους είναι  το πέρασμα από την Γ΄ στην Δ΄ Ελληνική Δημοκρατία.

                  

         

                          Εικόνα α. Ερωδιοί,                  Εικόνα β. Βουλή των Ελλήνων,

 

                                       Πηγές: α. Α.Π.Θ., β. Photo Nyloo.com,

     Τότε ίσως μπορέσει να πιάσει τόπο το νερό της βροχής. Να επιστρέψει η ζωή στο διαταραγμένο οικοσύστημα της λίμνης. Να αναγεννηθεί. Και μαζί με αυτήν και η ευρύτερη γεωγραφική όσο και κοινωνική περιοχή. Μια χώρα που οι ερωδιοί της θα την ανεβάσουν στα ύψη. Εκεί που πετούν και οι ίδιοι.  Και που σφίγγεται, γίνεται κουβάρι η ψυχή του ανθρώπου όταν τους βλέπει στην μισοάδεια από νερό πλην όμως υπερπλήρη από τραγικότητα, σημερινή λίμνη.  Όπως φυσικά το αντικαθρέφτισμά της.

     Αν λοιπόν ένα μυαλό, ένας κυβερνήτης, μια χώρα τα σκέπτονταν αυτά, δεν θα είχαν κανέναν ενδοιασμό να κάνουν αυτό που η ίδια η φύση δείχνει τι και πως πρέπει να γίνει. Η αναγέννηση της λίμνης και επόμενα του κράτους στις περιφέρειες δεν είναι η επανίδρυση ισάριθμων με αυτές ιδρυμάτων χρόνιων παθήσεων. Τα οποία ως γνωστόν υφίστανται παλαιόθεν. Γιατί αυτό περίπου πρόκειται να συμβεί. 

     Και οι περιφέρειες αξίζουν περισσότερο από το να αντιμετωπίζονται ως σύνθεση έμμεσης εκλογής συλλόγων σε πρώτο και σε δεύτερο βαθμό. Χωρίς κύρος. Για να μπορεί να μην ενοχλεί αλλά και να μην ενοχλείται ο απεσταλμένος της αθηναϊκής αρχής. Ο τοποτηρητής αν όχι ο πολιτικός κατής. Τέτοιο μάνατζμεντ καμιά επιχείρηση δεν θα το έκαμνε. Πόσο μάλλον αν έβγαινε από χρεοκοπία ανάλογης προηγούμενης διαδρομής. Και πόσο περισσότερο, αν αυτό το βάφτιζε και απογείωση. 

     Η ουσία είναι ότι δεν ενδιαφέρει η Κορώνεια.  Η κορώνα ναι. Ο πολιτικός θρόνος. Το ανάκτορα. Η Ελλάδα αυλή. Ποια Δημοκρατία. Κεντρομόλος είναι χωρίς μάλιστα παγκόσμιο προηγούμενο. Αυτή λοιπόν είναι η περιφερειακή Ελλάδα των δεκατριών καημακάμηδων. Αν όχι μια ακόμη ρύπανση της λίμνης. Αυτό είναι το σχέδιο νόμου για τις περιφέρειες της χώρας.

     Αν δεν είναι έτσι τα πράγματα, τότε τι πιο δημοκρατικό και φυσιολογικό  από το να τεθεί στην κρίση των πολιτών. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς κουμπωμένος με τους δημοκρατικούς θεσμούς. Η Γαλλική κουλτούρα περί του ελέγχου του κυρίαρχου λαού αν όχι και των δημοψηφισμάτων έχει την αφετηρία της σε ένα στρατηγό. Στον Ντεγκόλ. 

     Εδώ η πολιτική Ελλάδα στάθηκε και σ αυτό το ζήτημα άτυχη.  Είχε τον σύγχρονό του Παπάγο, ο οποίος όμως είχε άλλες προτεραιότητες αν δεν αγνοούσε τη Γαλλική παιδεία, όσο την καθ ημάς κλασσική. Από άλλα όστρακα είχε γνώσεις. Όπως βέβαια και οι μη Στρατηγοί που ακολούθησαν περιφρόνησαν το θεσμό. Και προκειμένου να μην αδικήσουμε κανέναν. Οι πάντες. Μπορεί σε κάποια διαλείμματα, προς το τέλος κάποιων ή στην αρχή κάποιων άλλων, να υπήρξε η έμμεση Δημοκρατία. Άμεση όμως όχι. Το άρωμα της κλασσικής Αθήνας ξοδεύτηκε στην Ευρώπη. Για εδώ δεν έμεινε.  

     Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη εξειδίκευση ώστε να αναδιαρθρωθεί ο Ελληνικός οίκος. Οι δώδεκα περιφέρειες είναι οι σάρκες και το αίμα καθώς και τα κόκαλά του. Δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται ως ακάλυπτος χώρος. Αν είναι κάτι τότε είναι οι δώδεκα κολώνες της χώρας. Και οι νυν όμως, όπως και οι πρώην, εμμένουν σε μια από αυτές. Αν όχι ένα ελάχιστο τμήμα της. Ένα «κολωνάκι». Αντί να κτίσουν με βάση αυτό το περιφερειακό χωροταξικό, μαστορεύουν πως να βάλουν καινούργιες αντηρίδες στις παλιατζούρες. Και από πάνω μιλούν και για οράματα.

     Και επειδή ένοχος ένοχο ου ποιεί, η κυβέρνηση δεν ανησυχεί ιδιαίτερα. Άλλωστε  δεν είναι τυχαία η σιγή της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Γι αυτό και η πρόγνωσή της δεν προοιωνίζεται καλή. Αντί να κάνει δημόσια αυτοκριτική για τις δικές της ημέρες και έργα και την, κατ όνομα μόνο πράσινη, δική της Κορώνεια, ξημεροβραδιάζεται στα Μέσα. Ούτε αρκεί μόνο η υποβολή πρότασης του περιφερειακού αυτού θεσμού, όπως κάνουν οι υπόλοιποι.

     Όσο για τους άμεσα σχετιζόμενους, πλην όμως εξωκοινοβουλευτικούς θεσμούς, όπως η αυτοδιοίκηση, σε λίγο δεν θα πείθει ούτε τον εαυτό της περί του κατά πόσο παλεύει την υπόθεση του αιρετού περιφερειάρχη. Γιατί η πρόταση δημοψηφίσματος για το περιφερειακό έπρεπε να ήταν σήμερα η σημαία της. Και οι κεντρικές όσο οι τοπικές ενώσεις της αυτοδιοίκησης σημαιοφόρους έχουν, σημαίες όμως δεν έχουν.   

     Νομίζω ότι αν κάποια στιγμή γίνει δημοψήφισμα για το περιφερειακό, το ποσοστό υπέρ του γνήσιου, όχι νόθου, περιφερειακού θεσμού θα είναι πρωτόγνωρο. Γιατί θα είναι υπέρ του ερωδιού που λέγαμε. Χρειάζεται μια άλλη λίμνη. Αυτή δεν είναι μια άλλη. Αυτή, έλεγα στην αρχή, είναι άλλη μια λίμνη Κορώνεια. Η πολιτική Ελλάδα.

xkipuros@otenet.gr

                                                               

                                                                                      Θράκη Οκτώβριος 2004,

EΚΛΕΙΣΕ ΕΝΑΣ ΚΥΚΛΟΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ

Κύριε Δήμαρχε,

η Τοπική Αυτοδιοίκηση έχει πολύ βαθιές ιστορικές αναφορές στη χώρα μας αφού είναι η μετεξέλιξη του Κοινοτισμού που κράτησε ζωντανό τον ελληνισμό σε δύσκολες περιόδους της ιστορίας. Στην εξέλιξή της θεωρήθηκε, όχι άδικα, ότι είναι ένα από τα βάθρα της δημοκρατίας και σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας είναι η πλησιέστερη προς το πολίτη εξουσία και ως εκ τούτου αποτελεί πρότυπο για τους πολίτες. 

Βέβαια η λειτουργία της ως ιμάντα μεταβίβασης των αδιεξόδων της κεντρικής διοίκησης προς τα κάτω καταγράφεται στα αρνητικά της. Ο δημοκρατικός προγραμματισμός, η διαφάνεια στη λειτουργία της και η νομιμότητα των πράξεών της, η σύνθεση των διαφορετικών απόψεων μέσα στα όρια των συνεργασιών που επιδιώκονται είναι τα χαρακτηριστικά για τα οποία η Τοπική Αυτοδιοίκηση διαφέρει από την αντίστοιχη κεντρική. Σε αρκετές περιπτώσεις είναι και συγκρουόμενες εξουσίες. 

Η στάση μου από τις εκλογές του 2010 μέχρι και σήμερα είχε ως πλοηγό τις παραπάνω θέσεις. Η δεινή οικονομική θέση του νέου Δήμου Σουφλίου με τα συσσωρευμένα προβλήματα και η κρίση που βιώνει η χώρα και οι πολίτες ήταν επιπλέον στοιχεία που καθόρισαν τη συμπεριφορά και τη δράση μου. 

Στο κλείσιμο δύο χρόνων λειτουργίας του Δήμου Σουφλίου, όπως αυτός προέκυψε με το ευφάνταστο σχέδιο Καλλικράτης, οι διαπιστώσεις δεν είναι ιδιαίτερα ικανοποιητικές. Συγκεκριμένα:  

Η συνεργασία απαιτεί πρωτίστως ειλικρίνεια μεταξύ των συνεργαζομένων, κάτι που έλειψε όλο αυτό το διάστημα. Θα έλεγα ότι ήταν προσχηματική και ταυτόχρονα σανίδα σωτηρίας. Να θυμίσω την άποψη που εξέφρασα τον Ιούνιο του 2010: «…Η υπαρκτή και αδιαμφισβήτητη οικονομική δυσπραγία του νέου Δήμου Σουφλίου, μόνο όποιος εθελοτυφλεί δεν μπορεί να τη δει, είναι το κυρίαρχο ζήτημα που θα απασχολήσει την επόμενη περίοδο τη νέα δημοτική αρχή. Οι εμφανείς όσο και αφανείς οφειλές πολλών εκατομμυρίων ευρώ είναι βρόγχος στο λαιμό των πολιτών και δεν επιδέχονται εξορκισμούς, ούτε και μετατοπίσεις ευθυνών, γεγονός που απαιτεί μέγιστες συγκλίσεις». (http://xristodoulou.blogspot.gr/2010/06/blog-post.html). 

Γνωρίζοντας από την πρώτη μέρα τις απόψεις μου προχωρήσατε σε αποφάσεις αναθέσεων, σε κατεδαφίσεις ιδιωτικών κατοικιών, σε αγροτικές οδοποιίες, σε καθαρισμούς ρεμάτων χωρίς καν αποφάσεις. Η εκ των υστέρων λήψη αποφάσεων δεν κινείται στα όρια της νομιμότητας.

Πήρατε εσπευσμένες αποφάσεις για λύση και εκκαθάριση των δημοτικών επιχειρήσεων, γεγονός που σήμερα αποδεικνύεται ότι ήταν επιπλέον και επιπόλαια απόφαση. Η αδυναμία εξεύρεσης λύσης για το αναπηνιστήριο είναι ένα εκ των αρνητικών αυτών των αποφάσεων. Υπάρχουν και πολλές άλλες. 

Εγκαταλείφτηκαν στην τύχη τους και απαξιώθηκαν στο σύνολό τους τα έργα του LEADER που εκτελέστηκαν σε προηγούμενες περιόδους.

Η δυναμική, αλλά εκ των υστέρων, αντίδραση στο κλείσιμο των Δημοσίων Υπηρεσιών δεν κεφαλαιοποιήθηκε με αποτέλεσμα σήμερα να έχουν ουσιαστικά κλείσει και οι πολίτες να υφίστανται αφάνταστες ταλαιπωρίες και δυσβάσταχτο κόστος. 

Η παρελκυστική τακτική σε πολλά θέματα που δεν αφορούν μόνο την καθημερινή διαβίωση των πολιτών αλλά έχουν προεκτάσεις και στην ανάπτυξη της περιοχής ήταν εμφανής σε όλη τη διετία που διανύσαμε. Ενοχληθήκατε, εκ μέρους μου, αρκετές φορές για τις παράνομες ή τις ανύπαρκτες συνδέσεις στο δίκτυο αποχέτευσης αλλά δυστυχώς το Σουφλί «μυρίζει» γιατί δεν έγινε τίποτε, ενώ ταυτόχρονα σχεδιάζει την τουριστική του ανάπτυξη. Το ίδιο και για τις οφειλές των ανταποδοτικών τελών. Το κυκλοφοριακό αλαλούμ στον κεντρικό δρόμο και η ανυπαρξία πινακίδων σήμανσης καθιστούν προβληματική τη λειτουργία του Σουφλίου. 

Η κυκλοφορία οχημάτων του Δήμου που στερούνται άδειας κυκλοφορίας και οδηγούνται από άτομα που στερούνται της ειδικότητας του οδηγού αλλά και επαγγελματικής άδειας οδήγησης δεν είναι το καλύτερο πρότυπο για τους πολίτες, τόσο ως συμπεριφορά όσο και για την εφαρμογή των νόμων.

Η μηδενική οργάνωση πολιτιστικών δράσεων, οι οποίες δεν είναι πάντα υψηλού κόστους, εκτός από την παρεχόμενη βοήθεια σε όσους ζήτησαν την τεχνική  συνδρομή του Δήμου, ήταν σχεδόν ανύπαρκτη. Είναι αποδεδειγμένο ότι ο πολιτισμός ενώνει και ο Δήμος Σουφλίου χρειάζεται  ομογενοποίηση ώστε να μπορέσει να λειτουργήσει ομαλά το επόμενο διάστημα.

Η έλλειψη ενημέρωσης των πολιτών για τα πεπραγμένα του Δήμου, ενέργεια η οποία επιβάλλεται από τον Κώδικα, αν και λήφθηκαν αποφάσεις από το Δημ. Συμβούλιο που καθόρισε τις ημερομηνίες και το χώρο πραγματοποίησης, είναι επίσης μια πράξη που δεν συνάδει με την σωστή λειτουργία.

Κύριε Δήμαρχε,

η διαχείριση ακόμη κι αν είναι ορθή, είναι εφήμερη και δεν προφέρει μακροπρόθεσμα. Αν στα παραπάνω και σε πολλά ακόμη που θα μπορούσα να αναφέρω προστεθεί και το νέο νομικό πλαίσιο για την Τ.Α. που απορρέει από την 3η μνημονιακή σύμβαση της χώρας και τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου που ακολούθησαν, που καταργεί ουσιαστικά την αυτοδιοίκηση και την μετατρέπει σε ετεροδιοίκηση, αντιλαμβάνεσθε ότι βρισκόμαστε όχι στην αφετηρία αλλά πιο πίσω.

Ως εκ τούτου θεωρώ ότι έκλεισε ένας προσωπικός κύκλος συμμετοχής και δράσης στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Οι κοινωνικοί αγώνες παραμένουν το μοναδικό πεδίο για τα ενδιαφέροντα μου. Παρακαλώ δεχθείτε την παραίτησή μου από μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου. 

Ευχαριστώ για την οποιαδήποτε μορφή συνεργασίας είχαμε αυτή τη διετία.

Με εκτίμηση

Πασχάλης Χριστοδούλου

Πομάκοι, Μπεχτασήδες και οι αβέλτεροι Έλληνες

Του Πασχάλη Χριστοδούλου* 

 Όταν το Νοέμβριο του 2009 με δημόσια παρέμβασή μου αναφέρθηκα στην γιορτή του Κασήμ, την Πέμπτη κατά σειρά γιορτή του μπεχτασικού εορτολογίου, γνώριζα ότι είναι μια αυταπάτη η προσδοκία για επίσημη αντίδραση εκ μέρους της ελληνικής πολιτείας και του πολιτικού προσωπικού της Θράκης. Αυτό, εξοφλώντας γραμμάτια, παρευρίσκεται μόνο σε τουρκικές συνάξεις ή τουρκοποιημένες εκδηλώσεις. Η πομάκικη γιορτή στο Χίλγια που εδώ και χρόνια έχει τουρκοποιηθεί απόλυτα, αποτελεί χώρο όπου διαγκωνίζονται όλοι οι «επίσημοι», νομιμοποιώντας με την παρουσία τους αυτή την εξέλιξη. 

Αντίθετα η γιορτή του Κασήμ που γιορτάζεται τη δεύτερη Κυριακή του Νοέμβρη (φέτος γιορτάσθηκε στις 11 Νοεμβρίου) στον Τεκέ της Ρούσας δεν είναι ελκυστική, εκτός από προεκλογικές περιόδους. Το κενό απουσίας της επίσημης πολιτικής Ελλάδας όπως είναι φυσικό καλύπτεται από εκπροσώπους της πολιτικής Τουρκίας. Με πολυάριθμη αντιπροσωπεία εποχούμενη σε πολυτελέστατα αυτοκίνητα και συνοδευόμενη από εκπροσώπους των ΜΜΕ, για μια ακόμη χρονιά υπήρξαν συνεπείς στην πολιτική που υπηρετούν. Την τουρκοποίηση μιας ακόμη θρησκευτικής και πολιτισμικής εκδήλωσης, αυτής των Μπεχτασήδων - Κιζιλμπάσηδων. 

Η πολιτική τάξη της Ελλάδα σκιαμαχώντας μεταξύ μνημονιακών και αντιμνημονιακών λογικών παραβλέπει, όπως άλλωστε έκανε και χθες, ότι εδώ στη Θράκη, στον Έβρο εξελίσσεται η πολιτισμική γενοκτονία των Πομάκων, των Μπεχτασήδων και των Ρομά. Κι αν η αλλεργία που διακατέχει ορισμένα μέλη του κοινοβουλίου στο άκουσμα του όρου «γενοκτονία» είναι πρόδηλη, αυτό δεν απαλλάσσει από τις ευθύνες καμία πολιτική δύναμη που ο πατριωτισμός της εξαντλείται στην επίδειξη πυγμής μόνο απέναντι σε αδύναμους. Δεν αναφέρομαι στην πολιτική κάστα της Θράκης, αυτή θα παραστεί και πάλι στις εκδηλώσεις στο Χίλγια κάτω από τουρκικές σημαίες και λάβαρα. Το μεγαλείο της αβελτηρίας. 

Τέλος, είναι βέβαιο ότι στο ερώτημα, ποια είναι η έννοια και το περιεχόμενο της πολυπολιτισμικότητας σε μια χώρα που ταυτίζεται με την πλέον αντιδημοκρατική ιδεολογία, αυτήν του κεμαλισμού που πρεσβεύει την αρχή ένα έθνος… , δεν υπάρχει απάντηση. 

 *Πρώην Δήμαρχος Σουφλίου pashalsf@gmail.com 

Νοέμβριος 2012