Του Πασχάλη Χριστοδούλου*
Τον Ιούνιο του 2010 σε δημόσια γραπτή παρέμβασή μου με τίτλο «Δήμος Σουφλίου: …..και τώρα τι γίνεται;» μεταξύ άλλων ανέφερα τα εξής: «…Η υπαρκτή και αδιαμφισβήτητη οικονομική δυσπραγία του νέου Δήμου Σουφλίου, μόνο όποιος εθελοτυφλεί δεν μπορεί να τη δει, είναι το κυρίαρχο ζήτημα που θα απασχολήσει την επόμενη περίοδο τη νέα δημοτική αρχή. Οι εμφανείς όσο και αφανείς οφειλές πολλών εκατομμυρίων ευρώ είναι βρόγχος στο λαιμό των πολιτών και δεν επιδέχονται εξορκισμούς, ούτε και μετατοπίσεις ευθυνών.
Η μεγάλη έκταση και η ανομοιογένεια του πληθυσμού, γεγονός που μελλοντικά μπορεί να αποδειχθεί ευλογία, αυτή την περίοδο απαιτεί πολιτικές σύνθεσης και όχι αποσύνθεσης κάτι που ενδεχόμενα θα την μετατρέψει σε ανύπαρκτο από αδύναμο κρίκο και θα οδηγήσει σε κατάρρευση την περιοχή…»
Ο συνδυασμός ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ – ΑΝΑΠΤΥΞΗ – ΣΥΝΟΧΗ, μέσα σε τρεις λέξεις σημειωτικά και συμβολικά αποτύπωσε την εικόνα και την προοπτική του Δήμου Σουφλίου.
Η πρόσφατη τηλεφωνική συνέντευξη του Δημάρχου σε τηλεοπτικό σταθμό της περιοχής μας, με αφορμή τη συγκέντρωση πολιτών στο Τυχερό κατέδειξε με τον καλύτερο τρόπο την απόσταση λόγων και έργων της δημοτικής αρχής (επ’ αυτού θα επανέλθω σύντομα). Μέσα σε ένα παραλήρημα ψευδών ισχυρισμών και στρουθοκαμηλισμού ο Δήμαρχος Σουφλίου επιχείρησε για άλλη μια φορά όχι μόνο να αποφύγει τις ευθύνες του αλλά ούτε και να τις αποδώσει εκεί που πραγματικά αναλογούν.
Η σύνθεση, ως αναγκαία και ικανή συνθήκη αυτές τις δραματικές μέρες που διανύουμε, έχει ως προαπαιτούμενα την ειλικρίνεια των προθέσεων, την συνεχή συνεργασία, το διάλογο, το σεβασμό της άλλης άποψης κυρίως όμως τη λειτουργία του Δήμου μέσα στο πλαίσιο της διαφάνειας και της χρηστής διαχείρισης. Ποια απ’ αυτά αποτελούν χαρακτηριστικά της σημερινής δημοτικής αρχής κ. Δήμαρχε;
*Δημοτικός Σύμβουλος Σουφλίου
Σουφλί Νοέμβριος 2011
www.xristodoulou.gr
Τρίτη 8 Νοεμβρίου 2011
Σάββατο 22 Οκτωβρίου 2011
Εμείς δεν θα γίνουμε ΟΡΓΟΥΕΛΛΑΔΑ
Του Πασχάλη Χριστοδούλου*
Αυτή είναι με μια λέξη η κυβερνητική και πολιτική Ελλάδα της τρόικας, των Παπανδρέου, Βενιζέλου, Πάγκαλου και των περί αυτών.
Σ΄ αυτή τη διάγνωση φθάσαμε με το φίλο μου τον Χρήστο Κηπουρό, σχετικά με την πολιτική ανθρωπολογία που χαρακτηρίζει αυτούς τους κάποτε δημοκράτες, μετέπειτα κρατιστές, καριερίστες, αμοραλιστές, που με τα αλλεπάλληλα ΝΑΙ τους κατέληξαν Οργουέλληνες, μετά των ανθρώπων των Μέσων.
Εννοείται, φυσικά, ότι και το όποιο ψευδεπίγραφο ΟΧΙ, δεν αρκεί. Ακόμη και αυτό των όποιων αγανακτισμένων. Ή πόσο μάλλον των υπολοίπων συνιστωσών της ένθεν κακείθεν γραφειοκρατικής πολιτικής Ελλάδας.
Το ζητούμενο λοιπόν καταρχήν είναι η αποργουελοποίηση. Η αποργουελοποίηση δεν είναι όμοια με την αποχουντοποίηση. Είναι κάτι πιο σύνθετο και πιο ουσιαστικό. Αν με την αποχουντοποίηση φθάσαμε στον Σαβούρα, με τη σκέτη αντιμνημονιακή στάση να μην φθάσουμε στη σαβούρα.
Εμείς μπορούσαμε να κάνουμε κάτι. Έχουμε ιδέες και σχέδιο. Όμως όσοι δεν μας εξόρισαν, δεν μας κατάλαβαν. Στην τράπεζα των ιδεών έχουμε πολλές καταθέσεις. Μιλήσαμε διεξοδικά για την 4η Ελληνική Δημοκρατία, καθώς και για τη Γεωοικονομία και τη Γεωοικονομική Δημοκρατία. Πολύ πριν από τον Πούτιν και τον Καραμανλή γράψαμε (κι ευτυχώς εδώ τα γραπτά υπάρχουν και δεν αμφισβητούνται) για τον Εύξεινο αγωγό. Επίσης για τη Βιολογική Γεωργία, την Βιολογική Κτηνοτροφία, τη Βιολογική Γαστρονομία, τη Βιολογικότητα, για τη νέα αρχιτεκτονική της ανάπτυξης με την Ελλάδα και τις περιφέρειές της ως προνομιακό οικόπεδο, στο ρυμοτομικό της Ανατολικής Μεσογείου, να πρωταγωνιστεί. Τις ιδέες αυτές τις λήστεψαν και τις παραχάραξαν. Ακόμη και πρόσφατα αυτό έκανε ένας εκ των τριών της νέας μικρής τρόϊκας, συγκεκριμένα με την 4η Δημοκρατία.
Στο εκβιαστικό δίλλημα ότι «ή όλοι μαζί θα σωθούμε ή θα βουλιάξουμε» τους απαντούμε ότι όλοι μαζί έχετε βουλιάξει στο βούρκο με τις αμαρτίες σας. Διαλυθείτε. Αυτό είναι το πρώτο βήμα αποργουελοποίησης. Η διάλυση και η απόσυρση είναι η μοναδική πράξη ώστε η ιστορία να σταθεί επιεικής απέναντί σας. Ταυτόχρονα θα είναι και το πρώτο βήμα προς την 4η Δημοκρατία.
Αντί για hair cut εγώ θα επέλεγα μια θρακιώτικη φράση: απάν’ κατ’. Θα έλεγα λοιπόν πάνω κάτω στη Σύνοδο κορυφής. Δεκαετές πάγωμα του χρέους, των τόκων και των πανωτοκίων. Βρείτε εσείς τη λύση. Εμείς δεν θέλουμε να φύγουμε από το Ευρώ. Και κατόπιν θα εξηγούσα στους έλληνες ότι ανοίγουμε ένα καινούργιο κεφάλαιο στην εθνική και αναπτυξιακή μας ζωή, μέσα από την 4η Δημοκρατία.
Μετά την Αθηναϊκή καταστροφή, γιατί περί αυτού πρόκειται και αυτή είναι η ουσία της νεοελληνικής χρεοκοπίας, έναν περίπου αιώνα από τη μικρασιατική, το περιφερειακό είναι η μοναδική αναπτυξιακή, λύση, απάντηση και πρόταση.
Όσο για την απάντηση των διαδηλωτών και του Λαού μας αυτή μπορεί να είναι:
ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΡΓΟΥΕΛΛΑΔΑ
* Διετέλεσε Δήμαρχος Σουφλίου
Θράκη 21 Οκτώβρη 2011 pashalsf@otenet.gr
Αυτή είναι με μια λέξη η κυβερνητική και πολιτική Ελλάδα της τρόικας, των Παπανδρέου, Βενιζέλου, Πάγκαλου και των περί αυτών.
Σ΄ αυτή τη διάγνωση φθάσαμε με το φίλο μου τον Χρήστο Κηπουρό, σχετικά με την πολιτική ανθρωπολογία που χαρακτηρίζει αυτούς τους κάποτε δημοκράτες, μετέπειτα κρατιστές, καριερίστες, αμοραλιστές, που με τα αλλεπάλληλα ΝΑΙ τους κατέληξαν Οργουέλληνες, μετά των ανθρώπων των Μέσων.
Εννοείται, φυσικά, ότι και το όποιο ψευδεπίγραφο ΟΧΙ, δεν αρκεί. Ακόμη και αυτό των όποιων αγανακτισμένων. Ή πόσο μάλλον των υπολοίπων συνιστωσών της ένθεν κακείθεν γραφειοκρατικής πολιτικής Ελλάδας.
Το ζητούμενο λοιπόν καταρχήν είναι η αποργουελοποίηση. Η αποργουελοποίηση δεν είναι όμοια με την αποχουντοποίηση. Είναι κάτι πιο σύνθετο και πιο ουσιαστικό. Αν με την αποχουντοποίηση φθάσαμε στον Σαβούρα, με τη σκέτη αντιμνημονιακή στάση να μην φθάσουμε στη σαβούρα.
Εμείς μπορούσαμε να κάνουμε κάτι. Έχουμε ιδέες και σχέδιο. Όμως όσοι δεν μας εξόρισαν, δεν μας κατάλαβαν. Στην τράπεζα των ιδεών έχουμε πολλές καταθέσεις. Μιλήσαμε διεξοδικά για την 4η Ελληνική Δημοκρατία, καθώς και για τη Γεωοικονομία και τη Γεωοικονομική Δημοκρατία. Πολύ πριν από τον Πούτιν και τον Καραμανλή γράψαμε (κι ευτυχώς εδώ τα γραπτά υπάρχουν και δεν αμφισβητούνται) για τον Εύξεινο αγωγό. Επίσης για τη Βιολογική Γεωργία, την Βιολογική Κτηνοτροφία, τη Βιολογική Γαστρονομία, τη Βιολογικότητα, για τη νέα αρχιτεκτονική της ανάπτυξης με την Ελλάδα και τις περιφέρειές της ως προνομιακό οικόπεδο, στο ρυμοτομικό της Ανατολικής Μεσογείου, να πρωταγωνιστεί. Τις ιδέες αυτές τις λήστεψαν και τις παραχάραξαν. Ακόμη και πρόσφατα αυτό έκανε ένας εκ των τριών της νέας μικρής τρόϊκας, συγκεκριμένα με την 4η Δημοκρατία.
Στο εκβιαστικό δίλλημα ότι «ή όλοι μαζί θα σωθούμε ή θα βουλιάξουμε» τους απαντούμε ότι όλοι μαζί έχετε βουλιάξει στο βούρκο με τις αμαρτίες σας. Διαλυθείτε. Αυτό είναι το πρώτο βήμα αποργουελοποίησης. Η διάλυση και η απόσυρση είναι η μοναδική πράξη ώστε η ιστορία να σταθεί επιεικής απέναντί σας. Ταυτόχρονα θα είναι και το πρώτο βήμα προς την 4η Δημοκρατία.
Αντί για hair cut εγώ θα επέλεγα μια θρακιώτικη φράση: απάν’ κατ’. Θα έλεγα λοιπόν πάνω κάτω στη Σύνοδο κορυφής. Δεκαετές πάγωμα του χρέους, των τόκων και των πανωτοκίων. Βρείτε εσείς τη λύση. Εμείς δεν θέλουμε να φύγουμε από το Ευρώ. Και κατόπιν θα εξηγούσα στους έλληνες ότι ανοίγουμε ένα καινούργιο κεφάλαιο στην εθνική και αναπτυξιακή μας ζωή, μέσα από την 4η Δημοκρατία.
Μετά την Αθηναϊκή καταστροφή, γιατί περί αυτού πρόκειται και αυτή είναι η ουσία της νεοελληνικής χρεοκοπίας, έναν περίπου αιώνα από τη μικρασιατική, το περιφερειακό είναι η μοναδική αναπτυξιακή, λύση, απάντηση και πρόταση.
Όσο για την απάντηση των διαδηλωτών και του Λαού μας αυτή μπορεί να είναι:
ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΡΓΟΥΕΛΛΑΔΑ
* Διετέλεσε Δήμαρχος Σουφλίου
Θράκη 21 Οκτώβρη 2011 pashalsf@otenet.gr
Κυριακή 12 Δεκεμβρίου 2010
Ποια υπηρεσία έχει σειρά;
Του Πασχάλη Χριστοδούλου*
(με αφορμή την απόφαση για αναστολή λειτουργίας της ΔΟΥ Σουφλίου)
Μετά τον ΟΤΕ, τον ΟΣΕ, τη ΔΕΗ επελέγη η μη δημοφιλής υπηρεσία στους πολίτες, η ΔΟΥ, με το νεότευκτο, ιδιόκτητο και αισθητικά υπέροχο κτίριο της να αποχαιρετίσει το Σουφλί. Κανείς δεν γνωρίζει ποια θα είναι η επόμενη δημόσια υπηρεσία, την οποία η πολιτεία θα κλείσει ώστε να απαλλαγεί από το μεγάλο δημοσιονομικό άχθος που λέγεται Σουφλί. Ή μάλλον είναι κι αυτό γνωστό. Το 2ο Γραφείο Α/θμιας Εκπ/σης.
Αναφέρομαι στο γεωγραφικό αυτό χώρο της πατρίδας μας που απέχει πολλά χιλιόμετρα από την «πρωτεύουσα» και ελάχιστα μέτρα από τα σύνορα και ευθύνεται για την οικονομική κρίση, γιατί αυτός δημιούργησε τα ελλείμματα λόγω των ολυμπιακών έργων που έγιναν στα όριά του, ενώ ταυτόχρονα συγκεντρώνει υψηλά ποσοστά ΦΠΑ από τις μεγάλες επιχειρήσεις οι οποίες δραστηριοποιούνται στην περιοχή και θα έχει πολλούς πόρους σύμφωνα με τη νέα μεγάλη ιδέα του έθνους τον ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ, και στέλνει ορδές παράνομων μεταναστών στο κλεινόν άστυ επειδή δεν μπορεί να τους φιλοξενήσει. Που κατασπαταλά τους πόρους και τα Προγράμματα Δημοσίων Επενδύσεων κάθε χρόνο με τις πλημμύρες του ποταμού Έβρου (δε γνωρίζω αν σ΄ αυτά περιλαμβάνονται και τα εκρηκτικά για τα αναχώματα), και εντέλει αρνείται από ευγένεια, ενδεχόμενα και από μικροπολιτικές λογικές να στείλει εκεί που τους αξίζει όλους όσους απεργάζονται τέτοιες λύσεις για να λύσουν το γόρδιο δεσμό της χώρας.
Αν αυτός ο γεωγραφικός χώρος, το Σουφλί, αλλά και ο ευρύτερος, ο Έβρος, είχαν και τους ανάλογους εκπροσώπους θα βρίσκονταν στην πρωτοπορία της εποχής. Θα έστελναν αδιάβαστους όλους αυτούς που ταυτίζουν την Κλαυθμώνος με τη Σιδηρώ, τη Γιαννούλη, τη Δαδιά κλπ. Δυστυχώς δεν έχει και γι’ αυτό δέχεται μοιρολατρικά όλες τις επιλογές αυτών που ίσως θα έπρεπε να κατοικοεδρεύουν σε κάποιο ευαγές ίδρυμα σωφρονισμού.
Μέχρι να βρεθούν αυτοί οι εκπρόσωποι ή καλύτερα μέχρι οι πολίτες να επιλέξουν τέτοιους εκπροσώπους οι κάτοικοι του Δήμου Σουφλίου θα προστρέχουν σε όμορες ΔΟΥ για τις συναλλαγές τους. Ας μην σπεύσει κανείς να αντιτάξει την εξυπηρέτηση μέσω διαδικτύου γιατί θα προκαλέσει γέλια. Το μόνο που μπορεί να ισχυρισθεί είναι ότι κατερχόμενοι στη ΔΟΥ της Αλεξανδρούπολης θα τρώνε ή θα παίρνουν και τα ψάρια τους.
* Πρώην Δήμαρχος Σουφλίου, Δημοτικός Σύμβουλος
Σουφλί, Δεκέμβριος 2010
www.xristodoulou.gr
(με αφορμή την απόφαση για αναστολή λειτουργίας της ΔΟΥ Σουφλίου)
Μετά τον ΟΤΕ, τον ΟΣΕ, τη ΔΕΗ επελέγη η μη δημοφιλής υπηρεσία στους πολίτες, η ΔΟΥ, με το νεότευκτο, ιδιόκτητο και αισθητικά υπέροχο κτίριο της να αποχαιρετίσει το Σουφλί. Κανείς δεν γνωρίζει ποια θα είναι η επόμενη δημόσια υπηρεσία, την οποία η πολιτεία θα κλείσει ώστε να απαλλαγεί από το μεγάλο δημοσιονομικό άχθος που λέγεται Σουφλί. Ή μάλλον είναι κι αυτό γνωστό. Το 2ο Γραφείο Α/θμιας Εκπ/σης.
Αναφέρομαι στο γεωγραφικό αυτό χώρο της πατρίδας μας που απέχει πολλά χιλιόμετρα από την «πρωτεύουσα» και ελάχιστα μέτρα από τα σύνορα και ευθύνεται για την οικονομική κρίση, γιατί αυτός δημιούργησε τα ελλείμματα λόγω των ολυμπιακών έργων που έγιναν στα όριά του, ενώ ταυτόχρονα συγκεντρώνει υψηλά ποσοστά ΦΠΑ από τις μεγάλες επιχειρήσεις οι οποίες δραστηριοποιούνται στην περιοχή και θα έχει πολλούς πόρους σύμφωνα με τη νέα μεγάλη ιδέα του έθνους τον ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ, και στέλνει ορδές παράνομων μεταναστών στο κλεινόν άστυ επειδή δεν μπορεί να τους φιλοξενήσει. Που κατασπαταλά τους πόρους και τα Προγράμματα Δημοσίων Επενδύσεων κάθε χρόνο με τις πλημμύρες του ποταμού Έβρου (δε γνωρίζω αν σ΄ αυτά περιλαμβάνονται και τα εκρηκτικά για τα αναχώματα), και εντέλει αρνείται από ευγένεια, ενδεχόμενα και από μικροπολιτικές λογικές να στείλει εκεί που τους αξίζει όλους όσους απεργάζονται τέτοιες λύσεις για να λύσουν το γόρδιο δεσμό της χώρας.
Αν αυτός ο γεωγραφικός χώρος, το Σουφλί, αλλά και ο ευρύτερος, ο Έβρος, είχαν και τους ανάλογους εκπροσώπους θα βρίσκονταν στην πρωτοπορία της εποχής. Θα έστελναν αδιάβαστους όλους αυτούς που ταυτίζουν την Κλαυθμώνος με τη Σιδηρώ, τη Γιαννούλη, τη Δαδιά κλπ. Δυστυχώς δεν έχει και γι’ αυτό δέχεται μοιρολατρικά όλες τις επιλογές αυτών που ίσως θα έπρεπε να κατοικοεδρεύουν σε κάποιο ευαγές ίδρυμα σωφρονισμού.
Μέχρι να βρεθούν αυτοί οι εκπρόσωποι ή καλύτερα μέχρι οι πολίτες να επιλέξουν τέτοιους εκπροσώπους οι κάτοικοι του Δήμου Σουφλίου θα προστρέχουν σε όμορες ΔΟΥ για τις συναλλαγές τους. Ας μην σπεύσει κανείς να αντιτάξει την εξυπηρέτηση μέσω διαδικτύου γιατί θα προκαλέσει γέλια. Το μόνο που μπορεί να ισχυρισθεί είναι ότι κατερχόμενοι στη ΔΟΥ της Αλεξανδρούπολης θα τρώνε ή θα παίρνουν και τα ψάρια τους.
* Πρώην Δήμαρχος Σουφλίου, Δημοτικός Σύμβουλος
Σουφλί, Δεκέμβριος 2010
www.xristodoulou.gr
Σάββατο 2 Οκτωβρίου 2010
ΔΗΛΩΣΗ
Του Πασχάλη Χριστοδούλου
Οι επικείμενες τοπικές και περιφερειακές εκλογές που θα διεξαχθούν στις 7 Νοεμβρίου 2010, σύμφωνα με το νέο χάρτη που διαμορφώθηκε με τον Καλλικράτη, είναι μια κορυφαία διαδικασία που θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό την πορεία της περιφέρειας τα επόμενα χρόνια. Σε μια δύσκολη οικονομική περίοδο για τη χώρα, όπου οι πολίτες απαιτούν πλήρη διαφάνεια στη διαχείριση, η αυτοδιοίκηση οφείλει να πάψει να είναι θύλακας διαφθοράς. Οφείλει να σταθεί ισότιμα στο νέο περιβάλλον που διαμορφώνεται με τη θέσπιση της αιρετής περιφερειακής αυτοδιοίκησης. Να συνθέσει πολιτικές, κοινωνικές και γεωγραφικές αντιθέσεις που δημιουργούνται με τους νέους Δήμους. Να δώσει αναπτυξιακή προοπτική σε περιοχές που υστερούν. Να αξιοποιήσει με ορθολογικό και ισότιμο τρόπο τους πόρους κι όχι να καταφεύγει σε κατασπατάλησή τους με επιλεκτικά έργα ωραιοποίησης μιας παρακμιακής πραγματικότητας.
Σ’ αυτές τις εκλογές ο νέος Δήμος Σουφλίου, ουσιαστικά ο κεντρικός Έβρος, διεκδικεί το δικαίωμα να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις μέσα στο νέο περιβάλλον, ώστε να μπουν οι βάσεις για το μέλλον. Η διαφάνεια, η σύνθεση, οι αναπτυξιακές προτεραιότητες, η δημοκρατική λειτουργία και η συνοχή του νέου Δήμου Σουφλίου είναι οι αναγκαίες εκείνες συνθήκες στις οποίες πρέπει να στοχεύει η προσπάθεια της νέας δημοτικής αρχής.
Με βάση τα παραπάνω, την προτροπή πολλών συμπολιτών μου, τη γενικότερη άποψη περί πολιτικής και διαφάνειας που επικρατεί μεταξύ των πολιτών αλλά και τη μέχρι τώρα διαδρομή μου που ήταν ταυτισμένη μ’ αυτές τις αρχές, αποφάσισα αναλαμβάνοντας τις ευθύνες μου απέναντι στον τόπο μου, να είμαι υποψήφιος Δήμαρχος του νέου Δήμου Σουφλίου, επικεφαλής της παράταξης ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ - ΑΝΑΠΤΥΞΗ – ΣΥΝΟΧΗ.
Σουφλί 2 Οκτωβρίου 2010
Οι επικείμενες τοπικές και περιφερειακές εκλογές που θα διεξαχθούν στις 7 Νοεμβρίου 2010, σύμφωνα με το νέο χάρτη που διαμορφώθηκε με τον Καλλικράτη, είναι μια κορυφαία διαδικασία που θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό την πορεία της περιφέρειας τα επόμενα χρόνια. Σε μια δύσκολη οικονομική περίοδο για τη χώρα, όπου οι πολίτες απαιτούν πλήρη διαφάνεια στη διαχείριση, η αυτοδιοίκηση οφείλει να πάψει να είναι θύλακας διαφθοράς. Οφείλει να σταθεί ισότιμα στο νέο περιβάλλον που διαμορφώνεται με τη θέσπιση της αιρετής περιφερειακής αυτοδιοίκησης. Να συνθέσει πολιτικές, κοινωνικές και γεωγραφικές αντιθέσεις που δημιουργούνται με τους νέους Δήμους. Να δώσει αναπτυξιακή προοπτική σε περιοχές που υστερούν. Να αξιοποιήσει με ορθολογικό και ισότιμο τρόπο τους πόρους κι όχι να καταφεύγει σε κατασπατάλησή τους με επιλεκτικά έργα ωραιοποίησης μιας παρακμιακής πραγματικότητας.
Σ’ αυτές τις εκλογές ο νέος Δήμος Σουφλίου, ουσιαστικά ο κεντρικός Έβρος, διεκδικεί το δικαίωμα να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις μέσα στο νέο περιβάλλον, ώστε να μπουν οι βάσεις για το μέλλον. Η διαφάνεια, η σύνθεση, οι αναπτυξιακές προτεραιότητες, η δημοκρατική λειτουργία και η συνοχή του νέου Δήμου Σουφλίου είναι οι αναγκαίες εκείνες συνθήκες στις οποίες πρέπει να στοχεύει η προσπάθεια της νέας δημοτικής αρχής.
Με βάση τα παραπάνω, την προτροπή πολλών συμπολιτών μου, τη γενικότερη άποψη περί πολιτικής και διαφάνειας που επικρατεί μεταξύ των πολιτών αλλά και τη μέχρι τώρα διαδρομή μου που ήταν ταυτισμένη μ’ αυτές τις αρχές, αποφάσισα αναλαμβάνοντας τις ευθύνες μου απέναντι στον τόπο μου, να είμαι υποψήφιος Δήμαρχος του νέου Δήμου Σουφλίου, επικεφαλής της παράταξης ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ - ΑΝΑΠΤΥΞΗ – ΣΥΝΟΧΗ.
Σουφλί 2 Οκτωβρίου 2010
Δευτέρα 30 Αυγούστου 2010
Ανοιχτή επιστολή προς τους πολίτες του Δήμου Σουφλίου
του Πασχάλη Χριστοδούλου
Θα ήμουν αρκετά αφελής αν πίστευα ότι η αποδοχή της πρότασης που πριν από καιρό κατέθεσα (βλ. www.xristodoulou.gr ) δημόσια για προβληματισμό και διάλογο, η οποία αφορούσε στη συγκρότηση ενός συνθετικού ψηφοδελτίου στο Δήμο Σουφλίου θα γίνονταν αποδεκτή, αν και είναι η μοναδική μέχρι σήμερα. Γνωρίζω άριστα τον τρόπο λειτουργία των κομματικών σχηματισμών που ενώ έχουν απομακρυνθεί από την κοινωνία (δεν θέλω να χρησιμοποιήσω άλλη έκφραση), βαυκαλίζονται ότι την εκπροσωπούν.
Θέλω να πιστεύω ότι είμαι αρκετά πραγματιστής ώστε να έχω τη δυνατότητα επιλογής αυτών στους οποίους απευθύνομαι κάθε φορά στις δημόσιες παρεμβάσεις μου. Η πρόταση αφορά κυρίως ή αποκλειστικά τους πολίτες του Δήμου Σουφλίου. Αυτούς που θα κληθούν να επιλέξουν την επόμενη διοίκηση του νέου Δήμου, έχοντας επίγνωση της οικονομικής κυρίως, αλλά όχι μόνο, κατάστασης αλλά και τι πρέπει να περιμένουν. Η παραπλάνηση δεν μπορεί να επαναλαμβάνεται κάθε φορά. Δεν υπάρχει η πολυτέλεια της δοκιμής ούτε φυσικά η δικαιολογία της άγνοιας. Υπάρχει μόνο η ατομική ευθύνη.
Ο Δήμος Σουφλίου βρίσκεται «επί ξυρού ακμής». Αυτό το γνωρίζουν όλοι, κυρίως οι διαμένοντες σ΄ αυτόν. Δεν είμαι βέβαιος αν το κατανοούν και οι φερέλπιδες «υποψήφιοι δήμαρχοι» του νέου Δήμου Σουφλίου οι οποίοι είτε από τους πεζόδρομους της Αλεξανδρούπολης είτε από όλους τους «σκοτεινούς δρόμους και διαδρόμους» ασελγούν απέναντι στους πολίτες αυτού του Δήμου που ζει τη χειρότερη παρακμή του.
Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.
Η τραγική οικονομική κατάσταση του νέου Δήμου σε άμεση συνάρτηση με την αντίστοιχη οικονομική κατάσταση της χώρας δεν αφήνει περιθώρια για σχεδιασμούς και υλοποίηση οραμάτων. Αντίθετα η διαρκώς μειούμενη ροή χρηματοδότησης από την Πολιτεία καθιστά αδύνατη την κατάρτιση ακόμα και προϋπολογισμού. Η αμφισβήτηση ή η αποσιώπηση των ανωτέρω ασφαλώς κινείται στη σφαίρα του πονηρού αν όχι του κουτοπόνηρου και της απόπειρας εξαπάτησης. Απέναντι στους πολίτες οφείλουν την αλήθεια αλλά και οι ίδιοι έχουν χρέος να τη διεκδικήσουν.
Η διαφάνεια και η εντιμότητα στη διαχείριση των πόρων δεν μπορεί να είναι μόνο λεκτική. Η φράση για τη γυναίκα του Καίσαρα στην προκειμένη περίπτωση είναι επιτακτική. Αν δε πάμε στον ορισμό του Αριστοτέλη περί πολιτικής και ηθικής τότε πρέπει να μιλήσουμε για παράκρουση σε ότι αφορά τα πρόσωπα που φημολογείται ότι ενδιαφέρονται για το νέο Δήμο. Αυτό αφορά και όσους τους στηρίζουν.
Οι Δημοτικές Επιχειρήσεις που από εργαλείο έγινα βρόγχος, πηγή ανομίας με έντονο δικαστικό ενδιαφέρον και δημιουργίας πολιτικής πελατείας εκ του νόμου οφείλουν να προχωρήσουν σε κατεύθυνση δυσάρεστη για τους εργαζομένους σ’ αυτές. Κι εδώ οι ευθύνες έχουν ονοματεπώνυμο για την κατάσταση των επιχειρήσεων και δεν μπορούν οι φέροντες την ευθύνη να γίνονται τιμητές της νέας περιόδου που αρχίζει.
Στα παραπάνω ενδεικτικά προβλήματα της επόμενης μέρας θα μπορούσαν να προστεθούν και πολλά άλλα. Αρκούν αυτά για την ώρα.
Αν όμως η πολιτική είναι η σπουδαιότερη τέχνη κατά τον Δημόκριτο, οι συγκλίσεις και συνθέσεις είναι ο πυρήνας της πολιτικής. Η δε αυτοδιοίκηση ως κατ’ εξοχή πολιτικός θεσμός δεν μπορεί παρά να στηρίζεται αποκλειστικά σε συνθετικές διαδικασίες.
Όλο το διάστημα που ακολούθησε από τη δημοσιοποίηση της πρότασης άκουσα ως φήμες και κουτσομπολιά διάφορα ευτράπελα, ακόμα και ότι δεν είναι δημοκρατική. Θα ήταν ενδιαφέρουσα άσκηση λογικής να γίνει γνωστό με ποιες δημοκρατικές και δημόσιες διαδικασίες αυτοανακηρύχθηκαν οι ίδιοι υποψήφιοι. Οφείλω όμως να είμαι σαφής και ξεκάθαρος.
Το πλαίσιο πολιτικής που ακροθιγώς περιέγραψα παραπάνω ήταν και είναι η προσωπική μου στάση σε όλη μου τη διαδρομή. Σ’ αυτό το πλαίσιο θα κινηθώ και το επόμενο διάστημα, με τη βεβαιότητα ότι οι επιτήδειοι, κοινωνικά ουδέτεροι και άφωνοι μέχρι τώρα θα αντιληφθούν τη σοβαρότητα αυτών των εκλογών. Αλλιώς θα βρεθούμε απέναντι.
Τέλος οφείλω να ζητήσω από τους ίδιους τους πολίτες να απαιτήσουν τη σύνθεση και όχι την αντιπαλότητα. Να απορρίψουν εκείνους που βλέπουν το Δήμο ως λάφυρο ή βατήρα για προσωπικές επιδιώξεις και να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στον τόπο.
Σουφλί 30 Αυγούστου 2010 www.xristodoulou.gr
Θα ήμουν αρκετά αφελής αν πίστευα ότι η αποδοχή της πρότασης που πριν από καιρό κατέθεσα (βλ. www.xristodoulou.gr ) δημόσια για προβληματισμό και διάλογο, η οποία αφορούσε στη συγκρότηση ενός συνθετικού ψηφοδελτίου στο Δήμο Σουφλίου θα γίνονταν αποδεκτή, αν και είναι η μοναδική μέχρι σήμερα. Γνωρίζω άριστα τον τρόπο λειτουργία των κομματικών σχηματισμών που ενώ έχουν απομακρυνθεί από την κοινωνία (δεν θέλω να χρησιμοποιήσω άλλη έκφραση), βαυκαλίζονται ότι την εκπροσωπούν.
Θέλω να πιστεύω ότι είμαι αρκετά πραγματιστής ώστε να έχω τη δυνατότητα επιλογής αυτών στους οποίους απευθύνομαι κάθε φορά στις δημόσιες παρεμβάσεις μου. Η πρόταση αφορά κυρίως ή αποκλειστικά τους πολίτες του Δήμου Σουφλίου. Αυτούς που θα κληθούν να επιλέξουν την επόμενη διοίκηση του νέου Δήμου, έχοντας επίγνωση της οικονομικής κυρίως, αλλά όχι μόνο, κατάστασης αλλά και τι πρέπει να περιμένουν. Η παραπλάνηση δεν μπορεί να επαναλαμβάνεται κάθε φορά. Δεν υπάρχει η πολυτέλεια της δοκιμής ούτε φυσικά η δικαιολογία της άγνοιας. Υπάρχει μόνο η ατομική ευθύνη.
Ο Δήμος Σουφλίου βρίσκεται «επί ξυρού ακμής». Αυτό το γνωρίζουν όλοι, κυρίως οι διαμένοντες σ΄ αυτόν. Δεν είμαι βέβαιος αν το κατανοούν και οι φερέλπιδες «υποψήφιοι δήμαρχοι» του νέου Δήμου Σουφλίου οι οποίοι είτε από τους πεζόδρομους της Αλεξανδρούπολης είτε από όλους τους «σκοτεινούς δρόμους και διαδρόμους» ασελγούν απέναντι στους πολίτες αυτού του Δήμου που ζει τη χειρότερη παρακμή του.
Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.
Η τραγική οικονομική κατάσταση του νέου Δήμου σε άμεση συνάρτηση με την αντίστοιχη οικονομική κατάσταση της χώρας δεν αφήνει περιθώρια για σχεδιασμούς και υλοποίηση οραμάτων. Αντίθετα η διαρκώς μειούμενη ροή χρηματοδότησης από την Πολιτεία καθιστά αδύνατη την κατάρτιση ακόμα και προϋπολογισμού. Η αμφισβήτηση ή η αποσιώπηση των ανωτέρω ασφαλώς κινείται στη σφαίρα του πονηρού αν όχι του κουτοπόνηρου και της απόπειρας εξαπάτησης. Απέναντι στους πολίτες οφείλουν την αλήθεια αλλά και οι ίδιοι έχουν χρέος να τη διεκδικήσουν.
Η διαφάνεια και η εντιμότητα στη διαχείριση των πόρων δεν μπορεί να είναι μόνο λεκτική. Η φράση για τη γυναίκα του Καίσαρα στην προκειμένη περίπτωση είναι επιτακτική. Αν δε πάμε στον ορισμό του Αριστοτέλη περί πολιτικής και ηθικής τότε πρέπει να μιλήσουμε για παράκρουση σε ότι αφορά τα πρόσωπα που φημολογείται ότι ενδιαφέρονται για το νέο Δήμο. Αυτό αφορά και όσους τους στηρίζουν.
Οι Δημοτικές Επιχειρήσεις που από εργαλείο έγινα βρόγχος, πηγή ανομίας με έντονο δικαστικό ενδιαφέρον και δημιουργίας πολιτικής πελατείας εκ του νόμου οφείλουν να προχωρήσουν σε κατεύθυνση δυσάρεστη για τους εργαζομένους σ’ αυτές. Κι εδώ οι ευθύνες έχουν ονοματεπώνυμο για την κατάσταση των επιχειρήσεων και δεν μπορούν οι φέροντες την ευθύνη να γίνονται τιμητές της νέας περιόδου που αρχίζει.
Στα παραπάνω ενδεικτικά προβλήματα της επόμενης μέρας θα μπορούσαν να προστεθούν και πολλά άλλα. Αρκούν αυτά για την ώρα.
Αν όμως η πολιτική είναι η σπουδαιότερη τέχνη κατά τον Δημόκριτο, οι συγκλίσεις και συνθέσεις είναι ο πυρήνας της πολιτικής. Η δε αυτοδιοίκηση ως κατ’ εξοχή πολιτικός θεσμός δεν μπορεί παρά να στηρίζεται αποκλειστικά σε συνθετικές διαδικασίες.
Όλο το διάστημα που ακολούθησε από τη δημοσιοποίηση της πρότασης άκουσα ως φήμες και κουτσομπολιά διάφορα ευτράπελα, ακόμα και ότι δεν είναι δημοκρατική. Θα ήταν ενδιαφέρουσα άσκηση λογικής να γίνει γνωστό με ποιες δημοκρατικές και δημόσιες διαδικασίες αυτοανακηρύχθηκαν οι ίδιοι υποψήφιοι. Οφείλω όμως να είμαι σαφής και ξεκάθαρος.
Το πλαίσιο πολιτικής που ακροθιγώς περιέγραψα παραπάνω ήταν και είναι η προσωπική μου στάση σε όλη μου τη διαδρομή. Σ’ αυτό το πλαίσιο θα κινηθώ και το επόμενο διάστημα, με τη βεβαιότητα ότι οι επιτήδειοι, κοινωνικά ουδέτεροι και άφωνοι μέχρι τώρα θα αντιληφθούν τη σοβαρότητα αυτών των εκλογών. Αλλιώς θα βρεθούμε απέναντι.
Τέλος οφείλω να ζητήσω από τους ίδιους τους πολίτες να απαιτήσουν τη σύνθεση και όχι την αντιπαλότητα. Να απορρίψουν εκείνους που βλέπουν το Δήμο ως λάφυρο ή βατήρα για προσωπικές επιδιώξεις και να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στον τόπο.
Σουφλί 30 Αυγούστου 2010 www.xristodoulou.gr
Κυριακή 20 Ιουνίου 2010
Δήμος Σουφλίου: …..και τώρα τι γίνεται;
Του Πασχάλη Χριστοδούλου
Ο Καλλικράτης είναι πλέον νόμος του κράτους. Η προσέγγιση που έγινε την περίοδο της περίφημης και κατ’ ευφημισμόν διαβούλευσης ελάχιστα αφορούσε τα υπαρκτά προβλήματα της αυτοδιοίκησης κυρίως όμως των περιφερειών αλλά και των επιμέρους χωρικών ενοτήτων, των δήμων.
Σήμερα ενόψει των εκλογών του Νοεμβρίου οφείλουμε να καταθέσουμε τους προβληματισμούς, τις απόψεις και προτάσεις που θα αφορούν το αύριο του τόπου.
Η αναφορά στο περιβάλλον μέσα στο οποίο θα κληθούν οι πολίτες το Νοέμβριο να κάνουν τις επιλογές τους έχει ιδιαίτερη και πρωταρχική σημασία. Η οικονομική χρεοκοπία της χώρας που αντανακλά παντού έρχεται ως επιστέγασμα μιας πολιτικής, κομματικής κύρια όμως ηθικής χρεοκοπίας. Ταυτόχρονα πρέπει να ληφθεί υπόψη και η διαρκώς διογκούμενη δυσαρέσκεια των πολιτών απέναντι στους πολιτικούς, ιδιαίτερα σε όσους υπάρχουν υπόνοιες διαφθοράς
Πρέπει όμως να μείνουμε στη δραματική οικονομική κατάσταση της χώρας επομένως και της αυτοδιοίκησης τα χρόνια που ακολουθούν. Να δούμε συγκεκριμένα δεδομένα που υφίστανται και να προδιαγράψουμε τις ελπίδες και τις προσδοκίες για τα επόμενα χρόνια. Να οριοθετήσουμε επίσης τις ευθύνες όλων, πολιτών και πολιτικών.
Σε ότι αφορά το περιφερειακό ζήτημα της χώρας έχω μιλήσει δημόσια πολλές φορές, έχω καταθέσει προτάσεις και έχω αγωνιστεί γι’ αυτές. Είναι γνωστά σε όσους ενδιαφέρονται. Ας μου επιτραπεί μια παρέκβαση από αυτή τη στάση προκειμένου να καταθέσω ορισμένες σκέψεις για την ιδιαίτερη πατρίδα μου.
Ο νέος Δήμος Σουφλίου παρότι ικανοποιεί σε μεγάλο βαθμό τις απόψεις που ήθελαν τη δημιουργία ενός ισχυρού Δήμου στο νευραλγικό από κάθε άποψη τμήμα του κεντρικού Έβρου, εντούτοις δεν ξεκινάει με τους καλύτερους οιωνούς.
Υφιστάμενη κατάσταση.
Η υπαρκτή και αδιαμφισβήτητη οικονομική δυσπραγία του νέου Δήμου Σουφλίου, μόνο όποιος εθελοτυφλεί δεν μπορεί να τη δει, είναι το κυρίαρχο ζήτημα που θα απασχολήσει την επόμενη περίοδο τη νέα δημοτική αρχή. Οι εμφανείς όσο και αφανείς οφειλές πολλών εκατομμυρίων ευρώ είναι βρόγχος στο λαιμό των πολιτών και δεν επιδέχονται εξορκισμούς, ούτε και μετατοπίσεις ευθυνών.
Η μεγάλη έκταση και η ανομοιογένεια του πληθυσμού, γεγονός που μελλοντικά μπορεί να αποδειχθεί ευλογία, αυτή την περίοδο απαιτεί πολιτικές σύνθεσης και όχι αποσύνθεσης κάτι που ενδεχόμενα θα την μετατρέψει σε ανύπαρκτο από αδύναμο κρίκο και θα οδηγήσει σε κατάρρευση την περιοχή.
Η μη εφαρμογή της υφιστάμενης νομοθεσίας που αφορά στις συνδέσεις αποχέτευσης, τα προβλήματα ύδρευσης σε πολλούς οικισμούς, και η έλλειψη βασικών έργων υποδομής που θα κάνουν τη ζωή των εναπομεινάντων πολιτών καλύτερη, απαιτούν δύσκολες αποφάσεις που δεν μπορούν να μπουν στη λογική του πολιτικού κόστους ή οφέλους. Όταν προσδοκάς στην τουριστική ανάπτυξη δεν μπορεί να μην έχεις λύσει το πρόβλημα της αποχέτευσης, της ρίψης ακάθαρτων αποχετευτικών λυμάτων στο οδόστρωμα, της καθαριότητας, της ασύδοτης συμπεριφοράς στη χρήση δρόμων, πεζοδρομίων και κοινόχρηστων χώρων. Είναι και θέμα πολιτισμού.
Η εκ του νόμου υποχρέωση για ενοποίηση των υπαρκτών Δημοτικών Επιχειρήσεων και η αναγκαιότητα απολύσεων του μη νομιμοποιημένου με συμβάσεις προσωπικού, είναι εκ των ων ουκ άνευ. Όποιος ισχυρισθεί το αντίθετο ή αφελής είναι ή καιροσκοπεί.
Η προϊούσα κατάρρευση του αγροτικού πληθυσμού, συντριπτικού ποσοστού της πληθυσμιακής σύνθεσης του νέου Δήμου είναι βέβαιο ότι είναι μια ακόμη θηλιά στη νέα δημοτική αρχή.
Τέλος, η ανάγκη να υπάρξει όσο γίνεται πιο εμφανώς η αρχή της επικουρικότητας σ’ αυτό το δήμο με τις τεράστιες αποστάσεις, το γερασμένο πληθυσμό και την απουσία πολλών δομών εξυπηρέτησης είναι απόλυτα βέβαιο ότι απαιτεί πολιτικές και αποφάσεις που πρέπει να έχουν τη μέγιστη συναίνεση.
Πλεονεκτήματα.
Η ύπαρξη πολλών και σε ορισμένες περιπτώσεις ανυπέρβλητων δυσκολιών δεν αναιρεί την ύπαρξη αντίστοιχων πλεονεκτημάτων, από την αξιοποίηση των οποίων θα κριθεί και η αντοχή του δήμου στο χρόνο.
Η μεγάλη παραγωγική δυνατότητα στα πεδινά αγροκτήματα, η αξιοποίηση του ενιαίου πλέον ορεινού όγκου και του εθνικού πάρκου, αφού αρθούν οι αρνητικές εκείνες διατάξεις που το καθιστούν κάτεργο για τους κατοίκους της περιοχής, αλλά και η ανάδειξη των ιστορικών, πολιτισμικών, θρησκευτικών και φυσικών πλεονεκτημάτων, αποτελούν τους εφικτούς στόχους ώστε το κεντρικό τμήμα του Έβρου να γίνει αναπτυξιακά ισοδύναμο με τις άλλες περιοχές του Νομού. Η παρουσία στοιχείων από την ορφική περίοδο μέχρι τη σύγχρονη εποχή είναι μια μεγάλη πρόκληση που απαιτεί κατάλληλους και έξυπνους χειρισμούς.
Πρόταση.
Με δεδομένη τη θητεία αυτής της δημοτικής περιόδου που είναι τρεισήμισι χρόνια εκ των οποίων οι τελευταίοι έξι μήνες θα είναι προεκλογικοί, τα μεγάλα προβλήματα που ακροθιγώς παρουσιάσθηκαν παραπάνω, την ανάγκη αξιοποίησης του πλέον κατάλληλου ανθρώπινου δυναμικού που διαθέτει ο Δήμος Σουφλίου, κυρίως όμως την επιβεβλημένη πορεία με δύσκολες και μη δημοφιλής αποφάσεις οδηγούν στο συμπέρασμα της ύπαρξης ενός και μόνο ψηφοδελτίου στο δήμο.
Η πολιτική ανωριμότητα κυρίως όμως οι ανθρώπινα θεμιτές φιλοδοξίες πιθανόν θα απαξιώσουν την πρόταση με ειρωνείες, χαρακτηρισμούς και ότι άλλο μπορεί κανείς να διανοηθεί. Θα μπορούσα να παραπέμψω στους «βλάκες» του Λεμπέση αλλά δεν χρειάζεται. Εκείνο στο οποίο δεν μπορεί να δοθεί απάντηση είναι τι θα γίνει την επόμενη μέρα και με ποιους ανθρώπους. Η φράση «ένα κούκος….» είναι χαρακτηριστική. Μια συμπαγής δημοτική ομάδα που θα λειτουργεί ως αμορτισέρ για απορρόφηση κοινωνικών κραδασμών και ως ομάδα σχεδιασμού της πορείας αυτού του τόπου για το επόμενο διάστημα, δεν μπορεί να υπάρχει σε ένα κομματικό ψηφοδέλτιο. Η ικανότητα δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο κανενός χώρου.
Η πρόκληση των πολιτικών δυνάμεων της περιοχής να αντιληφθούν την κρισιμότητα των καιρών, το ίδιο και των προσώπων, ώστε να υπάρξει μια κοινή και δημόσια δέσμευση ότι σ’ αυτές τις εκλογές και μόνο, η ανάγκη συγκρότησης ενός ψηφοδελτίου σωτηρίας του Δήμου Σουφλίου, του κεντρικού Έβρου, είναι μονόδρομος θα προσφέρει μέγιστες υπηρεσίες στον τόπο. Αντίθετα ο εγκλωβισμός στις λογικές του καλού παιδιού, του επιτυχημένου επιχειρηματία, του μετριοπαθή που δεν θέλει να σπάσει αυγά για να κάνει ομελέτα, του κοινωνικά ουδέτερου που δεν συμμετέχει στα κοινωνικά δρώμενα, που ενστερνίζεται την αρχή «η σιωπή είναι χρυσός», του χρώματος που θα έχει ο δήμος το βράδυ των εκλογών στα ΜΜΕ, συνιστούν το χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου και μάλιστα στα πρώτα βήματα του νέου δήμου.
Οι πολίτες, οι μεγάλοι πρωταγωνιστές αυτών των αποφάσεων οφείλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους πριν την 7η Νοεμβρίου και όχι να οικτίρουν εκ των υστέρων. Άλλωστε ο ισχυρισμός δε ήξερα, δεν έχει καμιά νομιμοποίηση.
Η συγκεκριμένη πρόταση δεν είναι συνταγή. Είναι απόπειρα ώστε να ανοίξει επιτέλους μια ουσιαστική συζήτηση μέσα στην κοινωνία και όχι πίσω από κλειστές πόρτες. Να γίνουν οι πολίτες πρωταγωνιστές και όχι αθύρματα στα χέρια συγκεκριμένων συμφερόντων. Να αντιληφθούν την κατάσταση του νέου δήμου και να γυρίσουν τις πλάτες σε όσους είτε με διάθεση παραπλάνησης είτε στρουθοκαμηλίζοντας υπόσχονται ότι θα μετατρέψουν την περιοχή σε παράδεισο.
Η υπέρβαση, λέξη κλειδί στην περίπτωση του Δήμου Σουφλίου, μεταχειρισμένη και κακοποιημένη σε άλλες περιπτώσεις, μπορεί να συμπυκνωθεί στο στίχο γνωστού τραγουδιού: «…να σώσουμε οτιδήποτε αν σώζεται …».
Σήμερα ενόψει των εκλογών του Νοεμβρίου οφείλουμε να καταθέσουμε τους προβληματισμούς, τις απόψεις και προτάσεις που θα αφορούν το αύριο του τόπου.
Η αναφορά στο περιβάλλον μέσα στο οποίο θα κληθούν οι πολίτες το Νοέμβριο να κάνουν τις επιλογές τους έχει ιδιαίτερη και πρωταρχική σημασία. Η οικονομική χρεοκοπία της χώρας που αντανακλά παντού έρχεται ως επιστέγασμα μιας πολιτικής, κομματικής κύρια όμως ηθικής χρεοκοπίας. Ταυτόχρονα πρέπει να ληφθεί υπόψη και η διαρκώς διογκούμενη δυσαρέσκεια των πολιτών απέναντι στους πολιτικούς, ιδιαίτερα σε όσους υπάρχουν υπόνοιες διαφθοράς
Πρέπει όμως να μείνουμε στη δραματική οικονομική κατάσταση της χώρας επομένως και της αυτοδιοίκησης τα χρόνια που ακολουθούν. Να δούμε συγκεκριμένα δεδομένα που υφίστανται και να προδιαγράψουμε τις ελπίδες και τις προσδοκίες για τα επόμενα χρόνια. Να οριοθετήσουμε επίσης τις ευθύνες όλων, πολιτών και πολιτικών.
Σε ότι αφορά το περιφερειακό ζήτημα της χώρας έχω μιλήσει δημόσια πολλές φορές, έχω καταθέσει προτάσεις και έχω αγωνιστεί γι’ αυτές. Είναι γνωστά σε όσους ενδιαφέρονται. Ας μου επιτραπεί μια παρέκβαση από αυτή τη στάση προκειμένου να καταθέσω ορισμένες σκέψεις για την ιδιαίτερη πατρίδα μου.
Ο νέος Δήμος Σουφλίου παρότι ικανοποιεί σε μεγάλο βαθμό τις απόψεις που ήθελαν τη δημιουργία ενός ισχυρού Δήμου στο νευραλγικό από κάθε άποψη τμήμα του κεντρικού Έβρου, εντούτοις δεν ξεκινάει με τους καλύτερους οιωνούς.
Υφιστάμενη κατάσταση.
Η υπαρκτή και αδιαμφισβήτητη οικονομική δυσπραγία του νέου Δήμου Σουφλίου, μόνο όποιος εθελοτυφλεί δεν μπορεί να τη δει, είναι το κυρίαρχο ζήτημα που θα απασχολήσει την επόμενη περίοδο τη νέα δημοτική αρχή. Οι εμφανείς όσο και αφανείς οφειλές πολλών εκατομμυρίων ευρώ είναι βρόγχος στο λαιμό των πολιτών και δεν επιδέχονται εξορκισμούς, ούτε και μετατοπίσεις ευθυνών.
Η μεγάλη έκταση και η ανομοιογένεια του πληθυσμού, γεγονός που μελλοντικά μπορεί να αποδειχθεί ευλογία, αυτή την περίοδο απαιτεί πολιτικές σύνθεσης και όχι αποσύνθεσης κάτι που ενδεχόμενα θα την μετατρέψει σε ανύπαρκτο από αδύναμο κρίκο και θα οδηγήσει σε κατάρρευση την περιοχή.
Η μη εφαρμογή της υφιστάμενης νομοθεσίας που αφορά στις συνδέσεις αποχέτευσης, τα προβλήματα ύδρευσης σε πολλούς οικισμούς, και η έλλειψη βασικών έργων υποδομής που θα κάνουν τη ζωή των εναπομεινάντων πολιτών καλύτερη, απαιτούν δύσκολες αποφάσεις που δεν μπορούν να μπουν στη λογική του πολιτικού κόστους ή οφέλους. Όταν προσδοκάς στην τουριστική ανάπτυξη δεν μπορεί να μην έχεις λύσει το πρόβλημα της αποχέτευσης, της ρίψης ακάθαρτων αποχετευτικών λυμάτων στο οδόστρωμα, της καθαριότητας, της ασύδοτης συμπεριφοράς στη χρήση δρόμων, πεζοδρομίων και κοινόχρηστων χώρων. Είναι και θέμα πολιτισμού.
Η εκ του νόμου υποχρέωση για ενοποίηση των υπαρκτών Δημοτικών Επιχειρήσεων και η αναγκαιότητα απολύσεων του μη νομιμοποιημένου με συμβάσεις προσωπικού, είναι εκ των ων ουκ άνευ. Όποιος ισχυρισθεί το αντίθετο ή αφελής είναι ή καιροσκοπεί.
Η προϊούσα κατάρρευση του αγροτικού πληθυσμού, συντριπτικού ποσοστού της πληθυσμιακής σύνθεσης του νέου Δήμου είναι βέβαιο ότι είναι μια ακόμη θηλιά στη νέα δημοτική αρχή.
Τέλος, η ανάγκη να υπάρξει όσο γίνεται πιο εμφανώς η αρχή της επικουρικότητας σ’ αυτό το δήμο με τις τεράστιες αποστάσεις, το γερασμένο πληθυσμό και την απουσία πολλών δομών εξυπηρέτησης είναι απόλυτα βέβαιο ότι απαιτεί πολιτικές και αποφάσεις που πρέπει να έχουν τη μέγιστη συναίνεση.
Πλεονεκτήματα.
Η ύπαρξη πολλών και σε ορισμένες περιπτώσεις ανυπέρβλητων δυσκολιών δεν αναιρεί την ύπαρξη αντίστοιχων πλεονεκτημάτων, από την αξιοποίηση των οποίων θα κριθεί και η αντοχή του δήμου στο χρόνο.
Η μεγάλη παραγωγική δυνατότητα στα πεδινά αγροκτήματα, η αξιοποίηση του ενιαίου πλέον ορεινού όγκου και του εθνικού πάρκου, αφού αρθούν οι αρνητικές εκείνες διατάξεις που το καθιστούν κάτεργο για τους κατοίκους της περιοχής, αλλά και η ανάδειξη των ιστορικών, πολιτισμικών, θρησκευτικών και φυσικών πλεονεκτημάτων, αποτελούν τους εφικτούς στόχους ώστε το κεντρικό τμήμα του Έβρου να γίνει αναπτυξιακά ισοδύναμο με τις άλλες περιοχές του Νομού. Η παρουσία στοιχείων από την ορφική περίοδο μέχρι τη σύγχρονη εποχή είναι μια μεγάλη πρόκληση που απαιτεί κατάλληλους και έξυπνους χειρισμούς.
Πρόταση.
Με δεδομένη τη θητεία αυτής της δημοτικής περιόδου που είναι τρεισήμισι χρόνια εκ των οποίων οι τελευταίοι έξι μήνες θα είναι προεκλογικοί, τα μεγάλα προβλήματα που ακροθιγώς παρουσιάσθηκαν παραπάνω, την ανάγκη αξιοποίησης του πλέον κατάλληλου ανθρώπινου δυναμικού που διαθέτει ο Δήμος Σουφλίου, κυρίως όμως την επιβεβλημένη πορεία με δύσκολες και μη δημοφιλής αποφάσεις οδηγούν στο συμπέρασμα της ύπαρξης ενός και μόνο ψηφοδελτίου στο δήμο.
Η πολιτική ανωριμότητα κυρίως όμως οι ανθρώπινα θεμιτές φιλοδοξίες πιθανόν θα απαξιώσουν την πρόταση με ειρωνείες, χαρακτηρισμούς και ότι άλλο μπορεί κανείς να διανοηθεί. Θα μπορούσα να παραπέμψω στους «βλάκες» του Λεμπέση αλλά δεν χρειάζεται. Εκείνο στο οποίο δεν μπορεί να δοθεί απάντηση είναι τι θα γίνει την επόμενη μέρα και με ποιους ανθρώπους. Η φράση «ένα κούκος….» είναι χαρακτηριστική. Μια συμπαγής δημοτική ομάδα που θα λειτουργεί ως αμορτισέρ για απορρόφηση κοινωνικών κραδασμών και ως ομάδα σχεδιασμού της πορείας αυτού του τόπου για το επόμενο διάστημα, δεν μπορεί να υπάρχει σε ένα κομματικό ψηφοδέλτιο. Η ικανότητα δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο κανενός χώρου.
Η πρόκληση των πολιτικών δυνάμεων της περιοχής να αντιληφθούν την κρισιμότητα των καιρών, το ίδιο και των προσώπων, ώστε να υπάρξει μια κοινή και δημόσια δέσμευση ότι σ’ αυτές τις εκλογές και μόνο, η ανάγκη συγκρότησης ενός ψηφοδελτίου σωτηρίας του Δήμου Σουφλίου, του κεντρικού Έβρου, είναι μονόδρομος θα προσφέρει μέγιστες υπηρεσίες στον τόπο. Αντίθετα ο εγκλωβισμός στις λογικές του καλού παιδιού, του επιτυχημένου επιχειρηματία, του μετριοπαθή που δεν θέλει να σπάσει αυγά για να κάνει ομελέτα, του κοινωνικά ουδέτερου που δεν συμμετέχει στα κοινωνικά δρώμενα, που ενστερνίζεται την αρχή «η σιωπή είναι χρυσός», του χρώματος που θα έχει ο δήμος το βράδυ των εκλογών στα ΜΜΕ, συνιστούν το χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου και μάλιστα στα πρώτα βήματα του νέου δήμου.
Οι πολίτες, οι μεγάλοι πρωταγωνιστές αυτών των αποφάσεων οφείλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους πριν την 7η Νοεμβρίου και όχι να οικτίρουν εκ των υστέρων. Άλλωστε ο ισχυρισμός δε ήξερα, δεν έχει καμιά νομιμοποίηση.
Η συγκεκριμένη πρόταση δεν είναι συνταγή. Είναι απόπειρα ώστε να ανοίξει επιτέλους μια ουσιαστική συζήτηση μέσα στην κοινωνία και όχι πίσω από κλειστές πόρτες. Να γίνουν οι πολίτες πρωταγωνιστές και όχι αθύρματα στα χέρια συγκεκριμένων συμφερόντων. Να αντιληφθούν την κατάσταση του νέου δήμου και να γυρίσουν τις πλάτες σε όσους είτε με διάθεση παραπλάνησης είτε στρουθοκαμηλίζοντας υπόσχονται ότι θα μετατρέψουν την περιοχή σε παράδεισο.
Η υπέρβαση, λέξη κλειδί στην περίπτωση του Δήμου Σουφλίου, μεταχειρισμένη και κακοποιημένη σε άλλες περιπτώσεις, μπορεί να συμπυκνωθεί στο στίχο γνωστού τραγουδιού: «…να σώσουμε οτιδήποτε αν σώζεται …».
Σουφλί, Ιούνιος 2010 www.xristodoulou.gr
Κυριακή 21 Μαρτίου 2010
Περί δημοσίου και ιδιωτικού λόγος
Του Πασχάλη Χριστοδούλου*
«Eκείνο για το οποίο η δική μας γενιά θα μετανιώσει μια μέρα πικρά δεν θα είναι τόσο η σκληρότητα και οι αδικίες των κακών ανθρώπων, όσο η απαράδεκτη σιωπή των καλών…»
Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ
Η γνωριμία μου με το έργο του Κωνσταντίνου Καραβίδα, του μεγάλου Έλληνα διανοητή, έγινε την περίοδο που ασκούσα τα καθήκοντα του Δημάρχου. Με πλείστα όσα παραδείγματα, εμπειρίες και προβληματισμούς για τη στρεβλή κι ερμαφρόδιτη αντίληψη περί του τι είναι δημόσιο και τι ιδιωτικό στη χώρα μας, αιφνιδιάστηκα ευχάριστα όταν γνώρισα τις απόψεις του εξέχοντος επιστήμονα για το ίδιο θέμα. Μίλησε και έγραψε για τον ιδιωτικοδημόσιο χαρακτήρα της ελληνικής οικονομίας. Η οποία ωχριά απέναντι στα όσα συμβαίνουν στην πολιτική και στη Δημοκρατία. Τα αθηναϊκά ΜΜ που είναι ένας μηχανισμός ιδιωτικοποίησης του δημοσίου και δημοσιοποίησης του ιδιωτικού δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα. Υπάρχουν πολλά ων ουκ έστι αριθμός.
Προς αποφυγήν κάθε παρεξήγησης οφείλω να είμαι σαφής. Μακράν εμού κάθε υπόνοια σύγκρισης. Οι σκέψεις που παρατίθενται δεν κομίζουν γλαύκας αλλά διακατέχονται από ένα έντονο παράπονο. Πάλι τα ίδια υποζύγια θα σηκώσουν το βάρος της κρίσης; Αυτά που κάθε χρόνο άγγιζαν ποσοστιαία το εβδομήντα και πλέον τοις εκατό του φορολογικού προϊόντος. Γνωρίζω πολύ καλά ότι δυο πράγματα είναι αχώριστα από το ψέμα: οι πολλές υποσχέσεις και οι πολλές δικαιολογίες. Αν σ΄ αυτά προσθέσεις και την υποκρισία είναι αυτά ακριβώς που αφθονούν στην επικαιρότητα της εποχής.
Παράπονο γιατί συνεπικουρούντων των ΜΜ έχουν τρομοκρατήσει και έχουν καταστήσει ενόχους ακριβώς αυτούς που δεν φταίνε. Τους μισθοσυντήρητους και τους συνταξιούχους ώστε να υπάρξουν οι μικρότεροι κραδασμοί από την επιδρομή που υφίστανται. Δεν γνωρίζουν όλα αυτά τα χρόνια πως δημιουργήθηκαν τα προβλήματα; Ασφαλώς γνωρίζουν αλλά επιχειρούν με περιτύλιγμα λέξεις, όπως διαφάνεια, ευνομία κ.ά., που απευθύνονται στο θυμικό των πολιτών να αποστασιοποιηθούν από τις ευθύνες.
Ενδεικτικά μπορούν να αναφερθούν ορισμένες πηγές ανομίας και απομύζησης πλούτου, από το καταραμένο, για τους εκστασιασμένους από τον Άνταμ Σμιθ, δημόσιο.
Ο τρόπος παραγωγής των δημοσίων έργων από κρατικοδίαιτους στην πλειονότητα εργολάβους, υπεργολάβους και αεριτζήδες. Υπάρχει κι αυτή η κάστα που πηγαίνει σε διαγωνισμούς, απολαμβάνει τον «αέρα» και αποχωρεί.
Η διαχείριση των Κοινοτικών Πλαισίων Στήριξης με τη γνώση και την ανοχή και της Ε.Ε. Ένας απολογισμός δεν έγινε ποτέ ούτε ως προς το φυσικό ούτε και ως προς το οικονομικό αντικείμενό τους. Έτσι γεμίσαμε «επενδύσεις», ΚΕΚ, «αναπτυξιακές εταιρείες», εταιρείες συμβούλων, γνωμοδοτικές επιτροπές και πολλές άλλες αμαρτωλές εκφάνσεις ενός ιδιωτικοδημόσιου, αλόγιστου αμοραλισμού. Προγράμματα που σε άλλες χώρες άλλαξαν ριζικά την εικόνα των περιφερειών τους, στα καθ’ ημάς άλλαξαν την εικόνα της Αθήνας και των παραθαλάσσιων περιοχών. Γέμισε η Ελλάδα εξοχικά, σκάφη και αυτοκίνητα πολυτελείας. Αυτός είναι ο περιβόητος ελληνικός «αέρας».
Δεν είναι όμως μόνο αυτά. Οι προμήθειες από κάθε είδους εξοπλισμούς, στην άμυνα, στην υγεία, στην παιδεία, στην ασφάλιση είναι μια άλλη πτυχή αυτού του υποκριτικού αμοραλισμού. Κι αν σ’ αυτά προστεθούν και τα “προγράμματα”, που έγιναν ένα με το DNA των νεοελλήνων, του ΟΑΕΔ, κοινωνικού τουρισμού (μακάρι να λειτουργούσαν με αποδέκτες πραγματικούς δικαιούχους), τότε η λίστα διευρύνεται. Η διοίκηση των ΔΕΚΟ από χρυσοκάνθαρους managers που ενέσκηψαν από τον ιδιωτικό τομέα και τους κατέστησαν ζημιογόνους είναι επίσης όνειδος της νεότερης πολιτικής Ελλάδας.
Βέβαια και πάλι η λίστα δεν ολοκληρώνεται. Τα κουφάρια των ολυμπιακών εγκαταστάσεων, σε λίγα χρόνια και των αντίστοιχων Μεσογειακών, τα Τέμπη, οι υπεράκτιες εταιρείες (offshore νεοελληνιστί) καταδεικνύουν το μέγεθος και την έκταση της διαφθοράς που προϋπήρξε. Τι κι αν η ανώτατη εκπαίδευση, αυτήν που επαίρονται ότι έλκει τις ρίζες της από την αρχαία ελληνική γραμματεία και τους παγκόσμιας αναγνώρισης κλασσικούς συγγραφείς, δεν υπάρχει ούτε στις ακροτελεύτιες θέσεις της παγκόσμιας κατάταξης.
Στη χώρα μας έχουμε να καταδείξουμε και να προτείνουμε ένα νέο προϊόν. Το μοναδικό ίσως της 3ης Ελληνικής Δημοκρατίας. Τον τρόπο άλωσης του κράτους από το κόμμα. Η κομματοκρατία και ο νεποτισμός συνώνυμα της μετριοκρατίας και της αναξιοκρατίας μάλλον είναι τα είδωλα του ιδιωτικοδημόσιου χαρακτήρα της κοινωνίας μας εδώ και δεκαετίες. Στρατιές κομματικών παρατρεχάμενων διαγκωνίζονται για την κατάληψη κρατικών θώκων, προωθώντας ημέτερα συμφέροντα, εκφυλίζοντας ταυτόχρονα την έννοια του κόμματος που είναι το πολιτικό κύτταρο αυτής καθαυτής της δημοκρατίας. Δυστυχώς και πάλι για ακόμη μια φορά το κόμμα που σήμερα κυβερνά έχει μεταφερθεί ολόκληρο στο κράτος. Δίνοντας το παράδειγμα προς τους πολίτες ότι η μόνη οδός επιβίωσης και ανέλιξης είναι το δημόσιο.
Υπήρξε βέβαια και η περίοδος που διαφημιζόταν δάνεια για αγορά μετοχών, ένα ακόμη «πρότυπο» πολιτικής. Η καθημερινή απουσία από την εργασία και η προσκόλληση μπροστά στους δέκτες την ώρα συνεδρίασης του χρηματιστηρίου δεν ενδιέφερε κανένα. Ούτε και οι ετήσιες εκθέσεις του συνηγόρου του πολίτη και των ελεγκτών δημόσιας διοίκησης που μιλούσαν για τη διαφθορά.
Η διαφάνεια (εδώ γελάνε) και η opengov άσκησης πολιτικής δεν αντέχουν σε καμιά κριτική, αφού μετά από πλείστες εξαιρέσεις (Γεν. Γραμματείς Περιφερειών, Υπουργείων, ως και των διοικητών Νοσοκομείων κλπ.) ακόμη και οι εμπνευστές της γελάνε. Δεν μπορώ να διανοηθώ πως ένα πτυχίο της Θεολογικής Σχολής γίνεται η καλύτερη βίζα για κάποιον ώστε να γίνει τρεις φορές Γεν. Γραμματέας, Βουλευτής κλπ. Αρκεί που ξεγέλασαν τους πολίτες, σ΄ όσους το πέτυχαν.
Μπορεί ο κατάλογος να είναι μακρύς, όμως τα προαναφερθέντα ενδεικτικά στοιχεία αναδεικνύουν συγκεκριμένα ερωτήματα μέσα από ορισμένες αυτονόητες παραδοχές. Αν διεφθαρμένος είναι, και είναι, κι όποιος ανέχεται τη διαφθορά, τότε γιατί παριστάνουν τους τιμητές μιας κατάστασης που όλοι έχουν τις ευθύνες; Δεν γνώριζαν τι γίνονταν τις δεκαετίες που προηγήθηκαν, τότε που συμμετείχαν στις κυβερνήσεις από άλλες θέσεις; Δεν γνώριζαν για τον περίφημο Οργανισμό Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων (ΟΑΕ), για τα δωράκια που μπορούσαν να λαμβάνουν μέσα σε ανεκτά πλαίσια; Όλα αυτά τώρα που έγιναν κυβέρνηση τα διαπίστωσαν; Η αρνητική απάντηση παραπέμπει σε αφελείς και ανίκανους, η καταφατική σε επικίνδυνους καριερίστες. Αμφότερες αποκρουστικές. Άλλωστε η σιωπή δεν είναι πάντα χρυσός, ενίοτε είναι ενοχή ή συνενοχή. Ας μη ξεχνάμε ότι ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος δέχθηκε σφοδρή, δικαιολογημένη, κριτική όταν δημόσια ομολόγησε την άγνοιά του για όσα συνέβαιναν στη χούντα λόγω της μελέτης.
Τέλος οφείλω ένα μικρό σχόλιο για την επίσης παραπλανητική λέξη, ατιμωρησία, που καταγράφεται ως σύμφυτο μιας από χέρι αποτυχημένης πολιτικής, και της προτροπής «όλα στο φως». Οι πολίτες γνωρίζουν καλύτερα ως κοινοί θνητοί ότι ο νόμος είναι όπως ο ιστός της αράχνης. Συλλαμβάνει τα μικρά έντομα, ενώ διαφεύγουν τα μεγάλα.
Η παραδοχή ότι αυτοί που δημιούργησαν την κρίση, που είναι μέρος του προβλήματος, δεν μπορούν να δώσουν τη λύση εκτιμώ ότι είναι σαφής. Το ίδιο σαφές είναι ότι οφείλουμε πριν ενταφιάσουμε το κουφάρι της 3ης Ελληνικής Δημοκρατίας να ανοίξουμε μια μεγάλη συζήτηση. Να καταθέσουμε τον περί δημοσίου και ιδιωτικό λόγο. Έτσι θα αναδειχθούν οι ευθύνες και οι υπεύθυνοι της κρίσης. Αυτοί που ανάμεσα στον άνθρωπο και τις αγορές επιλέγουν τις αγορές.
*Εκπαιδευτικός, διετέλεσε Δήμαρχος Σουφλίου
Σουφλί, Μάρτιος 2010 www.xristodoulou.gr
Προς αποφυγήν κάθε παρεξήγησης οφείλω να είμαι σαφής. Μακράν εμού κάθε υπόνοια σύγκρισης. Οι σκέψεις που παρατίθενται δεν κομίζουν γλαύκας αλλά διακατέχονται από ένα έντονο παράπονο. Πάλι τα ίδια υποζύγια θα σηκώσουν το βάρος της κρίσης; Αυτά που κάθε χρόνο άγγιζαν ποσοστιαία το εβδομήντα και πλέον τοις εκατό του φορολογικού προϊόντος. Γνωρίζω πολύ καλά ότι δυο πράγματα είναι αχώριστα από το ψέμα: οι πολλές υποσχέσεις και οι πολλές δικαιολογίες. Αν σ΄ αυτά προσθέσεις και την υποκρισία είναι αυτά ακριβώς που αφθονούν στην επικαιρότητα της εποχής.
Παράπονο γιατί συνεπικουρούντων των ΜΜ έχουν τρομοκρατήσει και έχουν καταστήσει ενόχους ακριβώς αυτούς που δεν φταίνε. Τους μισθοσυντήρητους και τους συνταξιούχους ώστε να υπάρξουν οι μικρότεροι κραδασμοί από την επιδρομή που υφίστανται. Δεν γνωρίζουν όλα αυτά τα χρόνια πως δημιουργήθηκαν τα προβλήματα; Ασφαλώς γνωρίζουν αλλά επιχειρούν με περιτύλιγμα λέξεις, όπως διαφάνεια, ευνομία κ.ά., που απευθύνονται στο θυμικό των πολιτών να αποστασιοποιηθούν από τις ευθύνες.
Ενδεικτικά μπορούν να αναφερθούν ορισμένες πηγές ανομίας και απομύζησης πλούτου, από το καταραμένο, για τους εκστασιασμένους από τον Άνταμ Σμιθ, δημόσιο.
Ο τρόπος παραγωγής των δημοσίων έργων από κρατικοδίαιτους στην πλειονότητα εργολάβους, υπεργολάβους και αεριτζήδες. Υπάρχει κι αυτή η κάστα που πηγαίνει σε διαγωνισμούς, απολαμβάνει τον «αέρα» και αποχωρεί.
Η διαχείριση των Κοινοτικών Πλαισίων Στήριξης με τη γνώση και την ανοχή και της Ε.Ε. Ένας απολογισμός δεν έγινε ποτέ ούτε ως προς το φυσικό ούτε και ως προς το οικονομικό αντικείμενό τους. Έτσι γεμίσαμε «επενδύσεις», ΚΕΚ, «αναπτυξιακές εταιρείες», εταιρείες συμβούλων, γνωμοδοτικές επιτροπές και πολλές άλλες αμαρτωλές εκφάνσεις ενός ιδιωτικοδημόσιου, αλόγιστου αμοραλισμού. Προγράμματα που σε άλλες χώρες άλλαξαν ριζικά την εικόνα των περιφερειών τους, στα καθ’ ημάς άλλαξαν την εικόνα της Αθήνας και των παραθαλάσσιων περιοχών. Γέμισε η Ελλάδα εξοχικά, σκάφη και αυτοκίνητα πολυτελείας. Αυτός είναι ο περιβόητος ελληνικός «αέρας».
Δεν είναι όμως μόνο αυτά. Οι προμήθειες από κάθε είδους εξοπλισμούς, στην άμυνα, στην υγεία, στην παιδεία, στην ασφάλιση είναι μια άλλη πτυχή αυτού του υποκριτικού αμοραλισμού. Κι αν σ’ αυτά προστεθούν και τα “προγράμματα”, που έγιναν ένα με το DNA των νεοελλήνων, του ΟΑΕΔ, κοινωνικού τουρισμού (μακάρι να λειτουργούσαν με αποδέκτες πραγματικούς δικαιούχους), τότε η λίστα διευρύνεται. Η διοίκηση των ΔΕΚΟ από χρυσοκάνθαρους managers που ενέσκηψαν από τον ιδιωτικό τομέα και τους κατέστησαν ζημιογόνους είναι επίσης όνειδος της νεότερης πολιτικής Ελλάδας.
Βέβαια και πάλι η λίστα δεν ολοκληρώνεται. Τα κουφάρια των ολυμπιακών εγκαταστάσεων, σε λίγα χρόνια και των αντίστοιχων Μεσογειακών, τα Τέμπη, οι υπεράκτιες εταιρείες (offshore νεοελληνιστί) καταδεικνύουν το μέγεθος και την έκταση της διαφθοράς που προϋπήρξε. Τι κι αν η ανώτατη εκπαίδευση, αυτήν που επαίρονται ότι έλκει τις ρίζες της από την αρχαία ελληνική γραμματεία και τους παγκόσμιας αναγνώρισης κλασσικούς συγγραφείς, δεν υπάρχει ούτε στις ακροτελεύτιες θέσεις της παγκόσμιας κατάταξης.
Στη χώρα μας έχουμε να καταδείξουμε και να προτείνουμε ένα νέο προϊόν. Το μοναδικό ίσως της 3ης Ελληνικής Δημοκρατίας. Τον τρόπο άλωσης του κράτους από το κόμμα. Η κομματοκρατία και ο νεποτισμός συνώνυμα της μετριοκρατίας και της αναξιοκρατίας μάλλον είναι τα είδωλα του ιδιωτικοδημόσιου χαρακτήρα της κοινωνίας μας εδώ και δεκαετίες. Στρατιές κομματικών παρατρεχάμενων διαγκωνίζονται για την κατάληψη κρατικών θώκων, προωθώντας ημέτερα συμφέροντα, εκφυλίζοντας ταυτόχρονα την έννοια του κόμματος που είναι το πολιτικό κύτταρο αυτής καθαυτής της δημοκρατίας. Δυστυχώς και πάλι για ακόμη μια φορά το κόμμα που σήμερα κυβερνά έχει μεταφερθεί ολόκληρο στο κράτος. Δίνοντας το παράδειγμα προς τους πολίτες ότι η μόνη οδός επιβίωσης και ανέλιξης είναι το δημόσιο.
Υπήρξε βέβαια και η περίοδος που διαφημιζόταν δάνεια για αγορά μετοχών, ένα ακόμη «πρότυπο» πολιτικής. Η καθημερινή απουσία από την εργασία και η προσκόλληση μπροστά στους δέκτες την ώρα συνεδρίασης του χρηματιστηρίου δεν ενδιέφερε κανένα. Ούτε και οι ετήσιες εκθέσεις του συνηγόρου του πολίτη και των ελεγκτών δημόσιας διοίκησης που μιλούσαν για τη διαφθορά.
Η διαφάνεια (εδώ γελάνε) και η opengov άσκησης πολιτικής δεν αντέχουν σε καμιά κριτική, αφού μετά από πλείστες εξαιρέσεις (Γεν. Γραμματείς Περιφερειών, Υπουργείων, ως και των διοικητών Νοσοκομείων κλπ.) ακόμη και οι εμπνευστές της γελάνε. Δεν μπορώ να διανοηθώ πως ένα πτυχίο της Θεολογικής Σχολής γίνεται η καλύτερη βίζα για κάποιον ώστε να γίνει τρεις φορές Γεν. Γραμματέας, Βουλευτής κλπ. Αρκεί που ξεγέλασαν τους πολίτες, σ΄ όσους το πέτυχαν.
Μπορεί ο κατάλογος να είναι μακρύς, όμως τα προαναφερθέντα ενδεικτικά στοιχεία αναδεικνύουν συγκεκριμένα ερωτήματα μέσα από ορισμένες αυτονόητες παραδοχές. Αν διεφθαρμένος είναι, και είναι, κι όποιος ανέχεται τη διαφθορά, τότε γιατί παριστάνουν τους τιμητές μιας κατάστασης που όλοι έχουν τις ευθύνες; Δεν γνώριζαν τι γίνονταν τις δεκαετίες που προηγήθηκαν, τότε που συμμετείχαν στις κυβερνήσεις από άλλες θέσεις; Δεν γνώριζαν για τον περίφημο Οργανισμό Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων (ΟΑΕ), για τα δωράκια που μπορούσαν να λαμβάνουν μέσα σε ανεκτά πλαίσια; Όλα αυτά τώρα που έγιναν κυβέρνηση τα διαπίστωσαν; Η αρνητική απάντηση παραπέμπει σε αφελείς και ανίκανους, η καταφατική σε επικίνδυνους καριερίστες. Αμφότερες αποκρουστικές. Άλλωστε η σιωπή δεν είναι πάντα χρυσός, ενίοτε είναι ενοχή ή συνενοχή. Ας μη ξεχνάμε ότι ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος δέχθηκε σφοδρή, δικαιολογημένη, κριτική όταν δημόσια ομολόγησε την άγνοιά του για όσα συνέβαιναν στη χούντα λόγω της μελέτης.
Τέλος οφείλω ένα μικρό σχόλιο για την επίσης παραπλανητική λέξη, ατιμωρησία, που καταγράφεται ως σύμφυτο μιας από χέρι αποτυχημένης πολιτικής, και της προτροπής «όλα στο φως». Οι πολίτες γνωρίζουν καλύτερα ως κοινοί θνητοί ότι ο νόμος είναι όπως ο ιστός της αράχνης. Συλλαμβάνει τα μικρά έντομα, ενώ διαφεύγουν τα μεγάλα.
Η παραδοχή ότι αυτοί που δημιούργησαν την κρίση, που είναι μέρος του προβλήματος, δεν μπορούν να δώσουν τη λύση εκτιμώ ότι είναι σαφής. Το ίδιο σαφές είναι ότι οφείλουμε πριν ενταφιάσουμε το κουφάρι της 3ης Ελληνικής Δημοκρατίας να ανοίξουμε μια μεγάλη συζήτηση. Να καταθέσουμε τον περί δημοσίου και ιδιωτικό λόγο. Έτσι θα αναδειχθούν οι ευθύνες και οι υπεύθυνοι της κρίσης. Αυτοί που ανάμεσα στον άνθρωπο και τις αγορές επιλέγουν τις αγορές.
*Εκπαιδευτικός, διετέλεσε Δήμαρχος Σουφλίου
Σουφλί, Μάρτιος 2010 www.xristodoulou.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
