Απογραφή 2021 Από το ευχών… στο δι΄ ευχών…

 

Του Πασχάλη Χριστοδούλου*

Όταν πριν από 30 χρόνια, το Φεβρουάριο του 1992, ανακοινώθηκε το πόρισμα της διακομματικής επιτροπής για τη Θράκη, γνωστή και ως επιτροπή  Τσουδερού, φίλος μου από τη Θράκη το χαρακτήρισε ως «κείμενο ευχών», κείμενο σειράς.

Αν στόχος του συγκεκριμένου πορίσματος ήταν, η Θράκη να μετατραπεί σε έναν αγροτοδιατροφικό παράδεισο και ο ορεινός όγκος με την ενεργό συμμετοχή των Πομάκων σε έναν αγροτοτουριστικό προορισμό, σήμερα αντικρύζουμε έναν ωκεανό από καθρέφτες και ένα δάσος από φτερούγες, γεγονός που εμφατικά δηλώνει την με κάθε κόστος «προσήλωση στην υλοποίηση» του πορίσματος. Η δημογραφική καταβαράθρωση της Θράκης μάλλον τους ξέφυγε στην πορεία. Πιθανόν να μην τους ενδιέφερε. Όπως δεν ενδιαφέρει και ο  βρόγχος που περνούν στον κεντρικό Έβρο με τη μελέτη της νέας NATURA.

Διαβάζοντας προσεκτικά το αντίστοιχο πρόσφατο πόρισμα της διακομματικής, επίσης για τη Θράκη, επιτροπής Μπακογιάννη,  το μόνο που μπορεί να καταγραφεί είναι ότι χρειάστηκαν 30 χρόνια για να πάμε από το «ευχών… στο δι΄ ευχών…».     Το εν λόγω πόρισμα για τη Θράκη δεν ανταποκρίνεται στα ιστορικά αιτήματα και τις αγωνίες των κατοίκων της περιοχής, αφού αποφεύγει να ασχοληθεί με τις αιτίες καθυστέρησης αλλά και τον εντοπισμό ευθυνών, ενώ παράλληλα αδυνατεί να ερμηνεύσει με όρους ιστορίας την Θρακική πραγματικότητα. Αντί να αποτελέσει ένα κείμενο ιστορικής προοπτικής, καταλήγει ένα κείμενο σειράς. Από εκείνα των κρατικών υπηρεσιών που μετατρέπουν τα πλέον σοβαρά εθνικά μας ζητήματα σε ζητήματα πρότασης έργων, μαρτυρώντας ταυτόχρονα την πολιτική αδυναμία και μορφωτική ανεπάρκεια της επιτροπής που το συνέταξε.

Όταν μάλιστα, η από παλιά ακόμη διαπίστωση ανάγκης ανάπτυξης του τόπου αυτού, όπως έδειξε η Ιστορία, δεν οδήγησε στην ανάπτυξη αλλά και πολύ περισσότερο δεν δημιούργησε τους εθνικούς, πολιτικούς, μορφωτικούς και ψυχολογικούς όρους αντιμετώπισης, τόσο της πολυδιάστατης εξ Ανατολών και εκ Βορά νεοοθωμανικής απειλής, όσο και της αθηναϊκής περιφρόνησης. Γιατί τα προβλήματα της Θράκης δεν είναι συγκυριακά αλλά έχουν ιστορικές διαστάσεις. Και βέβαια δεν αντιμετωπίζονται από ένα ακόμη ειδικό - έστω και νομοθετημένο - αναπτυξιακό πρόγραμμα, μέσα από το ένοχο φιλί της Αθήνας, δηλαδή τους όρκους αγάπης της νεοελληνικής πρωτεύουσας. 

  *Πρώην Δήμαρχος Σουφλίου

Θράκη, Ιούλιος 2022

Πως να είμαστε χρήσιμοι αλλά όχι ηλίθιοι. Η περίπτωση των δώδεκα ναυτικών μιλίων

Του Χρήστου Κηπουρού

Μια από τις ματαιοδοξίες που κατατρύχουν τους Έλληνες θεσμικούς, Βουλευτές, Περιφερειάρχες, Δημάρχους κλπ. είναι η ανεκδιήγητη φράση:  “Εμείς οι πολιτικοί”. Επειδή αυτή η λέξη και η έννοια της πολιτικής είναι πολύ ακριβά πράγματα, ώστε να περιαυτολογεί κανείς, θα ήταν πολύ πιο σεμνό και σωστό να χρησιμοποιείται η έννοια του πολιτικού προσώπου.

Αν η πολιτική είναι η πιο σπουδαία τέχνη, όπως υποστήριζε ο Δημόκριτος, τότε μοιραία η φράση “εμείς οι πολιτικοί” μάλλον παραπέμπει σε σπουδαίους καλλιτέχνες. Πράγμα πολύ ασυνήθιστο, για την υπαρκτή Ελληνική πολιτική τάξη. Και ιδιαίτερα για τους εξ αυτής Βουλευτές. Έναν έστω εκ των οποίων θα αναζητούσε με το φανάρι του μέρα μεσημέρι, αν ζούσε σήμερα ο Διογένης.

Δεν είναι διαφορετικά τα πράγματα όταν γίνεται η χρήση της λέξης “ηγέτης”. Θυμόμαστε από τα χρόνια του Αττίλα, που διάφοροι ημεδαποί απέδιδαν τον τίτλο του ηγέτη στον μακαρίτη, όχι όμως και συγχωρεμένο Ραούφ Ντεκτάς. Όπως βέβαια κατά κόρον κάνουν σήμερα οι πάντες εν Ελλάδι, όταν παρέχουν την προσωνυμία του ηγέτη σε πρόσωπα όπως ο Ρ. Τ. Ερντογάν.

Αν μη τι άλλο η προέλευση της λέξης “ηγέτης”, από το ρήμα ηγούμαι, που σημαίνει δεικνύω τινά την οδό, και που σημαίνει ότι ο ίδιος έχει κάνει τη διαδρομή, τη γνωρίζει καλά, και έχει δικαιωθεί, προκαλεί μεγάλη απορία  για το που, το πότε και το πως συνέβησαν όλα αυτά. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ένας απηνής διώκτης ιστορικών λαών δεν δύναται να απολαμβάνει τέτοιας ιδιαίτερης τιμής.

Ας μην ανατρέξουμε στα της ιστορίας και την προέλευση του όρου “χρήσιμοι ηλίθιοι”. Ας μείνουμε στα δικά μας πολιτικά πράγματα. Ναι μεν να είναι κανείς χρήσιμος, όχι όμως και ηλίθιος, είναι η δική μας γνώμη. Εννοείται ότι δεν αρκεί η καλή προαίρεση για την αποφυγή ιστορικών λαθών. Ένα από τα οποία ήταν η στήριξη της μεγάλης πλειοψηφίας της Βουλής των Ελλήνων στην ανάληψη από τη χώρα μας των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004.

Θα πει κανείς “περσινά ξινά σταφύλια”, όμως όταν ψάξει τις παρενέργειες, με πιο σημαντική εξ αυτών, την πρόσφατη χρεοκοπία, οφείλει να ψάξει και πιο βαθειά, οπότε θα βρει ότι αν η χώρα είχε μεν χρήσιμους, όχι όμως ηλίθιους, στην πολιτική της τάξη, δεν θα είχαμε παρόμοιες διολισθήσεις.

Δεν χρειάζεται να επεκταθούμε σε άλλες περιπτώσεις. Αρκεί να έρθουμε στα θέματα των ημερών.

Συγκεκριμένα στην αντιμετώπιση της εξαγγελθείσας Τουρκικής έρευνας μετά γεωτρήσεων σε απόσταση έως έξη μίλια από τα νησιά του νοτιότερου Αιγαίου και της Κρήτης. 

Αν θέλουν τα υπαρκτά πολιτικά πρόσωπα να είναι όντως χρήσιμα, μπορούν, αντί να εκλογικεύουν τις όποιες κυβερνητικές ή αντιπολιτευτικές επιλογές, να ανασκάψουν προηγουμένως την ιστορία, και στη συνέχεια να προτείνουν χωρίς φόβο και πάθος, το τι μπορεί να γίνει.

Αν λοιπόν το κάνουν αυτό, είναι βέβαιο ότι θα καταλήξουν στην πρόταση  επέκτασης των χωρικών μας υδάτων από τα έξη στα δώδεκα ναυτικά μίλια στις περιοχές του νέου παράνομου ενεργειακού Τουρκικού χωροταξικού, όσο και στο αντίστοιχο επίσης παράνομο Τουρκολιβυκό χωροταξικό.

Όσοι δε θελήσουν, μπορούν να προτάξουν τη χρησιμότητα και το “ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα” της επέκτασης των χωρικών μας υδάτων στα δώδεκα ναυτικά μίλια στο Νοτιότερο Αιγαίο και στο Καρπάθιο, όσο και στο Νότιο Κρητικό πέλαγος. Και να πάρουν πρωτοβουλίες, ώστε οι κάτωθεν, όπως έλεγε ο Κορνήλιος Καστοριάδης, να πιέσουν τους άνωθεν, για τα περαιτέρω.

ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΟΖ ΠΟΙΕΙΝ, ΚΑΙ ΤΑ 12 ΜΙΛΙΑ ΜΗ ΑΦΙΕΝΑΙ

Στον ένστολο στόλο του Αιγαίου

                                                                                                                      Του Χρήστου Κηπουρού

   Τρία συστατικά μέρη του Ελληνικού τόξου: Το σεισμικό, το αμυντικό, το γεωοικονομικό

Η περί τους σεισμούς ελληνική όσο και διεθνής βιβλιογραφία βρίθει πλείστων όσων αναφορών ως προς το Ελληνικό τόξο. Εμείς δεν είμαστε σεισμολόγοι, όμως αυτό δεν εμποδίζει να διαβάζουμε και να μαθαίνουμε τις αιτίες γέννησης των σεισμών στην ευρύτερη περιοχή του συγκεκριμένου τόξου, που υπάρχουν από εκατομμυρίων ετών. Επίσης το ότι η μεν Τουρκία πλησιάζει το Αιγαίο είκοσι πέντε χιλιοστά το έτος ενώ το τελευταίο πλησιάζει τριάντα πέντε χιλιοστά την Αφρικανική πλάκα, που με τη σειρά της το πλησιάζει δέκα χιλιοστά κάθε χρόνο.

Και μπορεί όλα αυτά να αποτελούν την αιτία ώστε η Ελλάδα να αποτελεί την έκτη πιο σεισμική χώρα στον πλανήτη και την πρώτη στην Ευρώπη, όμως δεν συμβαίνει το ίδιο και με τις δύο άλλες σχεδόν άγνωστες μέχρι στιγμής όψεις που συνιστούν επίσης συστατικά μέρη του Ελληνικού τόξου.

Ο λόγος για την αμυντική διάσταση, όσο και τη γεωοικονομική. Τον εκ δώδεκα ναυτικών μιλίων θαλάσσιο εξώστη, ιδίως ως προς το ανατολικό τμήμα του εν λόγω τόξου, κατά μήκος του Νότιου Κρητικού πελάγους μέχρι τα Ανατολικά της Ρόδου και επέκεινα έως το Καστελόριζο.

Είναι οι ίδιοι αυτοί θαλάσσιοι εξώστες, ο Κρητικός και ο Δωδεκανησιακός, οι οποίοι από κοινού με τα πέντε γνωστά νησιά της Νοτιότερης Ελλάδας, τη Ρόδο, την Κάρπαθο, την Κάσο, την Κρήτη και το  Καστελόριζο, που μετά της παράκτιας χώρας τους, αγναντεύουν την Ανατολική Μεσόγειο, όπως επίσης και το Λιβυκό Πέλαγος, περιφρουρώντας το απαράγραπτο και αναφαίρετο δικαίωμα στην υφαλοκρηπίδα, όσο και στην ΑΟΖ.

Η πρότασή μας το 2001, για την υποθαλάσσια ζεύξη των Κρητικών με τις Λιβυκές ακτές με αγωγό φυσικού αερίου δεν έπεσε από τους ουρανούς. Ούτε την κάναμε, όπως άλλοι δέκα χρόνια πιο μετά, για να τη χρησιμοποιήσουν ως λεκτικό πλυντήριο απέναντι στις λευκές σημαίες που ύψωσαν στο βορά για το ζήτημα του Εύξεινου αγωγού, εξυπηρετώντας αποκλειστικά και μόνο την Τουρκική γεωοικονομία.

Ολόκληρη η πρώτη εικοσαετία του εικοστού πρώτου αιώνα, αν εξαιρέσει κανείς την περίοδο του South stream, συνιστά για την Ελλάδα διαρκές γεωοικονομικό βατερλό. Από την Κεντροαριστερά και την Κεντροαριστεροδεξιά έως την Αριστερά και τη Δεξιά. Σήμα κατατεθέν τους ο T.A.P. του οποίου προαγωγός είναι η εξ ανατολών γείτων.

Η επέκταση της Αιγιαλίτιδας ζώνης από τα έξη ναυτικά μίλια που είναι σήμερα, στα δώδεκα, ναι μεν μας επιτρέπει να πάρουμε πίσω τη θαλάσσια Ελλάδα που πάνε να μας κλέψουν η Τουρκία με το πραιτοριανό τμήμα της Λιβύης, όμως ταυτόχρονα επιβάλει την προσφυγή στο αρμόδιο διεθνές δικαιοδοτικό όργανο για τις Τουρκικές παραβιάσεις, αφού ο Τουρκικός κεμαλοφασισμός, επιβάλει την κατάργηση, μέχρι και στα χωρικά ύδατα, ασκώντας ένα είδος νησοκτονίας στο Καστελόριζο.

Και ναι μεν η μόνη ελπίδα απέναντι στη διάχυτη ασφυξία για τους αξιοπρεπείς Καστελοριζιούς νησιώτες, όπως και για όλους τους Αιγαιοπελαγίτες, είναι ο ένστολος στόλος του Αιγαίου, και επί πλέον η συμπερίληψη του Καστελόριζου στην επέκταση των χωρικών υδάτων στα δώδεκα μίλια, κινείται αποκλειστικά στην ηθική και την πολιτική σφαίρα -τουλάχιστον στην αρχή του αγώνα- εν τούτοις υπάρχει και μια άλλη διάσταση των πραγμάτων, ιδιαίτερα σοβαρή.

 

Με δεδομένο ότι τα χωρικά ύδατα έως τα 12 ναυτικά μίλια μιας χώρας, συνιστούν εθνικά εδάφη της, και με δεδομένες τις χαρτογραφημένες ήδη και προετοιμαζόμενες έρευνες και γεωτρήσεις της Τουρκικής εταιρείας πετρελαίων σε απόσταση έως έξη μίλια ανατολικώς και νοτίως, από την Ρόδο έως την Κρήτη, εύκολα κανείς καταλήγει ότι πρόκειται για έναν νέο επί θύραις, γεωοικονομικό,  αυτή τη φορά, Αττίλα. Εισβολή, κατοχή και υπεξαίρεση γης και ύδατος της θαλάσσιας Ελλάδας, καθώς και εκμετάλλευση στο διηνεκές. Ιδίως αν υπάρχει ανάμεσα στο Ελληνικό σεισμικό τόξο και το αντίστοιχο γεωοικονομικό και κάποια άλλη σχέση. Την οποία, κατά τα άλλα, δεν είναι λίγοι οι σεισμολόγοι πανεπιστημιακοί που την απορρίπτουν.

Αν πάλι η Ελλάδα δεν επεκτείνει έως τότε, τα χωρικά ύδατα των ως άνω νησιών στα 12 μίλια, δεν θα νομιμοποιείται να θεωρήσει ως εισβολή την Τουρκική έρευνα, μετά των γεωτρήσεων, στο τμήμα αυτό της ναι μεν θαλάσσιας Ελλάδας, πλην όμως ανομιμοποίητης. Και γιατί τότε ο κάθε τρίτος, και ο κάθε καλοθελητής θα αντιτείνουν λέγοντας: “Πόθεν προκύπτει ότι η θαλάσσια αυτή ζώνη, από τα έξη έως τα δώδεκα μίλια, συνιστά εθνικά σας εδάφη; Που είναι οι τίτλοι κυριότητας μετά της νομοθετικής δικαιοπραξίας; Και πως αντιδράσατε θεσμικά μέχρι και σήμερα απέναντι στο μετά της Λιβύης Τουρκικό ενεργειακό χωροταξικό, για την ίδια αυτή περιοχή;”

Εκεί όμως που τα πράγματα θα δυσκολέψουν έτι περαιτέρω, είναι η θαλάσσια ζώνη, στα σύνορα του Νότιου Κρητικού πελάγους. Από τα δώδεκα μίλια μέχρι την Κρητική υφαλοκρηπίδα και μέχρι την εν γένει Αποκλειστική Οικονομική Ζώνης της Ελλάδας, δεν θα έχει ως όφειλε ως τους μόνους ιστορικούς δικαιούχους γεωοικονομίας, την ίδια την παράκτια χώρα και την απέναντι αντικείμενη Λιβύη. Και καμιά άλλη. Όμως παρόλα αυτά οι Τουρκικοί σχεδιασμοί κινούνται αντιδιαμετρικά, τόσο για τη σημερινή {βλ. εικόνα Α}, όσο για την αυριανή Ανατολικομεσογειακή πραγματικότητα, μετά της θαλάσσιας Λιβύης.

Αν κατά τη συμφωνία των θαλάσσιων ζωνών με την Ιταλία, η Ελλάδα με το συμβιβασμό της, παραβλέπει τη μειωμένη επήρεια νησιών και την εξ αυτού του γεγονότος αρνητική παρενέργεια στα του Καστελόριζου, και η Ιταλική διπλωματία επαίρεται για τις προς τους αλιείς παραχωρήσεις της Ελλάδας, η τελευταία να μη διανοηθεί χρήση πλυντηρίου για τα άλλα ανοιχτά μας θέματα, επειδή δεν πρόκειται να συμβούν τα ίδια με τους εξ Ανατολών γείτονες. Οπότε για να μη χρειαστεί οι Έλληνες να πουν το “αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων”, να μη χάσουν δηλαδή την ψυχή τους, αν δεν την έχουν ήδη χάσει, κυβερνώντες τε και αντιπολιτευόμενοι, τότε μένει να ειπωθεί το ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα των δώδεκα ναυτικών μιλίων στο νησί των ιπποτών, καθώς και στα ένθεν κακείθεν τέσσερα νησιά. 

  

Ναι μεν να προχωρήσουν το συντομότερο οι συμφωνίες των θαλάσσιων ζωνών με την Κύπρο  και την Αίγυπτο, και γιατί όχι, ακόμη και με το κοινοβούλιο της Λιβύης, όμως προκειμένου να μη δώσουμε ούτε γη ούτε και ύδωρ στην Τουρκία, η λύση βρίσκεται στην επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα δώδεκα ναυτικά μίλια. Από τη Ρόδο, την Κάρπαθο, την Κάσο, και την Κρήτη έως το Καστελόριζο, που οφείλει να έλθει στη Βουλή {1} και να γίνει νόμος του κράτους. Μια πολιτική η οποία πέραν του  ότι οικοδομεί το αμυντικό Ελληνικό τόξο στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, είναι επιπλέον  δύο άλλα πράγματα:  Και  αναγκαστική  και κατεπείγουσα.  Με άλλα  δηλαδή λόγια “και την ΑΟΖ ποιείν, και τα δώδεκα μίλια μη αφιέναι”.

Και για να υπάρχει η γνώση για την τάξη μεγέθους της έκτασης που θα προστεθεί, πέραν των έξι μιλίων, στο Ελληνικό γεωοικονομικό τόξο, πόσο δηλαδή θα μεγαλώσει η θαλάσσια Ελλάδα, από το δυτικό σημείο του Νότιου Κρητικού πελάγους, ως το Βορειοανατολικό σημείο της Ρόδου, όπου πρόκειται να αρχίσουν οι έρευνες και γεωτρήσεις της Τουρκικής εταιρείας πετρελαίου, με βάση το καθόλα παράνομο Τουρκολιβυκό μνημόνιο, ανέρχεται  στα 5.900 ,56  τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Μια έκταση καθόλου αμελητέα, αφού πλησιάζει το 4,50% της συνολικής έκτασης της χώρας.

---------------

{1} Βλέπε Internet, Χρήστος Κηπουρός, Πως να πάρουμε πίσω τη θαλάσσια Ελλάδα που μας την κλέβουν, Θράκη 5 Ιουνίου 2020,