ΤΕΤΑΡΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

«Τα βότσαλα δεν αρκούν. Τα λιμνάζοντα της πολιτικής Κορώνειας, η χαμηλή

στάθμη, όσο η τηλεοπτική παραλυτική  βιοτοξίνη, χρειάζονται ευμεγέθη λίθο.

Δεν είναι άλλος από τη  Δημοκρατία. Το Δημοψήφισμα  για το περιφερειακό.

Την εξουσία στην περιφέρεια. Το  νέο ρόλο του Προέδρου της Δημοκρατίας».

                                                                                                           Χ. Κ.

 

                                                                                  Του Χρήστου Κηπουρού {*}

     Γυαλιά φόρεσε στην Ευρωπαϊκή Ελλάδα, ακόμη και το μικροσκοπικό σουλτανάτο Μπρούνεϊ που βρίσκεται στη Νοτιανατολική Ασία. στα Βόρεια της νήσου Βόρνεο. Η εκ τριακοσίων πενήντα χιλιάδων πολιτών αποτελούμενη μοναρχία του κάνει το πρώτο της Δημοκρατικό βήμα, μετά από το 1984. Συγκαλεί την εκ σαράντα πέντε Βουλευτών Βουλή. Οι εδώ ανάλογης έκτασης και πληθυσμού Ελληνικές περιφέρειες είναι πίσω από το φεγγάρι. Τι άλλο είναι όταν δεν έχουν καν δικούς τους επικεφαλής; Ούτε καν δικό τους περιφερειάρχη έχουν.  

     Φαντάζεται λοιπόν κανείς τι μπορεί να προσφέρουν στην αναπτυξιακή διαδικασία σαράντα πέντε μέλη μιας περιφερειακής Βουλής της Ηπείρου, της Θεσσαλίας ή της Κρήτης. Και τι προσφέρουν σήμερα οι Βουλευτές τους που πηγαίνουν στην Αθήνα. Όταν δεν περιφέρονται σαν τις άδικες κατάρες στα διάφορα υπουργεία να είναι εκεί παρόντες μόνο και μόνο προκειμένου να επιτελούν τη συνταγματική επιταγή της επικύρωσης των αποφάσεων.  Τυπική, από πάνω μέχρι κάτω, αποστολή και ανούσια.

     Πολλοί ικανοί από αυτούς θα μπορούσαν να διοικήσουν με μεγάλη επιτυχία τις περιφέρειές τους. Να κυβερνήσουν τον τόπο που αγαπούν, μπορούν και θέλουν να υπηρετήσουν. Να κάνουν αυτό που γίνεται σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη. Ακόμη και στην Νοτιανατολική Ασία. Να αποκαθηλώσουν αυτές τις ιστορικές οντότητες από τις θέσεις των ουραγών και να τις σπρώξουν μπροστά.

    Όταν, πριν είκοσι περίπου χρόνια, βάζαμε το ίδιο ζήτημα, κάποιοι φωστήρες των Αθηνών, δήθεν μάλιστα προοδευτικοί, στην ουσία πολύ πιο οπισθοδρομικοί ακόμη και από τον σουλτάνο του Μπρούνεϊ, προέβαλαν ως λόγο άρνησης την απειλή της συνοχής του κράτους. Εν γνώσει τους δηλαδή τρομοκρατούσαν τους πολίτες να μη ασπαστούν τέτοιες απόψεις. Να τις αντιμετωπίσουν ως διασπαστικές, διαμελιστικές.

    Σήμερα όμως οι πολίτες των περιφερειών, βλέποντας τα φαντάσματα των χωριών τους, το ότι από το κακό πηγαίνουν στο χειρότερο,  είναι έτοιμοι να δεχτούν το νέο εθνικό βήμα. Ξέρουν καλύτερα από κάθε άλλον ότι ο δρόμος προς την Δ΄ Ελληνική Δημοκρατία περνάει από τα Γιάννενα, το Ηράκλειο, την Τρίπολη, την Κοζάνη. Ότι δεν βρίσκεται στο πεντάγωνο των αθηναϊκών τηλεοπτικών σταθμών.

     Το Δημοψήφισμα για το περιφερειακό {1} πρόκειται όχι μόνο να επενεργήσει  θετικά στο μέλλον των περιφερειών αλλά να αναζωογονήσει ακόμη και αυτούς τους παλιούς θεσμούς. Να ηρεμήσει το διαρκώς τεταμένο κλίμα, αρχής γενομένης, από τις προκατασκευασμένες συνήθως εντάσεις του κοινοβουλίου.

     Αν το ένα του σημείο είναι ναι ή όχι στον αιρετό περιφερειάρχη και τα μέλη του περιφερειακού συμβουλίου, το άλλο έχει να κάνει με τον αριθμό των  περιφερειών. Η ομάδα επεξεργασίας όπως και η νομοπαρασκευαστική, μπορούν έστω και τώρα να καθίσουν, να σκεφτούν και να προτείνουν. Και οι πολίτες να έχουν να επιλέξουν ποιο είναι το πιο λειτουργικό μοντέλο {2}.  Νομίζω είναι πολύ προφανές.

     Υπάρχει όμως και ένα τρίτο σημείο, το οποίο μπορεί αν δεν οφείλει να μπει στο ίδιο δημοψήφισμα. Αφορά τους εκπροσώπους του κράτους στις περιφέρειες και κατ επέκταση  το πέρασμα του θεσμού του Προέδρου της Δημοκρατίας από το σημερινό διακοσμητικό εν πολλοίς ρόλο, σε έναν νέο. Τη μεταβίβαση με λαϊκή εντολή, μιας και μοναδικής έστω, ουσιαστικής όμως, εξουσίας. 

     Επειδή κανείς δεν αρνείται ότι ο Πρόεδρος συμβολίζει την ενότητα του κράτους, να είναι αυτός που θα διορίζει τους κρατικούς εκπροσώπους στις περιφέρειες. Κάτι  αντίστοιχο υπάρχει σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Τρόποι με τους οποίους μπορούν να γίνουν όλα αυτά, εφόσον ο κυρίαρχος λαός τα αποφασίσει, υπάρχουν πολλοί. Άλλο τώρα αν οι εκ της πολιτικής συνταγματολόγοι δεν είναι να τους παίρνει κανείς στα σοβαρά. Μπορούσαν να το προτείνουν οι ίδιοι αντί να ψάχνουν παραθυράκια, να μην κάνουν κάτι. Μόνο να φλυαρούν στις τακτικές τους εκπομπές στο γυαλί. Όλοι τους.

     Το πότε λοιπόν μπορεί να αναθεωρηθεί το Σύνταγμα είναι το έλασσον. Το μείζον είναι άλλο. Όπως επίσης είναι και πλήρες πολλαπλών συμβολισμών. Να μπορεί ο Πρόεδρος να περνάει ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ο ίδιος στις περιφέρειες. Και γιατί όχι και κάποια στιγμή να είναι και μόνιμος κάτοικος μιας εξ αυτών. Να εκλέγεται και Πρόεδρος εκτός Αθηνών. Η περίπτωση του απερχόμενου Προέδρου της Δημοκρατίας αποτελεί ένα καλό προηγούμενο, που όμως οφείλει να επεκταθεί.

      Οι σκέψεις αυτές έρχονται και μπορούν άνετα να αντιπαρατεθούν με τα χθεσινά όσο τα σημερινά γαϊτανάκια περί των μνηστήρων του Προεδρικού μεγάρου. Αυτών που η οπτική τους το αντιμετωπίζει ως κούρσα. Μανία αυτοί οι άνθρωποι να είναι συνεχώς κάτι. Βουλευτές, Υπουργοί, Αρχηγοί, Πρωθυπουργοί. Έστω και κάπου στην Ευρώπη αν δεν γίνεται αλλού. Και επιπλέον Πρόεδροι. Και να άξιζαν τουλάχιστον.

     Κοντεύουν δυο αιώνες ελεύθερου βίου της χώρας και ούτε μια φορά η Βουλή δεν συνεδρίασε εκτός Αθηνών. Ούτε καν μια διαρκής κοινοβουλευτική της επιτροπή. Και όταν ακόμη εξέταζε ζητήματα που είχαν να κάνουν αποκλειστικά με μια περιφέρεια. Με αμιγώς περιφερειακό ζήτημα. Αυτό ο λαός μας δεν το λέει Δημοκρατία. Ούτε φυσικά είναι. Μια μόνο φορά η εκ πενήντα μελών επιτροπή εξωτερικών και άμυνας της Βουλής συνεδρίασε στον Έβρο, το έτος 1998. Εκεί έμεινε. Ούτε στη Χίο ούτε στην Ήπειρο, όπως είχα επίσης προτείνει από διετίας και πλέον.  

     Η ουσία είναι η πολιτική Δημοκρατία. Η εκ νέου θεμελίωση των θεσμών. Τόσο των Δημοκρατικών όσο των Συνταγματικών.  Και αυτή η ουσία ταυτίζεται με την εξουσία στην περιφέρεια. Μη σπεύσουν βέβαια κάποιοι και ανακαλέσουν στη μνήμη τους επανάσταση με παρόμοιο σύνθημα. Αν χαρακτηρίζεται από κάτι το πέρασμα στη Δ΄ Δημοκρατία είναι αν από την λέξη: revolution αφαιρεθεί το πρώτο γράμμα. Θα μείνει η λέξη: evolution, η  βαθμιαία εξέλιξη. Προτιμητέα όμως τα Ελληνικά. Έστω και αν  πρέπει να αφαιρεθούν τα δυο πρώτα γράμματα της αντίστοιχης λέξης, επανάσταση. Γιατί υπάρχει και αυτή η διάσταση στην ΤΕΤΑΡΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

_____________

      

         ΣΗΜΕΙΩΣΗ

{1} Χρήστος Κηπουρός, Δημοψήφισμα για το περιφερειακό, Δεύτερη έκδοση, Θράκη 2004, σε ηλεκτρονική έκδοση. Βλ. μηχανές αναζήτησης. 

{2} ο.π. Οι δώδεκα περιφέρεις, κείμενο που περιλαμβάνεται στο ως άνω ηλεκτρονικό βιβλίο,

{*} Το νέο κείμενο του πρώην Βουλευτή Έβρου όπως το «Άλλη μια λίμνη Κορώνεια. Η πολιτική Ελλάδα», το οποίο επέχει θέση υστερόγραφου, και ακολουθεί στη συνέχεια,  προστίθενται στην τρίτη έκδοση του έργου. Ο λόγος που γράφτηκε αυτό το τελευταίο, δεν περιορίζεται στην προφανή, μεταξύ των δυο λιμνών, σημειωτική. Ούτε έχει μόνο την αιτία του κατά τη στιγμή διατύπωσης του μότο. Οφείλεται επίσης στη γνωριμία του συγγραφέα με αμφότερες. Όσο άσχημες και να ήταν οι, πριν τρεις δεκαετίες, εμπειρίες του από την πρώτη, ωχριούν απέναντι στις αντίστοιχες από τη δεύτερη, την πολιτική λίμνη. Το ίδιο ακριβώς νόημα αναδίδει ο τίτλος: « Άλλη μια πολιτική Ελλάδα. Η λίμνη Κορώνεια». Όπως γίνεται με τα γράμματα στην καρκινική γραφή, κάτι ανάλογο ισχύει εν προκειμένω και εδώ, με τις λέξεις.  

                                                                                              

    Υ.Γ.:  Άλλη μια λίμνη Κορώνεια. Η πολιτική Ελλάδα

                                                         

     Η μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ Φυσικής επιστήμης και Ελληνικής πολιτικής είναι η άποψη της τελευταίας για τη φυγόκεντρη δύναμη. Ενώ πρόκειται για φυσικό όσο φυσιολογικό φαινόμενο γι αυτήν είναι κίνδυνος θάνατος. Δεν έπεσε από τον ουρανό αυτό το τερατόμορφο ελλαδικό κράτος. Είναι δικό της τέκνο. Και μαζί και μητριά και από όλα. Αν πρέπει αυτό να εκφραστεί με όρους φυσικής τότε είναι ένα φαινόμενο αφύσικο. Μάλλον πιο σωστά,  παρά φύση.

     Κάτι βέβαια που δεν έμεινε στο κράτος. Επιστρέφοντας διαχύθηκε σε όλους τους θεσμούς του. Και κυρίως στα κόμματα. Λέγεται μερικές φορές ότι ο τάδε αιρετικός τάραξε τα λιμνάζοντα ύδατα. Εγώ πάλι λέω ότι ολόκληρη η πολιτική Ελλάδα είναι μια Κορώνεια. Και με βότσαλα δεν γίνεται δουλειά. Χρειάζεται λίθος. Χρειάζεται να  επιστρέψουμε στην εποχή του. Δηλαδή στο παρόν. Άλλωστε δεν είναι διαφορετική η εποχή. Τέτοια είναι. Ιδιαίτερα η τηλεοπτική. Όπως επίσης το πρόσφατο παρελθόν. Και δυστυχώς, αν πάει όπως πάει, και το μέλλον. Χωρίς να υστερούν και τα άλλα μέτωπα.

     Η σημειολογία είναι προφανής. Από τα τοξικά Μέσα στη λίμνη και την  ξηρασία της που η ομόλογή της επεκτείνεται σε όλο το πολιτικό φάσμα, μέχρι τα νεκρά της πουλιά, τους θεσμούς της χώρας. Αν μην επεκταθώ στα ψάρια της, που είχαν την ίδια τύχη.  Όπως και ο αγνός εκ του κόσμου της πολιτικής. Γιατί πολλοί έχουν πλέον συνηθίσει την άψυχη πολιτική ζωή. Το δρόμο του καριερισμού και του αμοραλισμού.

     Μια άλλη πολιτική μπορεί να ρίξει το λίθο. Αυτή μπορεί να βγάλει πουλιά. Να γεννήσει νέους θεσμούς. Αυτή να αναλάβει και το βυθό. Να αναγεννήσει την κλινικά νεκρή Δημοκρατία της αντιπροσώπευσης. Δική της δουλειά είναι όλα. Ποιος είναι ο λίθος;  Η ίδια Δημοκρατία. Η άμεση. Μια αγνοούμενη επί δεκαετίες συγγενής της πρώτης. Υπόθεση των δυο τους είναι  το πέρασμα από την Γ΄ στην Δ΄ Ελληνική Δημοκρατία.

                  

         

                          Εικόνα α. Ερωδιοί,                  Εικόνα β. Βουλή των Ελλήνων,

 

                                       Πηγές: α. Α.Π.Θ., β. Photo Nyloo.com,

     Τότε ίσως μπορέσει να πιάσει τόπο το νερό της βροχής. Να επιστρέψει η ζωή στο διαταραγμένο οικοσύστημα της λίμνης. Να αναγεννηθεί. Και μαζί με αυτήν και η ευρύτερη γεωγραφική όσο και κοινωνική περιοχή. Μια χώρα που οι ερωδιοί της θα την ανεβάσουν στα ύψη. Εκεί που πετούν και οι ίδιοι.  Και που σφίγγεται, γίνεται κουβάρι η ψυχή του ανθρώπου όταν τους βλέπει στην μισοάδεια από νερό πλην όμως υπερπλήρη από τραγικότητα, σημερινή λίμνη.  Όπως φυσικά το αντικαθρέφτισμά της.

     Αν λοιπόν ένα μυαλό, ένας κυβερνήτης, μια χώρα τα σκέπτονταν αυτά, δεν θα είχαν κανέναν ενδοιασμό να κάνουν αυτό που η ίδια η φύση δείχνει τι και πως πρέπει να γίνει. Η αναγέννηση της λίμνης και επόμενα του κράτους στις περιφέρειες δεν είναι η επανίδρυση ισάριθμων με αυτές ιδρυμάτων χρόνιων παθήσεων. Τα οποία ως γνωστόν υφίστανται παλαιόθεν. Γιατί αυτό περίπου πρόκειται να συμβεί. 

     Και οι περιφέρειες αξίζουν περισσότερο από το να αντιμετωπίζονται ως σύνθεση έμμεσης εκλογής συλλόγων σε πρώτο και σε δεύτερο βαθμό. Χωρίς κύρος. Για να μπορεί να μην ενοχλεί αλλά και να μην ενοχλείται ο απεσταλμένος της αθηναϊκής αρχής. Ο τοποτηρητής αν όχι ο πολιτικός κατής. Τέτοιο μάνατζμεντ καμιά επιχείρηση δεν θα το έκαμνε. Πόσο μάλλον αν έβγαινε από χρεοκοπία ανάλογης προηγούμενης διαδρομής. Και πόσο περισσότερο, αν αυτό το βάφτιζε και απογείωση. 

     Η ουσία είναι ότι δεν ενδιαφέρει η Κορώνεια.  Η κορώνα ναι. Ο πολιτικός θρόνος. Το ανάκτορα. Η Ελλάδα αυλή. Ποια Δημοκρατία. Κεντρομόλος είναι χωρίς μάλιστα παγκόσμιο προηγούμενο. Αυτή λοιπόν είναι η περιφερειακή Ελλάδα των δεκατριών καημακάμηδων. Αν όχι μια ακόμη ρύπανση της λίμνης. Αυτό είναι το σχέδιο νόμου για τις περιφέρειες της χώρας.

     Αν δεν είναι έτσι τα πράγματα, τότε τι πιο δημοκρατικό και φυσιολογικό  από το να τεθεί στην κρίση των πολιτών. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς κουμπωμένος με τους δημοκρατικούς θεσμούς. Η Γαλλική κουλτούρα περί του ελέγχου του κυρίαρχου λαού αν όχι και των δημοψηφισμάτων έχει την αφετηρία της σε ένα στρατηγό. Στον Ντεγκόλ. 

     Εδώ η πολιτική Ελλάδα στάθηκε και σ αυτό το ζήτημα άτυχη.  Είχε τον σύγχρονό του Παπάγο, ο οποίος όμως είχε άλλες προτεραιότητες αν δεν αγνοούσε τη Γαλλική παιδεία, όσο την καθ ημάς κλασσική. Από άλλα όστρακα είχε γνώσεις. Όπως βέβαια και οι μη Στρατηγοί που ακολούθησαν περιφρόνησαν το θεσμό. Και προκειμένου να μην αδικήσουμε κανέναν. Οι πάντες. Μπορεί σε κάποια διαλείμματα, προς το τέλος κάποιων ή στην αρχή κάποιων άλλων, να υπήρξε η έμμεση Δημοκρατία. Άμεση όμως όχι. Το άρωμα της κλασσικής Αθήνας ξοδεύτηκε στην Ευρώπη. Για εδώ δεν έμεινε.  

     Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη εξειδίκευση ώστε να αναδιαρθρωθεί ο Ελληνικός οίκος. Οι δώδεκα περιφέρειες είναι οι σάρκες και το αίμα καθώς και τα κόκαλά του. Δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται ως ακάλυπτος χώρος. Αν είναι κάτι τότε είναι οι δώδεκα κολώνες της χώρας. Και οι νυν όμως, όπως και οι πρώην, εμμένουν σε μια από αυτές. Αν όχι ένα ελάχιστο τμήμα της. Ένα «κολωνάκι». Αντί να κτίσουν με βάση αυτό το περιφερειακό χωροταξικό, μαστορεύουν πως να βάλουν καινούργιες αντηρίδες στις παλιατζούρες. Και από πάνω μιλούν και για οράματα.

     Και επειδή ένοχος ένοχο ου ποιεί, η κυβέρνηση δεν ανησυχεί ιδιαίτερα. Άλλωστε  δεν είναι τυχαία η σιγή της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Γι αυτό και η πρόγνωσή της δεν προοιωνίζεται καλή. Αντί να κάνει δημόσια αυτοκριτική για τις δικές της ημέρες και έργα και την, κατ όνομα μόνο πράσινη, δική της Κορώνεια, ξημεροβραδιάζεται στα Μέσα. Ούτε αρκεί μόνο η υποβολή πρότασης του περιφερειακού αυτού θεσμού, όπως κάνουν οι υπόλοιποι.

     Όσο για τους άμεσα σχετιζόμενους, πλην όμως εξωκοινοβουλευτικούς θεσμούς, όπως η αυτοδιοίκηση, σε λίγο δεν θα πείθει ούτε τον εαυτό της περί του κατά πόσο παλεύει την υπόθεση του αιρετού περιφερειάρχη. Γιατί η πρόταση δημοψηφίσματος για το περιφερειακό έπρεπε να ήταν σήμερα η σημαία της. Και οι κεντρικές όσο οι τοπικές ενώσεις της αυτοδιοίκησης σημαιοφόρους έχουν, σημαίες όμως δεν έχουν.   

     Νομίζω ότι αν κάποια στιγμή γίνει δημοψήφισμα για το περιφερειακό, το ποσοστό υπέρ του γνήσιου, όχι νόθου, περιφερειακού θεσμού θα είναι πρωτόγνωρο. Γιατί θα είναι υπέρ του ερωδιού που λέγαμε. Χρειάζεται μια άλλη λίμνη. Αυτή δεν είναι μια άλλη. Αυτή, έλεγα στην αρχή, είναι άλλη μια λίμνη Κορώνεια. Η πολιτική Ελλάδα.

xkipuros@otenet.gr

                                                               

                                                                                      Θράκη Οκτώβριος 2004,

EΚΛΕΙΣΕ ΕΝΑΣ ΚΥΚΛΟΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ

Κύριε Δήμαρχε,

η Τοπική Αυτοδιοίκηση έχει πολύ βαθιές ιστορικές αναφορές στη χώρα μας αφού είναι η μετεξέλιξη του Κοινοτισμού που κράτησε ζωντανό τον ελληνισμό σε δύσκολες περιόδους της ιστορίας. Στην εξέλιξή της θεωρήθηκε, όχι άδικα, ότι είναι ένα από τα βάθρα της δημοκρατίας και σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας είναι η πλησιέστερη προς το πολίτη εξουσία και ως εκ τούτου αποτελεί πρότυπο για τους πολίτες. 

Βέβαια η λειτουργία της ως ιμάντα μεταβίβασης των αδιεξόδων της κεντρικής διοίκησης προς τα κάτω καταγράφεται στα αρνητικά της. Ο δημοκρατικός προγραμματισμός, η διαφάνεια στη λειτουργία της και η νομιμότητα των πράξεών της, η σύνθεση των διαφορετικών απόψεων μέσα στα όρια των συνεργασιών που επιδιώκονται είναι τα χαρακτηριστικά για τα οποία η Τοπική Αυτοδιοίκηση διαφέρει από την αντίστοιχη κεντρική. Σε αρκετές περιπτώσεις είναι και συγκρουόμενες εξουσίες. 

Η στάση μου από τις εκλογές του 2010 μέχρι και σήμερα είχε ως πλοηγό τις παραπάνω θέσεις. Η δεινή οικονομική θέση του νέου Δήμου Σουφλίου με τα συσσωρευμένα προβλήματα και η κρίση που βιώνει η χώρα και οι πολίτες ήταν επιπλέον στοιχεία που καθόρισαν τη συμπεριφορά και τη δράση μου. 

Στο κλείσιμο δύο χρόνων λειτουργίας του Δήμου Σουφλίου, όπως αυτός προέκυψε με το ευφάνταστο σχέδιο Καλλικράτης, οι διαπιστώσεις δεν είναι ιδιαίτερα ικανοποιητικές. Συγκεκριμένα:  

Η συνεργασία απαιτεί πρωτίστως ειλικρίνεια μεταξύ των συνεργαζομένων, κάτι που έλειψε όλο αυτό το διάστημα. Θα έλεγα ότι ήταν προσχηματική και ταυτόχρονα σανίδα σωτηρίας. Να θυμίσω την άποψη που εξέφρασα τον Ιούνιο του 2010: «…Η υπαρκτή και αδιαμφισβήτητη οικονομική δυσπραγία του νέου Δήμου Σουφλίου, μόνο όποιος εθελοτυφλεί δεν μπορεί να τη δει, είναι το κυρίαρχο ζήτημα που θα απασχολήσει την επόμενη περίοδο τη νέα δημοτική αρχή. Οι εμφανείς όσο και αφανείς οφειλές πολλών εκατομμυρίων ευρώ είναι βρόγχος στο λαιμό των πολιτών και δεν επιδέχονται εξορκισμούς, ούτε και μετατοπίσεις ευθυνών, γεγονός που απαιτεί μέγιστες συγκλίσεις». (http://xristodoulou.blogspot.gr/2010/06/blog-post.html). 

Γνωρίζοντας από την πρώτη μέρα τις απόψεις μου προχωρήσατε σε αποφάσεις αναθέσεων, σε κατεδαφίσεις ιδιωτικών κατοικιών, σε αγροτικές οδοποιίες, σε καθαρισμούς ρεμάτων χωρίς καν αποφάσεις. Η εκ των υστέρων λήψη αποφάσεων δεν κινείται στα όρια της νομιμότητας.

Πήρατε εσπευσμένες αποφάσεις για λύση και εκκαθάριση των δημοτικών επιχειρήσεων, γεγονός που σήμερα αποδεικνύεται ότι ήταν επιπλέον και επιπόλαια απόφαση. Η αδυναμία εξεύρεσης λύσης για το αναπηνιστήριο είναι ένα εκ των αρνητικών αυτών των αποφάσεων. Υπάρχουν και πολλές άλλες. 

Εγκαταλείφτηκαν στην τύχη τους και απαξιώθηκαν στο σύνολό τους τα έργα του LEADER που εκτελέστηκαν σε προηγούμενες περιόδους.

Η δυναμική, αλλά εκ των υστέρων, αντίδραση στο κλείσιμο των Δημοσίων Υπηρεσιών δεν κεφαλαιοποιήθηκε με αποτέλεσμα σήμερα να έχουν ουσιαστικά κλείσει και οι πολίτες να υφίστανται αφάνταστες ταλαιπωρίες και δυσβάσταχτο κόστος. 

Η παρελκυστική τακτική σε πολλά θέματα που δεν αφορούν μόνο την καθημερινή διαβίωση των πολιτών αλλά έχουν προεκτάσεις και στην ανάπτυξη της περιοχής ήταν εμφανής σε όλη τη διετία που διανύσαμε. Ενοχληθήκατε, εκ μέρους μου, αρκετές φορές για τις παράνομες ή τις ανύπαρκτες συνδέσεις στο δίκτυο αποχέτευσης αλλά δυστυχώς το Σουφλί «μυρίζει» γιατί δεν έγινε τίποτε, ενώ ταυτόχρονα σχεδιάζει την τουριστική του ανάπτυξη. Το ίδιο και για τις οφειλές των ανταποδοτικών τελών. Το κυκλοφοριακό αλαλούμ στον κεντρικό δρόμο και η ανυπαρξία πινακίδων σήμανσης καθιστούν προβληματική τη λειτουργία του Σουφλίου. 

Η κυκλοφορία οχημάτων του Δήμου που στερούνται άδειας κυκλοφορίας και οδηγούνται από άτομα που στερούνται της ειδικότητας του οδηγού αλλά και επαγγελματικής άδειας οδήγησης δεν είναι το καλύτερο πρότυπο για τους πολίτες, τόσο ως συμπεριφορά όσο και για την εφαρμογή των νόμων.

Η μηδενική οργάνωση πολιτιστικών δράσεων, οι οποίες δεν είναι πάντα υψηλού κόστους, εκτός από την παρεχόμενη βοήθεια σε όσους ζήτησαν την τεχνική  συνδρομή του Δήμου, ήταν σχεδόν ανύπαρκτη. Είναι αποδεδειγμένο ότι ο πολιτισμός ενώνει και ο Δήμος Σουφλίου χρειάζεται  ομογενοποίηση ώστε να μπορέσει να λειτουργήσει ομαλά το επόμενο διάστημα.

Η έλλειψη ενημέρωσης των πολιτών για τα πεπραγμένα του Δήμου, ενέργεια η οποία επιβάλλεται από τον Κώδικα, αν και λήφθηκαν αποφάσεις από το Δημ. Συμβούλιο που καθόρισε τις ημερομηνίες και το χώρο πραγματοποίησης, είναι επίσης μια πράξη που δεν συνάδει με την σωστή λειτουργία.

Κύριε Δήμαρχε,

η διαχείριση ακόμη κι αν είναι ορθή, είναι εφήμερη και δεν προφέρει μακροπρόθεσμα. Αν στα παραπάνω και σε πολλά ακόμη που θα μπορούσα να αναφέρω προστεθεί και το νέο νομικό πλαίσιο για την Τ.Α. που απορρέει από την 3η μνημονιακή σύμβαση της χώρας και τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου που ακολούθησαν, που καταργεί ουσιαστικά την αυτοδιοίκηση και την μετατρέπει σε ετεροδιοίκηση, αντιλαμβάνεσθε ότι βρισκόμαστε όχι στην αφετηρία αλλά πιο πίσω.

Ως εκ τούτου θεωρώ ότι έκλεισε ένας προσωπικός κύκλος συμμετοχής και δράσης στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Οι κοινωνικοί αγώνες παραμένουν το μοναδικό πεδίο για τα ενδιαφέροντα μου. Παρακαλώ δεχθείτε την παραίτησή μου από μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου. 

Ευχαριστώ για την οποιαδήποτε μορφή συνεργασίας είχαμε αυτή τη διετία.

Με εκτίμηση

Πασχάλης Χριστοδούλου

Πομάκοι, Μπεχτασήδες και οι αβέλτεροι Έλληνες

Του Πασχάλη Χριστοδούλου* 

 Όταν το Νοέμβριο του 2009 με δημόσια παρέμβασή μου αναφέρθηκα στην γιορτή του Κασήμ, την Πέμπτη κατά σειρά γιορτή του μπεχτασικού εορτολογίου, γνώριζα ότι είναι μια αυταπάτη η προσδοκία για επίσημη αντίδραση εκ μέρους της ελληνικής πολιτείας και του πολιτικού προσωπικού της Θράκης. Αυτό, εξοφλώντας γραμμάτια, παρευρίσκεται μόνο σε τουρκικές συνάξεις ή τουρκοποιημένες εκδηλώσεις. Η πομάκικη γιορτή στο Χίλγια που εδώ και χρόνια έχει τουρκοποιηθεί απόλυτα, αποτελεί χώρο όπου διαγκωνίζονται όλοι οι «επίσημοι», νομιμοποιώντας με την παρουσία τους αυτή την εξέλιξη. 

Αντίθετα η γιορτή του Κασήμ που γιορτάζεται τη δεύτερη Κυριακή του Νοέμβρη (φέτος γιορτάσθηκε στις 11 Νοεμβρίου) στον Τεκέ της Ρούσας δεν είναι ελκυστική, εκτός από προεκλογικές περιόδους. Το κενό απουσίας της επίσημης πολιτικής Ελλάδας όπως είναι φυσικό καλύπτεται από εκπροσώπους της πολιτικής Τουρκίας. Με πολυάριθμη αντιπροσωπεία εποχούμενη σε πολυτελέστατα αυτοκίνητα και συνοδευόμενη από εκπροσώπους των ΜΜΕ, για μια ακόμη χρονιά υπήρξαν συνεπείς στην πολιτική που υπηρετούν. Την τουρκοποίηση μιας ακόμη θρησκευτικής και πολιτισμικής εκδήλωσης, αυτής των Μπεχτασήδων - Κιζιλμπάσηδων. 

Η πολιτική τάξη της Ελλάδα σκιαμαχώντας μεταξύ μνημονιακών και αντιμνημονιακών λογικών παραβλέπει, όπως άλλωστε έκανε και χθες, ότι εδώ στη Θράκη, στον Έβρο εξελίσσεται η πολιτισμική γενοκτονία των Πομάκων, των Μπεχτασήδων και των Ρομά. Κι αν η αλλεργία που διακατέχει ορισμένα μέλη του κοινοβουλίου στο άκουσμα του όρου «γενοκτονία» είναι πρόδηλη, αυτό δεν απαλλάσσει από τις ευθύνες καμία πολιτική δύναμη που ο πατριωτισμός της εξαντλείται στην επίδειξη πυγμής μόνο απέναντι σε αδύναμους. Δεν αναφέρομαι στην πολιτική κάστα της Θράκης, αυτή θα παραστεί και πάλι στις εκδηλώσεις στο Χίλγια κάτω από τουρκικές σημαίες και λάβαρα. Το μεγαλείο της αβελτηρίας. 

Τέλος, είναι βέβαιο ότι στο ερώτημα, ποια είναι η έννοια και το περιεχόμενο της πολυπολιτισμικότητας σε μια χώρα που ταυτίζεται με την πλέον αντιδημοκρατική ιδεολογία, αυτήν του κεμαλισμού που πρεσβεύει την αρχή ένα έθνος… , δεν υπάρχει απάντηση. 

 *Πρώην Δήμαρχος Σουφλίου pashalsf@gmail.com 

Νοέμβριος 2012

Με αφορμή τη μεταφορά έδρας της ΕΥΔΕ και τις « πλημμύρες προ των πυλών».

Του Πασχάλη Χριστοδούλου*

Ο Αθηναϊσμός, ως δομικό πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας, έχει επαρκώς αναλυθεί τις προηγούμενες δεκαετίες. Μπορώ να πω ότι έχει εξαντληθεί. Η παρομοίωσή του με το γόρδιο δεσμό της χώρας, είναι η πλέον κατάλληλη. Εξ’ ίσου σοβαρή είναι και η προσέγγιση που αναφέρει ότι έχει πάρει χαρακτηριστικά μεταστατικής νεοπλασίας, με την δημιουργία πολλών μικρών αθηναϊστικών πόλων στην περιφέρεια που λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία. Λογικές και πρακτικές, που λόγω καταγγέλλουν τον αθηναϊσμό αλλά έργω είναι ομοίωμά του, ενδημούν σε πολύ μεγάλο βαθμό όπως είναι φυσικό και στην περιοχή μας.

Τα λέω αυτά για να εκφράσω την οργή μου για όλους αυτούς που με «κάθε τρόπο» επιδίωξαν και πέτυχαν τη μεταφορά της έδρας της νεοσυσταθείσας ΕΥΔΕ (Ειδικής Υπηρεσίας Δημοσίων Έργων Αντιπλημμυρικής προστασίας) από το Σουφλί στην Αλεξανδρούπολη, πριν ακόμη στελεχωθεί και λειτουργήσει.


Δεν μπορώ να ισχυρισθώ ότι η λειτουργία αυτής της υπηρεσίας θα έλυνε, ως δια μαγείας, τα χρόνια προβλήματα του κεντρικού Έβρου. Ούτε φυσικά θα δημιουργούσε προοπτικές αναπτυξιακής ανάκαμψης. Θα ήταν όμως μια συμβολική ενέργεια ψυχολογικής κυρίως τόνωσης μιας περιοχής που ζει κάθε χρόνο τον εφιάλτη των πλημμυρών, αντιμετωπίζει τις συνέπειες αυτών, απογοητεύει τους ανθρώπους και δημιουργεί συνθήκες ερημοποίησης. Το μόνο που απομένει κάθε φορά είναι τα λόγια συμπάθειας, οι χολυγουντιανού τύπου ανατινάξεις και το πάρτι των αναχωμάτων κατά δήλωση βουλευτού του Νομού. Κι όλα τα παραπάνω με τις υπηρεσίες που διαχειρίζονταν τις πλημμύρες να λειτουργούν στην Αλεξανδρούπολη και στην Κομοτηνή.


Η αναφορά στην αλληλεγγύη που πρωτίστως πρέπει να διακατέχει τους περιφερειακούς φορείς της αυτοδιοίκησης αλλά και τους υπολοίπους, μάλλον προσκρούει στη ρήση «… εις ώτα μη ακουόντων …». Δεν είναι η πρώτη φορά που πράξεις κινούμενες στη σφαίρα της αθηναϊστικής αντίληψης των πραγμάτων, λειτουργούν ως ολετήρες της ενδοχώρας του Νομού. Προς επίρρωση των προηγουμένων, αξίζει να αναφερθούν και οι μεταφορές πόρων κατά το παρελθόν, που αφορούσαν την αποκατάσταση βλαβών από πλημμύρες, στην Αλεξανδρούπολη και τη διάθεσή τους σε κτιριακές δράσεις. Η αποκατάσταση του κτιρίου της παλιάς Νομαρχίας ήταν άραγε αντιπλημμυρική παρέμβαση ή αποκατάσταση λόγω πλημμύρας; Το ίδιο αφορά και άλλες παρεμβάσεις που έγιναν στην Αλεξανδρούπολη από πιστώσεις που αφορούσαν τις πλημμύρες.

Γνωρίζω πολύ καλά ότι δεν θα ιδρώσει κανένα αυτί. Έχει αργάσει το πετσί τους. Η λογική ο θάνατός σου η ζωή μου είναι γι αυτούς κυρίαρχη. Γι αυτό και δεν απευθύνομαι σε κανένα πολιτικό πρόσωπο της πολιτικής και αυτοδιοικητικής πυραμίδας της περιοχής αλλά στους πολίτες, τους συμπατριώτες μου. Αυτούς που τη μεγάλη τους δύναμη, την ψήφο, εύκολα την παρέχουν, ζητώντας τους να γυρίσουν την πλάτη στους εξ Αθηνών αλλά κυρίως στους εγχώριους αθηναϊστές που ως περιοδεύον θίασος θα προστρέξουν και πάλι να εκφράσουν τη «θλίψη» τους. Να τους αντιμετωπίσουν ως ανεπιθύμητους.

Ας θυμηθούν τη φράση του Θουκυδίδη: «Tο γαρ γένος το των Θρακών εν ω θαρρήση, φονικώτατον εστί» κι ας θαρήσουν επιτέλους.

*Δημοτικός Σύμβουλος Σουφλίου pashalsf@gmail.com

Μια οφειλόμενη απάντηση στο Δήμαρχο

Του Πασχάλη Χριστοδούλου*

Τον Ιούνιο του 2010 σε δημόσια γραπτή παρέμβασή μου με τίτλο «Δήμος Σουφλίου: …..και τώρα τι γίνεται;» μεταξύ άλλων ανέφερα τα εξής: «…Η υπαρκτή και αδιαμφισβήτητη οικονομική δυσπραγία του νέου Δήμου Σουφλίου, μόνο όποιος εθελοτυφλεί δεν μπορεί να τη δει, είναι το κυρίαρχο ζήτημα που θα απασχολήσει την επόμενη περίοδο τη νέα δημοτική αρχή. Οι εμφανείς όσο και αφανείς οφειλές πολλών εκατομμυρίων ευρώ είναι βρόγχος στο λαιμό των πολιτών και δεν επιδέχονται εξορκισμούς, ούτε και μετατοπίσεις ευθυνών.
Η μεγάλη έκταση και η ανομοιογένεια του πληθυσμού, γεγονός που μελλοντικά μπορεί να αποδειχθεί ευλογία, αυτή την περίοδο απαιτεί πολιτικές σύνθεσης και όχι αποσύνθεσης κάτι που ενδεχόμενα θα την μετατρέψει σε ανύπαρκτο από αδύναμο κρίκο και θα οδηγήσει σε κατάρρευση την περιοχή…»
Ο συνδυασμός ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ – ΑΝΑΠΤΥΞΗ – ΣΥΝΟΧΗ, μέσα σε τρεις λέξεις σημειωτικά και συμβολικά αποτύπωσε την εικόνα και την προοπτική του Δήμου Σουφλίου.

Η πρόσφατη τηλεφωνική συνέντευξη του Δημάρχου σε τηλεοπτικό σταθμό της περιοχής μας, με αφορμή τη συγκέντρωση πολιτών στο Τυχερό κατέδειξε με τον καλύτερο τρόπο την απόσταση λόγων και έργων της δημοτικής αρχής (επ’ αυτού θα επανέλθω σύντομα). Μέσα σε ένα παραλήρημα ψευδών ισχυρισμών και στρουθοκαμηλισμού ο Δήμαρχος Σουφλίου επιχείρησε για άλλη μια φορά όχι μόνο να αποφύγει τις ευθύνες του αλλά ούτε και να τις αποδώσει εκεί που πραγματικά αναλογούν.
Η σύνθεση, ως αναγκαία και ικανή συνθήκη αυτές τις δραματικές μέρες που διανύουμε, έχει ως προαπαιτούμενα την ειλικρίνεια των προθέσεων, την συνεχή συνεργασία, το διάλογο, το σεβασμό της άλλης άποψης κυρίως όμως τη λειτουργία του Δήμου μέσα στο πλαίσιο της διαφάνειας και της χρηστής διαχείρισης. Ποια απ’ αυτά αποτελούν χαρακτηριστικά της σημερινής δημοτικής αρχής κ. Δήμαρχε;

*Δημοτικός Σύμβουλος Σουφλίου
Σουφλί Νοέμβριος 2011
www.xristodoulou.gr

Εμείς δεν θα γίνουμε ΟΡΓΟΥΕΛΛΑΔΑ

Του Πασχάλη Χριστοδούλου*

Αυτή είναι με μια λέξη η κυβερνητική και πολιτική Ελλάδα της τρόικας, των Παπανδρέου, Βενιζέλου, Πάγκαλου και των περί αυτών.

Σ΄ αυτή τη διάγνωση φθάσαμε με το φίλο μου τον Χρήστο Κηπουρό, σχετικά με την πολιτική ανθρωπολογία που χαρακτηρίζει αυτούς τους κάποτε δημοκράτες, μετέπειτα κρατιστές, καριερίστες, αμοραλιστές, που με τα αλλεπάλληλα ΝΑΙ τους κατέληξαν Οργουέλληνες, μετά των ανθρώπων των Μέσων.

Εννοείται, φυσικά, ότι και το όποιο ψευδεπίγραφο ΟΧΙ, δεν αρκεί. Ακόμη και αυτό των όποιων αγανακτισμένων. Ή πόσο μάλλον των υπολοίπων συνιστωσών της ένθεν κακείθεν γραφειοκρατικής πολιτικής Ελλάδας.

Το ζητούμενο λοιπόν καταρχήν είναι η αποργουελοποίηση. Η αποργουελοποίηση δεν είναι όμοια με την αποχουντοποίηση. Είναι κάτι πιο σύνθετο και πιο ουσιαστικό. Αν με την αποχουντοποίηση φθάσαμε στον Σαβούρα, με τη σκέτη αντιμνημονιακή στάση να μην φθάσουμε στη σαβούρα.

Εμείς μπορούσαμε να κάνουμε κάτι. Έχουμε ιδέες και σχέδιο. Όμως όσοι δεν μας εξόρισαν, δεν μας κατάλαβαν. Στην τράπεζα των ιδεών έχουμε πολλές καταθέσεις. Μιλήσαμε διεξοδικά για την 4η Ελληνική Δημοκρατία, καθώς και για τη Γεωοικονομία και τη Γεωοικονομική Δημοκρατία. Πολύ πριν από τον Πούτιν και τον Καραμανλή γράψαμε (κι ευτυχώς εδώ τα γραπτά υπάρχουν και δεν αμφισβητούνται) για τον Εύξεινο αγωγό. Επίσης για τη Βιολογική Γεωργία, την Βιολογική Κτηνοτροφία, τη Βιολογική Γαστρονομία, τη Βιολογικότητα, για τη νέα αρχιτεκτονική της ανάπτυξης με την Ελλάδα και τις περιφέρειές της ως προνομιακό οικόπεδο, στο ρυμοτομικό της Ανατολικής Μεσογείου, να πρωταγωνιστεί. Τις ιδέες αυτές τις λήστεψαν και τις παραχάραξαν. Ακόμη και πρόσφατα αυτό έκανε ένας εκ των τριών της νέας μικρής τρόϊκας, συγκεκριμένα με την 4η Δημοκρατία.

Στο εκβιαστικό δίλλημα ότι «ή όλοι μαζί θα σωθούμε ή θα βουλιάξουμε» τους απαντούμε ότι όλοι μαζί έχετε βουλιάξει στο βούρκο με τις αμαρτίες σας. Διαλυθείτε. Αυτό είναι το πρώτο βήμα αποργουελοποίησης. Η διάλυση και η απόσυρση είναι η μοναδική πράξη ώστε η ιστορία να σταθεί επιεικής απέναντί σας. Ταυτόχρονα θα είναι και το πρώτο βήμα προς την 4η Δημοκρατία.

Αντί για hair cut εγώ θα επέλεγα μια θρακιώτικη φράση: απάν’ κατ’. Θα έλεγα λοιπόν πάνω κάτω στη Σύνοδο κορυφής. Δεκαετές πάγωμα του χρέους, των τόκων και των πανωτοκίων. Βρείτε εσείς τη λύση. Εμείς δεν θέλουμε να φύγουμε από το Ευρώ. Και κατόπιν θα εξηγούσα στους έλληνες ότι ανοίγουμε ένα καινούργιο κεφάλαιο στην εθνική και αναπτυξιακή μας ζωή, μέσα από την 4η Δημοκρατία.

Μετά την Αθηναϊκή καταστροφή, γιατί περί αυτού πρόκειται και αυτή είναι η ουσία της νεοελληνικής χρεοκοπίας, έναν περίπου αιώνα από τη μικρασιατική, το περιφερειακό είναι η μοναδική αναπτυξιακή, λύση, απάντηση και πρόταση.

Όσο για την απάντηση των διαδηλωτών και του Λαού μας αυτή μπορεί να είναι:

ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΡΓΟΥΕΛΛΑΔΑ

* Διετέλεσε Δήμαρχος Σουφλίου


Θράκη 21 Οκτώβρη 2011 pashalsf@otenet.gr

Ποια υπηρεσία έχει σειρά;

Του Πασχάλη Χριστοδούλου*
(με αφορμή την απόφαση για αναστολή λειτουργίας της ΔΟΥ Σουφλίου)

Μετά τον ΟΤΕ, τον ΟΣΕ, τη ΔΕΗ επελέγη η μη δημοφιλής υπηρεσία στους πολίτες, η ΔΟΥ, με το νεότευκτο, ιδιόκτητο και αισθητικά υπέροχο κτίριο της να αποχαιρετίσει το Σουφλί. Κανείς δεν γνωρίζει ποια θα είναι η επόμενη δημόσια υπηρεσία, την οποία η πολιτεία θα κλείσει ώστε να απαλλαγεί από το μεγάλο δημοσιονομικό άχθος που λέγεται Σουφλί. Ή μάλλον είναι κι αυτό γνωστό. Το 2ο Γραφείο Α/θμιας Εκπ/σης.
Αναφέρομαι στο γεωγραφικό αυτό χώρο της πατρίδας μας που απέχει πολλά χιλιόμετρα από την «πρωτεύουσα» και ελάχιστα μέτρα από τα σύνορα και ευθύνεται για την οικονομική κρίση, γιατί αυτός δημιούργησε τα ελλείμματα λόγω των ολυμπιακών έργων που έγιναν στα όριά του, ενώ ταυτόχρονα συγκεντρώνει υψηλά ποσοστά ΦΠΑ από τις μεγάλες επιχειρήσεις οι οποίες δραστηριοποιούνται στην περιοχή και θα έχει πολλούς πόρους σύμφωνα με τη νέα μεγάλη ιδέα του έθνους τον ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ, και στέλνει ορδές παράνομων μεταναστών στο κλεινόν άστυ επειδή δεν μπορεί να τους φιλοξενήσει. Που κατασπαταλά τους πόρους και τα Προγράμματα Δημοσίων Επενδύσεων κάθε χρόνο με τις πλημμύρες του ποταμού Έβρου (δε γνωρίζω αν σ΄ αυτά περιλαμβάνονται και τα εκρηκτικά για τα αναχώματα), και εντέλει αρνείται από ευγένεια, ενδεχόμενα και από μικροπολιτικές λογικές να στείλει εκεί που τους αξίζει όλους όσους απεργάζονται τέτοιες λύσεις για να λύσουν το γόρδιο δεσμό της χώρας.
Αν αυτός ο γεωγραφικός χώρος, το Σουφλί, αλλά και ο ευρύτερος, ο Έβρος, είχαν και τους ανάλογους εκπροσώπους θα βρίσκονταν στην πρωτοπορία της εποχής. Θα έστελναν αδιάβαστους όλους αυτούς που ταυτίζουν την Κλαυθμώνος με τη Σιδηρώ, τη Γιαννούλη, τη Δαδιά κλπ. Δυστυχώς δεν έχει και γι’ αυτό δέχεται μοιρολατρικά όλες τις επιλογές αυτών που ίσως θα έπρεπε να κατοικοεδρεύουν σε κάποιο ευαγές ίδρυμα σωφρονισμού.
Μέχρι να βρεθούν αυτοί οι εκπρόσωποι ή καλύτερα μέχρι οι πολίτες να επιλέξουν τέτοιους εκπροσώπους οι κάτοικοι του Δήμου Σουφλίου θα προστρέχουν σε όμορες ΔΟΥ για τις συναλλαγές τους. Ας μην σπεύσει κανείς να αντιτάξει την εξυπηρέτηση μέσω διαδικτύου γιατί θα προκαλέσει γέλια. Το μόνο που μπορεί να ισχυρισθεί είναι ότι κατερχόμενοι στη ΔΟΥ της Αλεξανδρούπολης θα τρώνε ή θα παίρνουν και τα ψάρια τους.

* Πρώην Δήμαρχος Σουφλίου, Δημοτικός Σύμβουλος

Σουφλί, Δεκέμβριος 2010

www.xristodoulou.gr